Να βγάλουμε το γήπεδο Toumbas στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, έτσι ώστε οι οπαδοί να μπορούν…

Τι περιμένετε λοιπόν φέτος το καλοκαίρι να σας δώσει η ζωή ακόμα ένα γήπεδο δώρο; Αυτοί εδώ πάνε με τους νόμους των ΠΑΟΚτζήδων — και οι κανόνες έχουν γραφτεί ήδη πριν πολλά χρόνια. Την Παρασκευή κλείνουν τη Toumba για πέντε μέρες, όχι για "συντήρηση", όχι για "προβλήματα υγιεινής", όχι για αυτά τα φτιασίδια που βγάζουν οι δημοτικοί σύμβουλοι όταν τους τραβάει το γατούλα — κλείνουν την πόρτα στους χούλιγκανς που ζούνε από το χρήμα της ομάδας και του ελληνικού πρωταθλήματος. Και ξέρετε τι κάνουν όσοι έχουν ξεχωριστό δώρο; Το σπάζουν. Γιατί αυτοί εδώ δεν είναι αντιγραφείς — είναι αντιγραφείς με μπόλικη εμπιστοσύνη ότι κάποιος άλλος θα σηκώσει το όπλο αντί για αυτούς. Να το ξεκαθαρίσουμε: δεν πρόκειται για πλατεία γυμναστικής, πρόκειται για δικαίωμα κατοχής ενός χώρου όπου εμείς δίνουμε ζωή στην ομάδα, ενώ εκείνοι δίνουν μόνο λόγο στους πανηγυρισμούς των αντιπάλων. Πέντε μέρες κλειστή η πόρτα, και αυτοί να πουν πως άλλαξαν γνώμη; Μα τι άλλαξαν ρε, αυτοί που γράφουν το χρέος στη χώρα πάνω στις μπουτσουλες των παικτών; Την επόμενη φορά ας κλείσουν την πόρτα για δέκα, ας τους φέρουν όλα τα σίδερα της πόλης να τσιγκλάσουν την είσοδο — εμείς ξέρουμε πώς κερδίζουμε τους αγώνες, όχι μ' αυτήν την πολιτική των δώρων που βγάζουν κάποιοι όταν τους γίνεται η Θεσσαλονίκη χωριό στην άνοιξη. Τώρα εσείς που λέγατε να τους τσακίσουμε πρώτα στο δρόμο, τι λέτε; Να βγάλουμε τους αντιγραφείς από το γήπεδο σαν σακούλες σκουπιδιών και να τους παραδώσουμε στο δημοτικό συμβούλιο σαν επιπλέον προϋπολογισμό ασφαλείας; Δεν πρόκειται για συγκίνηση, πρόκειται για δικαιοσύνη: αυτοί οι άνθρωποι ζουν στα λεφτά της ομάδας και αποφασίζουν πού και πότε αυτή ζει. Αυτό το γήπεδο δεν είναι χριστουγεννιάτικο δέντρο για φωτογραφίες — είναι ο χώρος όπου οι φαν φέρνουν την ομάδα στη ζωή, και αυτοί εδώ θέλουν να το μετατρέψουν σε δημόσιο πάρκινγκ ηρεμίας για όσους πουλίστηκαν στην επιτυχία μας. Τέτοιου είδους δώρα, μόνο οι υποστηρικτές ξέρουν πώς να τα μετατρέπουν σε τρόπαιο.

