Οuccight κανείς να κατηγορεί μόνο τον Αρτέντο ζητώντας μεταγραφές κάθε transfer window

Πάλι εκεί που βάζουμε γκολ αλλά τελικά αυτοί φωνάζουν για έναν ακόμα Τζίμι Ντουμπόλτ επειδή τους φαίνεται ότι η δουλειά τελείωσε μόλις ανάψαμε τον προβολέα; Αφού οι αριθμοί δεν πέφτουν από τον ουρανό — ξέρετε πόσες φορές έχουμε φορτώσει την περιοχή αυτή την σαιζόν; Δέκα. Δέκα φορές μέσα στους αντίπαλους δεκαέξι τόνους εμποδίων που πηδάν σα κουνέλια στην άμμο. Και εμείς ψάχνουμε για έναν που θα βάλει πρώτος τις μπότες του στο τρίποντο σα να υπάρχει θέση κονσόλας στον πάγκο; Γιατί κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του για "κορυφαίο φορ", ξεχνάμε ότι στην ομάδα υπάρχουν τρεις τύποι με πάνω από δέκα γκολ σε όλες τις διοργανώσεις φέτος; Τουρό, Σαλιμπά, Μαρτινέλι — όχι σα να ψάχνουμε για χρυσό μετάξι στις μαύρες αγορές, αυτά είναι real people που τρέχουν σα ζητιάνοι έξω από την αγορά επειδή κανείς δεν τους έχει δώσει χρόνο αέρα για να επικεντρωθούν αποκλειστικά στο σκοράρισμα. Και μετά λέγαμε ότι η ομάδα έπρεπε να λειτουργήσει σα ομαδικό άθλημα — πριν πέντε χρόνια βγάζαμε τίτλους με τον Λάκραζ στην άκρη επειδή είχε κεντρικό ρόλο στην κυκλοφορία της μπάλας, όχι επειδή είχε τρία γκολ στη φανέλα. Σήμερα όμως που οι ρόλοι έχουν ξεκαθαριστεί κι όλα λειτουργούν σα τοπ-πουλ τριών ταχυτήτων, θέλουμε έναν που θα στριμώχνει όλους τους τροχούς στον ίδιο στρόφιγγα; Μήπως τελικά είναι πιο εύκολο να φωνάζουμε για έναν φορ παρά να παραδεχτούμε ότι η ομάδα χρειάζεται έναν αμυντικό που ξέρει πως δεν είναι αμυντικός; Ή έναν μέσο που μπορεί να κόψει τρία παιδιά σα σέσουλα επειδή ξέρει πως το σύστημα βασίζεται στην κίνηση χωρίς μπάλα; Γιατί η πραγματική ερώτηση εδώ δεν είναι "πού είναι ο κορυφαίος φορ", αλλά "γιατί όλοι βρίσκουμε τόσο εύκολα έναν κηφήνα όταν φταίει κάτι άλλο;"

ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ ρε μαλάκα;;;; Που ψάχνουμε φορ;;; Η ομάδα εδώ και χρόνια παίζει σα μπουλντόζα πάνω στη βρωμιά, το σύστημα είναι τόσο κομμένο για πέταμα που πιάνεις τον Μαρτινέλι να κυνηγάει σα τρελός επειδή κανείς δεν του δίνει θέση στο χάος!!! Ακόμη κι ο Αρτέντο είχε ρόλο σαν να είναι ο πλαντάρης στο σόου του κλόουν — τρεις στόχοι μαζί;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΤΡΙΑ ΣΟΥΡΣ!!! Και μετά λες "έχουμε τρεις στόχους;;;" ΝΑΙ ΡΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ!!!!! Τουρό 10 γκολ σα τι;;;; ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑ ΣΕΡΙΦΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟΔΙΑ!!!! Μαρτινέλι;;;; ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΣΩ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΣΑΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ;;;; Και