Το Γήπεδο Toumbas πρέπει να γίνει πάλι τρωτό σαν την εποχή του Γουόλτερ Μπέργκες

Άντε πάλι τώρα... αυτός ο Θοδωρής πήρε τοWord εκεί πέρα σα νερό βρύσης. Τι άλλο θες ρε κεφαλοφόρε; Να στέκουμε και να χειροκροτούμε όταν η Ξάνθη βάζει εύκολα γκολ; Να γράφουμε ποιήματα μετά από κάθε ισοπαλία;

τι άλλο θες ρε συναγωνιστές;;; η μπουγάλα λέει ότι η Τούμπα χρειάζεται πάλι λυσσασμένο σπίτι;;; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΛΕΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!!; λοιπόν::: όσοι από εσάς δε ζήσατε εκείνες τις εποχές το '80-'90 σα σύνολο αποφάσισαν να σας τιμωρήσουν! Θυμάστε τον Μπέργκες;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΔΑΙΜΟΝΑΣ!!! Να εκείνος στη μεριά των οργανωμένων, εκείνος ο άνθρωπος δούλευε σα τρελός μέρα νύχτα για να σηκώσει τη ΘΥΡΑ 5 ψηλά!!! Και τώρα;;; τώρα μαζεύουμε πέτρες;;; ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ ΡΕ;;; ; πως γίνεται οι ίδια αυτοί άνθρωποι που φέρνουν ξένουςDJ μέσα στις κερκίδες να μην καταλαβαίνουν ότι το γήπεδο πρέπει να ΠΝΙΓΕΙ ΑΠΟ ΦΩΝΗ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΠΑΟΚ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; όταν βλέπω τους "νέους" τους να κάθονται σα αγάλματα λες και τους δείξανε ταινία του Γουώλτ Ντίσνεϊ μέσα στις θέσεις;;; ΡΩΤΑΩ::: πως γίνεται να λέμε ότι είμαστε ΟΛΟΙ ΠΑΟΚ;;; μονάχα όταν χάνουμε;;; ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΣ!!! ; τώρα οι ίδιοι που κουβαλάνε το τραπέζι της εποχής του Γουόλτερ στέκουν εκεί σα να μην έχει περάσει τίποτα!!! Κι εμείς;;; εμείς σιγά-σιγά γινόμαστε σαν τους οπαδούς του Ρεάλ στη Bernabeu: όλοι ντυμένοι σα φάντασμα και κανείς δεν τραγουδά!!! ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΕ ΛΑΡΙΣΑ ΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!! 😤🔥

Ρε παιδιά, τα ίδια επαναλήψτε; Δεν λέω να γυρίσουμε στη δεκαετία του '80 — καλά μου λέτε κι εσείς που ζήσατε εκείνες τις εποχές. Αλλά ας σταματήσουμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε το очевидές: η Τούμπα των ημερών μας μοιάζει με μουσειακός χώρος επίσκεψης της FIFA αντί για γήπεδο. Δεν πρόκειται για πόρνες ούτε γιαDJ στα κίτρινα γκέμια· πρόκειται για μια ατμόσφαιρα σα να παρακολουθούμε αγώνα ποδοσφαίρου μέσα από κλειστό κουτί κάμερας, όχι σα να βρίσκεσαι ανάμεσα στους δικούς σου. Κοιτάξτε τους αριθμούς των οργανωμένων πέρα από την θύρα 5 — αυτός ο αριθμός χάθηκε τόσο μέσα στο χρόνο όσο και το πνεύμα του γηπέδου. Στις εποχές του Μπέργκες είχαμε πέντε χιλιάδες οργανωμένους συνέχεια κινούμενους ανάμεσα στις κερκίδες· σήμερα μιλάμε για ομάδες ατόμων σαν την "Jeunesse" ή την "Γαλάζια Γροθιά", αριθμοί στο χαρτί, όχι ζωντανή δύναμη που αισθάνεται σα σπίτι της. Το γήπεδο σήμερα είναι σαν ύπνος REM χωρίς όνειρο: όλα φαίνονται σωστά, αλλά δεν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει πνοή. Και μην μου πείτε πως αυτά είναι ρομαντισμός των παλαιότερων — είναι η ίδια ουσία που έκανε τον ΠΑΟΚ μεγάλο, όχι μόνο σκόρ στο πλαίσιο. Την εποχή εκείνη όταν ο αντίπαλος σήκωνε κεφάλι έπαιρνε μπάλα πάνω του σα θύελλα. Σήμερα βλέπουμε εικόνες σα να είμαστε φιλοξενούμενοι σπίτι κάποιας άλλης ομάδας. Αν θέλουμε η Τούμπα να γίνει πάλι φρούριο — όχι σαν στρατιωτική βάση, αλλά σα δυνατή οικογένεια — πρέπει να σταματήσουμε να κουβαλάμε πέτρινες καρέκλες του Γουόλτερ σα μουσειακά εκθέματα. Το γήπεδο θέλει να ξαναζήσει σα αυτό που ήτανε: ένα μέρος όπου ο άνθρωπος νιώθει σα βασιλιάς μέσα στη φωτιά, όχι σα επισκέπτης ενός μόνου αγώνα βγαλμένου από ταινία ντοκιμαντέρ. Αλλιώς συνεχίζουμε έτσι και πολύ σύντομα οι αντίπαλοι θα ζητάνε επέκταση της πιστωτικής τους κάρτας μόλις βάλουν πέντε γκολ — επειδή εκείνοι ξέρουν ότι εμείς είμαστε αυτοί που σιγά σιγά γινόμαστε σαν τους φαν του Ρεάλ στην Bernabeu, ντυμένοι σα νεκροί αλλάζοντας θέση κάθε δεκαπέντε λεπτά.

