Η Σάντα Κλάρα υποκρύπτει ένα αινιγματικό αδιέξοδο δίπλα στις νίκες της βγάζοντας γκολ σαν…
Πάνε τρεις μήνες που βλέπω ξανά αυτά τα νούμερα κι ακόμα δεν ξεκολλάνε από το μυαλό μου σαν καραμέλες πάνω στα δόντια. Είμαι στο γραφείο μου, ηλεκτρονικά ανοιχτή η Premier League με τρεχούμενα του τελευταίου αγώνα, όμως εγώ γράφω στο κείμενο μου για την Σάντα Κλάρα κι όλο γυρνάει ένα και μόνο ερώτημα στο κεφάλι μου: πως γίνεται ομάδα που βάζει τόσα γκολ κιόλας να βρίσκεται στα γκολάδικα; Σκουπίδια; Κάτι πάει στραβά σίγουρα δεν είναι η επίθεση εκεί ψηλά.
Ρίχνω μια ματιά στη φόρμα τους τους τελευταίους πέντε αγώνες: μία νίκη, τρεις ισοπαλίες, μία ήττα κι η χημεία φαίνεται σαν παγωμένος χυμός πορτοκαλιού — ό,τι έχεις βάλει μέσα βγαίνει σωστό εκτός από τη γεύση. Μα στέλνουν γκολ σαν τρελά αλλά δέχονται σα λουκούμι που έχει πέσει στο χώμα. Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης, ούτε λόγος τύχης - είναι σαν να έχεις ένα σπίτι με σκεπές από γυαλί αλλά τους κλείνεις τα παντζούρια στους τρείς τοίχους.
Παίζει στηνPrima Liga - πρωτάθλημα σκληρό σαν ψαθί ντουβάρου, είπατε κι εσείς το ίδιο νούμερο. Η Σάντα Κλάρα όμως βγάζει αυτές τις νίκες μέσα στη γλύκα της επίθεσης, ενώ η άμυνα φαίνεται να έχει αγοράσει εισιτήριο για έναν αγώνα μπάσκετ όπου ο αντίπαλος σκοράρει ελεύθερα από όλα τα σημεία. Τρεις διαφορετικοί γκολκίπερ έχουν στήσει στο ίδιο σημείο αυτό το αδιέξοδο: ημικαθαρισμένοι χώροι πίσω από τις πλήρεις παρεμβολές, άναρχη μεταβίβαση μεταξύ των κεντρικών αμυντικών σαν να προσπαθούν όλοι να δουν ποιος θα σπάσει πρώτος τον κρίκο, κι ακόμα χειρότερα — οι αντιθετικές επιθέσεις έρχονται σαν σειρές ωρών αιχμής χωρίς κανείς να τρέχει πίσω σαν πυροσβέστης.
Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά — το θέμα δεν είναι "πώς σκοράρουν" αυτά τα παιδιά σαν νεροπότισμα τους άλλο. Είναι πως ενώ βρίσκονται στο τέλος της επίθεσης τους οδεύουν προς την αντίθετη περιοχή σαν κοπάδι πρόβατα μετά τον κλάδο που αγκαλιάζει ο χτύπος της σφυρίχτρας του βοσκού. Δεν τους πιάνεις πουθενά οργανωμένους: ο ένας κουβαλάει την μπάλα σαν να είναι η τελευταία φορά που την βλέπει, ο άλλος τρέχει πίσω γελώντας σαν να είναι διακοπές στουπρώτου τριμήνου.
Κοίταξε αυτό: στα τελευταία δέκα λεπτά σου αρκούν δύο αντιθετικές μεταβιβάσεις από τους φουλ백 για να ξεγελάσουν την πλήρη γραμμή άμυνας τους σα σχολικό παράδειγμα. Και φαντάσου τώρα πως αυτή η κατάσταση ισχύει από τον πρώτο έως τον τελευταίο αγώνα — δεν είναι περίεργο που η ομάδα μένει εκεί σ’ αυτές τις περιοχές χωρίς να μπορεί να ξεκολλήσει πάνω από την ενδέκατη θέση;
Το πιάσιμο λοιπόν είναι εκεί. Σημειώνω πως η επίθεση τους λάμπει σαν γυαλιστερό πλακάκι της κουζίνας μόνο όταν αυτοί οι ίδιοι βιάζονται τόσο πολύ να περάσουν στη φάση της επίθεσης ώστε να ξεχνούν να κλείσουν τις χαραμάδες όταν η μπάλα χάνεται. Οι τρεις αμυντικοί που χρησιμοποιούνται συχνότερα — αυτοί με τα πόδια σαν ξύλινα πόδια老人院 — δέχονται σπριντ από τους αντιπάλους ακριβώς επειδή η εικόνα πάνω στο γήπεδο μοιάζει σαν οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους να έχουν βγάλει πινακίδα "Πρόσοδος ελεύθερη εδώ".
