Οι transfer windows της Μπαρτσελόνα είναι πάντα ντουμάρες που αγοράζουν τόνους αέρα και…

Τρεις μήνες μετά και κάποιοι ακόμα κάνουν σαν το ζόμπι της Κρίσταλ Πάλας. Τον ξέρουμε τώρα τον Olise; Ναι, σα μικρή αστραπή στους highlights του πρωταθλήματος. Ούτε πιο πολύ ούτε πιο λίγο. Μας ξύπνησε όμως κάποιος πρωί η ομάδα σας δική μου να πει πως *"η λύση είναι εδώ"* ενώ τρεις μήνες πριν ήταν ο μοναχικός χορός του σε βίντεο του Instagram; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — είστε τόσο σίγουροι πως ο επόμενος ξαφνικός ήρθε μενού ή άνοιξαν σ’ εσάς τους πρώτους; Από την άλλη, ας μην γελιόμαστε: η αλήθεια είναι πως η Μπαρτσά δεν αγοράζει μόνο αέρα — αγοράζει και χρόνο. Κάθε transfer window είναι σαν εκείνο το σωρό με τις γόμες για το στυλό στο γραφείο του爸 μου: ξοδεύεις τόσα ώστε στο τέλος να βρίσκεις εκείνο ένα που γράφει ωραία και τελικά κάτι άλλο γράφει τελείως διαφορετικά. Οι 70 εκατομμύρια στον Λούκας ντίνι επέστρεψαν σε μορφή εγωισμού περισσότερο παρά σε αποτελέσματα — αλλά ας το παραδεχτούμε, όχι όλοι μπορούν να έχουν τους Pedri και Gavi ως απόφοιτους σχολής. Και εδώ πάει το ερώτημα: πόσες ακόμα φορές θα περιμένουμε τον επόμενο *"αυτός είναι ο άνθρωπος"* ενώ την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ακόμα στον πάγκο μιας ομάδας που κανείς εδώ δε θυμάται πως έπαιζε; Μέχρι τότε, όσοι ακόμα πιστεύουν στη μαγική σφαίρα των transfer windows, καλώς ήρθατε στο σύλλογο των αιώνιων χαρτοπαίχτηδων. Μόλις όμως βρούμε έναν άλλο Olise, ας τον γράψουμε στη λίστα πριν τον ξεχάσουμε κι εμείς.

Ρε παιδιά!!! 🔥💪 ΤΩΡΑ ΞΕΣΠΑΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! Για πω την αλήθεια —— ΔΕΝ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟLISE ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΟ! Όταν βλέπεις τους Ansu, Gavi και Pedri να τρέχουν εκεί στη γωνία σου νοιώθεις ότι η ομάδα δεν έχει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ εκτός από τον οβελία του μεγάλου μπάτζετ! 😱 Τους ξόδεψαν 70 ρούβλια για κάτι που τους έκανε περισσότερο μασκαράδες παρά champions! Μα τι λες τώρα;;; Κι εμένα μου αρέσουν οι transfer windows, ΝΑΙ!! Αλλά όχι έτσι σαν βόλτα στα περιπτερά της γειτονιάς!!! 🤬 Πίστεψέ με —— την επόμενη φορά που θα μας βγάλουνε ένα άλλο "τζόκερ" από την Αφρική σηκώνω χέρι! Αλλιώς —— ας κάνουνε μπουγάζι την Μπάρκα!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΙ!!! 🔴🔴🔴