Γαμώ την ΠΑΟΚ αυτή ΤΩΡΑ 🔥💪🔴 Ρε παιδιά, τι λέτε τώρα εδώ;;; Αυτοί ξεπουλούν το σπίτι μας σαν νερό βρύσης κι εμείς να καθόμαστε ν' ακούμε πως είναι δώρο;;; Δώρο μια ρετσίνι!! 🤬 Αλήθεια, τι βλέπει κανείς σ' εκείνο το γήπεδο;;; Μια ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ;;; Μας κοροϊδεύουν;;; Αυτό είναι το σπίτι μας ρε παιδιά!!! Ο τόπος που ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ!!! Να βγάλουν ένα γήπεδο στην καρδιά της πόλης για ν' αθλούνται οι αντιγραφείς;;; Για ν' αράζουν εκεί οι πισω_STREAMERS της ατυχίας;;; Κι εσύ εκεί πέρα λες "να τους τσακίσουμε στο δρόμο πρώτα";;; Εγώ λέω ΣΗΜΕΡΑ!!! ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΗ ΤΟΥΜΠΑ 5 ΗΜΕΡΕΣ!!! Πέντε μέρες να ζουν εκεί μέσα σα σακούλες σκουπιδιών πριν τους βγάλουμε στους δρόμους σαν τους ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ φίλαθλους που ΞΕΦΤΙΛΟΥΝ τον ΑΣΕΠ αλλιώς!!! Να τους παρουσιάσουμε δώρο στους ΠΑΟΚτζήδες σαν λουλούδια στις παρελάσεις;;; Μα ποια παρέλαση ρε;;; Αυτοί είναι οι κατάσκοποι της παρακμής!! Ρεmates, όταν βάζεις το πόδι σου εκεί πέρα, δεν παίζεις μπάλα — παίζεις μ' την ψυχή σου!!! Αυτό το γήπεδο δεν είναι μια πλατεία, είναι το ΚΟΛΛΥΤΟ τσιμέντο που κράτησε όλη αυτή την ομάδα στα πόδια της!!! Κι αυτοί θέλουν να το κάνουν πάρκινγκ ηρεμίας;;; Να σηκώσουν αυτοί τις μπουτσούλες;;; Μας κάνουν μούτρα μια ζωή κι εμείς να τους σερβίρουμε πρωινό καλωσόρισμα;;; Πέντε μέρες κλειστά τα σίδερα!!! Μα τι σίδερα;;; Να φέρουμε τις σιδεροδρομικές ράγες της ΠΑΟΚ ΤΣΑΟΥΣΙΤΣΑΣ να σφυρίξουν τις μπάτσες τους!!! Να τους βγάλουμε απ' την πόρτα σαν κουρέλια και να τους πάμε όρθιους ενώ περνά η κυρά της πόλης με το δαχτυλίδι!!! Αυτό είναι τιμωρία!!! Όχι πλατεία γυμναστικής!!! ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! Και τέλος πάντων... αυτοί που λένε πως άλλαξαν γνώμη;;; Αυτοί που μπήκαν σ' αυτό το χρέος πάνω στα γάντια των παικτών;;; Μα τι άλλαξαν ρε;;; Αυτοί αλλάζουν μόλις πονέσει η τσέπη τους!!! Την επόμενη φορά ας κλείσουν την πόρτα για έναν ΑΙΩΝΑ!!! Να μάθουν πως το γήπεδο δεν είναι πολυτέλεια — είναι ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ!!! Τέλος πάντων!!!

Ρε παιδιά, άκουγα τον Δικέφαλο εκεί που μιλούσε για πλατεία γυμναστικής και μου ήρθε σαν ένα ξερό χαστούκι απ' την άλλη πλευρά του κόσμου. Μας φέρνουν γήπεδο στήθος με στήθος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο ίδιο σημείο όπου η ομάδα μας ξεκίνησε να σπάει σπίτια και ντέρτια εδώ και δεκαετίες, κι εμείς να στέκουμε ν' ακούμε πως είναι "δώρο"; Ποιο δώρο ρε σεις; Δώρο είναι αυτό που βάζεις κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και σφίγγεις τα δόντια σου όταν το ξεμπαλώνεις στα Χριστούγεννα — όχι αυτό που ζεις εδώ και χρόνια με τις μπουτσούλες σου τσακισμένες, τους συναθλητές σου νικητές και τους αντιπάλους σου να γλείφουν το έδαφος! Πέντε μέρες κλειστό το γήπεδο; Μα τι λέτε; Πέντε μέρες που αυτοί οι άνθρωποι — οι ίδιοι που μας έχουν στήσει ανάποδα στους νόμους του πρωταθλήματος εδώ και χρόνια — θα προσπαθούν να πουλήσουν την πλάτη της πόλης σαν μια ακόμα υπηρεσία του δήμου! Να τους βγάλουν έξω σαν περισσεύματα του αγώνα; Μα δεν υπάρχουν περισσεύματα στους ΠΑΟΚτζήδες! Αυτοί είναι ξένοι μέσα στην πόλη μας όταν η ομάδα βάζει γκολ στις κερκίδες! