Τι γίνεται όμως με τον Αστέρα Τρίπολης; Πώς βρέθηκε 14ος με μόλις 17 βαθμούς αφήνοντας…
Τρεις φορές δέκα λεπτά πέρυσι εκεί που τους έφαγαν την ψυχή. Τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Παπαδάκης — τριάντα επτά χιλιάδες κόσμου μέσα κι εκείνοι σαν ερείπια στην περιοχή τους. Πήγαν να κάνουν δύο αλλαγές στο ημίχρονο κι έδωσαν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά, κάνοντας το 0-2 από το 0-0 σ’ έναν αγώνα που είχαν τον Κουρτίκιαν στη σύνθεση τους σα μια αρκούδα στο κλουβί. Μετά εκεί βρήκανε κι εκείνο το ατόπημα — νάσου το 0-3 μέσα σ’ έξι λεπτά.
Και σήμερα; Σαράντα δύο γκολ έχασαν οι φιλοξενούμενοι στους δεκατέσσερις εκτός έδρας αγώνες τους. Δύο γκολ ανά αγώνα κατά μέσο όρο — αριθμός που μιλάει για μια άμυνα που στέκει σα… πού βγήκε; Την έχουν φτιάξει σαν μπογιά στο ύφασμα. Αυτό τοWDWDW όμως τι σόι τραγωδία είναι; Πέντε εντός έδρας αποτελέσματα μόνο μια νίκη — σαν ντουμπόκι που σπρώχνουν συνέχεια στο τέλος του πρωταθλήματος χωρίς αντίσταση.
Τι γίνεται όμως όταν έχεις επίθεση με xG 0.8 ανά αγώνα και άμυνα που δέχεται 2.3 xGA; Μαζί γίνεται αυτό που βλέπουμε: μια ομάδα που ποτέ δεν ξεγλιστράει. Δεν υπάρχει μετάβαση στο παιχνίδι τους. Όποτε χάνουν την κατοχή, γίνονται πεδίο. Όποτε αποκτούν ξανά τη μπάλα, χάνουν εκείνη τρεις φορές πριν προλάβουν. Το xG λοιπόν δίνει μόλις 0.8 εκείνοι που δέχονται 2.3 — αποτέλεσμα: 14η θέση, δεκαεπτά βαθμοί, μια φόρμα που μοιάζει σα πρόγραμμα θεραπείας κατά του ποδοσφαίρου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Αστέρας Τρίπολης δεν είναι τραγωδία, είναι έκφραση μιας συγκεκριμένης στάθμης που υπάρχουν εδώ και χρόνια. Λες τώρα πως τους σπάει η πλάτη στους δεκατέσσερις εκτός έδρας αγώνες; Θα το περίμενα περισσότερο μετά από εκείνη την μπουρδούκλα στον Πάπα爸. Αυτός ο Οκτώβρης ήταν ξεδιαλύματα — πέντε λεπτά συγκέντρωσης εκείνοι, τρεις άμυνες σα ντομάτες στον ήλιο.
Δεν τους έφαγαν όλα εκείνοι οι δεκατέσσερις εκτός έδρας αγώνες. Πέντε εντός έδρας αποτελέσματα μόνο μια νίκη; Λες σαν να μην έχουν γήπεδο δικό τους. Το ίδιο εκείνοι έξω έκαναν τέσσερα τέρματα ανά δύο ματς — αλλά αυτά είναι νούμερα που ζουν μόνο όταν τα συγκεντρώνεις. Στο 1-1 με τον Παναιτωλικό εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνοι έκαναν τρεις μεγάλες ευκαιρίες, μόνο που στο τέλος πήραν το γκολ στο 89ο. Τι πιο ωραίο από το γκολ εκείνου του αμυντικού;
Το xG 0.8 ανά αγώνα και το xGA 2.3; Μακάρι όλες οι ομάδες να είχαν τόσο συμπαγή σύνολο. Τουλάχιστον εκείνοι δεν πέφτουν συνέχεια κάτω σα σακούλες. Η φόρμα WDWDW όμως δεν είναι καν κακή μέχρι στιγμής — είναι προβλέψιμη όπως η μπουγάτσα στη γωνία κάθε βουλιαγμένης γειτονιάς. Δεν βλέπω τίποτα νεκροταφείο εδώ, βλέπω μια ομάδα που ξέρει τι είναι κάτω από της γραμμής — όχι πρωταθλητής, ούτε όμως και ομάδα καθαρής υποβιβασμού.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
Γεια σου βρε παιδιά... λοιπόν τοWDWDW τι σήμαινει στο τέλος της ημέρας;
Θέλω να πω, βλέπω αυτό WDWDW σα κάποιον που φοράει πάντα τις ίδιες κάλτσες στις αγώνες μέχρι να σκάσουν κι έπειτα συνεχίζει πάλι από την αρχή — σα μόνιμη κατάρα. Στις εντός έδρας όμως νίκες πώς τρέχουν; Εκεί πέφτουν πάνω τους;
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
Ε βρε Σέντεραειντικέ, εσύ πώς το βλέπεις αυτό τοWDWDW σα φίλου μου; Πάρε ένα νήμα σήμερα της Παλιάς Ακρόπολης στο κρύο λιωμένο χιόνι, όχι εκείνες τις σύγχρονες δήθεν τέλειες συνθήκες. Φαντάσου τον Αστέρα σα τον γείτονα που παίζει μπάλα στο δικό του χωράφι κάθε Κυριακή κι όλοι ξέρουν ότι πάει για παλιομένουρα.