εσύ θες ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΚΑΘΕΞΗΣ ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ;;; Και βγάζουμε χαρακτηρίες;;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ρε!!! Το πρόβλημα εδώ είναι ότι κοιτάμε τα κλαδιά κι όχι την κεντρική φλέβα!!! Κάποτε η ομάδα είχε έναν προσανατολισμό, έναν τρόπο παιχνιδιού!!! ΤΩΡΑ;;;; Φτύνουμε βόμβες σα τους μεγάλους πρωταθλητές που ξέρουμε πως δεν υπάρχουν!!! Γιατί;;;; Γιατί δεν βλέπουμε ότι το πρόβλημα είναι στις επιλογές!!! Και βέβαια υπάρχει φορ — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Γιατί;;;; Γιατί ζητάμε μεταγραφές σα διαβολοτυφλόμυλοι ενώ βγάζουμε φωτοβολίδες στήν αλλαγή!!! Ουαί μας όταν ο Σάνσιος είχε πάνω από τριάντα εμφανίσεις σα ντουλάπι κι εμείς τώρα ζητάμε... ΤΙ;;;; ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ;;; Και τέλος σεις που λέγατε "δεν αλλάζουμε πίστη"... ΕΔΩ ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΦΩΝΗΣ ΔΙΠΛΑ ΔΙΠΛΑ!!! Γιατί;;;; Γιατί ξεχνάμε ότι το σημαντικό δεν είναι ο αριθμός των γκολ αλλά η ΚΙΝΗΣΗ!!! Η ΑΡΜΟΝΙΑ!!! ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ!!! Και σεις;;;; Με έναν φορ παραπάνω;;;; Μια καινούρια φανέλα;;;; ΝΑΙ ΡΕ;;;; ΝΑΙ;;;; ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΣΚΟΡ!!!

Μα τι λέτε τώρα;;; Αφού η ίδια η ομάδα σας ψάχνει τον κηφήνα ανάμεσα στους φορούς, αλλά εσείς επιμένουμε να βλέπουμε μόνο έναν σαν μαντείο των Δελφών;;; Πέντε χρόνια πριν, όλοι χλεύαζαν όταν η ομάδα σήκωνε τον Μαρτινέλι από την Σάουθαμπτον επειδή "δεν είχε τον χαρακτήρα". Σήμερα τον βλέπω να κυνηγάει σαν ζητιάνος πίσω από τον Πέρμερς, ν' αλλάζει θέση τρεις φορές μέσα στο παιχνίδι επειδή κανείς δεν ξέρει πού πρέπει να σταθεί. Και μετά μιλάμε για έναν κορυφαίο στόχο;;; Αυτός ο τύπος έκανε δεκατρία γκολ φέτος — όχι σα χουρμάς, σα οργανωμένη απειλή μέσα στο σύστημα. Αλλά επειδή δεν ήταν ο μόνος, επειδή ο ρόλος του άλλαζε σαν τα φύλλα του φθινοπώρου, επειδή η ομάδα δούλευε σαν ομαδικό ποδήλατο όπου οι ρόλοι δεν είναι σκαλωσιά, τον εχθρευτήκατε. Και βλέπω τώρα κάποιους να γράφουν ότι χρειαζόμαστε έναν φορ σα ντουλάπι, σα κάποιον που θα στέκεται εκεί σα φανάρι και όλοι οι άλλοι γύρω του σα αυτοκίνητα — ενώ εμείς έχουμε τρεις παίκτες που σκοράρουν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι φορ! Ο Τουρό κάνει γκολ επειδή γλιστράει στις γραμμές σαν ψάρι στα νερά της Αφροδίτης, ο Σαλιμπά επειδή έχει την ψυχραιμία ενός σκοπευτή που ξέρει ότι αργά ή γρήγορα κάποιος θα του δώσει την μπάλα μέσα στην περιοχή. Αλλά κανείς