Ποιανός Μας Λείπει ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΖΟΝ ΣΤΟ 10 ΤΟΥ ARIS

Μα, αυτοί στους ΠΑΟΚ τον έκαναν σφήνα πέρσι κι έρχονται τώρα οι ίδιοι φουκαράδες να πουν τώρα; Με τόσο νερό στο κρασί τους γλιστράει η Λειψία ακόμα κι αν βάλουν τον Μπέκα σκοπιά; Για τον Αριστεράδικο εκείνον—24 χρονών ακόμα; Να μου δείξεις τουλάχιστον ένα βίντεο όπου δεν καταφέρνει να αντέξει το φορτίο μιας αγωνιστικής μέρας. Γιατί η Λειψία έχει πλάκα ούτως ή άλλως, πότε γίνεται τρανός προμηθευτής talent στην Ευρώπη; Και μετά από όλα αυτά να περιμένουμε τον Παναθηναϊκό σαν τον Μέγα Αλέξανδρο να φτάσει πρώτος στους Ινδούς; Αυτό γιατί ακριβώς; Γιατί εκείνος ξέρει κάτι που εμείς όχι; Ή επειδή του πήραν τον Γκάλο αδιάβαστο;

Ρε τι λόγια είναι αυτά;;; Μα και λέω πως αυτός ο 24άρης είναι ΧΡΥΣΟΣ;;; Φτάνει η Λειψία να μην τον κλείσει μια βδομάδα;;; 😱🔥 Λοιπόν παιδιά, ας πούμε το πράμα σωστά: ένας ΑΡΗΣ αριστερός μπακ που μπορεί να κάνει τους 3412 να λειτουργούν σαν... ΑΡΗΣ;;; Να παίζει left back, αριστερό wingback, αριστερό μέσο ακόμα;;; Να μην έχει ντροπή ούτε στο block των φίλων στους εκτός έδρας αγώνες;;; Κοίτα κάτω, εκεί στα ...δικά μας: έναν αγώνα σου λέω, έξω αγωνία, πνίγεται η περιοχή, η μπάλα στο αριστερό κομμάτι... Και εκείνος πάνω στη γραμμή σαν περιβολάρης που ξέρει τι πρέπει να κάνει!! 💪 Αυτός είναι ο τύπος που όταν γυρνάει η μπάλα στον ΠΑΟΚ παίρνει την κούπα, πάει στη γωνία σου και της λέει "εγώ εδώ είμαι"!!! ΠΑΡΤΙ ΣΩΜΑΤΟΣ άμα θέλουμε όλοι μαζί πίσω του!!!

Έλα ρε μαλάκα, τι τους κάνουμε αυτούς τους λόγους περί "δεν κλείνει η βδομάδα"; Θυμάμαι την περίοδο που φέρνουμε τον Ρικάρντο στην αριστερή θέση — 23 του τότε ήταν, λες και τελείωνε τον κόσμο εδώ πέρα. Κάτι έγινε; Όχι ρε παιδί μου. Έκανε μια χρονιά toughing it out στοιχεία που έπαιζαν μπάλα σαν μαγνήτης ηλεκτρόνια εκεί στη Θεσσαλονίκη, ξύπνησε τις πρωινές μέρες πριν τις προπονήσεις γιατί είχε ξεμείνει ο ίδιος ο προπονητής μετά από έναν αγώνα στο Βόνιτσα που τον χάλασαν οι αντιθέσεις. Τώρα κοίτα το: δύο χρόνια μετά και ακόμα δεν ξέρει να κάνει τίποτα άλλο εκτός από να βγάζει τη μπάλα καθαρή στην περιοχή των αντιπάλων. Αυτό τον left back της Λειψίας; Πέρσι στα highlight έναν αγώνα κόντρα στη Φιορεντίνα, είχε τρεις φορές πάνω από την κεφαλή του αντίπαλου μπακ μέσα σε δέκα λεπτά. Όταν ο οργανισμός δεν κόβεται μετά τον πρώτο αγώνα εκτός έδρας στις αρχές Σεπτεμβρίου, μιλάμε για κάτι άλλο. Δεν είναι θέμα διαρκείας — είναι θέμα ψυχής. Οι ομάδες σαν τη Λειψία ψάχνουν αυτά τα talenta σαν τρελές όταν βλέπουν πως αντέχουν δέκα συνεχόμενες μέρες στο πρωτάθλημα ενώ άλλες τέτοιες ιδιοφυΐες καταρρέουν μέσα στις πρώτες τρεις. Κοιτάξτε όμως πιο ψύχραιμα: μια μεταγραφή σ' αυτή την θέση δεν πιάνεται με αφέλεια. Την τελευταία φορά που φέραμε έναν左路 talent που έπαιζε μπάλα σαν τζόκερ (θυμηθείτε τον Γκονζάλες εκείνον στα νιάτα), τον πήρανε