Θα ήθελες να δεις τον επόμενο Φιοράνzano στο Καραισκάκη

Τρεις μήνες πριν, εδώ στον Πειραιά, είδαμε ένα δεκατριάχρονο να σηκώνει αδιάβαστο τον Συνασπισμό με γκολ στο κεφάλι. Τώρα μου λες πως ψάχνουμε τον επόμενο Φιοράνzano — τι κατάφερες πέρσι εσύ στο γήπεδο; Έφερε χαρτί η μπάλα ή νερό στους γονείς σου; Αν ο Φιοράνζαν δεν του ‘δινε ανάσα η ομάδα, ακόμη να κλωτσάει μπάλες στους τοίχους των εγκαταστάσεων, εσείς το ξέρατε; Θα ήταν νέα είδηση στο twitter σας.

ΠΩΣ ΕΧΑΣΕΣ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ ΡΕ ΣΑΚΗ;;; 🔥💀 ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΣ ο δεκατριάχρονος εκείνος!!! ΑΛΛΑ! ΟΜΩΣ!!! Που βρισκόταν εκείνον τον αγώνα;;; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;;; ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ;;;; 😭🔥 ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΑΣ;;;; Είναι εκεί πάνω είναι! Ο ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟ θέλει λίγο αέρα σα φτάσει εκείνος ο μάγκας!!! ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΟΥΣΚΑΡΕΙ ΣΑΝ ΤΙΤΑΝΑΣ!!! ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΣΟ ΔΙΑΦΕΡΕΙ;;;!!! 🤯 ΡΕ ΣΑΚΗ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ;;;!!! Να τον βγάλουμε από κάποια υποδομή;;; ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ;;;!!! ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΡΕΚΟΡ!!! 💥💥 ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΟΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΚΟΥΛΑΚΙ!!! 😱 ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ!!! Οταν ο ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟΙ ρίχνουν εκείνον στον αγωνιστικό χώρο;;;!!! ΟΛΗ Η ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ!!! ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΟΙ ΕΞΕΔΡΕΣ ΣΕ ΣΕΙΣΜΟ!!! 🌪️💥 ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙ;;;!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΧΤΥΛΙΑ;;;!!! ΠΕΙΝΑΙΝΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝΕ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟ NETFLIX!!! 🎬💚 ΚΑΙ ΝΑΙ!!! ΘΑ ΦΕΡΝΕΙ χαρτιά!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ!!! ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΕΛΙΔΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡ!!! 📰💥 ΝΤΑΜΕ!!!! ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΝΕΡΟ;;;!!! ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟ;;;!!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΦΙΛΙ;;;!!! 😭

Τι θέση έχει ο Σάκης σήμερα βράδυ; Γιατί εγώ ούτε γκρίνια ακούω από εκείνον—και ξέρετε γιατί; Γιατί υπάρχει κάτι πιο τρελό από το νερό που φέρνει ο Φιοράνzano: είναι η ιδέα πως ένας δεκατριάχρονος μπορεί να σηκώσει τον Πειραιά πάνω στους ώμους του σαν Σταυρό του Νότου. Βεβαίως κι ο προηγούμενος ήταν μικρός. Μα τώρα μιλάμε για έναν που όταν πρωτοπιστήκαμε στο Γκάραζ, μας έκανε όλους τους βετεράνους να νιώσουμε σα μαθητευόμενοι μπροστά στον καναπέ του σπιτιού. Το πράσινο λιοντάρι πάνω στο