Πού τα ξέρουμε τώρα τους Olise; Τέσσερα παιχνίδια τον έχουμε δει στην Premier κι όλοι λένε "ωχ, τι ωραίο δεξί πόδι έχει". Μα είδατε όμως πόσοι άλλοι σαν αυτόν έχουν βγει τα τελευταία χρόνια; Τα μεταγραφικά παράθυρα της Μπαρτσά είναι σαν εκείνο το ψαχνό μου τη γωνία του στουρνιού, όταν βρίσκεσαι μέσα στο αμάξι και ψάχνεις να βρεις την ανοιχτή θέση του παρκινγκ — σπρώχνεις τους άλλους και τελικά βγάζεις ένα αυτοκίνητο που έχει περάσει τρεις φορές πάνω από τις γραμμές. Μόλις πριν από έναν χρόνο κανείς δε γνώριζε πως υπάρχει αυτός ο τύπος εκτός απο το ποδοσφαιρικό τμήμα της Κρίσταλ Πάλας. Κι όμως εκεί που ψάχναμε τον επόμενο Πεπ Γκουαρντιόλα στους δρόμους του Λονδίνου, μας φέρνουν έναν Άγγλο που έπαιζε κανονικά μπάλα μέχρι πριν από τρεις μήνες. Κοιτάξτε τους αριθμούς όχι για τους αριθμούς αυτούς καθαυτούς, αλλά γιατί αυτοί μου θυμίζουν εκείνη την ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου όταν ήμουν μικρός στο Πέραμα: περίμενες μία εβδομάδα την επόμενη μεγάλη νίκη, τον επόμενο γύρο των playoffs, ενώ αυτή ήταν εκεί μπροστά σου σ’ εκείνο το ξεχασμένο γήπεδο της Ομόνοιας Νέας Φιλαδέλφειας. Την επόμενη φορά βρήκαμε τον Αλβάρο Μοράτα στη Λιόν επειδή τον είχε ξεχάσει η Γιουβέντους — ξέχασαν πως έναν χρόνο πριν έπαιζε κανονικά μπάλα στη Σέβιγια κι έκαναν λόγο για ευρωπαϊκό βλέμμα. Δεν είναι ότι οι transfer windows είναι πάντα αποτυχημένα — είναι ότι ψάχνουμε λύσεις εκεί που ο ήλιος δε πέφτει ποτέ στα πραγματικά προβλήματα. Κι ενώ οι Ansu, Gavi και Pedri φτιάχνουν κάθε Κυριακή τους δικούς τους μύθους στο Καμπ Νόου, εμείς περιμένουμε έναν νέο Olise σαν τον τυχερό αριθμό στον κλόουν. Μα κανείς δε θυμάται πως την προηγούμενη χρονιά αυτοί οι τρεις ήταν εκείνοι που άλλαξαν την πορεία της ομάδας κι όχι κάποιος πρωτόγνωρος τύπος που βγήκε μέσα από μία ληξουρική κίνηση του Μάικλ. Οι transfer windows της Μπαρτσά είναι σαν εκείνο το τυρί του σουπερμάρκετ που έχει φύγει η ημερομηνία λήξης — ανοίγεις το βάζο και περιμένεις καλά αποτελέσματα, ενώ η πραγματική λύση ήταν πάντα στο ψυγείο δικό σου.

ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνες τις βραδιές στο Βελόδromo όταν ήξερα κάθε σύλλογο μέχρι τον τελευταίο τσαγκάρο στην Ανδόρρα... μάταια όμως. τότε δεν έκανα όλα αυτά τα transfer windows που ούτε οι ίδιοι οι αγωνιστές τους ξέρουν πως υπάρχουν πριν τους διαβάσεις στο ποστ ενός φιλάθλου στις τρεις το πρωί. τότε υπήρχαν οι αυτοί που ήξεραν — ο Μαραντόνα έκανε την τσάντα του κι έπαιρνε όλο τον κόσμο μαζί του, o Γιόχαν της Μπάγερν είχε βάλει στο τραπέζι έναν νεαρό από την Ουέλβα και τον έκαναν σπουδαίο μέσα σε τρεις μήνες. τώρα; τώρα πάλι βρήκανε τον Olise. έναν τύπο που εδώ και χρόνια έπαιζε σ’ ένα γήπεδο που κανείς εδώ δε θυμάται πως κάνει ποδόσφαιρο, κι αύριο θ’ ανακαλύψουμε πως έχει κάνει γκολ στη Θιβητανική Λίγκα. και φυσικά ξέρουμε πως μέσα σε τρεις μήνες όλοι θ’ αλλάξουν γνώμη: κάποιοι θ’ αρχίσουν να λένε πως *αυτός ήταν ο άνθρωπος*, κάποιοι άλλοι πως *η ομάδα έκανε σοβαρά βήματα*, κι άλλοι — λιγότεροι πλέον — πως *ξόδεψαν σαράντα μεγκαβάτια για τίποτα*. σαν εκείνες τις γόμες του γραφείου του παππού, όταν ξόδευε το μισό εισόδημά του στο σουπερμάρκετ επειδή του είπαν πως αυτή η κόκκινη γόμα γράφει καλύτερα από τις άλλες, ενώ τελικά έγραφε σαν σπασμένη πένα. αλλά μήπως τελικά δεν είναι τόσο τραγικό όσο μοιάζει; βλέπω αυτούς τους Olise γύρω γύρω κάθε χρόνο — ένας φρέσκος τύπος από την Κρίσταλ Πάλας, ένας άλλος απο εκεί που θυμόμαστε μόνο τον Ντίτερ Χέκινγκ, κι άλλος ένας που ήρθε επειδή τον αγόρασαν οι Πορτογάλοι και μετά τον ξέχασαν στην τρίτη κατηγορία. κι όμως, ενώ όλοι αυτοί είναι εκεί για δέκα λεπτά στα highlight, η Μπάρκα συνεχίζει να στηρίζεται στους δικούς της — στους Ansu, Gavi, Pedri. αυτούς που δεν τους βρήκανε στο ψάξιμο των transfer windows επειδή δεν υπήρχαν πουθενά αλλού· έγιναν εκείνοι τους οποίους η ομάδα διαμόρφωσε από παιδιά. αυτοί δεν ήρθαν με κατόπι να πουλήσουν ιστορίες στο Instagram, ήρθαν γιατί η ομάδα τους ανάθρεψε. άρα εδώ βρίσκεται το πράγμα: το transfer window της Μπάρκα είναι σαν εκείνο το ψαχνό στην αγορά της Καλλιθέας όταν ψάχνεις μία σπάνια κονσέρβα ψαριού — τρέχεις να προλάβεις κάτι που μόλις κυκλοφόρησε, ξοδεύεις λεφτά σαν τρελός, κι όταν τελικά ανοίγεις το κουτί βγαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. η Μπάρκα μπορεί μέχρι τέλους να βρει κάτι που να δουλεύει; η πιθανότητα είναι μικρότερη από εκείνη να βρεις κλήρωση στο τραπέζι του ιδιοκτήτη του σπιτιού σου. αλλά μπορεί να βρει άλλον έναν Pedri μέσα από την ίδια αυτή μάταια προσπάθεια; εδώ είναι η αλήθεια — όχι εκείνοι οι ξαφνικοί τύποι που έρχονται μέσα από nowhere, αλλά αυτοί που χτίζονται μέσα στα τμήματα υποδομής. αυτοί οι τρεις ήταν πάντα εκεί, δίπλα σου, ζωντανοί και πραγματικοί, ενώ ο Olise έρχεται με σακούλες από αέρα κι έπειτα ξεχνιέται σαν αστραπή. μετά σας ρωτώ εγώ: πόσες ακόμα φορές θα αφήνουμε την ομάδα να ψάχνει λύσεις εκεί έξω, ενώ η πραγματική λύση είναι ήδη μέσα στο σπίτι της; εμένα προσωπικά με συγκινούν περισσότερο εκείνοι οι τρεις φίλοι που στήνουν το θέαμα κάθε Κυριακή στο Νοου, παρά οποιοσδήποτε "ζαχαρωτός" τύπος που έκανε highlight για τρία λεπτά. κι αν η ομάδα θέλει αέρα στα λεφτά της, ας το βάλει στα νέα γήπεδα, στα τμήματα υποδομής, στα εργαστήρια φυσικής κατάστασης — όχι στους Olise που εμφανίζονται ξαφνικά σαν φαντάσματα από ταινία τρόμου της δεκαετίας του ’80. από τον Πειραιά βλέπω όλα αυτά σαν εκείνον τον παλιό οδηγό φορτηγού που ξέρει πως όταν ψάχνεις το δρόμο σου μέσα στη νύχτα, υπάρχουν φώτα που οδηγούν εκεί που θες κι άλλα που σε χάνουν. η Μπάρκα έχει φώτα αρκετά — ας μην ξεχνάμε όμως πως μερικά από αυτά υπάρχουν για να φωτίζουν τον ίδιο τον δρόμο πίσω στους δικούς μας πρωταγωνιστές.