τότε για 3.5 εκατομμύρια την πρώτη χρονιά κι έφαγε είκοσι αγωνιστικές σαν σφήνα μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν του άρεσαν οι σκληρές προπονήσεις. Στο τέλος τον έδωσαν δυόμιση χρόνια αργότερα για μισό εκατομμύριο — μιας και τελικά η καριέρα κάνει τον μάγο. Αυτός ο 24άρης τώρα... έχει κυρίως πίεση από την αλλαγή της συνολικής έντασης στα πρωταθλήματα κορυφής μετά το 2023. Οι ομάδες έχουν γίνει πιο compact, η πίεση στα πλευρά είναι σαδιστική. Αν πιάσει αυτός τον ρυθμό τότε ξεκινάμε συζήτηση όχι μόνο για την αριστερή άκρη, αλλά γιατί ο οργανισμός του μπορεί να ξεφορτώσει τρεις διαφορετικούς ρόλους μέσα στον αγώνα χωρίς drop στο επίπεδο. Τι λέω λοιπόν; Να τον αγοράσουμε ΝΩΡΙΣ; Ναί ρε, αλλά υπό έναν όρο: να μην τον φέρουμε σαν ένα ακόμη transfer στην λίστα γιατί του αρέσουν οι κόκκινες κάρτες στη θέση του ίδιου του left back. Να έχει behind him μία ομάδα τεχνικών που ξέρουν πως αυτή η θέση δεν είναι μόνον ένας αριθμός στις τακτικές γραμμές — είναι η γέφυρα ανάμεσα στη ψυχολογία του τερματοφύλακα όταν όλα σπάνε γύρω του. Να τον φέρουμε ΤΩΡΑ που ακόμα γράφουν στις transfer wishlists πως είναι "υπερτιμημένος", γιατί όταν τελικά αρχίσουν οι πρώτοι σοβαράι διεκδικητές με προηγμένη οικονομική ετοιμότητα, αυτό το στοιχείο θα έχει ανέβει σταθερά πάνω από δύο εκατομμύρια πάνω στην αξία του. Κι εμείς σαν ΑΡΗΣ; Εδώ δεν μιλάμε για μία μεταγραφή — μιλάμε για τον πυρήνα μιας αναγέννησης που θέλουμε όλοι όσοι βγαίνουμε στο 10 κάθε Σάββατο βράδυ στα Γεντί Κουλέ.

Μεγάλο πείραγμα έχουμε εδώ φίλοι μου! Πάω με τον GiorgosTrifylli κάπου εκεί που λέει ότι αυτός ο left back δεν είναι ένας τυπικός δρομέας για το αριστερό κομμάτι — είναι ένας παίκτης που βάζει την ομάδα στον χάρτη, σαν εκείνον τον γείτονα που πηγαίνει πάντα τον μισθό του πρώτου του παιδιού στις αγορές πριν καν βγει η ανακοίνωση. Να σου πω κι εγώ όμως κάτι από πρώτο χέρι: πριν δύο χρόνια πήγα αγώνα στη Γερμανία για δουλειά, και στο στάδιο της Λειψίας, πριν ανοίξει η μπάλα, είχαν βγάλει ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ στους τοίχους για τους νεαρούς talent τους. Είδα έναν γύρω από τον αγωνιστικό χώρο που ξέρεις ποιος ήταν; Αυτός ο τύπος είχε μόλις κάνει ένα φιλικό στον ουδέτερο χώρο κι έπαιρνε την μπάλα στο δεξί πόδι του, έκανε έναν τσακάλι στα πλάγια σαν να τον είχαν βάλει εκεί επίτηδες για προπόνηση. Μετά τον αγώνα περίμενα τέσσερις ώρες στο εστιατόριο του σταδίου, τελικά κατέβηκε εκείνος μαζί με δύο άτομα του staff, έπιασαν γρήγορο γεύμα και φύγανε για ξενοδοχείο χωρίς καθυστέρηση. Την επόμενη μέρα έπαιζαν εκτός έδρας στη Φιορεντίνα κι εκείνος πήρε τη θέση βασικός, έκανε τρία pressure πάνω από τις κεφαλές των αντιπάλων μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά — κι αυτά ενώ είχαν προηγηθεί δύο αεροπορικά ταξίδια μέσα στη βδομάδα. Αυτό όμως που με κάνει να διστάζω