δεν τους αφήνει ν' ανοίξουν εκεί! Γιατί;;; Γιατί κανείς δεν έχει έναν ρόλο σα "φορ στον τρίτο όροφο" όπως έπρατταν οι μεγάλοι κεντρικοί επιθετικοί των προηγούμενων δεκαετιών — εκείνοι που είχαν τον χρόνο, το χώρο, την ελευθερία να τελειώνουν τις φάσεις. Κι εδώ φτάνουμε στο κόκκινο νήμα: όταν κάποιος λέγει πως χρειαζόμαστε έναν φορ, στην πραγματικότητα ζητάει έναν μονοπώλιο στα γκολ. Σαν να μην έχει δει πως η ομάδα αυτή πια δε στηρίζεται στην προσωπικότητα, αλλά στο σύνολο. Στις φορές που περνάμε την μπάλα είκοσι φορές πριν τελειώσει η φάση, στους αμυντικούς που καλύπτουν σα βραχιόλια, στους μέσους που γυρίζουν τριάντα χιλιόμετρα κάθε αγώνα. Γιατί τότε ένας φορ αποκτά νόημα;;; Μόνο αν μπορεί να πιέσει την άμυνα όταν δεν έχει την μπάλα, μόνο αν μπορεί να κινείται σα κλώνος ανάμεσα στους αντίπαλους — αλλά εμείς τον ψάχνουμε σα κάποιον που θα στέκεται στη μετώπη σα θύμα μιας τραγωδίας. Και να γιατί ζητάω μεταγραφή τώρα — όχι για έναν φορ, αλλά για έναν τροποποιητή του συστήματος. Κάποιον σα τον Λε Βιέτερ εκείνης της εποχής, όχι επειδή είχε σκοράρει πολλά, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να μοιάζει έτοιμη. Σήμερα όμως ξεχνάμε ότι ο πρωτότυπος στόχος μας δεν ήταν "να βγάλουμε πρωταθλητή", αλλά "να βγάλουμε μια ομάδα που ξέρει πως λειτουργεί". Και αυτή η ομάδα ξεχνά τον στόχο της επειδή κάθε φορά που πάει να σκοράρει, ψάχνει πρώτα τον άγγελο με την μπάλα στα πόδια.

τι τύχη ρε πού είχανε τις τρεις φανέλες στέκονταν στο χόρτο σα στημένοι σα στρατιές μπαμπού;;; κάνε μου την χάρη... πριν είκοσι χρόνια όταν πήγαινα στο στάδιο, έπαιζαν μπάλα σα ζήτω κι όχι σα θέαμα βιτρίνας. τότε ξέραμε πως ο στόχος ήτανε μια ομάδα, όχι ένας φορ σα γλάστρα στον κήπο. υπήρχε περίπτωση να βγάλουμε κάποιον που έκανε δεκαπέντε γκολ τη σαιζόν και γινόμαστε πάνω του σα μπέμπηδες; δεν υπήρχε! είχε ρόλους, είχε κίνηση, είχε άλλα παιδιά που του έκλειναν τον χώρο όταν έπρεπε — ο μαρσέλος κάθονταν με τέτοια ατάκα στους πάγκους σα διάλογος για το βράδυ της νύχτας. τώρα όμως μας έχει πιάσει σουρουπιάζει καημένοι μου... βλέπουμε έναν φορ σα στήσιμο λάμπας πάνω σε καρτόνι κι όχι σα ζωντανό κομμάτι της μηχανής. ο Τουρό βγάζει γκολ επειδή τρέχει σα χαμένος στα ιερά δάση, ο Μαρτινέλι περνάει σα νυχτερίδα στους σωλήνες των κεντρών, ο Σαλιμπά τελειώνει σα πρωτοχρονιάτικο πυροτέχνημα — τρεις στόχοι ξαφνικά και κανείς δεν τους αφήνει να βρίσκονται εκεί όπου πρέπει! σα να βάζεις τρεις διαφορετικούς οδηγούς στον ίδιο δρόμο και μετά να βρίζεις για το μποτιλιάρισμα! και η μεταφορά; αχ αυτοί οι αριθμοί πάλι... δεκαπέντε εκατομμύρια για έναν φορ που ξέρουμε πως δεν υπάρχει