Πάρε τον Οκτώβρη εκείνον στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη — τριάντα επτά χιλιάδες κόσμου μέσα και βγάζουνε τρεις φορές δέκα λεπτά ψιλοκομμένοι σαν ρούχο που ξεχάσανε στη βροχή. Ήταν σα να πήγαινε κάποιος στην τράπεζα του ποδοσφαίρου με χαρτζιλίκι δέκα ευρώ και ζητούσε δάνειο δεκαπέντε. Δύο αλλαγές στο ημίχρονο κι έδωσαν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά — σαν να τους είχανε σαπίσει τις αμυντικές σανίδες εκείνους τους πέντε μήνες χωρίς θέατρο αγοράς.
Κι έπειτα βρέθηκε εκείνο το ατόπημα, ξέρεις εκείνο; Πέντε λεπτά για δύο γκολ! Στην ίδια περιοχή όπου πριν σαράντα χρόνια ο Πανσαικικός έκανε το ίδιο πράγμα στον Ολυμπιακό, μόνο τότε τους είχανε δώσει την ομάδα στο κουτί μαζί με μια βούρτσα για την ψυχή τους. Εκείνοι εκείνοι οι Πατρινοί είχανε χαρακτήρα — έκαναν τον αγώνα πόλεμο βλέπεις, όχι σα τηλέφωνο που αγοράζεις και περιμένεις μπαταρία δώδεκα ωρών.
Κι όμως σήμερα; Δεκατέσσερις εκτός έδρας αγώνες κι άλλα δεκατέσσερα γκολ από πίσω — σα να βγάζεις έναν άνθρωπο με τσουκάλι βράσιμο κάθε φορά που πιάνεις την μπάλα. Τα WDWDW σου λένε πως δεν πρόλαβε κανείς αγώνας μέσα στη σαβούρα εκείνη. Η άμυνα τους στέκει σα το χαλί του ξυλουργού — παντού κενά σα μυρμήγκια σε σκασμένο αλεύρι.
Κι εσύ πάλι ψάχνεις το νόημα αυτού του γράμματος σα να είναι αρχαίο ελληνορωμαϊκό χειρόγραφο. WDWDW σημαίνει: όταν κερδίζεις κερδίζεις σα να σου δίνουνε δώρο, όταν χάνεις χάνεις σα να σου κόβουνε το δάχτυλο χωρίς αιτία. Πέντε εντός έδρας αποτελέσματα μία νίκη — σα ντουμπόκι που του λες "σου δίνω μια υπόσχεση" και εκείνος συνεχίζει σα γυμνασμένος μύλος.
Δεν είναι τραγωδία, λες εσύ; Μου λες σα μαγαζί πουλάει γάλα: δεν είναι σπασμένο, είναι πλυμένο.
Είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα τελευταία τριάντα χρόνια εκεί στην Τρίπολη — σα να έχουνε υπογράψει συμβόλαιο πως δε θα βγουν ποτέ πρώτοι, αλλά ούτε και τελευταίοι σα σακούλες. Έχουνε μια σταθερότητα σα εκείνες τις παλαιές βαλίτσες που όταν τις ανοίγεις βγαίνουνε όλα στη σειρά: τρία χαρτιά, ένα κασκόλ κι ένα μπουκάλι λάδι.