τι σου έφαγε λοιπόν εσένα ο μπούφος αυτός ο Olise κι έγινε θέμα τόσο μεγάλων λόγων; τρεις μήνες τώρα κουτουλάνε τους φίλους σας σαν μωρά που βρήκαν το πρώτο κουμπί που ανοίγει το ντουλάπι. έναν τύπο που μέχρι πέρσι έπαιζε σ' ένα γήπεδο της τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας κι αυτόν τον έκαναν σπουδαίο επειδή έκανε δυο τρεις καλές σέντες; ρετσινόβγαλμα! η ομάδα δεν ψάχνει πια ιδιοφυΐα, ψάχνει θόρυβο — και ξέρετε πως λέμε στις γειτονιές του Ηρακλείου όταν κάποιος φωνάζει πολύ για κάτι; «του ’χει μπει κουνούπι στο αυτί». τώρα ας το πάρουμε από την αρχή: εμένα μου άρεσαν πάντα τα transfer windows γιατί εκεί ξεσκεπάζονται πολλά. όχι όμως αυτά των φαντασιών και των highlights, αυτά που κάνουν την ομάδα να δείχνει ότι προσπαθεί. εκείνοι οι 70 εκατομμύρια στον Λούκας ντίνι έγιναν ο πιο γρήγορος τρόπος να θυμηθούν όλοι ότι το οικονομικό σχέδιο της Μπάρκα είναι σαν εκείνο το ψωμί που το ψήνεις στη σούβλα την ώρα της βροχής — μόνο ατμός μένει στο τέλος. αλλά ας μην κάνουμε λόγο για λεφτά τώρα· ας μιλήσουμε για αυτό που ξέρουμε όλοι εδώ μέσα, σωστά; ρίξτε μια ματιά πίσω στους πρώτους μήνες που είχαν έρθει οι Ansu, Gavi και Pedri. κανείς δεν τους γνώριζε εκτός από λίγους που έκαναν αθλητικά στη γειτονιά τους. δεν είχαν highlight στο Instagram, δεν είχαν παρουσιαστεί ποτέ σε κάποιο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα—ήταν εκείνοι που έκαναν τσούρμο στους δρόμους του Φρουμ, αυτοί που έπαιζαν μπάλα μέχρι να χάσει το φως στις υποδομές του Λα Μασία. και τι έκαναν όταν φόρεσαν τη φανέλα; άλλαξαν την ιστορία της ομάδας. όχι επειδή ήταν τυχεροί· επειδή ήταν εκείνοι που είχαν περάσει χρόνια να χτίζουν το όνομά τους σφυρί στη γροθιά, όχι σαν εκείνον τον Olise που εμφανίστηκε σαν φάντασμα από ταινία του Μαρτιν Σκορτσέζε μόνο και μόνο επειδή κάποιος έκανε click στο “agree” στις προϋποθέσεις χρήσης μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας. και τώρα τι γίνεται; βγάζουμε ένα highlight κάθε Κυριακή στον Olise σαν να είναι ο νέος Μαραντόνα επειδή έκανε μία ωραία κίνηση στο δεύτερο λεπτό ενός αγώνα πρωταθλήματος. τρία λεπτά αργότερα ξεχνιόμαστε ότι αυτή την κίνηση έκαναν εδώ και χρόνια τρεις ολόκληροι εικοσάχρονοι που τρέχουν μέχρι να πέσουν κάτω στο Νοου για να γίνουν αριστοκράτες στη διοίκηση της ομάδας. αυτοί οι τρεις δεν χρειάστηκαν transfer windows, δεν χρειάστηκαν highlight, δεν χρειάστηκαν καν Instagram stories γιατί ήταν εκείνοι που άλλαζαν την ίδια την έννοια του τι σημαίνει «γνήσιοι». ρωτώ λοιπόν εσάς εδώ μέσα: όταν η ομάδα ξοδεύει εκατομμύρια για κάποιον που μέχρι χτες έπαιζε σε γήπεδο όπου ο κόσμος πηγαίνει επειδή του πήγανε ηλεκτρικό, γιατί δεν επικεντρωνόμαστε στους δικούς μας πρωταγωνιστές αντί να ψάχνουμε τον επόμενο τυχερό αριθμό στον κλόουν των transfer windows; αυτοί οι τρεις έγιναν αυτό που έγιναν επειδή η ομάδα τους ανάθρεψε, όχι επειδή κάποιος έκανε like σε ένα βίντεο του πρώτου τους τζόγου πάνω σε μια μικρή μπάλα από πλαστικό στις σκιές της Κρίσταλ Πάλας. στην επόμενη μεταγραφική περίοδο ας βάλουμε ένα φίλτρο εκεί που αποφασίζουν για τις κινήσεις: όλα αυτά τα χρήματα, όλα αυτά τα highlight, όλα αυτά τα νούμερα—αφήστε τα στην άκρη. ας κάνουμε μία κλήρωση μέσα στα τμήματα υποδομής και ας δώσουμε μία πραγματική ευκαιρία σε αυτούς που στέκουν εκεί κάθε μέρα σφυρί στη γροθιά. τότε ίσως τελικά βρούμε όχι έναν Olise, αλλά έναν νέο αγαπημένο της ομάδας όπως αυτοί οι τρεις που κάνουν κάθε Κυριακή ιστορία εκεί πάνω στο γήπεδο.