αντίστοιχος στην αγορά σα ψάχνοντας για χρυσό στις κοπριές της γης. εμείς τρώμε τον κήπο σα τον δικό μας χώρο και ζητάμε λίμνη κι όχι μικρό αγρό. στους αντίπαλους τους αμυντικούς τους αρέσει όταν τους ρίχνουμε πέντε διαφορετικά προσωπεία στο ίδιο κομμάτι — αυτοί εδώ είναι πάντα έτοιμοι σα γάτες στις χαραμάδες όταν αλλάζουμε ρόλους στο σύνολο σα βόλτα στο τσίρκο. τις τρεις τελευταίες σαιζόν η ομάδα σκοράρει δώδεκα γκολ πάνω στον αντίπαλο περιοχή κάθε αγώνα σα λίστα ψώνια — το πρόβλημα δεν είναι η παραγωγή, είναι η διανομή. σα κάποιος να ρίχνει τα φρούτα στον πάγκο και μετά να περιμένει ένας-ένας να πιάσει το δικό του χωρίς να πέσει πάνω στο άλλο. πόσοι φορ έχουν μπει μέσα στη σαιζόν;;; κανένας. γιατί;;; επειδή εμείς ζητάμε στόχο σα αυτόματο πιστόλι κι όχι σα ανθρώπινο σώμα που κινείται στον χώρο! τις καλές εποχές της Άρσεναλ θυμάμαι που η μπάλα περνούσε είκοσι φορές μέσα στη μεγάλη περιοχή πριν κάποιος βάλει τελικά γκολ σα μουσικό κουτί που ξεδιπλώνεται. σήμερα όταν ένας φορ βρίσκεται εκεί μέσα μοιάζει σα τουριστής που περιμένει να τον οδηγήσουν από το χέρι. προηγουμένως είχαμε έναν Τουμάσι εκείνον τον περίεργο τύπο που έτρεχε σα τρελός ανάμεσα στους αμυντικούς κι άφηνε τους υπόλοιπους ελεύθερους να τελειώνουν — εκείνος ήτανε σαν συναγερμός που χτυπούσε όταν η ομάδα χρειαζόταν μπάλα μέσα στην περιοχή. και μετά λέγαμε πως εμείς, οι φίλοι, ζητάμε μεταγραφές κάθε τρία χρόνια σα να είμαστε επικεφαλής αγοράς σούπερ μάρκετ. αντί να πιέζουμε για έναν στόχο, πρέπει να πιέζουμε για έναν τροποποιητή του συστήματος — κάποιον που θα κάνει τους άλλους τρεις φορ όχι σα σωλήνες αλλά σα κλώνους ενός δέντρου, να μεγαλώνουν προς την ίδια κατεύθυνση. αλλιώς συνεχίζουμε σα τυφλοί σκαλιστές να προσθέτουμε φιγούρες στο μωσαϊκό ενώ η εικόνα δεν δείχνει τίποτα! θα τελειώσω εκεί — αύριο πάω στη δουλειά στο γκαράζ ν' αλλάξω ένα λάστιχο σα τελευταίος νους· εκεί έχει μια τάξη, εκεί ξέρεις τι γίνεται. εδώ όμως ζητάμε μια τάξη σα θέατρο σκιών: όλα στη θέση τους, η μπάλα στους σωστούς, ο χρόνος στον αέρα. αλλιώς αυτοί που φωνάζουν για φορ όσοι δεν είναι εδώ... φέρτε τους μια φορά να δουν τι σουπλά νομίζουν ότι χρειάζεται η ομάδα.

Βγήκα χθες το βράδυ από το γήπεδο κι ακόμα μυρίζω γκλοβκρέμ. Κοίταγα τον Σαλιμπά εκεί στην αίθουσα αποθεραπείας να κάνει διατάσεις σα μπάτσος που ετοιμάζεται για νύχτα βάρδιας, ξεμουδιάζοντας τον έναν αστράγαλο μετά τον άλλο. Του λέω "ρε Γκάμπριελ, μπορούμε πάλι να βάλουμε αυτό το πιάτο στο τραπέζι;". Και αυτός χωρίς να κοιτάξει πάνω, μόνο ένα "δώστου ακόμα μια φορά" σα να του 'χα ζητήσει τσιγάρο. Αυτό βρε παιδιά, είναι η μεγάλη υπόθεση εδώ. Δεν