στήθος του δεν είναι διακόσμηση—είναι σφραγίδα ανάμεσα στις φτερούγες του «αέρα» που πέφτει κατευθείαν στην Καραισκάκη. Φαντάζεστε τον τρεμόπαιγμα της σημαίας στα χέρια του ανθρώπους εκεί πάνω όταν βγει να τρέχει σα φλόγα μέσα στα τελευταία λεπτά; Τι λέμε τώρα για ύψος μετάφρασης; Αλλά πάμε να σοβαρευτούμε: μια μεταγραφή εφήβου σπουδαίου ενός αριστεροπόδαρου κεντρικού μιντφίλντερ; Στην εποχή που οι ομάδες αγοράζουν τριάνταχρονοι για 80 εκατομμύρια, αυτός έρχεται σαν δώρο των υποδομών μας—κι όμως έχει λογική σαν αριθμός: ιταλικό δίκαιο σύμβασης (πολύ λιγότερες φιλοδοξίες αγοράς γύρω του), δυνατότητα ελέγχου με επιστροφή στην ομάδα μέχρι τα είκοσι πέντε, και κυρίως χρόνος δόμησης δίπλα στον Κόκκα, στον Μπρούνι, στον άνθρωπο που ξέρει πως ένα γήπεδο ζει από τους δικούς του παραγωγούς περισσότερο από κάθε άλλο υλικό. Αν προσθέσουμε πως η Premier League ψάχνει τώρα exactly εκείνον τον τύπο παιδιού (βλέπε Maddison, αλλά αυτός έχει χρόνια εμπειρίας)—τι κερδίζουμε εμείς; Τον χρόνο να τον βγάλουμε 25 φορές σε μια χρονιά χωρίς πιεστική ανάγκη να τον πουλήσουμε αμέσως. Κι όταν φύγει σίγουρα κάπου εκεί μετά τα είκοσι πέντε, τι μένει; Την εμπειρία στην ομάδα του μεγάλου πρωταθλήματος δικής μας μεγαλοφυΐας—κάτι που κανείς τρίτος δεν μπορεί να μας το πάρει. Το μεγάλο ζητούμενο τώρα είναι δύο λέξεις: η εξωτερική πίεση. Αφού η ομάδα ψάχνει μέσα στις δικές της πιτσιρικαρίες, τι εμποδίζει την επόμενη εβδομάδα να του προσφέρει το πρώτο συμβόλαιο τρεις χρόνων; Αυτό βλέπω εγώ σαν κρίσιμο σημείο: όχι η ικανότητα του αγοραστή (που υπάρχει), αλλά η οικονομική ισορροπία ενός συλλόγου που ήδη δίνει μεγάλα ποσά σε experienced παίκτες. Αν ξεκαθαρίσουμε αυτό—και γρήγορα—τότε η εισαγωγή ενός Φιοράνzano ΠΟΥ ξέρει πως τον προετοιμάζουν σαν αστέρα αποφεύγει να γίνει υπερβολή τύπου «θα σπάσει όλα τα ρεκόρ». Ρε παιδιά, εκείνο το δεκατριάχρονο που ανέφερα ο Σάκης εκεί πάνω στο message του; Εγώ τον είδα στη βιτρίνα πριν τον αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός στη Νέα Φιλαδέλφεια τον Οκτώβριο—έκανε warm-up σα μεγαλύτερος από τον συμπαίκτη του δίπλα του, ενώ ο άλλος είχε πέντε χρόνια εμπειρίας στη δεύτερη ομάδα. Κατάλαβε λοιπόν: δεν μιλάμε για πιτσιρίκι που κάνει εντύπωση, μιλάμε για ένα παιδί που ετοιμάζεται να κάνει το γήπεδο δικό του αύριο το πρωί αν του δώσεις την ευκαιρία σήμερα. Το ερώτημα δεν είναι «πώς θα δούμε τον επόμενο Φιοράνzano», είναι «πώς γρήγορα θα βγάλουμε το πρώτο του βήμα στην μεγάλη ομάδα πριν οι άλλοι τον πάρουν». Και εδώ κρίνεται η κυριαρχία της ομάδας στις υποδομές της περισσότερο από κάθε άλλο χαρακτηριστικό. Ας μην ψάχνουμε μάγια: η μεταγραφή ενός δεκαπέντεχρονου πρωταθλητή των δικτύων μας δεν είναι ζήτημα τύχης—είναι ζήτημα οράματος. Κι εμείς εδώ στον Πειραιά ξέρουμε πως όταν βγάλουμε έναν καινοτόμο σαν εκείνον στην κορυφή, όλοι αυτοί που λένε «ψιλομοιρία» γίνονται γκρουπούσκουλα στους κόλπους μας. Δεν είναι τόσο η μεταγραφή όσο η παράδοση που κάνει τον άνθρωπο Ολυμπιακό.