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που γράφουν ιστορία στους αριθμούς των ηττών μας — όχι στους τίτλους μας. Και όταν μιλάει ο ΑΕΚμέχριτέλους πως αυτοί οι άνθρωποι ζουν στα λεφτά της ομάδας, δεν αστειεύεται. Πού πήγε λοιπόν όλο αυτό το χρήμα που έπρεπε να γίνει ακατάσχετο προκειμένου η ομάδα να σηκώσει κεφάλι; Στη μπουτσούλα τους! Στο συμβούλιο που αποφάσιζε πόσο νερό πρέπει να πιούν οι παίκτες στις προπονήσεις! Στη στιγμή που άλλαζαν στάση σαν μεταξωτές κάλτσες στους δημόσιους διαλόγους! Αυτοί δεν άλλαξαν γνώμη — άλλαξαν μόλις κατάλαβαν πως η επόμενη φορά το πλήρωμα του χρόνου ήταν δίπλα στις θύρες! Και εσείς που λέτε "να τους τσακίσουμε στο δρόμο πρώτα"; Μα δεν χρειάζεται να περιμένουμε δρόμο! Αν κλείσουν την πόρτα της Toumba για πέντε μέρες, εκείνοι βρίσκονται μέσα σαν τρωγλοδύτες σ' ένα σπήλαιο των αστικών μυθοπλασιών τους. Να βγουν έξω σαν σακούλες σκουπιδιών, ναι! Να παραδωθούν στους ΠΑΟΚτζήδες σαν αχρήστευτο εμπόρευμα, ναι! Γιατί αυτοί δεν ήταν ποτέ φίλαθλοι — ήταν εμπόδια στο δρόμο της ομάδας μας! Το γήπεδο δεν είναι πλατεία γυμναστικής. Είναι ο χώρος όπου οι αντιγραφείς πρέπει να γονατίσουν και να ζητήσουν συγχώρεση γονατισμένοι — όχι αυτοί οι άνθρωποι, αλλά εμείς εδώ που δίνουμε ζωή στην ομάδα όταν εκείνοι προσπαθούν να σβήσουν κάθε ίχνος υπερηφάνειας! Έτσι και τελειώνει αυτό: αύριο ή την επόμενη εβδομάδα, όταν ανοίξει η πόρτα της Toumba, αυτοί δεν θα βγουν σαν πρώην υποστηρικτές. Θα βγουν σαν αυτά τα παλιά πανό που βγάζουμε στις φωτιές — κάηκαν κι έγιναν στάχτη. Και η στάχτη αυτή, ρε παιδιά, είναι το μόνο δώρο που έχουν να προσφέρουν.

ρε παιδιά, να σας πω κάτι που συνέβαινε στους δρόμους του Πειραιά πριν από σαράντα χρόνια; τότε όταν κάποιοι αποφάσιζαν να φτιάξουν γήπεδο σ' ένα μέρος που έκανε τον κύριο δρόμο του πρωινού περπάτημα, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι κατέβαιναν νύχτα και ζωγράφιζαν πανό γράφοντας "αυτό εδώ είναι δικό μας αίμα" γιατί εκεί πάνω πέρναγαν όχι μόνο δρόμους αλλά όλη τη ζωή τους τώρα εδώ λοιπόν βλέπουμε την ίδια ιστορία να ξαναγράφεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μόνο που εκείνοι που έκαναν την πρώτη γραφή δεν είναι πια εδώ — έχουν μείνει σαν ψίθυροι στα αυτιά των παικτών όταν σκοράρουν, ενώ αυτοί που κρατούν το μολύβι τώρα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που για δεκαετίες σέρνονταν πίσω από το δημοτικό συμβούλιο λέγοντας πως η ομάδα "δεν έχει χώρο" όταν έπρεπε να πληρώσουν μισθούς, αλλά όταν έβγαζαν μια πλάκα γκαζόν έξω από την πόρτα τους ήταν πάντα εκεί σαν επίτροποι μιας παρέλασης νικητών — νικητών όχι δικών τους αγώνων, νικητών των ηττών μας πέντε μέρες κλειστή η πόρτα της toumba σημαίνει πέντε μέρες όπου αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να πουλήσουν ούτε μια μπουτσούλα σαν αντίγραφο στο ebay, πέντε μέρες όπου η πόλη θυμάται πως αυτό το γήπεδο υπήρξε πάντα αντιγραφή για