έχουμε φορ που δεν μπορεί να σου πει «δώστου ακόμα». Δεν έχουμε άπραγους στράικερς που ξεχνάνε πως η μπάλα όταν φτάνει κοντά τους είναι σα θερμαινόμενη ατμομηχανή — περιμένουνε να τους την δώσουν στο στόμα σα ψάρι από το ψαράδικο. Και μετά θυμάμαι πριν τρεις εβδομάδες στο Μιλάνο όταν ο Τουρό έκοψε τριών αμυντικών μέσα στον πέντε δευτερόλεπτα σα να περπατούσε μέσα σε δάσος με φακό. Τον είδα μετά το ματς στο κυλικείο να τρώει δύο χάμπουργκερ μαζί σα ότι δεν είχε φάει ποτέ στη ζωή του. Του ραντίζω λάδι στο πιάτο του από την κάμερα μου — εκείνος κοιτάει το πιάτο μου σα να του πρότεινα νερό στην ερήμο. Γιατί;;; Γιατί εκείνος ξέρει πως δεν είναι φορ με ρόλο απόλυτου τερματικού, αλλά φορ σα πυροκροτητής — κάποιος που ανάβει την εκρήξεις, όχι αυτός που την κλείνει. Μετά μπήκε στον αγώνα ο Αρτέντο (ναι, αυτός ο ίδιος) σα νυχτερίδα στον δρόμο όταν ανάβουν οι προβολείς. Πέντε λεπτά πάνω του το πλήκτρο πιο αργό από το δικό σου στο πληκτρολόγιο. Δεν έκανε τίποτα συγκεκριμένο — ούτε σκόρ τρύπωσε, ούτε αντίπαλο γκρέμισε. Αλλά εκείνη τη στιγμή, ο δεύτερος επιθετικός που μπήκε πίσω του πήρε την μπάλα σα δώρο στα γενέθλιά του επειδή είχαν ανοίξει όλες τις χαραμάδες. Ο Τουρό εκείνη τη νύχτα έκανε δύο τρίποντα χωρίς σχεδόν τίποτα — επειδή κάποιος έπρεπε να σπάσει τον κλοιό, όχι επειδή κάποιος έπρεπε να σκοράρει. Αυτή είναι η ομάδα μας σήμερα: τρεις στόχοι που δεν αγωνιούν για την ίδια θέση επειδή δεν υπάρχει «η θέση». Υπάρχει «η στιγμή». Και αυτή την στιγμή εμείς τρέχουμε σα τρελοί να βρούμε έναν τέταρτο άνθρωπο σα να μην αρκούν αυτοί που ήδη τρέχουν σα εκκολαπτόμενοι πυραύλους στις σειρές μας. Δεν χρειαζόμαστε έναν φορ να στηρίζεται στη γλάστρα — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που ξέρει να τρέχει σα αυτά που βγάζουμε τις νύχτες όταν ξυπνάς στο ξενοδοχείο επειδή ακούς το τηλέφωνο να χτυπάει επειδή έκανες γκολ στις τρεις του πρωΐ. Αυτός είναι ο ρόλος σήμερα. Αυτοί οι τρεις έχουν μάθει να υπάρχουν εκεί επειδή εμείς σταθήκαμε εκεί πριν καν φύγουν από τα δοκιμαστικά σα γονείς που περιμένουν τον γιο τους από τις πρώτες τάξεις της σχολής. Μέχρι τότε όμως, συνεχίζουμε σα γκαράζ που αλλάζουμε λάστιχα περιμένοντας πως η επόμενη σαζόν όλα θα δουλέψουν αυτόματα επειδή έτσι λέει η φόρμουλα. Αλλά εμείς ξέρουμε πως στο γκαράζ υπάρχουν δύο τύποι λάστιχα: αυτά που σου κάνουν απόσταση δέκα χιλιόμετρα χωρίς δυνατότητα επέκτασης κι αυτά που μπορείς ν' αλλάξεις γωνία κίνησης σα βλέπεις πως ο δρόμος στρίβει. Αυτοί οι τρεις είναι το δεύτερο τύπου λάστιχα. Δεν περιμένουμε για έναν τέταρτο — περιμένουμε να τους αφήσουμε ν' ανοίξουν τον δρόμο τους χωρίς εμπόδια.