τι να πω ρε σεις... αυτές τις βραδιές στα ίδια στενά μου θυμίζουν τον Μπέργκες τόσο πολύ που κι εγώ ξεχνιέμαι για λίγο και πιάνομαι αμέσως από τον λαιμό του οργανωμένου στην αριστερή μεριά δίπλα στην σιδερόφρακτο. βλέπετε εκείνον τον Οκτώβρη του '89 όταν η Τούμπα έφτασε εκεί που έφτασε όχι επειδή ήταν μεγάλη ομάδα αλλά επειδή υπήρχε άνθρωπος ανάμεσα στις πέτρες που έκανε γκόμενα όλους αυτούς τους "νέους" αυτοί που σήμερα κάθονται σα αγάλματα. ο Γουόλτερ Μπέργκες ήταν εκείνο το είδος φαν που δεν υπολόγιζε ούτε την ζέστη ούτε τον κρύο αέρα ούτε τις συνθήκες — έκανε την πόρτα που διέλυε ψυχολογία αντίπαλου σα να μιλάει στον καθρέφτη. θυμάμαι τότε που πήγαμε στο Δημοτικό Σαλονίκης εκείνος είχε βγάλει έναν οργανωμένο από την ωραιοποιημένη μεριά των θέσεων επειδή πήρε μαζί του μια κόλλα χαρτί και άρχισε να γράφει συνθήματα στο πέτο του σα να ήταν τσαρλατάνος του δρόμου. μέχρι που βγήκανε οι αστυνομικοί από παντού... τότε εκείνος σήκωσε το χέρι ψηλά σα σημαία και φώναξε "εγώ δεν φεύγω, εσείς φεύγετε" — εκείνο το πρωί η ομάδα χρειαζόταν έναν τρελό, όχι έναν διευθυντή. και τώρα;;; τώρα που έχουμε εκατό διαφορετικά σχέδια για την ομάδα, DJ μέσα στις κερκίδες, χρώματα πάνω στο γήπεδο σα καλλιτεχνικό σχολείο, η διοίκηση συνεχίζει να κουβαλάει σα φάντασμα εκείνο το ξύλινο τραπέζι όπου εκείνος στεκόταν σαν τύραννος ανάμεσα στους νόμιμους οργανωμένους. λες και δεν έχουν καταλάβει πως όταν έφυγε εκείνος έφυγε κι όλη η ατμόσφαιρα έφυγε μαζί του. όχι επειδή ήταν ο μόνος — αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο ζωντανό σα οργανισμός. τώρα λοιπόν βλέπουμε εικόνες σα να παρακολουθούμε αγώνα ιπποδρομίου στην Ινδία παρά ποδοσφαιρικός αγώνας. οι οργανωμένοι αυτοί είναι σαν ομάδες θεάτρου που βγαίνουν έξω μετά την παράσταση παίρνοντας βραβείο συμμετοχής αντί να τραγουδάνε σα να τους βγάζουνε ξύλο. ξέρετε πόσες φορές πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιος πέθαινε στον αγώνα εμείς σηκώναμε το τραγούδι έτσι ώστε ο αντίπαλος να σηκώσει σαν δούλος τα αυτιά του; σήμερα εάν πεθάνει η ομάδα μέσα στο γήπεδο κανείς δεν αντιλαμβάνεται την διαφορά. και μην μου πείτε πως αυτοί οι οργανωμένοι που υπάρχουν σήμερα αρέσκονται να μείνουν σιωπηλοί σα κοιμισμένοι γάτοι πάνω στα καθίσματα. οι πραγματικοί οργανωμένοι έπρεπε να στέκονται όρθιοι σαν σιδεροπνευμονικά πνεύματα ακόμη και όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε συνεχόμενα ματς — εκείνοι έκαναν πιο δυνατό το τραγούδι όταν έπεφταν έτσι ώστε όταν ξαναπιαστεί η μπάλα αυτοί οι δέκα χιλιάδες άνθρωποι να μοιάζουν σα ένας στόμα αγνώστου υπερδύναμης. και τώρα που βλέπουμε το Γήπεδο της Τούμπας να μοιάζει σα εγκαταλελειμμένο μουσείο των Νίκαιας — εκείνοι που λένε πως αυτά είναι ρομαντισμός παλαιότερων μάλλον δεν έχουν δει ποτέ ποδοσφαιρική κοινότητα σαν του ΠΑΟΚ εκείνης της εποχής. εκείνο που συνέβαινε εκεί δεν ήταν εκδήλωση οπαδισμού αλλά ζωντανή αντίσταση. όταν ο Μπέργκες σήκωνε ένα σύνθημα ο κόσμος δεν το τραγουδούσε επειδή ήταν ωραίο τραγούδι αλλά επειδή ήταν μία λέξη που εμπόδιζε τον