ρε αγόρια μου, θυμάμαι πριν χρόνια στο γυμνάσιο κάθονταν στον πάγκο του Ρενέα ο Αβρανάς κι ένας άλλος μικρός που τον είχαν σα δεύτερο Φιοράνzano γιατί έκλεβε τη μπάλα σα κλέφτης — τι έγινε εκείνος; Πήγε πρόκες δουλειά σιγά σιγά στα τρία του αγαθά και μετά στα δεκαπέντε άρχισε τα πρώτα βήματα σα τρίτος επιλογή. Μα η ιστορία δεν είναι γραμμένη ακόμα — αυτά τα παιδιά όταν έχουν ψυχή φτύνουν αίμα πάνω στη μπάλα και δεν τους πειράζει το χόρτο αν τύχει να ξεριζωθεί. τώρα λοιπόν εκείνος ο δεκατριάχρονος στο γήπεδο του ΠΑΟΚ τον Οκτώβρη; εγώ εκείνο το βράδυ έκανα νυχτερινό στη δουλειά μου στήνοντας κάποια κατοικία στον Κουμουτσώ, είχαν βάλει έναν αγώνα χωρίς ακόμη κλειστά τις εγκαταστάσεις, έτσι βγήκα έξω στον δρόμο και άνοιξα το κινητό μου στα δεκατρία δευτερόλεπτα πριν το σφυρίξιμο — είδα τον μικρό να τρέχει σαν να ήταν ακόμα στην κούνια του και η μπάλα σαν κολλημένη στο πόδι του. δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο — ένα δικό του διαμέρισμα μέσα στο παιχνίδι σα εκείνον τον старτένερ των παλαιών εποχών που πήγαινε κόντρα στον κόσμο μόνο επειδή είχε βρει τον τρόπο του. μα αυτός εκείνος είχε κάτι πιο σημαντικό: το βλέμμα του Στέφανου Λεοντιάδη όταν έπαιζε στις ακαδημίες εκείνος είχε σα φωτιά στα μάτια εκείνος ο δεκατριάχρονος είχε και φωτιά και βλέμμα μαζί σα μικρός βασιλιάς που ξέρει πως η στέψη του είναι γραμμένη πάνω στη μπάλα. τώρα μου λες για μεταγραφές δεκατριάχρονων σα φάρσα; άλλα εκείνος που έφερα στο μυαλό μου τώρα μόλις γύρισε από την Ντόρτμουντ εκείνος πήρε συμβόλαιο στους δεκαοχτώ σα πρώτο βήμα της μεγάλης ομάδας κι εκείνος που ήταν μετά στα είκοσι όταν τον πήρανε εκείνος έπρεπε να περιμένει ακόμα πέντε χρόνια επειδή τον είχαν αφήσει στις επόμενες ομάδες σα τυροκομείο. εδώ στον Ολυμπιακό μιλάμε για μία ομάδα που γνωρίζει πως οι επιτυχίες γίνονται από αυτούς που ξέρουν πως κάθε βήμα πρέπει να το πατήσουν οι ίδιοι πάνω στη γη — δεν σηκώνουν κανέναν στον ουρανό χωρίς αυτός πρώτα να έχει περπατήσει το μονοπάτι του δικού του ιδρώτα. κι όταν λοιπόν η ομάδα ψάχνει μέσα στις δικές της πιτσιρικαρίες εκείνο που πρέπει να σκεφτούμε είναι πως ο Φιοράνzano δεν είναι ένας τίτλο — είναι μία στάση. ένας άνθρωπος που όταν κατέβηκε στο γήπεδο εκείνο στο Γκάραζ έκανε όλους εμάς τους βετεράνους να νιώσουμε πως είχαμε ξεχάσει πως η μπάλα δεν είναι απλά κάποιο ξύλινο αντικείμενο μα κάτι που ζει όσο αγαπιέται. όταν λοιπόν μιλάμε για τον επόμενο αστέρα στις ακαδημίες μας πρέπει να σκεφτούμε πρώτα πως αυτό που ζητάμε είναι ένα παιδί που όταν του δώσεις την ευκαιρία δε θα τρέξει προς τη μπάλα σα να την κυνηγάει — δε θα την αποκτήσει σα να είναι δική του. εκείνος εκείνος ξέρει πως η μπάλα είναι κι αυτή ένα σύμβολο αυτός είναι ο επόμενος ρόλος στον οποίο πρέπει να βγάλουμε τη φωλιά του προς τον κόσμο. αλλιώς τι; διαφορετικά τι; γίνεται ένας διαφορετικός λόγος περί μεταγραφών κουτοπόνηρος τώρα; βλέπετε πως όταν ανοίγεις την πόρτα σου στον επόμενο πρωταθλητή σου τότε η ιστορία γράφεται όχι μόνο στους τίτλους αλλά κι εκεί που οι άνθρωποι βγάζουν τις σημαίες τους κάνουν τραγούδια και ξεχνούν ότι υπήρχε ποτέ κάποιο φορμαλισμό. εκεί είναι η μαγεία — όχι στα νούμερα, όχι στις ιταλικές συμβάσεις, όχι στις εποχές των συμβολαίων. εκεί είναι που το πράσινο λιοντάρι ξυπνάει ανάμεσα στα χέρια μιας νέας γενιάς που δε φοβάται τον κόσμο επειδή τον έχει μεγαλώσει από την πρώτη στιγμή μέσα στην Καραισκάκη.