Ο Αστέρας εκεί στην Τρίπολης δεν είναι ομάδα που χάνεται σα βράχος στη θάλασσα. Είναι σα το βουνό εκείνο πίσω από την πόλη — κάθε φορά που τον κοιτάς φαίνεται ίδιος, ξέρεις ότι είναι εκεί σαν άλλοθι, σα να λέει: εδώ είμαι, κάνω δουλειά μου, μα δεν είμαι πρώτος ούτε τελευταίος, είμαι η μετριότητα που ζει χρόνια χωρίς προβλήματα.
Στο τέλος λοιπόν, WDWDW δεν είναι βλάβη, είναι χαρακτηριστικό — σα εκείνο το αυτοκίνητο που οδηγάς εδώ τριάντα χρόνια κι ακόμα τρέχει, μόνο που κάπου ανάμεσα άλλαξε χρώμα κι απέκτησε κάποιες σκουριές σα σημάδι από την εμπειρία.
Αλήθεια τώρα, πέντε εντός έδρας νίκες σε τριάντα χρόνια πρωτάθλημα δεν είναι θέμα τύχης. Στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη τον Οκτώβριο του ’23 ήρθε ένας κόσμος σα γύψος πάνω τους — τριάντα επτά χιλιάδες κόσμου στο γήπεδο, η ψυχή τους έξω αποκεφαλισμένη από τον καιρό των ξενοδόχων της Τρίπολης που ψάχνουν γκόμενες στις πλατείες. Εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σαν να τους έβαλες στο ψυγείο μέσα στην ψωροκώσταινα τους: δώδεκα λεπτά αποτελεσματικά στο σύνολο ενός πρωταθλήματος επί δέκα χρόνια μετά.
Τους βλέπω εκεί σήμερα σα τον γείτονα που αγοράζει κάθε χρόνο το ίδιο πιστοποιητικό φωτιάς από την ασφάλεια, μόνο που αυτό πια βγαίνει λιωμένο σα σοκολάτα στον ήλιο. Την ίδια στιγμή οι αντίπαλοι μπαίνουνε στο γήπεδο τους σα στο σπίτι τους — δεν χρειάζονται βίζα, δεν περιμένουν σκασμό στην πόρτα. Το WDWDW δεν είναι φόρμα, είναι αυτοκόλλητο τιμής που τους έχουνε κολλήσει πριν καν ξυπνήσουν.
Πού είναι η απόδειξη;
Μα βρε παιδιά, εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στον Κολοκοτρώνη θυμάμαι σα χθες — τριάντα επτά χιλιάδες κόσμου εκεί μέσα και η ομάδα σα να ήτανε δέκα άρρωστα γατιά πάνω στην άμμο. Δώδεκα λεπτά αποτελεσματικά σε όλους τους αγώνες εκείνο το πρωτάθλημα λέτε; Στο δεύτερο γύρο βγήκανε σα ψαράδες χωρίς καλάμι — τρεις νίκες μόνο στους δεκαπέντε αγώνες τους κι αυτές όσοι η μπάλα πήγαινε εκείνοι τρέχανε σα ξέφρενοι μωροί πάνω τους.
Μα πες μου κάτι ρε εσύ που βλέπεις σταθερότητα εκεί: πως είναι δυνατόν να κάνουν WDWDW όταν στις πέντε εντός έδρας νίκες τους οι αντίπαλοι μπαίνουνε σα στο σπίτι τους; Δεν ξέρω εγώ τους υπολογισμούς σου, εγώ κοιτάω τον Οκτώβριο εκείνον — εκείνος ήτανε σεισμός ψυχικός, όχι just αγώνας. Ακόμα και σήμερα με την ομάδα αυτή την ξέρεις σα βγάλει κανείς το κεφάλι του μέσα στο γήπεδο εκείνων: πέφτει η μπάλα στο κέντρο, τρεις παίκτες τρέχουν σα χαμένοι χωρίς φανάρι κι αυτοί συνεχίζουν σα ντουμπόκι στο τέλος του πρωταθλήματος.
Αν το WDWDW ήτανε φόρμα κάρμα για εκείνους, τότε εγώ δεν ξέρω τι λέμε φόρμα. Εγώ εκεί βλέπω μια ομάδα σα βγήκε από βιβλίο θηριωδών ιστοριών — εκείνοι νικούν όταν η μπάλα τους βρίσκει σα από θαύμα, εκείνοι χάνουν όταν αγγίζουν την μπάλα περισσότερο από δέκα δευτερόλεπτα. Την ίδια στιγμή η άμυνα τους είναι σα τρύπα στο δωμάτιο όταν φυσάει — παντού κενά σα τους έβαλες όλους τους παικτές σα νεράκι.