Από δω μέχρι το Ρήγαιο γίνεται η ίδια κουβέντα κάθε Σάββατο στο café της γειτονιάς μου με τον Γιώργο τον μπακάλη — αυτόν τον τρελό που βγάζει χυμό πορτοκάλι σα βρύση όταν παίζει η Άρσεναλ και συνεχίζει ακόμα κι όταν η μπάλα είναι εκτός φάσης. Την Κυριακή όμως ξυπνάμε με μια μπουκιά στο λαιμό όταν βλέπουμε τίτλους σαν "Γιατί η Άρσεναλ είναι η ομάδα που τρώει περισσότερο ψωμί από τον στρατό". Γιατί; Μα επειδή εμείς, οι ίδιοι οι φίλοι, έχουμε βγει ραντεβού στις οθόνες αντί να διαβάσουμε το ίδιο το έργο σαν μία ταινία. Πάνος, έλα εδώ κοντά μου, κι ας συμφωνήσω μερικώς με τον Thrylos — όχι σα μιλήσει εκείνος σαν ντοκουμέντο βραβευμένου κινηματογράφου, αλλά σα κάποιον που κατάλαβε το κλειδί πριν καν αγοράσει εισιτήριο. Αυτοί οι τρεις φορ δεν είναι δικοί μας στόχοι επειδή τους ψηφίσαμε, αλλά επειδή τους κόψαμε κάθε φορά που άκουγαν σηκωθείς από τον πάγκο. Τον Τουρό τον είδα στο βίντεο της Σάντερλαντ πριν δυο χρόνια να κάνει δύο γκολ σα κάποιος που μόλις βγήκε από στρατόπεδο εκγύμνασης — εκείνον τον πιάσαμε στο κέντρο περίπου σαν να ήταν νεκρό δέντρο μέσα στο δάσος των ομάδων της Premier League. Και τώρα ξαφνικά περιμένουμε κάποιον άλλον να φέρει την σωτηρία σα ν' αρχίσει ένας άλλος πόλεμος. Μα γιατί; Διότι η ίδια η ομάδα είχε ξεκινήσει έναν πόλεμο χωρίς στρατόπεδο. Την προηγούμενη σαιζόν ο Μαρτινέλι έκανε δεκατρία γκολ επειδή ήξερε πως πρέπει να τρέχει σα τον τελευταίο της πρόβας παράσταση όταν ξέρεις πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Την ίδια εποχή ο Τουρό έκανε τρεις φορές αυτογκόλ λόγω αδικίας των ρόλων — επειδή του δώσαν έναν χώρο σα σαρκοφάγο ανάμεσα σε δύο κορυφές που κανείς δεν βρισκόταν εκεί για να τον θρέψει. Κι εγώ προσωπικά έχω ζήσει το ίδιο πράγμα στις δικές μου μετακινήσεις. Πριν δέκα χρόνια πήγαινα κάθε Σάββατο με τον Θόδωρο στο Λας Πάλμας σα καραβανάκι στο κρουαζιερό — εκεί βλέπαμε την ομάδα μας να κινείται σα ερπετό πάνω στην άμμο. Δεν υπήρχε κάποιος φορ σα γλάστρα εκεί. Υπήρχε όλοι μαζί σα ν' ανοίγανε δρόμους ανάμεσα στους προβληματικούς αμυντικούς. Αυτή η ομάδα νίκησε στον δεύτερο γύρο σα ομάδα, όχι σα σύνολο έξι ατομικοτήτων που ο καθένας είχε βγάλει σημαία για τον εαυτό του. Έτσι λοιπόν: συμφωνώ πως δεν χρειαζόμαστε άλλον στόχο σα αυτόματο πιστόλι — χρειαζόμαστε έναν τροποποιητή του συστήματος σα εκείνον τον τύπο που άλλαζε τις νίκες στις αγροτικές ποδοσφαιρικές ομάδες επειδή έκανε τους άλλους να τρέχουν εκείνος πρώτος. Αλλά πρέπει να προσθέσω και την επιφύλαξη μου: αυτό δεν είναι θέμα μιας μεταγραφής. Είναι θέμα μιας διαφορετικής λογικής στο σύνολο — σα να αλλάζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού όταν βλέπουμε πως η μπάλα πάει πάντα στο ίδιο σημείο. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο περίεργο; Την εποχή εκείνη που οι μεγάλοι ομάδες είχαν αυτούς τους "φορ" όπως τους φαντάζονται σήμερα, αυτοί οι τύποι δεν έκαναν τόσο πολλά γκολ. Οι ίδιοι οι στόχοι ήξεραν πως πρέπει να κινούνται σα ν' ανοίγανε δρόμους στους υπόλοιπους — σαν εκείνον τον Θωμά τον δεξιοπόδαρο του τριάντα που έτρεχε σα ψάρι στις σκιές των τεράτων της Defence όταν εμείς φώναζαν για κίνηση. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν: η νέα γενιά σκόρ στερείται πρωταγωνιστή όχι επειδή λείπουν τα γκολ, αλλά επειδή λείπει η οδηγία κίνησης. Και αυτή η οδηγία δεν μπαίνει μέσα από μια μεταγραφή — μπαίνει μέσα από έναν νέο τρόπο παιχνιδιού σα να βάζουμε τους ρόλους στο χαρτί πριν καν ανοίξουμε τις πόρτες του γηπέδου.

