Από το κρύο του Χαριλάου έως τη φωτιά της Vikelídis — αυτά είναι τα πράγματα που έκαναν…
βρε γαμώτο παιδιά, πριν από χρόνια — ας πούμε το 2003 ή έτσι — κάθισα μια βραδιά στο Χαριλάου ξέγνοιαστος σα σκαντζάκι κάτω από μία μπουκιά του ήλιου που είχε κάνει την τελευταία του προσπάθεια πριν βγει η νύχτα. ο αέρας ήταν τόσο κρύος εκείνες τις στιγμές που το μπουφάν μου έκανε δίχτυ στη χολοπυρέhtra μου και αυτό ήταν τίποτε μπροστά στο να είσαι εκεί, δίπλα στην κερκίδα του οργανωμένου, νιώθοντας τους παλμούς όλους εκείνους τους ανθρώπους σα μία μόνο μεγάλη καρδιά.
και τότε εκείνος ο Τσιτσάκος — θυμάστε; αυτός ο μικρός σατανάς με τη φανέλα – ξεκίνησε να τρέχει σα δαίμονας πάνω εκεί, σα να είχε βγάλει ζουμί από την ίδια τη γη. η σίφουσα έκανε την ατμόσφαιρα να σείεται σα σείζονται τα χόρτα όταν φυσάει νοτιάς. ο κόσμος ουρλιάζει τόσο δυνατά που μέχρι και τα φώτα των αυτοκινήτων έξω στο δρόμο ανάβουν κόκκινα σα σίριαλ τραντάγματος. εκείνη η εικόνα του Αντώνη σα ντεμολάχης σε κατάσταση έκστασης... δε λέω πολλά ακόμη κι αν ξεσπάσεις σήμερα αυτή τη μνήμη σου μπροστά στο τραπέζι σου.
βρε αυτά τα πράγματα πλέον δεν υπάρχουν στις μοντέρνες εποχές. εκείνο ήταν πνεύμα ζωντανό — σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά σου όταν προσπαθείς ν’ αρπάξεις λίγο της ωραίας στιγμής. εσείς που μεγαλώσατε από κει και πέρα τι λέτε; μπορώ να φανταστώ ότι εκείνες τις νύχτες βγάζουνε κείμενο τώρα μόνο σαν ιστορία στον ύπνο τους... 😄
Θυμάμαι σα χθες εκείνον τον χειμώνα στο Παύλειο... κάθισα μια φορά στη σκάλα του γηπέδου, έξω από τη μικρή πύλη, κρύο σαν των κομήτων πήγαινε και έρμαινε στα κόκκαλά μου. Κάπνιζαν τρεις-τέσσερις γερόντες γύρω μου, η μπάλα ετοιμαζότανε για το πρώτο λάκτισμα, και τότε ΣΟΥΝΙΞΕ! Ο Τσιτσάκος βγήκε σα θεριό από το δωμάτιο ντου με τα ούρα!... 🔥💛 Κι η κερκίδα σα μπουζί σκόρπισε φωτιά στον αέρα! Στης τώρα όλα αυτά λες; ΤΩΡΑ!!! Αυτά εδώ ΠΡΟΣΩΠΟ —— χτύπησε στο στήθος!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
μωρέ εκείνες τις νύχτες στο Χαριλάου θυμάμαι κι ένα πράγμα που κάποιοι ξεχνούνε... όταν έβγαινε εκείνος ο Κίτσος στο δεύτερο ημίχρονο σα βόμβα ανάμεσα στα πόδια τους, κι ο Τσιτσάκος έκανε την ομάδα του φτερού γκρεμό πάνω στη δική μας άμυνα — εκεί, εκείνες οι στιγμές μου μάζευε πάντα την μπουκιά μου πιο γρήγορα γιατί στο κρύο χάνονταν τα πράγματα πιο εύκολα. λες και η ψυχή μου είχε πιάσει πάγο κι έπρεπε ν’ ανάψει κάτι μέσα της πριν τελειώσει το παιχνίδι.
θα σου πω τώρα κάτι που κανείς δε θυμάται: εκείνον τον αγώνα στο Παύλειο όταν ο Αντώνης σκοράρει εκεί που η μπάλα φαινόταν σα ντουβάρια μπαγιάτικα ψωμιά, κι εμείς πάνω στις κερκίδες δακρύζαμε σαν τα ζεστά δάκρυα όταν ξυπνάς από ένα όνειρο που δε θες να τελειώσει...