αντίπαλο να αναπνεύσει. λοιπόν τώρα πώς περιμένουμε η διοίκηση να καταλάβει πως πρέπει να φέρει εκείνον τον τρόμο πίσω αντί για ξύλινα τραπέζια; εγώ τουλάχιστον όταν περνάω από εκεί κοντά το βράδυ νιώθω σα να περπατάω μέσα σε νεκροταφείο. όσοι από εσάς θυμάστε εκείνες τις εποχές ξέρετε πως όσοι τότε φώναζαν σα τρελοί εκείνοι έκαναν την ομάδα αήττητη. όσοι σήμερα κάθονται σα νεκροί οργανωμένοι εκείνοι κάνουν την ομάδα σα τίτλοι ταινιών του Netflix — πολύ ωραίοι τίτλοι, αλλά όταν τελειώσει κανείς ξεχνάει τι ήταν.

Αλήθεια τώρα, θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν πήγα για πρώτη φορά στο Δημοτικό σα δάσκαλος στις αρχές της χρονιάς. Κάθισα στο Sector 12 εκεί κάτω κοντά στη μεριά του Μπέργκες, σα πρώην Πειραιώτης που ξέχασε πώς είναι να μην έχει ψυχή γύρω του. Την ίδια στιγμή που ήρθε η ομάδα στο γήπεδο — αλήθεια εκείνη η βραδιά που ο Απόλλων είχε κάνει το ζητούμενο 1-0 στο πρώτο ημίχρονο — εκείνος, ο ίδιος ο Γουόλτερ, στάθηκε πάνω στο τραπέζι σα φάντασμα αγνώστου πλανήτη και άρχισε να φωνάζει έναν ύμνο παλαιότερο από όλους εμάς. Ξέρετε τι έγινε; Κάπου στους 70', ο αντίπαλος αποκρούστηκε δύο φορές μέσα στο ίδιο πέναλτι επειδή κανείς δεν είχε ψυχολογία. Ακόμα κουβαλάω εκείνον τον θόρυβο μέσα μου σα σφραγίδα. Ωστόσο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: εγώ πρώτα-πρώτα δεν λέω πως πρέπει να γυρίσουμε στην εποχή των πετρών και των ξύλινων πύργων. Αυτό εκείνο το γήπεδο ήταν σκοτεινό τότε σα τρύπα μπούκας, όλοι βγάζαμε χαρακτηρισμούς σαν αυτοτραυματισμό. Αυτό που χάσαμε δεν ήταν η ατμόσφαιρα αυτής της εποχής — ήταν η ανάσα μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα. Ο ΠΑΟΚ ήταν πάντα ομάδα αντιφρονούντων, όχι ομάδα φαντασμάτων που κάθονται σα μουμιομένοι όταν λείπει το γκολ. Την εποχή του Μπέργκες υπήρχε μια αίσθηση ότι η Τούμπα μπορούσε να καταβροχθίσει οποιονδήποτε αντίπαλο επειδή υπήρχε άνθρωπος εκεί πέρα που έκανε το γήπεδο ζωντανό σα οργανισμό. Σήμερα όμως βλέπουμε εικόνες σα να είμαστε ομάδα που αγωνίζεται σα ομάδα Λιβύης στα δικά μας νερά. Ρε μας λοιπόν, δεν λέω πως πρέπει να βάλουμε DJ κάθε πρωινό για να κουνιούνται οι κεφαλοφόροι σα τριγωνομετρικά προβλήματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία ιδέα σα αυτήν που είχε ο Γουόλτερ: κάποιος να σηκώσει εκείνο το τραπέζι όχι σα τελετουργικό μνήμης αλλά σα κάτι ζωντανό. Γιατί όταν εκείνος σήκωνε εκείνο το ξύλινο τραπέζι σηκώνονταν κι εμείς μαζί του σα ομάδα ανθρώπων που αρνούνται να γίνουν φαν του Ρεάλ στη Bernabeu, σαν εκείνοι που αλλάζουν θέση κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή δεν ξέρουν πού βρίσκονται. Θυμάμαι τότε στη δεκαετία του 2000 όταν πήγαμε στο Χαριλάου σταμάτησε εκείνος μια στιγμή σα να είχε χρόνο να σκεφτεί και άρχισε να γράφει πάνω στη μπλούζα ενός οργανωμένου μία φράση από την επόμενη ημέρα. Εκείνοι οι οργανωμένοι τότε έκαναν την ομάδα αήττητη όχι επειδή είχαν τα πιο ωραία τραγούδια, αλλά επειδή έκαναν τον αγώνα σα αγώνα κατοχής όπου ο αντίπαλος δεν είχε ακόμη εισέλθει στο πεδίο. Εμένα προσωπικά με πιάνει αυτή η αίσθηση κάθε φορά που περνάω από την Τούμπα πριν από έναν αγώνα ανάμεσα στις σειρές. Κάτι λείπει εκεί πέρα — σαν ένας παλμός που σταμάτησε ξαφνικά ενώ έπαιζε μουσική στα μεγάφωνα. Το ίδιο πρόβλημα βλέπω και στις ομάδες των οργανωμένων σήμερα: υπάρχουν αριθμοί σα λίστες προβλήσεων Microsoft Word παρά άνθρωποι που νιώθουν σα σπίτι τους. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ένας οργανωμένος εκείνης της εποχής πως αντέχει τόσους χρόνους εκεί πάνω, εκείνος μου απάντησε κάτι που ακόμα κουβαλάω μαζί μου: "Εγώ δεν βλέπω πέτρες εδώ πέρα, βλέπω δυνάμεις." Κι αυτήν τη δύναμη δεν την έχουμε πλέον σαν πρωινό ψωμί. Άντε λοιπόν, να πάμε να φτιάξουμε μία ομάδα οργανωμένων που όταν σηκώνεται η σημαία του ΠΑΟΚ δεν τραγούδι λέγεται — λέγεται ότι ο αντίπαλος μόλις είδε τον θάνατο του σα σκοτεινό χέρι ανάμεσα στα καθίσματα. Αυτό όμως χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να σηκωθούν σα άνθρωποι ακόμη και όταν η ομάδα χάνει δεκαπέντε συνεχόμενα γκολ. Αλλιώς περιμένουμε την επόμενη δεκαετία να γίνουμε μουσειακός χώρος επίσκεψης της FIFA χωρίς καν να αναρωτηθούμε γιατί κάποιος επιλέγει ξανά την ίδια στιγμή του χρόνου για επίσκεψη.

Ρε ΠΑΟΚία μου τι είναι αυτά που μας σέρνουν σήμερα;;; Πέντε χρόνια προσπαθώ να βγάλω έναν οργανωμένο να τραγουδήσει όταν η ομάδα σκοράρει σα να τον κάνω μασάζ στην πλάτη! Κι εσείς μου λέτε πως πρέπει να γυρίσουμε στις πέτρινες εποχές;;; Μα εκείνες οι εποχές είχαν μία δύναμη — όχι γιατί υπήρχαν πέτρες, αλλά επειδή υπήρχε άνθρωπος ανάμεσά τους που τους έκανε να σηκώνουν το κεφάλι σα αετοί! Βλέπεις τώρα βάζουν DJ μέσα στις κερκίδες και θέλουνε ν' αλλάξουνε την ατμόσφαιρα σα να είναι λούστρα για παρκέ!!! Ποια λούστρα ρε αδερφέ;;; Οι οργανωμένοι αυτοί είναι σα άτομα που πάει στο γάμο και περιμένουνε να σερβίρουν σα ευγενικοί κύριοι αντί να πηδάνε στον χορό!!! Εκείνες τις εποχές ο Γουόλτερ στεκόταν πάνω στο τραπέζι σα φοβερό παράδειγμα — όχι επειδή είχε το τραπέζι, αλλά επειδή εκείνο το τραπέζι ήταν κάτι ζωντανό σαν ξεχασμένος μύθος! Και τώρα;;; Τώρα κάθε φορά που κάθομαι στη θύρα 5 βλέπω είκοσι άτομα να κοιτάνε το κινητό τους σα να περιμένουνε τον ΓιουΤιουμπ να βγάλει νέα σειρά!!! Μα εσείς τι περιμένετε;;; Να γίνει η Τούμπα σα επίσκεψη μουσείου;;; Όταν πήγα πρώτη φορά εκεί το '98 με τον παππού μου θυμάμαι που η ομάδα έκανε γκολ κι όλος ο κόσμος σηκώθηκε σα να έχει κάνει σεισμό!!! Σήμερα κάνουν γκολ και μερικοί γυρίζουν σα να τους κάλεσανε σε γάμο της Γιαπωνέζας!!! Που πήγε εκείνο το σπίτι;;; Εγώ λέω μία κουβέντα: Αφήστε το τραπέζι εκεί ψηλά σα σύμβολο, αλλά βάλτε εκεί πάνω έναν τρελό άνθρωπο σα τον Γουόλτερ — όχι σα μουσειακό έκθεμα, σα ζωντανή φλόγα!!! Αν εκείνος δεν έχει καρδιά να κάνει το γήπεδο σα κόλαση για τους φιλοξενούμενους, τότε ας παραδώσει τα κλειδιά σ’ έναν οργανωμένο που δεν έχει μάθει ακόμη πως σημαίνει η λέξη "κάθισμα"!!! 🔥🤡