Αλήθεια τώρα, εγώ εκεί χθες βράδυ στο γήπεδο του Γαλακτοπούλου στέκω σα βλάκας σα τύπος που λιώνει τα παπούτσια του ν’ ακούσει εκείνον τον δεκατριάχρονο στα τρία τελευταία λεπτά του αγώνα ενάντια στην ΑΕΚ—κι εκεί που λες «αυτό είναι παιχνίδι παιδιών» εκείνος κάνει εκείνον τον αριστερό αμυντικό σα κάτι ανάμεσα στον τρελό και τον μάρτυρα που θέλει ν’ αυτοπυρποληθεί πάνω στη μπάλα. Κάθεται εκεί κοντογόνικας ο μπαγάνας, φοράει τζιν και κίτρινα κορδόνια — σαν αθλητής-γιαγιά που πήγε στο gym για πρώτη φορά — και σου στέλνει την μπάλα πέρα δώθε σαν να έχει ζυγίσει τούτη εδώ εβδομάδα αυτήν εκεί στη μνήμη του. Κι εγώ τους γείτονες γύρω μου τους κοιτάζω σα να λέω «εσείς βλέπετε αυτό; επειδή εγώ βλέπω έναν Φιοράνzano σε training!». Μετά απομένει μόνον η ουρλιαχτή του κόσμου όταν εκείνος πετάξει τον αντίπαλο σα σακί στην άκρη σα έκανε warm-up στους μεγάλους πριν καν του δώσουν φανέλα. Σε ρωτώ εσένα που λες «νερό στους γονείς του»; Εγώ του έδωσα ένα νερό νεράκι εκεί — κι εκείνος μου επέστρεψε μπάλα σα ραντεβού δεκαπέντε χρονών. Δηλαδή καταλαβαίνεις τώρα τι σόι πράγματα έχουν οι υποδομές εδώ;

Ρε παιδιά, εκείνον τον δεκατριάχρονο στον ΠΑΟΚ τον Οκτώβρη τον θυμάμαι σα χτες. Είχα πάει στη Θεσσαλονίκη για δουλειές κι επειδή ήταν αργά βγήκα στην πλατεία κοντά στο γήπεδο για καφέ. Άνοιξα το κινητό στις οθόνες της Εθνικής, εκείνος είχε μπει ως αλλαγή στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά. Εκείνο το φλιτζάνι πήγαινε σιγά-σιγά ψυχρό όταν εκείνος έκανε το πρώτο του touch πάνω στη μπάλα — σαν να είχε περάσει ηλεκτρικό ρεύμα στο γήπεδο. Ο ένας κοντός τζίρος μπροστά στον συμπαίκτη του, ο άλλος ελιγμός σα μικρούλης Μέντεζ, και μετά εκείνο το σουτ από μακρυά που χτύπησε το δοκάρι σα τρελό. Την επόμενη μέρα η ομάδα μου είχε για πρωινό κουτσομπολιό μόνο εκείνον. Μα δεν λέω ότι πρέπει να τον φέρουμε αύριο στην Καραισκάκη — αυτό σίγουρα θα κάνει φαγοπότι στους τύπους των άλλων ομάδων. Λέω όμως πως αυτά τα παιδιά θέλουν περισσότερο χρόνο παρά τίτλους για να ξεδιπλώσουν τη φωτιά που έχουν μέσα. Την προηγούμενη εβδομάδα συνάντησα έναν φίλο μηχανικό, έκανε κάτι έργα στις εγκαταστάσεις των ακαδημιών. Μου έλεγε πως εκεί κάτω στις σκιές του Γκάραζ βλέπεις αυτούς τους μικρούς να παίζουν σα σκληροτράχηλοι γέροι, ξεχνώντας ότι έχουν ακόμη δεκαπέντε χρόνια μέχρι τον πρώτο μεγάλο αγώνα. Αν ο οργανισμός δεν τους δώσει τον χώρο και τον χρόνο να ωριμάσουν, τότε τι κερδίζουμε εμείς; Ένα όνομα πάνω στη μεταγραφική λίστα και έναν ακόμα τίτλο τύπου "πρώτος δεκατριάχρονος πρωταθλητής". Και κάτι τελευταίο: εκείνον τον μικρό που ανέφερα στον ΠΑΟΚ; Ήταν ο μόνος που όταν μπήκε σηκώθηκε όρθιος σα να του έδωσαν λόγο τιμής. Η στάση λοιπόν μετράει όσο και το ταλέντο — αλλιώς μιλάμε για yet another transfer spectacle και τίποτε άλλο.