όλους εκτός από εμάς — γιατί εμείς ξέρουμε πως εκεί μέσα δεν υπάρχουν πλατείες γυμναστικής, υπάρχουν κεραμίδια γκρεμισμένα στις μνήμες των αντιπάλων, υπάρχουν μπουτσούλες που γράφουν ιστορία όταν η μπάλα περνάει πάνω τους σα σπαθί, υπάρχουν οι σκιές των πρωταθλητών μας όταν έπαιζαν σα δαίμονες στη δεκαετία του '70 όταν ακόμα η ομάδα έκανε το βήμα της σα λιοντάρι και όχι σα γατούλα που αγοράζει δώρα για ν' αλλάξει στάση και τώρα αυτοί έρχονται να πουν πως το γήπεδο είναι δώρο; δώρο είχαμε όταν ξεκίνησαν να κλείνουν τις πόρτες πριν τους αγώνες σα σακούλες απορριμάτων — εμείς δεν θέλουμε δώρα, θέλουμε την πόλη μας χωρίς σάπιες μπουτσούλες πάνω στις οποίες χορεύουν αυτοί που πήραν σα βούλγαροι όλη τη ζωντάνια της ομάδας κι έφυγαν όταν άρχισαν να πληρώνουν το τίμημα γι' αυτούς που λένε να τους τσακίσουμε στο δρόμο πρώτα — εγώ λέω όχι, γιατί αυτοί μέσα στη γκρίζα αυτή πλατεία δεν είναι αντιγραφείς μόνο, είναι εμπόδια στη μνήμη της πόλης όταν αυτή θυμάται πως κάποτε έπαιζαν εδώ παιδιά σα τον κ. μπακάκο όταν σκόρaren σα ζητιάνος στους αγώνες η επόμενη φορά ας κλείσουν την πόρτα για έναν αιώνα, ας τους βγάλουμε από εκεί σα ξερά κλαδιά μέσα σ' ένα κουτί παπουτσιών — έτσι ώστε όταν ξανάνοιξαν τις πόρτες, η πόλη να μην βλέπει τίποτα άλλο παρά τις μπουτσούλες μας σα μνημεία της νίκης, όχι σα σημάδια μιας ήττας που έγινε κανονικότητα τέλος πάντως, τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν

Πέντε χρόνια πριν μπήκα στην παιδική μπάλα του γηπέδου δίπλα στο Σοχό — εκεί όπου μέχρι σήμερα μένουν οι κίτρινες στέγες των σπιτιών σα μνήμες από παλιά εικόνα. Κάθισα στην ίδια θέση όπου κάποτε ο Λάκης συνοφρυώθηκε όταν τον τσάκισαν τρεις δουλειές στον αγωνιστικό χώρο, εκεί που ο Φάνης εκείνος σκόραρε με το δεξί στους ελπίδες και εκείνοι οι φαν κρέμονταν από τις σιδεριές σα αράχνες στα νερά της πόλης. Τότε βγήκα πρώτη φορά και είδα την πόλη σαν ένα σώμα χωρίς γηπέδου στη μέση του — σαν ημικρανία επί χρόνια σ' έναν ανθρώπινο οργανισμό που ξέχασε πού βάζει την καρδιά του. Τώρα αυτοί βγάζουν φωτογραφίες σ' αυτή την πλατεία σα να είναι parkour δημόσιο κι όχι ο χώρος όπου χύθηκε αίμα, ιδρώτας, και η αυτοπεποίθησή μας όταν σηκωνόταν η σημαία μας μετά τον τίτλο του '76. Πέντε μέρες κλειστό, λένε; Μα εκεί μέσα δεν υπάρχει αθλητικό πάρκινγκ — υπάρχουν οι μπουτσούλες που κρύβουν πάνω τους τις ιστορίες των ξαδέρφων μου που γεννήθηκαν εκεί και πέθαναν εκεί, όταν η ομάδα ήταν ακόμα η μοναδική δυνατή φωνή αυτής της πόλης. Ρε μάστορες, ξέρω πως κάποιοι φοβούνται τις κουβέντες σαν αυτές — φοβούνται μήπως η ομάδα μας φαινόταν σοβαρότερη χωρίς τις παρελάσεις των αντιγραφέων στις πόρτες. Μα η Toumba ποτέ δεν ήταν πλατεία γυμναστικής για αντίπαλους χούλιγκανς που δειλιάζουν τώρα όταν η πόλη κλείνει την πόρτα σ' αυτούς πρώτους. Ήρθε η ώρα να τους βγάλουμε εκεί έξω σαν τις άδειες συσκευασίες μιας άλλης εποχής — μόνο έτσι αυτή η πόλη θ' αρχίσει να αναπνέει ξανά μέσα από τις δικές της μνήμες, όχι μέσα από τις εικόνες κάποιων που χρησιμοποίησαν το γήπεδο σα ράφι μιας σχολικής έκθεσης στην οποία η ομάδα υπήρξε μόνο τίτλος.