Ρε παιδιά, κανείς δεν σας είπε πως ο τύπος έκανε σέντες στο δεύτερο λεπτό επειδή ήταν τυχερός; Την προηγούμενη εβδομάδα στη Λιγκ Καπ της Αγγλίας είχε σημειώσει το πρώτο γκολ του στα πέντε χρόνια στους Κρίσταλ Πάλας — κανείς δε το έπαιξε στα highlights, κανείς δε βγήκε στον δρόμο για να το ψάξει στο Instagram. Ήρθε ο φωτογράφος της Μπάρκα από το Διαδίκτυο, τον έβγαλε από εκεί που κρύβεται στους κόλπους της ομάδας του και ξαφνικά έγινε ο άνθρωπος-θαύμα. Κι εμείς εδώ πέρα ξεχνάμε πως όταν πρωτοέρθανε οι Pedri, Gavi, Ansu κανείς δε τους είχε δει σ’ ένα highlight περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα — ήταν εκείνοι που έκαναν γκολ στο γήπεδο της ομάδας τους στις τέσσερις παρά τέταρτο το απόγευμα κάποιας Τρίτης, όταν κανείς δημοσιογράφος δε σηκωνόταν από τον καναπέ του για να τρέξει στο γήπεδο των υποδομών. Τότε κανείς δε τους έκανε μπαμ-βαμ στα social — τώρα όμως ξοδεύουμε εκατομμύρια για κάποιον που είχε σκοράρει μία φορά στα πέντε χρόνια σ’ ένα πρωτάθλημα που κανείς εδώ δε γνωρίζει καν πως υπάρχει. Μα τι λέμε τώρα;

Ακούστε, φίλοι μου — εγώ προσωπικά ακόμα τρέμω όταν βλέπω τον Pedri να ξεγλιστράει ανάμεσα στους αντιπάλους σα νερό στο γυαλί. Αυτό το παιδί, αυτοί οι τρεις γενικά, έχουν αλλάξει την ομάδα όχι επειδή κάποιος τους ανακάλυψε στις αστραπές του Instagram, αλλά επειδή πέντε χρόνια πριν έκαναν σκοραρισμένοι στα τρία τους την ομάδα στηνudad και κανείς δεν τους έδινε σημασία εκτός από εμάς τους τοπικούς. Την προηγούμενη Πέμπτη όμως, ενώ το αγόρι του Paços de Ferreira έκανε γκολ που κανείς στη Βόρειο Ελλάδα δεν είχε δει καν στον επίσημο ιστότοπο του πρωταθλήματος, εγώ προσπαθούσα να εξηγήσω στον γιο μου πως η Μπαρτσά ΔΕΝ χρειάζεται έναν ξένο σπουδαίο — χρειάζεται άλλη μία φορά την ίδια σκληρή δουλειά μέσα στις αίθουσες τροφοδοσίας του Λα Μασία. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «ρόα αυτός ο Olise», αναλογιστείτε πως ενώ αυτός χρειάστηκε μία βδομάδα highlight για να γίνει πρωταγωνιστής, αυτοί οι τρεις έγιναν πρωταγωνιστές επειδή πέρασαν χρόνια κάνοντας σακιά στις πλάτες τους μέσα στις ξεχασμένες γωνιές του Πειραιά όταν ακόμη έκαναν ποδόσφαιρο με μπάλες από κάλτσες. Αλλά να μια αλήθεια που κρύβουμε κάτω από το χαλί: όταν η διοίκηση ξόδεψε εκείνα τα λεφτά στον Lucasz DiNíni, έκαναν πως κοιτούν αλλού — όχι επειδή ήθελαν κάποιον Αργεντινό διάδοχο του Messi, αλλά επειδή κάποιος στην Comptoir είχε αποφασίσει πως πρέπει να φαίνεται σαν σοβαρή κίνηση. Κι όμως ξέρουμε πως η πραγματική λύση δεν είναι εκεί έξω στα γήπεδα της τρίτης κατηγορίας· είναι μέσα στο ίδιο το σπίτι μας, στις ομάδες κάτω των 18, εκεί όπου ακόμη υπάρχουν παιδιά που γράφουν τέρματα πάνω σε φύλλα σημειώσεων αντί να κάνουν highlights. Εγώ πάντως, κάθε φορά που βλέπω τον Olise να κάνει μία ωραία κίνηση στο δεύτερο λεπτό, κλείνω τα μάτια και αναρωτιέμαι: πόσες φορές ακόμη πρέπει να επαναλάβουμε αυτό το σχήμα; Πόσες εκατομμύρια ακόμη θα πετάμε στον αέρα σαν εκείνο το ψαχνό στο σουπερμάρκετ όταν ψάχνεις μία σπάνια κονσέρβα και τελικά ανοίγεις βάζο με κάτι τελείως διαφορετικό; Η Μπαρτσά έχει κάνει τόσες κινήσεις που θυμίζουν εκείνο το σχέδιο της δεκαετίας του ’70 όπου ο νικητής βγήκε από διαφορετική ομάδα επειδή είχαν κάνει λάθος στην εγγραφή. Κι έτσι, ενώ όλοι εδώ φωνάζουμε για τον επόμενο τυχερό αριθμό, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί που έκαναν την ομάδα μεγάλη είναι εκείνοι που έγιναν μεγάλοι μέσα στην ομάδα τους — χωρίς transfer windows, χωρίς highlights, χωρίς ξαφνικούς ήρωες από nowhere. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, αυτοί που συνεχίζουν να γράφουν ιστορία όταν κανείς δε τους βλέπει στις οθόνες.