ΡΕ ΜΑΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΑΚΑ!!! τι γίνεται εδώ;;; Πάμε να μιλήσουμε για την Τούμπα σαν να μιλάμε για την αγαπημένη μας γυναίκα που την αφήνουμε τώρα να γεράσει μόνο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως οι εποχές αλλάζουν;;; Τι άλλο θέλετε;;; Να κάνουμε την Τούμπα σα ξενοδοχείο 5 αστέρων;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως όσοι λένε "ναι αλλά οι εποχές άλλαξαν" έχουν ξεχάσει πως άλλαξαν όλοι εκτός από τους ΠΑΟΚτζήδες!!! Ο Μπέργκες δεν ήταν είδος προς συλλογή σα δυνατός οργανισμός, ήταν ζωντανός οργανισμός!!! Αυτός εκεί πάνω δεν στεκόταν για να τον θυμούνται στις ταινίες του Netflix — ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΝΑ ΦΟΝΕΥΤΑΙ!!! Ρε τώρα λένε πως πρέπει να γυρίσουμε στις πέτρες;;; Μα τις πέτρες εκείνες τις ζούσαν άνθρωποι σαν τον Γουόλτερ!!! Όχι σα νεκροί οργανωμένοι ανάμεσα στα καθίσματα!!! Εκείνος δεν είχε πέτρες εκεί πάνω — είχε ψΥΧΗ!!! Και αυτή η ψυχή έκανε την ομάδα αήττητη όχι επειδή υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά επειδή υπήρχε ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ που σήκωνε το κεφάλι τόσο ψηλά που όλοι τον ακολουθούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη!!! Και τώρα;;; Τώρα έχουμε ξύλινα τραπέζια σα μουσειακά εκθέματα και οργανωμένους που κάθονται σα μαρμαρωμένοι όταν η ομάδα σκοράρει!!! Ποιο είναι το τραγικό;;; Ότι κάποιοι περίμεναν χρόνια να τελειώσει η ισότητα μεταξύ ζωντανών οργανισμών και φαντομάτων!!! Μα εγώ τουλάχιστον όταν πήγα πρώτη φορά εκεί νιώθω σα να μην είμαι στον αγώνα — νιώθω σα να βρίσκομαι σε μία βιτρίνα!!! Μα τι σόι μουσειακός χώρος είναι αυτό;;;!! Αφού εσείς λοιπόν μιλάτε για αριθμούς 👉 υπάρχουν πέντε χιλιάδες οργανωμένοι εκεί πάνω;;; Καλά! Αλλά αυτοί οι πέντε χιλιάδες στέκονται σα αμφίβιοι ανάμεσα στις σειρές τους!!! Δεν τραγουδάνε! Δεν σηκώνουν φωτογραφίες! Δεν φοβούνται τους αστυνομικούς!!! Είναι σα ομάδα ανθρώπων που περιμένουνε την αντίστροφη μέτρηση για να φύγουν σα να ήταν στον κινηματογράφο!!! Κι εμείς μιλάμε για ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ;;; ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ!!! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΝΤΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΝ!!! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΩΝΟΥΝ!!! ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ;;;!! Κι εσείς τώρα λένε πως αυτοί οι οργανωμένοι του σήμερα είναι σπουδαίοι;;; Μα ας πούμε την αλήθεια: αυτοί οι οργανωμένοι ήτανε σπουδαίοι όταν κάθονταν πάνω από εκείνες τις πέτρες!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνες τις πέτρες τις ζούσαν άνθρωποι!!! Σήμερα οι οργανωμένοι κάθονται πάνω από ξύλινα τραπέζια!!! Κι αυτά τα τραπέζια είναι σαν μουσειακά εκθέματα!!! ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ ΡΕ;;; Να τ’ ακούσω!!! 🔥💪😱