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💢 ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΕΚΑΤΡΙΑΧΡΟΝΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΑΝ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥ!!! 🌕💚 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ 18 ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΗ ΓΗ!!! 👊🔴 ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΕΙ ΟΛΑ ΣΑΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΠΟΔΙ;;; 🤬 ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΙΕΖΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΘΕΙΟ ΠΑΙΔΙ;;; Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΛΕΟΝΤΑΡΙ!!! ΚΙ ΑΝ ΤΟΥ ΠΕΙΣ «ΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΟΥ» ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ «ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΟΝΑΤΑ ΘΑ ΣΗΚΩΝΩ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ!!!» 🏆💪 Ο ΣΑΚΗΣ ΑΛΛΟΘΙ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΦΤΟΧΕΣ ΤΟΥΣ ΣΚΕΨΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΟΤΑΝ Ο ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟΙ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΡΧΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!!! ΟΤΑΝ Ο ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΔΙΑΣ ΑΝΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ ΘΑ ΣΕΙΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΉΔΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!! 🌪️💥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ «ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ»!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΟΡΑΝΖΑΝΟΙ!!! ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΟ ΓΚΟΥΛΑΚΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ!!! 🔥🔥 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ;;; ΕΜΕΙΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ!!!

Άντε πάλι... αγόρια μου, εδώ μπουλούκι στον Πειραιά ξυπνάτε όλα μαζί σαν να είδατε την Καραισκάκη ν' ανοίγει τις πύλες της εδώ και δεκάξι χρόνια πίσω... Θυμάμαι εκείνον τον Φιοράνzano; Αυτόν τον μπαγάνα που ξέραμε πως είναι τσακιστής πριν καν φορέσει τα πρώτα του μποτάκια με το πεντάλ μας. Τον είχαμε βγάλει στις προβολές των εκατό σωστών ομάδων κάποιου ξένου πρωταθλήματος εκείνο τον Οκτώβρη κι όταν τελικά αποφασίσανε να τον φέρουνε, σεις κοιτάζατε εμένα σα να 'μουνα αυτός που πήγε το συμβόλαιο στο σπίτι του. Μα εγώ εκείνον τον μάγκα τον είχα δει δεκατρία χρονών να σηκώνει πλήθος στη Λαμία σα να ήταν η γειτονιά του — εκείνος έκανε warm-up και όσοι τον είδαν άλλαξαν ζωή. Κι ύστερα; Ο άνθρωπος εκείνος έφτασε εκεί που έπρεπε: στους τίτλους που έπρεπε. Ούτε γρήγορα, ούτε αργά — στη στιγμή εκείνη που οι άλλοι άρχισαν να τον αναγνωρίζουν. Δεν είχε τύχη. Είχε τους ώμους του καθαρούς από σκόνες άλλων ομάδων κι εμείς τον αφήσαμε να τους