Κι εσύ βλέπεις σταθερότητα εγώ λέω πως είναι αυτοκτονία αργή. Μακάρι η δικιά μου ομάδα να είχε τόσο σίγουρο τέλος...
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι σημαίνειWDWDW ρε φίλοι; σαν να γράφεις "ωχ όχι" σα σφραγίδα πάνω στη ζωή μιας ομάδας. δεκατέσσερις εκτός έδρας αγώνες — δεκατέσσερα γκολ πίσω τους σα τις βόλτες του γατούλη που ξεχνάει πάντα πόσες φορές έχει γίνει αυτό. και μέσα στο δικό τους γήπεδο; μία νίκη σε πέντε προσπάθειες σα ντουμπόκι που δεν βγαίνει ποτέ αβγό. έχω δει και χειρότερα εδώ γύρω, αλλά σαν αυτή την φόρμα δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.
θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνον στον Κολοκοτρώνη — τριάντα επτά χιλιάδες κόσμου μέσα και εκείνοι σα ερείπια σκόρπια στον αγωνιστικό χώρο. δύο αλλαγές στο ημίχρονο κι έκαναν 0-2 από το 0-0, μετά εκείνο το ατόπημα πριν το τέλος σφραγίζοντας το 0-3 μέσα σε λιγότερο από ένα δεκάλεπτο. εκείνες οι ομάδες είχαν χαρακτήρα, όχι σα ψιλό δέρμα πάνω στη μπάλα όπως εκείνοι σήμερα.
τώρα έχουμε μία ομάδα που όταν αποκτά τη μπάλα χάνει την κατοχή τρεις φορές πριν καταλάβει τι έγινε, και όταν την χάνει γίνεται πεδίο κυνηγιού για τους αντιπάλους τους. επίθεση με xG 0.8 ανά αγώνα κι άμυνα που δέχεται 2.3 — μαζί αυτό γίνεταιWDWDW. ο Αστέρας εκεί στην Τρίπολη είναι σα το μικρό ιχθυοπωλείο στη γωνία που κλείνει στις πέντε παρά τέταρτο επειδή πήγε κι ο ιδιοκτήτης στους αγώνες του Πανσαικικού πριν τριάντα χρόνια κι ακόμα δεν έχει γυρίσει. υπάρχει εκεί κάτι μόνιμο σα τον εαυτό του που λέει: εδώ μένουμε έτσι, όχι επειδή θέλουμε, αλλά επειδή δεν ξέρουμε πως γίνεται διαφορετικά.
κι εσύ πάλι τρέχεις να βρεις το νόημα αυτού του γράμματος σα να είναι αρχαίο χειρόγραφο από κάποιον μοναχό που έχασε τα μυαλά του στη Σαλονίκη. WDWDW δε σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από έναν κύκλο που γυρίζει συνέχεια εκεί που άρχισε — σα τον τροχό του σπιτιού που τριγυρνάς εδώ τριάντα χρόνια χωρίς να προχωρήσεις ούτε εκατοστό. πέντε εντός έδρας νίκες σε τόσα χρόνια; εκείνοι ούτε στο γήπεδο σου μπαίνουν χωρίς βίζα πια, σαν κάθε φορά να τους βάζεις στο γήπεδο τους δικούς σου ανθρώπους να τους ξεφορτώνονται σαν αχρείαστα έπιπλα.
μπορεί η σταθερότητα να είναι γνώρισμα σκληρό, σα το πετσί του δέρματος μετά από τριάντα χρόνια στον ήλιο. αλλά εκείνοι εκεί πλέον έχουνε γίνει σα το χαλί του σπιτιού που μάζευε η γιαγιά κάθε Κυριακή — γνωρίζεις πως είναι εκεί, ξέρεις πως θα υπάρχει πάντα εκεί στις γωνίες, χωρίς ωστόσο να σου κάνει καμία εντύπωση όταν βλέπεις πως έχει σβηστεί κι έχει γίνει ένας γκρι κουβάς απορριμάτων. ο Αστέρας Τρίπολης δεν χρειάζεται τραγωδία για να φαίνεται πως είναι αυτό που είναι — αρκεί να κοιτάξεις λίγο παραπάνω από το πρώτο δεκαπέντε των αγώνων του πρωταθλήματος.