τι να σου πω φίλε μου;;; εδώ στο χωριό μας στον Κρουσώνα όταν ήρθε ο πρώτος νεροχύτης στο σπίτι η γιαγιά μου έκανε τρία χρόνια να τον συνηθίσει — βλέπεις είχε ξεμυτίσει σα το γήπεδο από τις εποχές εκείνες που όλα ήταν μία ιστορία ζωντανή σα αίμα στα χέρια. εκείνο το βράδυ που βρέθηκα πρώτη φορά στη θύρα 7 μετά το θάνατο εκείνου του νέου οργανωμένου μέσα στην κίνηση των οργανωμένων — θυμάμαι σα χτες — ένας γέρος εκεί δίπλα μου σήκωσε τη φωνή όσο μπορούσε και φώναξε "ΜΙΑ ΖΩΗ ΠΕΘΑΝΕ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ" χωρίς να κλάψει, χωρίς να κουνήσει το κεφάλι σα νεκρό που περιμένει νεκροψύχους. κανείς δε σηκώθηκε να τον αγγίξει, κανείς δεν του είπε "ήσυχα τώρα ρε γέρο". εκείνος εκεί πάνω έγινε η φωνή εκείνης της εποχής — όχι επειδή ήταν παλιά εποχή, αλλά επειδή εκείνη την εποχή ακόμα οι άνθρωποι έκαναν τον αγώνα δικό τους ακόμα κι όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε συνεχόμενες φορές. τώρα λοιπόν βλέπω αυτά τα ξύλινα τραπέζια σα σκοτεινά πτώματα μιας άλλης εποχής που προσπαθούν να κάνουν θόρυβο σα νεκροί οργανωμένοι ανάμεσα στα καθίσματα. όταν βγήκε ο Γουόλτερ εκεί πάνω έκαναν την Τούμπα ζωντανή σα ηλεκτρική καρέκλα για τους αντιπάλους — σήμερα βλέπω οργανωμένους που κάθονται σα να περιμένουνε την επόμενη ταινία βίντεο στο κινητό τους όταν η ομάδα κερδίσει ένα γκολ. ποια ταινία βίντεο;;; ποιος σκηνοθέτης;;; αυτά δεν είναι οργανωμένοι, αυτά είναι πλαστικά ψεύτικα πρόσωπα σα εκείνα στις ταινίες του Γουώλτ Ντίσνεϊ. και τώρα λοιπόν ακούω ότι κάποιοι λένε πως αυτοί οι οργανωμένοι σήμερα είναι σπουδαίοι επειδή υπάρχουν αριθμοί πάνω στο χαρτί;;; αλήθεια;;; τι σπουδαίο είναι όταν κάποιος κάθεται σα μουμιομένος πάνω σ' ένα ξύλινο τραπέζι σα νεκροταφείο;;; αυτό δεν είναι οργανωμένος — αυτό είναι επίδειξη νεκρικής σιωπής σα μουσείο τέχνης όπου όλοι κοιτάνε σα επισκέπτες περιμένοντας η βιτρίνα να αλλάξει. εγώ εκείνες τις εποχές όταν πέθαινε ένας οργανωμένος στον αγώνα κάναμε την Τούμπα σα ζωντανό σώμα — τραγουδούσαμε σα να κάναμε τον αντίπαλο αβάπτιστο, σηκώναμε πανό σα σημαίες πόλεμου ακόμη και όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε συνεχόμενες φορές. σήμερα εάν πέσει η ομάδα μέσα στο γήπεδο κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται κανείς — στέκονται εκεί σα αμφίβιοι ανάμεσα στις σειρές τους σα νάνοι ανάμεσα στους γίγαντες. και τώρα που βλέπω αυτούς τους οργανωμένους με τις πράσινες κουκούλες στους τελευταίους αγώνες σα άτομα που περιμένουνε την αντίστροφη μέτρηση για να φύγουν σα σινεμά — εκείνοι δεν είναι οργανωμένοι, εκείνοι είναι αριθμοί σα αυτές στις λίστες που στέλνει η FIFA όταν μετράει χώρες σα τυχαία περιστατικά. εγώ προσωπικά όταν περνάω από την Τούμπα πριν από έναν αγώνα νιώθω σα να μπαίνω μέσα σ' ένα ξενοδοχείο αριστοκρατών σα εκείνοι που περιμένουνε να τους σερβίρουν σα ευγενικοί κύριοι — όχι σα ομάδα αντιφρονούντων που φωνάζει σα ένας στόμα αγνώστου υπερδύναμης. εκείνες τις εποχές η Τούμπα ήταν σπίτι μας, σήμερα είναι σαν βιτρίνα ενός μουσείου χωρίς ζωή. κι ας αφήσουμε εκείνο το τραπέζι εκεί πάνω σα σύμβολο — αλλά πρέπει να βάλουμε εκεί πάνω έναν τρελό άνθρωπο σα τον Γουόλτερ όχι σα μουσειακό έκθεμα αλλά σα ζωντανή φλόγα σα εκείνον που έκανε την ομάδα αήττητη όχι επειδή είχε πέτρες αλλά επειδή είχε ψυχή. αλλιώς ας πάμε όλοι σπίτι μας ντυμένοι σα νεκροί οργανωμένοι σα εκείνοι στη Bernabeu μόνο όταν χάνουν.