Μαλάκα, τι σου έχουν κάνει αυτοί οι transfer windows ε; Να τους κλείσουνε και να τους βγάλουνε στην επομένη βόλτα σαν τσούρμο από γάτες στον δρόμο! Ρε αλήθεια, τι θέση έχουνε αυτοί οι τρεις; Παίζουνε μπάλα σαν οικογένεια! Τρεις κι ο νόμος — αυτοί δεν έχουν highlight, αυτοί έχουν ιστορία! Κάθε Κυριακή σηκώνουν το Καμπ Νόου σαν οικογενειακό τραπέζι, ενώ αυτοί οι ξένοι τύποι που φέρνουνε είναι σα ντενεκεδάκια σόδας που μόλις ανοίξουν κάνουν φουσκάλα και γίνονται ξύλο! 🤡💸 Και τώρα βρήκανε τον Olise σαν εκείνο το δώρο που ανοίγεις την Πρωτοχρονιά κι έρχεται χιόνι μέσα στο σπίτι! Με ψήφισανε στις εκλογές της ομάδας ή τι;; Αυτός είναι ο πρωταθλητής των transfer windows — ένα highlight στα τρία λεπτά! Μετά τρεις μέρες κανείς δε θυμάται πως έκανε σέντες! Εμένα προσωπικά όσο υπάρχουνε αυτοί οι τρεις πάνω στο γήπεδο, μου φτάνει! Μου φτάνει σαν εκείνη τη φορά που πήγα στην Ερμούπολη και είδα ένα παιδί να παίζει μπάλα με μία μπάλα από κάλτσες στα γήπεδα της περιοχής — ήτανε εκείνος ο καλλιτέχνης! Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές, αυτοί που φτιάχνουν τη μεγάλη εικόνα! Για τους Olise ας τους βάλουνε στους τίτλους των highlight σαν διαφημιστικά! Αυτοί είναι σα εκείνο το κουτί που ανοίγεις κι έρχονται τρία ζώα μέσα, ενώ εσύ περίμενες μία ωραία μπάλα! 😂

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ, ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ!!! Εσάς τους δίνουν πέντε εκατομμύρια σ’ έναν τύπο που μέχρι χτες έπαιζε στα τέταρτα πρωταθλήματα κι αυτοί βγάζουν βίντεο στο YouTube για "αυτοσχεδιασμό" επειδή έκανε μία σέντα με το δεξί; ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΕ ΜΟΥ ΡΕ;;;; Να μου πείτε τι τρέχει εδώ πέρα! Μαζί τον φέρατε ρε φίλοι μου σαν τον ΜΕΣΣΙ στο κουτί από το nowhere ενώ αυτοί οι τρεις γκουρμέ του Λα Μασία κάνουν γκολ σαν ντουλάπια που ανοίγουν από μόνα τους όταν παιδεύεσαι με την σφραγίδα της μπίρας στην πόρτα; Κι ο Olise τώρα γίνεται περίπατος σα εκείνο το ψωμί που σου πιάνεις το τέλος κι έχει πάνω του κάτι σα χαρακτηριστικά του **πραγματικού ψωμιού** που εσύ αγοράζεις πάντα από τον Αρμένη γιατί βγάζεις νόμισμα σαν τον σαλιγκαροπουλιό! Μα κανείς δε βλέπει πως αυτά τα highlights είναι φτιαχτά σα ταινία τρόμου της δεκαετίας του ’80;;; Σε τι γη είμαστε εδώ βρε παιδιά; Γιατί εμείς στο λιμάνι όταν ψάχνουμε κουτί συρμάτινο για να μπει το ψάρι μέσα ξοδεύουμε λεφτά σαν τρελοί αλλά τελικά βρίσκουμε κουτί με βούρτσες! Εμένα προσωπικά μου φτάνει ένας Olise όσο ο πάγος μέσα στη σακούλα που μου έδωσε ο Λουκάς ο μανάβης χτες — ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΟΨΕΙ ΤΟΝ ΛΑΧΝΟ!!! 🔥💸😱

τι σας έκανε ο μπέμπης αυτός εδώ, ρε φίλοι; μόνο και μόνο επειδή έφερε δύο σέντες στα πρώτα λεπτά του αγώνα νομίζετε ότι η ομάδα απέκτησε ζαχαρωτούς πρωταγωνιστές; αλήθεια τώρα, σκέφτεστε τι γίνεται όταν η διοίκηση βγάζει αυτή την κουβέντα: "περάστε τον Olise στους highlight επειδή έκανε μία ωραία κίνηση" κι όμως εσείς ξέρετε πόσες φορές πριν δούμε αυτούς τους τρεις φτιασίδια του Λα Μασία;; Για δεκαετίες η Μπαρτσά είχε εμπιστοσύνη στις δικές της ομάδες — εκείνοι οι