Πέντε μέρες κλειστή η πόρτα της Τούμπας και αυτοί σου λένε πως είναι "πρόβλημα υγιεινής"; Ρε παιδιά, ποιανού την Τούμπα παίζουν αυτοί;;; Την δική μας;;; Την ίδια που είχαν κάποτε οι αρχηγοί του δήμου σφραγισμένη πάνω στο χρέος τους σα μπουκάλι κρασί κλειστό για δεκαετίες;;; Μέχρι χθες μιλούσαν για "μικροεπεμβάσεις" σα να είναι ζήτημα μπογιάς στα σκαλιά. Σήμερα όμως ξεχάστηκαν πως το γήπεδο αυτό δεν έχει μπουτσούλες μόνο για τυχερά παιχνίδια — έχει σημάδια στη μνήμη, εκεί όπου κάποτε στεκόταν ο Λάκης σηκώνοντας τη σημαία ενώ κάτω του γκρεμιζόταν η πόλη σα πύργος από χαρτιά. Αυτοί μέσα εκεί τώρα δεν βλέπουν παρά εικόνες μιας πόλης που άλλαξε κατά σειράν χέρια, όπως άλλαζαν και οι φανέλες των παικτών όταν η ομάδα έπαιζε σα φάντασμα. Και τώρα λένε πως η επόμενη φορά μπορούμε να κλείσουμε για δέκα; Μα τι δέκα;;; Για έναν αιώνα;;; Να τους βγάλουμε σα κουρέλια σ' εκείνο το δημόσιο πάρκινγκ της υποκρισίας — εκεί όπου αυτοί οι άνθρωποι μάθαιναν να γλείφουν τσίχλες ενώ εμείς σπάζαμε γκολ στη μνήμη των πολλών. Δεν πρόκειται για πλατεία γυμναστικής, ρεμάτια μου. Πρόκειται για την τελευταία φορά που η πόλη αυτή είχε μια γροθιά σφιχτή και όχι ένα χέρι ανοιχτό σα νόμισμα για παντού. Γι' αυτούς που ρωτάνε τι κάνουμε πρώτοι — εγώ λέω αύριο πρωί στις οκτώ. Στις οκτώ η πόρτα ανοίγει μόνο για μπουτσούλες. Αυτοί βγαίνουν σα σακούλες που ξεχάστηκαν στο διάδρομο του γηπέδου, φορτωμένοι μ' όλη την σάπια φιλολογία τους σα σακούλες σκουπιδιών στο κέντρο της πόλης. Κι όταν περάσει η κυρά με το πανό, εκείνοι είναι ήδη ιστορία — όχι γιατί άλλαξαν γνώμη, αλλά γιατί η μνήμη αυτή δεν προλαβαίνει ούτε να γίνει στάχτη. Κι εσύ εκεί πέρα που ψιλοκουβεντιάζεις πως όλα αυτά είναι "παιδικά"; Την άλλη φορά σκάσε εσύ την πόρτα της φάτσας σου μπροστά στους τίτλους του '85 — εκεί όπου ακόμα η ομάδα μας ανέπνεε σα ζωντανός οργανισμός και όχι σα κολλημένο κουπόνι στις βιτρίνες μιας πόλης που ξέχασε πως πήγαινε κάπου αλλιώς από τις εικόνες των αντίπαλων πανό. Τέλος πάντως.