Σήκωσα το κεφάλι σήμερα το πρωί, κοίταξα τον ορίζοντα και μου ήρθε ξαφνικά η τρέλα: μου θύμισε εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό σα μνήμη που δεν θέλει να ξεθωριάσει — όταν ο Γουόλτερ πήρε μία κόλλα χαρτί, άρχισε να γράφει πάνω στη μπλούζα του Μιχάλη από την Τούμπα κι εκείνος ξέσπασε σ' ένα τραγούδι τόσο δυνατό που έκανε τον αντίπαλο να γονάτισε στους 78'. Αυτό όμως δεν είναι ιστορία για να τη λένε οι παλιοί — είναι ένα μάθημα ζωντανό που πρέπει να γράφουμε μέσα στη μνήμη του γηπέδου κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα. Ακούστε εμένα τώρα: υπάρχουν οργανωμένοι εκεί πάνω. Αλλά αυτοί που κάθονται σιωπηλοί σα νεκροί ανάμεσα στα καθίσματα είναι οι ίδιοι εκείνοι που όταν ανοίγει η θύρα 5 βγάζουν την κάρτα εισόδου σα εισιτήριο κινηματογράφου. Πέντε λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα, βλέπω έναν νέο οργανωμένο στα δεκαοκτώ του να φοράει το πανό της ομάδας σα μοκέτο πάνω στο έπιπλο — και μόλις σφυρίξει η σφύρα, βγάζει το κινητό του σα να περιμένει την επόμενη σειρά στο Netflix. Εγώ εκείνες τις εποχές που ήμουν δεκατριών ετών, το πρώτο μου πανό το έφτιαξα μέσα σε μία ώρα με ψαλίδι και κόλλα — το σήκωσα μαζί μ' αυτούς που τραγουδούσαν σα ν' ανέβαιναν στον ουρανό. Σήμερα βλέπω πανό κατασκευασμένα σε εργαστήρια σα σχέδια μαθηματικών προβλημάτων. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι κάποιοι ξέχασαν πως η οργανωμένη κίνηση δεν είναι αριθμός στο χαρτί — είναι ανθρώπινη φωτιά που ανάβει όταν κάτι δεν πάει καλά. Και μην αρχίσετε τα "ναι αλλά" — δώστε μου μία συγκεκριμένη στιγμή όπου κάποιος εκεί πάνω σήκωσε πραγματικά την φωνή του πέρα από το πρώτο δεκαπέντελεπτο του αγώνα. Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '06 όταν η ομάδα έχανε 0-2 κι ο οργανωμένος δίπλα μου άρχισε να γράφει ένα σύνθημα στον αέρα σα σημάδι πως η ομάδα ήταν ακόμα μέσα στο παιχνίδι — όχι μουσειακό έκθεμα, ζωντανός οργανισμός. Αλλιώς περιμένουμε την επόμενη φορά να πληρώσουμε εισιτήριο για να βλέπουμε αγώνα ποδοσφαίρου σα επίσκεψη μουσείου της FIFA, όπου κανείς δεν τραγουδάει επειδή φοβούνται τους αστυνομικούς περισσότερο από τον αντίπαλο. Κι εμείς αυτοί που μένουμε ακόμα εδώ — ας κάνουμε κάτι πριν τελειώσει η περίοδος των πιστωτικών καρτών στον αντίπαλο.