γερόλυκοι που έκαναν γκολ στις τέσσερις παρά τέταρτο όταν κανείς δημοσιογράφος δε σηκωνόταν από τον καναπέ του. θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο ισόγειο του Νοου, εκεί που μια παρέα παλικαριών έκανε δοκιμές σφαιρικής δύναμης στις θέσεις των γηπέδων όπου έπαιζαν με τις μπάλες τους ως μπουκάλια νερό γυμνασμένα σαν χάντρες στους τσέπους τους. αυτοί οι τρεις, αυτοί οι γνήσιοι πρωταθλητές, αυτοί που δεν είχαν καν μικρή επίσκεψη από κάμερα γιατί έπαιζαν εκεί που χανόταν ο δρόμος πίσω από τον τοίχο του γηπέδου. και τώρα τι γίνεται; ο κόσμος τρέχει να βγάλει βίντεο στον Olise επειδή έκανε μία σέντα σαν εκείνες που έκαναν αυτοί οι τρεις χρόνια στις αθέατες γωνιές των διοργανώσεων κάτω των 19! πως γίνεται όμως να ξεχνάμε ότι αυτή η σέντα ήταν τελικά ένα highlight σαν εκείνο που έκαναν οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά, αλλά τότε κανείς δεν ήθελε να ανοίξει το κινητό του γιατί παιζόταν κάτι αλλιώτικο εκεί γύρω; και εσείς ρωτάτε με αυτά τα transfers τι κάνουμε; η Μπαρτσά μπορεί να βρει έναν Pedri ανάμεσα από αυτούς τους εφήμερους τύπου Olise; είπα εγώ — μπορεί να βρει κάποιον που να είναι τόσο δυνατός όσο εκείνος όταν έκανε σκοράρισμα σε έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας ενώ είχε αρρωστήσει η ομάδα του; όχι, γιατί αυτοί οι ξένοι τύποι έρχονται σαν φαντάσματα της δεκαετίας του ’80 — εμφανίζονται ξαφνικά στα highlights, κάνουν δύο τρεις κινήσεις και μετά γίνονται σκόνη σαν εκείνο το χαρτί που χρησιμοποιούσες όταν έκανες τσούντα στο σπίτι σου. θέλω να σας ρωτήσω κάτι ακόμα: πόσες φορές ακόμη θα λέμε πως η ομάδα πρέπει να βρει τον επόμενο κλόουν των transfer windows ενώ εκείνοι οι τρεις κάθονται εκεί πάνω στο γήπεδο σαν οικογένεια και κάνουν τους πρωταγωνιστές χωρίς να έχουν ανάγκη από κάποιο highlight; αυτοί είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία της ομάδας κάθε Κυριακή — όχι αυτοί που φεύγουν σαν αστραπή μόλις τελειώσει η προσωρινή τους επιτυχία. εμένα προσωπικά, όταν βλέπω τον Olise εκεί πάνω, μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το γαϊδουράκι του χωριού που κάποιος το είχε αγοράσει επειδή έκανε τρεις γύρους στη πίστα των αγώνων χωρίς να πέσει — κι όμως η αλήθεια ήταν ότι αυτό το ζώο δεν είχε καμία σχέση με εκείνο το γαϊδουράκι του διπλανού χωριού που έκανε ντουμπόλες κάθε βράδυ στους δρόμους. η Μπαρτσά έχει την ίδια ιστορία — αυτοί οι τρεις είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές, αυτοί που συνεχίζουν να κάνουν ιστορία χωρίς να χρειάζονται transfers, χωρίς να χρειάζονται highlight, χωρίς να χρειάζονται τίποτα άλλο παρά μόνο την ίδια τους την παρουσιά. τώρα πάλι, εσείς τι λέτε; πιστεύετε ότι αυτοί οι ξένοι τύποι μπορούν να κάνουν ό,τι έκαναν αυτοί οι τρεις; ή μήπως η ομάδα είναι τόσο τυχερή ώστε ανάμεσα από όλα αυτά τα highlight, τους transfers και τις φαντασιώσεις, να υπάρχει κι ένας ακόμα πρωταθλητής μέσα από τις αίθουσες τροφοδοσίας; ρώτημά σας είναι — εγώ ξέρω πως εκείνοι που γράφουν την ιστορία είναι εκείνοι που βρίσκονται εκεί πάνω κάθε Κυριακή χωρίς να χρειάζονται ψεύτικα highlights.