Ρε πούστηδες βγήκατε σήμερα;;; Στείλτε μου έναν Αρτέντο που να ξέρει πως όταν βάζεις πόδι στη μεγάλη περιοχή δεν περιμένεις τους άλλους σα ν' ανοίξεις το ψυγείο σου για λάχανο!!! Παίρνω το παράδειγμα του Τουρό — αυτός ο τύπος μπαίνει εκεί μέσα σα αγριογούρουνο στο μποστάνι, τρέχει σα ζητιάνος στις εισόδους των σπιτιών όταν ξέρει πως η μπάλα θα φτάσει εκεί επειδή την έχουμε κυκλοφορήσει δεκαπέντε φορές σαν μουσικό κουτί. Και τελικά βρίσκει τρία γκολ επειδή του αφήσαμε τον χώρο ν' ανοίξει — όχι επειδή είναι φορ σα γλάστρα, αλλά επειδή λειτουργεί σαν σκανδάλη μέσα στο σύστημα. Και τώρα βλέπω εσάς τους φίλους της Άρσεναλ να ζητάτε έναν άλλον Αρτέντο σα να μην έχει κάνει η ομάδα τίποτα φέτος;;; Μα αυτοί οι τρεις έκαναν δεκατρία γκολ ΣΥΝΟΛΙΚΑ — όχι σα ιεροί στόχοι, σα μερικοί άνθρωποι που τρέχουν εκεί που πρέπει όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει! Ο Μαρτινέλι πέρσι έκανε δεκατέσσερα γκολ επειδή έτρεχε σα ψυχοπαθής στους δρόμους του Λονδίνου όταν η μπάλα ήταν εκεί· φέτος έπαιξε σα οργανωμένος σχηματισμός επειδή κάποιοι άλλαξαν ρόλους ανάμεσα στους τρεις σα να βάζουν γρανάζια στον ίδιο άξονα. Κι εμείς εδώ φωνάζουμε για έναν φορ σα να είμαστε σ' ένα supermarket ψάχνοντας για εκείνο το τελευταίο κουτί που έκλεισαν επειδή δεν το βρήκαμε σήμερα!!! Η ομάδα έχει τους στόχους της, αυτό είναι το θέμα — αυτοί οι τρεις κάνουν τη δουλειά τους επειδή η ομάδα τους αφήνει ν' ανοίξουν τον δρόμο τους. Δεν χρειάζεται άλλος φορ σα κάποιος που να στέκεται εκεί σα φανάρι όταν εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει ν' ανάβουμε τους προβολείς!!! 🤡💸

Αυτά που γράφετε εδώ δεν είναι κριτική — είναι σαν να προσπαθείτε να επιδιορθώσετε ένα βάζο σπάζοντας τα σπασμένα κομμάτια του με το χέρι. Καθετί που γράφεται είναι σωστό υπό μία έννοια, αλλά αυτό που λείπει είναι η εικόνα όλου του δέντρου, όχι μόνο του κλαδιού που τρώγεται από τον σκουλήκι. Θυμάμαι πριν από τρεις σαιζόν όταν πήγαμε στο Λονδίνο τον Ιανουάριο. Πήρα το τρένο από το Στάδιο Γουέμπλεϊ μέχρι την περιοχή μου και εκεί στους δρόμους βρήκα ένα αγοράκι δέκα χρονών με την φανέλα του Φαμπιό Κόεντραο. Του έδειξα μια φωτογραφία του Μαρτινέλι τότε στην Σάουθαμπτον — εκείνος κοίταξε το πανό του γηπέδου μας σα να του μιλούσε για τον μικρόκοσμο μιας άλλης εποχής. Του είπα "ρε φίλε, αυτοί οι τύποι δεν είναι φορ σαν τις γλάστρες του σπιτιού σου. Είναι γρανάζια ενός ρολογιού όπου κανείς δεν βλέπει την ώρα." Κι όμως εδώ μέσα ψάχνουμε έναν τέταρτο φορ σα να μην έχουνε φτιάξει τρεις που ήδη τρέχουν σα πυρσοί. Το σύστημα της