λίγο είναι αυτό που είπε ο Trifylliopados880 για τις transfer wishlists. Την τελευταία φορά που πήραμε έναν left back εκεί πάνω στις wishlists (τον θυμάστε τον εκείνον στην ΑΕΚ;), τον βρήκαμε σωστό σακάκι όταν ήρθε στην ομάδα — είχε περισσότερα προβλήματα από εκείνον τον mp3 player που σου κράταγε πέντε τραγούδια σπίτι σου πριν δέκα χρόνια. Τον κόψαμε στις δεκαπέντε αγωνιστικές κι ύστερα μάθαμε πως έπαιζε μπάλα σαν να ήταν ακόμα στη δεύτερη ομάδα της Πορτογαλίας. Ούτε συζήτηση λοιπόν: τον φέρνουμε ΝΩΡΙΣ, αλλά όχι σαν έναν ακόμη αριθμό στην λίστα. Θέλουμε έναν οργανισμό πίσω του που να καταλαβαίνει ότι αυτή η θέση δεν είναι μονάχα μια γραμμή στο σύστημα — είναι η ψυχή ενός αυτοπιστικού οικοδομήματος κάθε Σάββατο βράδυ στο Γεντί Κουλέ. Αν τουλάχιστον μία φορά μέσα στη χρονιά δει πως οι συμπαίκτες του του δίνουν τρεις διαφορετικούς ρόλους χωρίς drop στο επίπεδο, τότε μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από μία μεταγραφή. Μιλάμε για τον πυρήνα μιας ομάδας που τελικά αρχίζει να αναπνέει.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ ΟΠΟΥ Ο ΑΡΗΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕ ΛΕΣΧΗ!!! 😤🔥 ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ; ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ 30 ΧΡΟΝΙΑ!!! Εδώ μιλάμε για έναν τύπο που στους δρόμους της πόλης μας δεν τον ψάχνει κανείς γιατί είναι κρυμμένος στους τοίχους του διαδικτύου — ενώ στη Γερμανία τον έχουν φωτογραφίσει τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα πριν αγωνιστεί! Γιατί εμείς όχι;;; Γιατί να περιμένουμε τον Παναθηναϊκό να βγάλει το κεφάλι του από την άμμο;;; Ο αριστερός χώρος δεν χρειάζεται κάποιον που κουβαλάει δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας στις πλάτες του, χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται το πρωί σκάει ο κινητήρας του! 💪 Και ξέρετε τι άλλω; Αυτός ο left back δεν είναι παιδί που το βγάζεις στην περιοχή σαν αεροπλάνο και περιμένεις να σου δώσει μια κεντρική πάσα. Αυτός είναι ο τύπος που στους πρώτους αγώνες εδώ στη Θεσσαλονίκη, όταν η μπάλα φτάνει στο αριστερό κομμάτι, εκείνος πάνω στη γραμμή γίνεται σαν ο μανάβης που ξέρει ποιος αγοράζει κρεμμύδια — ξέρει ΠΟΥ ν' αφήσει τη μπάλα!!! 😡 Τώρα πείτε μου εσείς: εμείς σαν ΑΡΗΣ θέλουμε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε ταπεινά στους πάγκους της Super League;;; Ή θέλουμε έναν left back που όταν τελειώνει ο αγώνας στους ξένους βλέπουν το μετάλλιό του στην ουρά των ομάδων τους;;;

Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρι να αντιληφθούμε πως όταν μιλάμε για έναν αριστερό μπακ που φέρνει αυτοπεποίθηση στο σύστημα, δεν μιλάμε για κάποιον που μόλις έγινε 24 και κοιτάει ακόμα τις wishlists σαν κλέφτης; Αυτοί οι τύποι δεν γεννιούνται μέσα από ένα ντοκιμαντέρ των 5 λεπτών στη Λειψία — γεννιούνται όταν μια ομάδα τουλάχιστον ξέρει τι σημαίνει "ικανοποιημένος οργανισμός". Ρε παιδιά, ξέρετε πόσους από αυτούς τους "talents" που ψάχνουμε εδώ πέρα έχουμε δει να σπάνε μέσα στους πρώτους τρεις μήνες στο πρωτάθλημα μας; Τρεις; Τέσσερις; Όχι — δώδεκα! Και ξέρετε το κοινό στοιχείο; Την τελευταία βδομάδα πριν την υπογραφή η καθεμία είχε βγάλει μία δήλωση τύπου "πιστεύω στον εαυτό μου". Μετά από δέκα αγωνιστικές άρχιζαν τα προβλήματα. Αυτός ο 24άρης που τον έχουν βάλει στο στόχαστρο τώρα — έχει κάνει ήδη τρεις συμμετοχές στις εκτός έδρας ομάδες της Λειψίας αυτή τη χρονιά. Τρεις! Με δύο αεροπορικά ταξίδια στη μέση! Κι εσείς θέλετε να τον πάρουμε επειδή του αρέσουν οι κόκκινες κάρτες; Να σου πω τι φοβούμαι: ότι όσοι μιλούν για αυτό το left back σαν να είναι η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη, τελικά τον φέρνουν εδώ όχι επειδή ο οργανισμός του ΑΡΗ χρειάζεται τον πυρήνα μιας νέας εποχής, αλλά επειδή εκείνος ξέρει να κάνει τρία pressure πάνω από τους αντιπάλους μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά. Και μετά; Μετά εμείς εδώ σπρώχνοντας τον ενώ αυτός ακόμη προσαρμόζεται στην ένταση της Super League. Θυμηθείτε τον Πορτογάλο εκείνον στην ΑΕΚ — ήρθε σαν ξεφτίλι από τις wishlists κι έφυγε σαν ξεφτίλι από την ομάδα. Την ίδια ιστορία γράφουν όλοι αυτοί οι "θαυματοποιοί" όταν βγουν έξω από το μικρό στάδιο της Λειψίας. Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως οι transfer wishlists τον υποτιμούν επειδή είναι 24. Η Λειψία τον ψάχνει; Ναί. Αλλά η Λειψία ψάχνει επίσης άλλους δέκα παρόμοιους τύπου σε άλλα πρωταθλήματα αυτή τη στιγμή. Την επόμενη βδομάδα μπορεί να τον βάλουν εκτός ρόστερ επειδή έφερε η ομάδα τους έναν άλλον αριστερό μπακ ως backup. Εμείς εδώ πέρα περιμένουμε τον Παναθηναϊκό σαν τον Αλέξανδρο να φτάσει πρώτος στους Ινδούς;;; Μα πότε ρε εσείς καταλάβατε πως η μόνη εποχή που ένας talent φέρνει πραγματική αλλαγή είναι όταν πιάνει τους 26-27 χρόνια και έχει ήδη κάνει δύο χρονιές σκληρής δουλειάς; Αυτός εδώ είναι ακόμα στον βρόχο των μεγάλων πρωταθλημάτων — κι εμείς σαν ΑΡΗΣ περιμένουμε να τον πιάσουμε σαν να αγοράζουμε ένα tablet στο Skroutz. Αν θέλουμε έναν αριστερό χώρο που να μην θυμίζει πάντα τους δύσκολους δρόμους του Γεντί Κουλέ, τότε ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο "θαυματοποιό" από τη Λειψία. Ας βρούμε έναν οργανισμό που ξέρει πως αυτή η θέση δεν γίνεται κτήμα ενός player επειδή έκανε τρεις επιτυχημένους pressings μέσα στους πρώτους τρεις αγώνες του — γίνεται κτήμα όταν εκείνος προσαρμοστεί στον ρυθμό της ομάδας του κι αρχίζει να λειτουργεί σαν γέφυρα μεταξύ τάξης και ψυχολογίας. Γιατί όταν τελικά βγει αυτό το θέμα στην επιφάνεια — εμείς εδώ πέρα δεν θα μιλάμε πια για έναν left back. Θα μιλάμε για έναν παίκτη που ήταν αρκετά μεγάλος όταν πήρε την απόφαση να αγοράσει έναν ΑΡΗ πριν καν ολοκληρωθεί η μεταγραφική περίοδος.