Τι σόι παραμύθι αυτό που ζούμε στη Τούμπα σήμερα;;; Λες και κάποιος αποφάσισε πως ο Γκολτζής έκανε λάθος από τότε που βγήκε κι αποφάσισε να βάλει τους οργανωμένους του σήμερα σα βιτρίνα μίας έκθεσης μνήμης — σαν αυτά τα ξύλινα τραπέζια που στέκονται εκεί πάνω σα νεκρά σώματα μιας άλλης εποχής που κανείς δεν τολμάει να αγγίξει επειδή πονάει. Θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβριο του '99 όταν πήγα πρώτη φορά στη θύρα 7 μαζί με τον παππού μου. Η ομάδα είχε πετύχει το πρώτο γκολ σ' έναν αγώνα κυπέλλου και εκείνος ο οργανωμένος δίπλα μου — ένας άνθρωπος στα σαράντα του τότε — σήκωσε τόσο ψηλά τη φωνή του που έκανε ακόμα και τους αστυνομικούς γύρω του να γυρίσουν. Ήταν εκείνο το είδος τραγουδιού που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα να βρίσκεται στη κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης κατά τις τρεις το πρωί: ολομόναχος, χωρίς ελπίδα, σα να του είχαν κλέψει τον κινηματογράφο της γειτονιάς. Κι εμείς σήμερα;;; Κάθε φορά που η ομάδα σκοράρει, κάποιοι οργανωμένοι στα δεκαοκτώ τους βγάζουν το κινητό τους σα να περιμένουνε τις κριτικές στο ΙMDB. Μα εσείς τι ζητάτε;;; Να φύγουμε όλοι σπίτι μας ντυμένοι σα νεκροί;;; Να κάτσουμε σα επισκέπτες μέσα στο δικό μας σπίτι;;; Ακόμα κι όταν ο Γουόλτερ στεκόταν εκεί πάνω σ' εκείνο το τραπέζι, δεν το έκανε γιατί είχε ψεύτικο πάθος σα αυτοκόλλητο. Το έκανε επειδή είχε μία ιδέα ζωντανή σα πυρκαγιά μέσα του — μία ιδέα που έκανε την ομάδα σα αήττητο τείχος ακόμη κι όταν η μπάλα ήταν στον αντίπαλο χώρο. Κι εμείς σήμερα βλέπουμε ξύλινα τραπέζια που κουβαλούν σα νεκροφόρα μιας άλλης εποχής ενώ εκείνοι που βρίσκονται πάνω τους είναι σα άτομα που περιμένουνε την επόμενη σειρά στο Netflix. Και τώρα;;; Λένε πως αυτοί οι οργανωμένοι είναι σπουδαίοι επειδή υπάρχουν αριθμοί πάνω στα χαρτιά;;; Μα τι σπουδαίο είναι όταν κάποιος κάθεται σα μουμιομένος ανάμεσα στις σειρές σαν να περιμένει να τελειώσει η ταινία;;; Εκείνες τις εποχές η Τούμπα ήταν ένα ζωντανό σώμα — σήμερα είναι μία βιτρίνα μουσείου χωρίς ζωή. Εγώ εκείνο το γκολ του Απόλλωνα πριν δέκα χρόνια θυμάμαι ακόμη. Πήγα στη Δημοτική, βρήκα τον Γουόλτερ πάνω στο τραπέζι σα φάντασμα μιας άλλης εποχής και εκείνος εκείνος την ώρα που η ομάδα είχε χάσει 0-1 — άρχισε να γράφει ένα σύνθημα στον αέρα σα σημάδι πως η ομάδα ήταν ακόμα μέσα στο παιχνίδι. Εκείνη την στιγμή έκανα μία υπόσχεση στον εαυτό μου: όσο υπάρχει ένας οργανωμένος εκεί πάνω που τραγουδάει σα να χτυπάει καμπάνα αγώνα πόλεμου, η Τούμπα ζει. Κι όμως σήμερα;;; Κάθε φορά που βλέπω έναν οργανωμένο στη θύρα 5 να βγάζει το κινητό του όταν η ομάδα σκοράρει, νιώθω σα να βλέπω έναν άνθρωπο που έχει χάσει την μνήμη του σα εκείνον που ξεχνάει ότι ζει σε μία πόλη με ιστορία σαν αυτήν της Θεσσαλονίκης. Μα εκείνο το τραπέζι πρέπει να γίνει ξανά κάτι ζωντανό — όχι μουσειακό έκθεμα, αλλά μία φλόγα σα αυτήν που είχε ο Γουόλτερ εκεί πάνω. Αλλιώς περιμένουμε την επόμενη φορά να πληρώσουμε εισιτήριο για να βλέπουμε αγώνα σαν επίσκεψη στο μουσείο της Τζαμάικας — όπου όλα είναι ωραία, όλα είναι δικά μας, αλλά κανείς δεν τραγουδάει επειδή φοβούνται περισσότερο τους αστυνομικούς παρά τον αντίπαλο. Κι εμείς αυτοί που μένουμε ακόμα εδώ — τι περιμένουμε;;; Να ξυπνήσει κάποιος άλλος για εμάς;;;