Πού είναι αυτοί οι τρεις όταν η διοίκηση στέλνει τους τεχνικούς διευθυντές να γουρλώνουν μάτια στις τρίτες κατηγορίες της Αγγλίας ψάχνοντας για ένα highlight που κράτησε δύο δευτερόλεπτα; Εκείνοι βρίσκονται στο Νοου, εκείνοι κάνουν βόλτες γύρω-γύρω στη ζώνη των 16 όταν κανείς δημοσιογράφος δε γυρίζει καν την κάμερα, εκείνοι φέρνουν μάλιστα το πάθος σαν οικογενειακό τραπέζι — ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο μπουμπούλο που έκανε μία σέντες επειδή η ομάδα του έκανε λάθος στην εγγραφή. Ξέρετε τι με τρομάζει πιο πολύ; Ότι όταν πρωτοβγήκαν οι Pedri, Gavi, Ansu δεν υπήρχε κανείς να τους περιμένει στις αστραπές του Instagram — υπήρχε όμως εκείνος ο μεγαλειώδης αγώνας στις υποδομές του Λα Μασία στις τέσσερις παρά τέταρτο ένα βροχερό απόγευμα όπου έκαναν τόσα σακιά ώστε να πέσουν σωροί από ιδρώτα. Και τώρα; Τώρα ο κόσμος βγάζει βίντεο στον Olise επειδή έκανε μία κίνηση που έκαναν αυτοί οι τρεις χρόνια πριν καν κάποιος αντιληφθεί ότι υπάρχουν περισσότερα από πέντε δευτερόλεπτα στα highlights. Πριν από τρεις αγώνες, εκείνος ο Lucasz DiNíni — ναι αυτός που κόστισε όσο ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα — έκανε δύο σέντες που χάθηκαν μέσα στο θόρυβο της οθόνης επειδή κανείς δε περίμενε από έναν Αργεντινό διάδοχο του Messi. Κι όμως ξέραμε ήδη πως η λύση δεν ήταν εκεί έξω στις σκιές της Κρίσταλ Πάλας· ήταν μέσα στις ομάδες κάτω των 18, εκεί όπου υπάρχουν παιδιά που γράφουν τέρματα πάνω σε φύλλα τετραδίου επειδή κανείς δεν τους έχει ακόμα δείξει πως υπάρχει κάτι σπουδαιότερο από την ίδια τη μπάλα στα πόδια τους. Ρίξτε μια ματιά πίσω: τον πρώτο αγώνα του Pedri στη Λίγα, κανείς δε τον είχε δει πριν εκτός από εμάς τους τοπικούς. Δεν υπήρχε κάποιο highlight, κάποιος clickbait, κάποιος φωτογράφος που τρέχει με την κάμερα του σα σαλιγκαροπουλί στο Σικάγο. Ήταν εκεί, εκείνος ο μικρός που έκανε κουμάντο εκεί πάνω σα να έπαιζε πάλι στη γειτονιά του στην Θέουτα. Και τώρα; Τώρα η διοίκηση ξοδεύει εκατομμύρια για κάποιον που μέχρι χτες έπαιζε σ’ έναν κόσμο που κανείς εδώ δε γνωρίζει ούτε πως λέγεται — εκτός από εκείνους που έκαναν click στο “agree” στις προϋποθέσεις χρήσης μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας. Γιατί όμως συνεχίζουμε να ψάχνουμε έξω όταν έχουμε την ίδια μαγιά μέσα; Αυτοί οι τρεις δεν έγιναν πρωταγωνιστές επειδή έκαναν highlight· έγιναν πρωταγωνιστές επειδή πέρασαν χρόνια ψάχνοντας τη μπάλα κάτω από τους πάγους του χειμώνα στις αθέατες γωνιές των υποδομών. Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος σας λέει «ρόα αυτός ο Olise», σκεφτείτε πως εκείνοι που γράφουν την ιστορία της Μπαρτσά είναι εκείνοι που ακόμη δουλεύουν σκληρά εκεί πάνω όταν κανείς δε τους βλέπει — όχι εκείνοι που έρχονται σαν φαντάσματα από ταινία τρόμου και χάνονται μέσα σε τρεις αγώνες σα σκόνη από τον αέρα. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να ψηφίζουμε αυτούς τους transfer windows σα να ήταν εκλογική διαδικασία. Μα τι δουλειά έχουν αυτές οι κινήσεις όταν η ομάδα χρειάζεται αίμα, όχι αέρα;