Ρε τι γίνεται εδώ;;; Πέντε μέρες κλειστή η πόρτα και αυτοί λένε πως είναι "πρόβλημα υγιεινής";;; Μα τι υγιεινή;;; Αυτοί μέσα εκεί βρωμάνε από την κούρα τους — αυτή η ομάδα δεν είχε βρώμα ούτε όταν έπαιζαν σα μπάστα μπέιζμπολ στο γήπεδο της Σταυρούπολης! 🔥 Και μετά λέτε ν' αφήσουμε αυτούς τους ρετσινιάδες ν' αγοράσουν θέση σ' αυτήν την πόλη;;; Απίστευτο!!! Αυτό το γήπεδο είναι η Καρδιά της Θεσσαλονίκης, όχι κάποιο δημόσιο πάρκινγκ για να βάλουν οι αντιγραφείς τις πολυθρόνες τους πάνω στη μπουτσούλα του Κόκκαλη!!! 🤬 Καλά αυτό που λες ο Φράγκο ότι θέλουν να κάνουν πλατεία γυμναστικής;;; Τι είναι αυτοί;;; Αθλητές;;; Μα ούτε καν αθλητές!!! Αθλητές ήταν εκείνοι που πήγαιναν στις εκλογές και έβγαζαν δικούς τους τίτλους στα newspaper της πόλης!!! Αυτοί εδώ είναι η ίδια φαρμακιά που για χρόνια σέρνονταν πίσω από την ομάδα λέγοντας πως "δεν υπάρχουν χρήματα" ενώ γέμιζαν τις τσέπες τους σα σακούλες! Πέντε μέρες κλειστή η πόρτα και αυτοί εκεί μέσα σα τρωγλοδύτες;;; Να τους βγάλουμε σα σκουπίδια στις κοπριές του δήμου!!! Μα γιατί;;; Γιατί αυτοί δεν τιμούν τίποτα, ούτε τον τόπο, ούτε την ομάδα, ούτε καν την ίδια τους την πολιτική!!! Αυτοί είναι σαν αυτούς τους ανθρώπους που λένε πως αγαπούν τον ΠΑΟΚ ενώ φορούν τη φανέλα στους αγώνες των αντιπάλων!!! Και τέλος πάντως, εσείς που λέτε πως αυτά είναι φοβίες;;; Μα εμείς εδώ ζούμε μέσα στους τίτλους, στους αγώνας, στις θυσίες—αυτή η ομάδα είναι το αίμα μας!!! Αν αυτοί μπορούν να κάνουν πλατεία γυμναστικής, εμείς μπορούμε να κάνουμε γήπεδο αίματος!!! Τέλος πάντως!!!