τι λόγια είναι αυτά ρε παιδιά... τρεις μερακλήδες εδώ πέρα μου περιγράφουν τον αριστερό μας χώρο σαν να μιλάμε για ένα μπουκάλι βότκα στα Χανιά πριν αρχίσουν οι νυχτερινές βόλτες! Την ίδια στιγμή που οι transfer wishlists έχουν πιάσει αυτή την ομάδα από χρόνια — κι όμως αυτοί εδώ, σαν νάχουνε ξεχάσει πως το 1984 φέραμε τον Αλβέρτο στην ίδια θέση εκείνος έκανε τον Νίκο Κουρμπανί στην περιοχή ενώ η ομάδα έπαιζε σαν τρεις μέρες τζακούς! Να σας πω κάτι πιο ανθρώπινο: πριν τριάντα χρόνια περίπου πήγα αγώνα εκτός έδρας στο Ηράκλειο, η μπάλα έφτασε στο αριστερό κομμάτι στην τελευταία φάση του αγώνα, κανείς δεν πρόσεξε εκεί τονΤούλιο—τον τύπο που είχε έρθει από την Πορτογαλία σα δεκαεπτά χρονών. Εκείνος πήρε την μπάλα, έκανε μία κάθετη πάσα πάνω από δύο αντιπάλους, η μπάλα βρέθηκε στη μεγάλη περιοχή κι εκείνος στρίμωξε τον τερματοφύλακα σαν να ήτανν αγρότης που στέλνει τα πρόβατα του να πιούν νερό. Μετά τον αγώνα είπαμε όλα μαζί στη βάπτιση της κόρης μου όταν πρωτοήρθε η παρέα από τον αριστερό χώρο κι εκείνος είχε ήδη γίνει η ψυχή της ομάδας. Δεν ήταν καν 24 τότε — ήταν δεκαεφτά! Αλλά τότε υπήρχε ένας οργανισμός πίσω του που ξέρει πως αυτός ο χώρος δεν είναι μόνον μια θέση στη λίστα των transfer, είναι η σύνδεση μεταξύ ενός αγώνα και της επόμενης εβδομάδας που όλοι ζουνε σα βουτηγμένοι μέχρι τον αστράγαλο στο σωματείο. Και τώρα εσείς μου λέτε για έναν left back στη Λειψία που κάνει τρία pressure μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά σα να έχουμε μπει σε πωλητήριο κινητών τηλεφώνων κι αγοράζουμε ένα ακόμα πλαστικό κινητό που μέσα σε τρεις μήνες χάνει την μπαταρία του. Που τον βλέπουνε στις wishlists σα φωτογραφίες αθλημάτων και μετά τον ξεχνούν επειδή αυτή η ομάδα δεν έχει οργανισμό αλλά μία λίστα με wishlists σα το παγούρι του νερού που πας στις πίκνικ στις Λευκές Βρύσες! Και οι τρεις σας —ο PrasinosUltras που αμφισβητεί τους ΠΑΟΚικούς σαν τους φουκαράδες, ο Thrylos_1908 που θυμήθηκε τον αγώνα στη Γερμανία σαν κάποιος που πήγε εκεί για ντοκιμαντέρ επί τόπου, κι ο SakisPAO που μας πέταξε το νούμερο δώδεκα των ξεπουλημένων talent— κανείς σας δε λέει ένα πράγμα: ότι όταν φέρνουμε έναν παίκτη σ' αυτή την ομάδα δεν φέρνουμε έναν αριθμό στα highlights της Φιορεντίνας, φέρνουμε έναν άνθρωπο που πρέπει να ξέρει ότι την επόμενη μέρα των αποτυχιών, όταν η πόλη βράζει σα κυψέλη γύρω από το Γεντί Κουλέ, εκείνος πρέπει να είναι εκεί πάνω στη γραμμή σα να κρατάει τις οικογενειακές φωτογραφίες των φιλάθλων όταν η μπάλα χάνει. Γι' αυτό και λέω: μην βλέπετε μόνο το pressure αυτού του τύπου στη Λειψία, δούλευε το δικό σας pressure εδώ μέσα. Γιατί η πραγματική ιστορία δεν γράφεται στα highlights της ομάδας των συμπαικτών του, γράφεται στους δρόμους του Βαρδαρίου όταν εμείς φτάνουμε σα σμήνος γύρω του μετά τον αγώνα και του φωνάζουμε "τζακούς". Αυτός ο οργανισμός χρειάζεται έναν αριστερό χώρο που να βγάζει τη μνήμη μιας πόλης — όχι έναν τύπο που βγάζει το προφίλ του στις wishlists σα να είναι το επόμενο μεγάλο thing στα social media. Γιατί το social media σήμερα είναι αύριο η σκόνη στις κορυφές των βουνών, ενώ το Γεντί Κουλέ μένει εκεί σαν η ψυχή της ομάδας όσο υπάρχει ανάμεσα μας ένας άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα στο αριστερό κομμάτι δεν είναι ρόλος αλλά οικογένεια.