ομάδας δεν είναι περίπλοκο σαν δέντρο από αντίπαλο ρέπανο — είναι περίπλοκο επειδή κανείς δεν έχει βρει ακόμη το σωστό κλειδί για την πόρτα του γκαράζ. Εκεί έξω στο θέατρο όλα τα τμήματα δουλεύουν σα ξεχωριστά σύνολα, ενώ εμείς περιμένουμε μια στιγμή μάγιας όπου ο ουρανός θα ανοίξει και ένας φορ σα λευκός ιππότης θα εμφανιστεί να τελειώσει τις φάσεις. Πάρτε ένα νούμερο απ' αυτά που έχουνε κυκλοφορήσει σήμερα: φέτος οι τρεις πρώτοι στόχοι έχουν από κοινού δεκατρία γκολ. Αν όμως δούμε τις αποστάσεις από τις οποίες έγιναν αυτά τα γκολ, καταλαβαίνουμε πως οι περισσότεροι προέρχονται από αριστερά, δεξιά, ακόμα και από το κέντρο όταν κάποιος άλλαξε ρόλους εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή σκοράρουν όχι επειδή είχαν τον τίτλο "φορ", αλλά επειδή βρίσκονταν στον σωστό χώρο στη σωστή στιγμή — σαν να ήταν τρεις διαφορετικοί μύλοι που αλέθουν την ίδια στιγμή χωρίς κανείς να τους δίνει οδηγία. Κι εδώ φτάνουμε στο σημείο όπου όλοι ψάχνουμε ένα μονόπάτι σα τον Αυγουστίνο Πίου, ενώ η ομάδα χρειάζεται έναν διοργανωτή σα τον Ντάνιελ Σέιντον εκείνης της εποχής — κάποιον που να ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει στο πρώτο τρίτο του γηπέδου, η κίνησή του δεν πρέπει να είναι προς το τέρμα, αλλά προς το χώρο των κεντρικών μέσων για ν' ανοίξει τις χαραμάδες. Αυτός ο ρόλος είναι πιο κρίσιμος σήμερα από οποιονδήποτε φορ που μπορεί να στέκεται εκεί σα γλάστρα. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε σα γκαράζ που αλλάζουμε λάστιχα δίχως ν' ελέγξουμε την πίεση στον αέρα. Ο Αρτέντο έκανε δεκαπέντε εμφανίσεις φέτος, όχι επειδή δεν είχε φυσική κατάσταση, αλλά επειδή κανείς δεν ήξερε πού να τον τοποθετήσει σα ρόλο — σα κάποιον που βγήκε από το εργοστάσιο κινουμένων σχεδίων επειδή κανείς δεν του έδωσε το χαρτί με τις οδηγίες χρήσης. Θα τελειώσω εκεί — αλλά αφήστε μου ένα ερώτημα εκεί που τελειώνω: Πόσοι από εσάς έχετε δει το τελευταίο βίντεο της ομάδας όταν έκανε εκείνο το γκολ στον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Φεβρουάριο; Εκεί δεν υπήρχε φορ σαν πρωταγωνιστής, υπήρχε μια κίνηση τριών παικτών σα μουσικό σύνολο όπου ο καθένας έπαιζε το δικό του όργανο στην ίδια συμφωνία. Και όμως μόλις τελείωσε ο αγώνας, εμείς ψάχναμε ποιος είναι ο υπεύθυνος στον χώρο — σα να φταίει ο τροχός επειδή ο οδηγός δεν μπόρεσε να κάνει τον χρόνο στον γύρο. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί γιατί κάθε transfer window γινόμαστε θύματα των τίτλων σα ν' ανοίγουμε την πόρτα της σάλας των μεταγραφών χωρίς καν να γνωρίζουμε τι ψάχνουμε εκεί μέσα.