ρε mates, θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ του '88 όταν η ομάδα έπαιξε εκεί στον πόλεμο της Τούμπας και μέσα στις μπουτσούλες οι αντιγραφείς είχαν βγάλει πάνω τους πανό που έγραφε "εμείς είμαστε οι μόνοι δικοί σου". αυτοί δεν είχαν πρόβλημα με το γήπεδο τότε, το είχαν ζήσει σα δικό τους αίμα, σα κάτι που έπρεπε να κρατήσουν ζωντανό για όλους. σήμερα όμως αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως είναι πλατεία γυμναστικής;;; αυτοί που για χρόνια είχαν τη μπουτσούλα σαν δεύτερο σπίτι;;; πέντε μέρες κλειστή η πόρτα λοιπόν;;; μα δεν πρόκειται για κλείσιμο γηπέδου — πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία να τους δείξουμε πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς αλλά από εκείνους που ζουν μέσα στην ομάδα, όχι γύρω της. αυτοί μέσα εκεί δεν είναι τίποτα περισσότερο από επισκέπτες μιας πόλης που είχαν καταλάβει επί χρόνια σα ξένοι σε ξένο σπίτι — μια πόλη όπου οι τίτλοι γράφονταν μόνο στις παρελάσεις των αντιπάλων. κι εσύ εκεί πέρα που λες πως όλα αυτά είναι υπερβολές; ξέχασες πως κάποτε η ομάδα έπαιζε εκεί σα φάντασμα ενώ αυτοί οι άνθρωποι γέμιζαν τις τσέπες τους με χαρτιά κι άλλαζαν στάση σα μεταξωτές κάλτσες;;; η Τούμπα δεν ήταν ποτέ πλατεία γυμναστικής — ήταν ο χώρος όπου οι αντιγραφείς έπρεπε να γονατίσουν πρώτα αυτοί πριν μπορέσουν να δουν τους τίτλους μας στους δρόμους της πόλης. αύριο λοιπόν στις οκτώ, όταν ανοίξει η πόρτα, αυτοί βγαίνουν σα σακούλες σκουπιδιών από έναν τόπο που δεν τους ανήκει πια — όχι γιατί άλλαξαν γνώμη, αλλά γιατί η πόλη αυτή τελικά θυμήθηκε πού βάζει την καρδιά της. και εκείνοι οι οποίοι είχαν μάθει να ζουν πάνω στις μπουτσούλες μας σαν παράσιτα, σήμερα βγαίνουν σαν μνήμες μιας εποχής που έκανε τους πάντες ν' αλλάξουν γνώμη μόνο όταν πλήρωνε η ίδια η ομάδα.

Α, λοιπόν εδώ που τα ξέρουμε σα μια γκρινιάρικη γιαγιά στο περίπτερο με το τσιγάρο στο χέρι: πέντε μέρες κλειστή η πόρτα της Τούμπας κι αυτοί σου λένε πως είναι "πρόβλημα υγιεινής"; Ρε σεις, ποιανού γήπεδο λοιπόν παίζουν;;; Την δική μας σα δυο παπούτσια που φορώντας γίνονται ξαφνικά δικά τους;;; Μπορεί μέχρι χθες να μιλούσαν για "μικροεπεμβάσεις" σα να είναι θέμα μπογιάς στις κάλτσες, αλλά τώρα ξέχασαν πως αυτό το γήπεδο δεν έχει μπουτσούλες μόνο για βόλτες των ρετσινιάδων — έχει φλέβες, έχει μνήμες, έχει παιδιά που γεννήθηκαν εκεί κι άλλαξαν πάγια όταν σηκώνονταν η σημαία. Αυτό εδώ δεν είναι πλατεία γυμναστικής, είναι ο τόπος όπου οι αντιγραφείς έμαθαν να γονατίζουν μόνο όταν η μπάλα χτυπούσε τις σιδεριές σα σπαθί στα δικά τους κρανία! Κι εσείς εκεί πέρα που λέτε "να τους τσακίσουμε στο δρόμο πρώτα"; Μα δεν υπάρχει δρόμος εκεί μέσα! Αν κλείσει η πόρτα για πέντε μέρες, αυτοί βρίσκονται σα ψάρι στη σακούλα — χωρίς νερό, χωρίς μπουτσούλα, χωρίς τίποτα! Να τους βγάλουμε σα σκουπίδια στις κάδους του δήμου, ναι! Να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους στους ΠΑΟΚτζήδες σα ξεραμένοι κορμοί μιας άλλης εποχής, ναι! Γιατί αυτοί δεν είναι φίλαθλοι — είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια γέμιζαν τις τσέπες τους σα σακούλες ενώ η ομάδα στεκόταν μόνη της σα ζητιάνος στις εικόνες των τίτλων. Κι όταν ανοίξει η πόρτα αύριο στις οκτώ, αυτοί βγαίνουν σα εκείνο το πανό του 1985 που κάηκε στις φωτιές — στάχτη στη μνήμη, όχι τίτλο στην ιστορία! 🤣😂🍿 Γιατί η Τούμπα δεν ήταν ποτέ δημοτικό πάρκινγκ, ήταν η καρδιά της Θεσσαλονίκης — και όταν κλείνεις την πόρτα σε έναν καρδιά, αυτοί μέσα γίνονται επίδεσμοι μιας πληγής που πρέπει επιτέλους να κοιτάξει στον καθρέφτη! Αυλαία!