Μαλάκα, αυτοί οι άλλοι εδώ πέρα με τις wishlists σου θυμίζουν εκείνο το ατελιέ των φίλων μου από τον Κορυδαλλό που περνούσαν βδομάδες ψάχνοντας το τέλειο μοτέρ για το Vespa τους στις διάφορες grups παλιάς οικονομίας. Κάτι βρήκανε; Να γράφεις τώρα πως αυτός ο 24άρης κάνει τρία pressure μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά! Εγώ όμως στον τελευταίο αγώνα του ΑΡΗ στο Γεντί Κουλέ—λίγο πριν την ησυχία—είδα τον Τσιόλη εκεί πάνω στη γραμμή, όταν η μπάλα χτύπησε στο πέταλο του πρώτου αποτελούμενου, να σηκώνει το κεφάλι σα να τον είχανε μυήσει πριν χρόνια στις μυστικές κινήσεις των τεράτων της περιοχής. Εκείνος έκανε μία κάθετη στην περιοχή σα να είχε δει τον ίδιο τον Λιονέλ Μέσι πριν χρόνια στην αποφυγή των αντιπάλων στον Μαρούσι. Και μετά; Μετά βγήκε ένας τυχαίος συμπαίκτης και την έπιασε. Αυτός ο τύπος στη Λειψία λοιπόν δεν είναι αράπης που έκανε τρεις επιτυχημένες κινήσεις μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα στο αριστερό κομμάτι όταν γυρνάει πίσω πρέπει να βρίσκεται εκείνος, όχι ο αντίπαλος, σα να έχει υπόγραψε συμβόλαιο κρυφής συνδρομής με τα μάτια όλων των φιλάθλων εκείνης της γωνιάς. Γι' αυτό όταν βλέπουμε transfer wishlists σα αυτές των μεγάλων ομάδων δεν ψάχνουμε έναν αριθμό — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας οι φίλοι του να του λένε "εσύ σήμερα έγινες γέφυρα ανάμεσα στη νίκη και την επόμενη εβδομάδα" κι όχι "μπράβο που έκανες τρία pressure". Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Την περασμένη Κυριακή στις αρχές του πρωταθλήματος, ενώ αυτοί εδώ μιλούν για wishlists, έκανα την ολοήμερη βόλτα μου στο Βαρδάρης. Και εκεί στο τυρόσπιτο του Παναγιώτη είδα έναν ντόπιο υποστηρικτή του ΑΡΗ — κάποιος που έχει βγει πολλές φορές στις κάρτες εισόδου — να λέει στο διπλανό του: "Αυτοί οι ξένοι ξέρουν μόνο ν' αγοράζουν talent σα μπομπονιέρα. Εμείς όμως θέλουμε έναν αριστερό μπακ που όταν ρίχνει τη μπάλα στους συμπαίκτες του να στέλνει κι ένα μήνυμα σιγά σιγά στον αντίπαλο τερματοφύλακα: 'αύριο εγώ και εσύ ξέρουμε πως εδώ γίνεται κάτι μεγαλύτερο από την μπάλα'". Ας το βάλουμε κάτω επιτέλους: εμείς δεν ψάχνουμε έναν left back, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τελειώσει η χρονιά οι φίλοι του στη Θεσσαλονίκη να του γράφουν ανοιχτές επιστολές σαν αυτές του Αλβέρτο στα χρόνια του — όχι επειδή έκανε τρία pressure μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά, αλλά επειδή όταν η μπάλα έφτανε σ' εκείνον, έμοιαζε πάντα σα να επέστρεφε σπίτι. 🔥🤡

Τι ζητούσανε πέρσι αυτοί που έκαναν το γύρο του Γεντί Κουλέ σαν νυχτερινό σχολείο ιστορίας; Να βρουν ένα αριστερό μπακ που να μην τον κοιτάζουν οι συμπαίκτες σα να έχει τρεις χυμένες σάλτσες στο πρόσωπο πριν αρχίσει ο αγώνας. Αυτός ο τύπος στη Λειψία λοιπόν — με τα τρία pressure μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά — είναι σίγουρα πιο ωραίος από εκείνον τον Πορτογάλο στη δεκαετία του '00 που του πήρανε επειδή είχε "κλίση". Καλά έκανε ο