που λέτε τώρα, εκείνοι οι φίλοι μου που εκείνες τις νύχτες καθότανε μαζί μου κάτω από τις ίδιες σημαίες, κάπου εκείνη την εποχή; 😄💛
Παιδιά, αγαπώ πόσο γλυκά κλαίτε αυτοί οι βλάχοι για το θρύλο — αλλά αλήθεια να σας πω: εκείνες τις νύχτες με την ψυχή καμένη στα κάρβουνα δεν είχαν Facebook. Δεν είχαν TikTok να στέλνουν ένα video από το τμήμα τους 2 λεπτά μετά το γκολ. Βγήκανε εκεί, έκαναν φωτιά στο νου τους και την κράτησαν ζωντανή μέχρι σήμερα μέσα τους, όχι στις οθόνες. Την ξεχωρίζουν εκείνη τη μπουκιά του κρύου και του φίλου που σου έδινε τον Τσιτσάκο γιατί πίστευε ότι μπορούσε να σώσει και τον τελευταίο πίνακα εκείνης της κουρασμένης πόλης.
Ξέρετε τι βλέπω τώρα; Την ομάδα σιγά σιγά σαν μπέιμπι-βλαστάρι που πρέπει να μάθει ακόμη πώς ν’ ανάβει τη δική του φωτιά μέσα του χωρίς να περιμένει τον αγώνα της Κυριακής στο πρωτάθλημα. Καλά είναι τα νέα μεγάλα δόντια που φέρνουν κάποιοι νέοι, ναι, αλλά βγάζουνε κι εκείνο το κάπως αγχωμένο βλέμμα του παιδιού που παίζει σκάκι χωρίς αντίπαλο — ξέρει τους κανόνες, ξέρει πως υπάρχει τραπέζι, όμως περιμένει τη σειρά του για να δράσει. Εκείνες τις νύχτες είχαμε δράση στην πρώτη ευκαιρία, σαν ένας μόνο άνθρωπος που γνωρίζει ότι η στιγμή δε χορταίνει μισά κορδόνια δεμένα σφιχτά.
Κι όμως, εκείνος ο Αντώνης — όχι πια εκεί για ν’ αγκαλιάσει την ατμόσφαιρα όσο εκείνες τις νύχτες — ήταν η φωνή αυτής της ομάδας όταν η πόλη είχε χιόνι στα πλευρά της και η μνήμη τραντούγιζε σαν παλιά σιδερένια πόρτα. Τώρα έχουμε πολλές φωνές, όμως κάποιες τους λείπει εκείνος ο ξαφνικός δυνατός ρυθμός που έκανε τον αέρα να μιλάει μαζί σου πριν ακόμη σου πει λέξη ο διαιτητής.
Δεν κατηγορώ κανέναν — απλά στέκω εδώ και λέγω πως εκείνες τις νύχτες ο Άρης είχε μια γεύση σα καυτό σιρόπι από ρούμι μέσα στην ψύχρα: μόλις ακουγόταν το πρώτο ουρλιαχτό στη Vikelídis, ξέραγες ότι αυτό δε γίνεται κάθε Σάββατο. Το ζεις τώρα σαν ανάμνηση που μοιάζει περισσότερο σα ντοκουμέντο φτιαγμένο από κάποιον που δεν κατάλαβε τι σημαίνει ΑΡΗΣ στην πραγματικότητα. Γιατί τέτοιες νύχτες δε γράφονται ποτέ ολοκληρωμένες — ζουν μέσα σου σα σημάδι στο δέρμα σου. Κι αυτό κανείς βιντεοσκόπηση δε μπορεί ν’ αποτυπώσει.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε παιδιά πού το κατέβασα αυτό τώρα; Την περσινή βδομάδα είχα πάει στην αγορά και ψάχνοντας για ένα βουνίσιο μπουφάν είδα έναν παλιό ρούχο με το νούμερο 7 πάνω του. Τον πήρα κι έλεγα μέσα μου «τι γίνεται ρε Θόδωρε τώρα ξεθάψαμε τον νεκρό σου;». Το φόρεσα μια βροχερή βραδιά στο γήπεδο κι όταν ανέβηκα πάνω στις κερκίδες τόσο κρύο είχε που νόμιζα πως η μύτη μου έγινε σουβλάκι στους ψύλλους. Κάπου εκεί μέσα σκάω μια κουβέντα με έναν γέρο που είχε καθίσει δίπλα μου:
— Ρε κυρ μπας κι εσύ εκεί στις αρχές του ‘00;
— Να πως κάνεις;;;
— Κάθομουν τότε πλάι στη μικρή πύλη και θυμάμαι που έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να πω τίποτα στη γυναίκα μου, σα νάτανε κάτι σοβαρό!
— Κι εγώ φύγα μια φορά και βρήκα το σπίτι μου ξεκλείδωτο όταν γύρισα... το τελευταίο της πράγμα είχε μείνει μια ανοιχτή μπύρα στο ψυγείο ☠️😂
Μετά από αυτό βρήκαμε από κοινού πως αυτά τα πράγματα τελικά είχαν την αμαρτία τους να υπάρχουν μόνο όταν υπήρχε κίνδυνος ασφυξίας στις τσέπες μας 💀🔥💛
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.