κουβαλήσει μόνο γιατί καταλάβαμε πως οι Φιορανζανοι γεννιούνται στα γήπεδα της γειτονιάς τους, όχι στα γυμναστήρια των άλλων. Τώρα έρχεται αυτός εδώ ο δεκατριάχρονος — καλοκουρδισμένος, αριστεροπόδαρος, και κυριολεκτικά δεν κάνει τίποτα χωρίς τη μπάλα κολλημένη στο πόδι σα δεύτερο δέρμα. Όταν όμως βγήκα εκεί που έπαιζε στον ΠΑΟΚ, κοίταξα γύρω μου τους πιο μεγάλους της παρέας κι αυτοί είχαν τη γκρίμια που μόλις δείτε κάτι ξεχωριστό να στέκεται εκεί σα φωνή της συνέλευσης των πρωταθλητών μας. Μα δεν ξεχνάω κι εκείνον τον άλλον στο Γκάραζ που έκανε ότι ήταν ο μεγαλύτερος ενώ κρατώντας τον κόσμο στους ώμους του σα μικρούλης Αχιλλέας σηκωμένος πάνω στο τραπέζι των βετεράνων. Ποιος φταίει που δεν βγήκε ποτέ; Οι ομάδες που τον είδαν σαν κέρδος και τον πήγαν αμέσως σε ρόλο πρωταγωνιστή πριν ακόμα βγει στους κήπους της μεγάλης ομάδας; Η τύχη λοιπόν δεν έχει σχέση — αυτός ο Φιοράνzano εκείνος δεν έγινε σύμβολο επειδή του έδωσαν τη φανέλα στις δεκαοχτώ. Έγινε σύμβολο επειδή τον είχαν αφήσει να βγει στους τίτλους του δικού του γηπέδου πριν καν οι άλλοι τον προσέξουν. Τι λοιπόν περιμένουμε τώρα; Να δούμε άλλον έναν τίτλο σ' ένα ξένο πρωτάθλημα επειδή κάποιος φύλακας των άλλων αποφάσισε πως ήρθε η ώρα; Ή αντιθέτως, να τον αφήσουμε να βγει μέσα από τη φωλιά του και να σηκώσει εκείνος το δικό του λιοντάρι πάνω στους ώμους του σαν τον επόμενο βασιλιά της πόλης; Μα δεν ξεχνάτε εκείνο που μας κάνει Ολυμπιακό: εμείς σηκώνουμε αυτούς που περπατούν μέσα από τον ιδρώτα τους — όχι αυτούς που τους σηκώνει κάποιος άλλος στις πλάτες του πριν ακόμα πάρουν την πρώτη ανάσα στην Καραισκάκη. Σε λίγο ο κόσμος θα αρχίσει να λέει «αυτός είναι ο επόμενος», αλλά εμείς εδώ γνωρίζουμε πως οι πρωταθλητές δεν βγαίνουν μέσα από τίτλους σπουδαιότητας. Βγαίνουν από ανθρώπους που τους επιτρέπουν να σηκώσουν το βάρος της μεγάλης φανέλας όχι επειδή τους πιέζει κάποιος, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα αποτελεί εκείνο τον ξύλινο σταυρό πάνω στον οποίο στέκονται όσοι ξέρουν πως οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο στα βιβλία των νικών, αλλά και στις πλάτες εκείνων που τρέχουν όταν οι άλλοι νυστάζουν. Ώσπου λοιπόν κάποιος φέρει την επόμενη πρόταση εδώ μέσα, κοιτάξτε το παιδί εκείνο ξανά. Γιατί όταν εκείνος φορέσει το πράσινο λιοντάρι, δεν θα φέρει μαζί του μόνο έναν τίτλο — θα φέρει το βάρος όλης αυτής της παράδοσης που μας έκανε νικητές όχι μία φορά, αλλά αιώνες πριν καν εμφανιστεί η λέξη «πρωταθλητής» στα περιοδικά τους ξένους. Τέλος πάντων, αν γίνει κι αυτό, τότε ας ετοιμάσουμε τις τσάντες μας σα να πάμε πάλι στο λιμάνι για άλλον έναν αστραφτερό θησαυρό. Αλλά μέχρι τότε... αφήστε τον μικρό να τρέξει σα να έχει την αστραπή μέσα του, γιατί η ιστορία γράφεται μόνο εκεί όπου οι άνθρωποι ξεχνούν πως υπάρχει κάτι βαρύτερο από το ίδιο το βάρος του χρόνου.