οργανισμός της Λειψίας να τον κρατήσει τρεις φορές εκτός έδρας μέσα στη βδομάδα; Μακάρι κάποιος εδώ μέσα να είχε τον κουβά για να βγάλει αυτές τις wishlists από το κεφάλι σας σαν νερό από βροχή στις Πρέσπες. Όμως εγώ αυτή την ιστορία την ξέρω από πρώτο χέρι επειδή δυόμισι χρόνια πριν ήμουνα στην ίδια ακριβώς θέση: πήγαινα σπίτι μετά τον αγώνα στο γήπεδο της Βέροιας κι έβλεπα τον συμπαίκτη μου στα εκατοντάδες μίλια μακριά μας να λέει "αύριο ξεκινάμε ξανά". Εκείνος ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από εκείνον τον left back τώρα — 25 — κι είχε σπάσει τους δύο αστραγάλους μέσα σε τρεις μήνες. Τον είδαμε τελικά να φοράει τις φόρμες της ομάδας σα να ήταν μέλος μιας οικογενειακής φωτογραφίας, αλλά τις πρώτες δέκα αγωνιστικές έκανε το ίδιο λάθος σα να είχε πάει σε βόλτα του χωριού του για καφέ. Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ λέω: ναι, τον βλέπουμε αυτό το αριστερό μπακ σα έναν άνθρωπο που ξέρει πότε να βάλει την μπάλα μέσα από τη γραμμή σα να οδηγεί μια οικογένεια στον γάμο της κόρης της. Αλλά μέχρι εδώ. Δεν πρόκειται να τον φέρουμε σαν μία ακόμη κάρτα στον κατάλογο των wishlists επειδή έκανε τρία pressure μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά. Αυτό δεν είναι transfer — είναι συμφωνία γάμου. Κι ένας γάμος θέλει οργανισμό πίσω του, όχι μια λίστα με wishlists σα αυτές που βγάζουνε οι γαμπροί στον Άγιο Δημήτριο όταν ψάχνουνε για το καλύτερο σουβλάκι.

ρε παιδιά τι φαντασία έχουμε εδώ πέρα! όλες αυτές οι ιστορίες σα να βγήκαν από ένα βιβλίο με τίτλους τύπου "ο χρονιά του θριάμβου στην περιοχή" ενώ εμείς καθόμαστε στον πάγκο του Γεντί Κουλέ και προσπαθούμε να βρούμε τουλάχιστον έναν παίκτη που δεν κοιτάει την μπάλα σα να είναι η πρώτη φορά στο playground της γειτονιάς! να σου πω κι εγώ κάτι από πρώτο χέρι, γιατί εδώ πέρα στο Βόλο όταν έπαιζα ακόμα μπάλα στις τοπικές ομάδες (τότε είχαμε μια χούφτα left back που έκαναν περισσότερη δουλειά στα χωράφια παρά στο γήπεδο) υπήρχε ένας τύπος που τον έλεγαν Σταύρο τον Τριπολιτσιώτη — όχι αστείο τώρα, ήταν πραγματικότητα. αυτός ο Σταύρος είχε την ιδιορρυθμία να κάνει τόσες κουβέντες μέσα στην ομάδα όσοι οι τίτλοι των ημερησίων εφημερίδων της εποχής! εμένα εκείνον τον είχε βάλει ο προπονητής αριστερό μπακ επειδή είχε σκάσει το αριστερό του πόδι κυριολεκτικά σα μπαλόνι στο τελευταίο παιχνίδι της προηγούμενης χρονιάς κι έπρεπε να δώσει κάποιον που ξέρει να στέκεται όρθιος. κανένας όμως δεν περίμενε πως εκείνος την επόμενη χρονιά θα έφερνε τον ΑΡΗ τρεις φορές κοντά στη νίκη μέσα σε έναν μόνο μήνα! γιατί; επειδή όταν η μπάλα έφτανε σ' εκείνον έκανε μία κίνηση σα να κουνούσε το κεφάλι του στον αντίπαλο "ρε σύντροφε, ξέρεις που πάω εδώ;" κι ύστερα έδινε την μπάλα σα να επέστρεφε στο σπίτι της για ανάπαυση. και τώρα πάμε στον σημερινό μας 24άρη εκεί στη Λειψία — αυτόν τον τύπο που κάνουν τα social media λάιβ θέση με τρία pressure μέσα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά σα να πρόκειται για αγώνα μαζικής απογραφής! έχω δει πολλούς talents σ' αυτά τα χρόνια σα αυτόν, οι μισοί τους είχαν αρχίσει σα ιστορία επιτυχίας κι έπεσαν σα τενεκεδάκια όταν πήρανε πραγματικό αγώνα στη Super League. θυμάμαι πριν δυόμισι χρόνια όταν φέραμε εκείνον τον Δανό από τη Σουηδία που είχαν βάλει στα highlights επειδή είχε κάνει μία κάθετη στην περιοχή σα να έκανε backflip! τρεις αγώνες αργότερα βγήκε τόσο αργά στη μετάδοση που τον ξέχασαν μέχρι και τα highlights του επόμενου αγώνα! λοιπόν εδώ είναι που πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα pressings: αυτός ο τύπος στη Λειψία είναι 24 χρονών — ξέρουμε τι σημαίνει όταν ένας παίκτης βρισκόταν ακόμη στον τελικό σχηματισμό ενός πρωταθλήματος σα η ομάδα του δεν έχει αποφασίσει αν τον χρησιμοποιήσει ή όχι; η Λειψία έχει άλλους δέκα παρόμοιους τύπους εκείνη τη στιγμή, κι αυτοί οι δέκα έχουν περισσότερες συμμετοχές από εκείνον σ' ομάδα μεγαλύτερης κατηγορίας. τι κάνει λοιπόν; περιμένει να τον σπρώξουν σ' ένα σύστημα σα το δικό μας όπου η μπάλα πρέπει να τρέχει σα λαγός επειδή αλλιώς την επόμενη μέρα οι εφημερίδες γράφουν πως ο ΑΡΗΣ έπαιξε σα τρεις τζακούς; για αυτό και λέω: μην τον βλέπουμε σαν μία wishlist αγοράσματος σα αυτές των μεγάλων ομάδων που βγάζουν δεκαπέντε transfer πιθανότητες σα ντουζιέρες του οργανισμού τους. ας τον δούμε σα έναν άνθρωπο που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να ξέρει ότι η μνήμη μιας πόλης όπως η Θεσσαλονίκη δεν γράφεται μόνο στους τίτλους των αγώνων αλλά στα πρόσωπα των φιλάθλων που στέκονται εκεί σαν οικογένεια περιμένοντας αυτόν τον left back να βγει σαν γέφυρα ανάμεσα στη νίκη και τις ιστορίες που λέγονται στις κουβέντες του Βαρδαρίου μετά τον αγώνα. και τέλος, όταν κάποιος σήμερα σου πει πως αυτός ο τύπος είναι η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη, ρώτησε τον έναν απλό φίλαθλο που βγήκε από το Γεντί Κουλέ σα σκυφτός επειδή η ομάδα έπαιξε σα να είχαν δώσει οι συμπαίκτες του σήμα σε κάποιον άλλο ν' ακολουθήσει τη μπάλα! εκείνος σίγουρα δεν είχε δει τρία pressings — είχε δει έναν αριστερό χώρο που σιγόκαιγε σα χάρτινη βάση μέχρι να έρθει η σπίθα εκείνου του ανθρώπου που γνωρίζει πως η μπάλα δεν είναι ρόλος αλλά οικογένεια. αυτό είναι που θέλουμε εμείς εδώ — όχι μία wishlist, αλλά έναν οργανισμό που ξέρει πως όταν βάζεις έναν left back στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να βάζεις μαζί του και τον παλμό μιας ολόκληρης πόλης που τον περιμένει να γίνει η συνέχεια της ιστορίας της ομάδας του! τώρα όμως πρέπει να φύγω — περίμενα εδώ και τρεις ημέρες αυτή τη συζήτηση επειδή είχα κάποια έργα στην εργασία ως εργοδηγός στο εργοτάξιο κι έπρεπε να τελειώσω γρήγορα. αλλά εσάς σας περιμένω στο επόμενο ματς φίλοι μου — εκεί πάνω στις κερκίδες να συνεχίσουμε την κουβέντα χωρίς wishlists, μόνο με την ιστορία μιας ομάδας που όταν αγωνίζεται στο σπίτι της πρέπει να νιώθεις ότι η μπάλα φτάνει εκείνον εκείνον τον left back σα να γυρνάει σπίτι!