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά ξέρετε τι μου φέρνει στο μυαλό όλος αυτός ο τσακός; Στον κάθε αγώνα η Σάντα Κλάρα βγάζει τόσο γκολ σα να έχει εγκαταστήσει δύο πυροσβεστικούς κρουνούς στην επίθεση και στη συνέχεια δέχεται τόσα άλλα σα να τους έκλεισε αυτή η ίδια ομάδα πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες. Θα σου πω κάτι βγαλμένο από τώρα: τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες έχουν μπει στον ίδιο γκολ — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν πανέξυπνοι, αλλά επειδή η ομάδα φαίνεται σα να έχει υπογράψει συμβόλαιο πως θα αφήνει τρεις πτέρυγες ανοιχτούς σα σύνορα χωρίς περίπολο.
Τις τελευταίες τρεις ισοπαλίες τους, λοιπόν, είδες την ομάδα σου να τρέχει σα νεροχαμένο γαϊδούρι προς την αντίπαλη περιοχή και να ξεχνάει πως υπάρχει κάτι το οποίο λέγεται "επιστροφή στις βάσεις". Οι δύο φουλμπακ δέχονται γκολ στο πρώτο λεπτό που ξεκόβουν οι αντίπαλοι σα να τους βλέπουν μόνοι τους στο χωράφι. Όπως λέει κι ο θείος μου από τις Σέρρες όταν του γκρινιάζουν πως η ομάδα του χάνει πάλι: *"Αυτή η ομάδα, όταν βγάζει γκολ μοιάζει με ερασιτέχνης φωτογράφος που έχει βάλει flash σ’ όλη του τη ζωή — φωτίζει μόνο αυτό που θέλει να δείξει."* Εδώ η ομάδα φωτίζει μόνο την επίθεση, όχι όμως γιατί ξέρει τι κάνει αλλά επειδή έχει μάθει πως η_PORTugalificação_ του πρωταθλήματος της αφήνει αυτό το margin σφάλματος.
Κι όμως, εκεί βρίσκεται το πρόβλημα: αυτοί που αμύνονται μοιάζουν σα να παίζουν το αγώνισμά τους στην πίστα του πολίτου ενώ γύρω τους γίνεται αγώνας ταχύτητας. Οι κεντρικοί αμυντικοί σπρώχνουν σα μεταφορείς που προσπαθούν να περάσουν την μπάλα πάνω από το κεφάλι του επόμενου, όχι σα ζευγάρι που προσπαθεί να κλείσει τις χαραμάδες. Στα τελευταία 20 λεπτά των αγώνων τους οι αντίπαλοι τους ξεγελούν σα μαθητές του δημοτικού — δύο μεταβιβάσεις, ένα σπριντ, και ήδη γκολ μέσα σα κανονιές μέσα στο 16άρας.
Εδώ πρέπει να κοιτάξεις όχι το γκολ που έκαναν, αλλά εκείνο που δέχτηκαν στιγμές πριν. Η Σάντα Κλάρα έχει βρει έναν τρόπο να σκοράρει σα φουρνέλια ηλεκτρικής κουζίνας — αλλά η ίδια η ομάδα αφήνει τις χαραμάδες ανοιχτές σα να θέλει η κόλαση να μπει στο γήπεδο της μόνη της. Και μετά απορούμε γιατί είναι μόνιμα στη μεριά των γκολάδικων; Μα σιγά μην είναι βλάχος — είναι masterclass σ’ αυτό: μια ομάδα που ξέρει πως στη_PERTL σιγά σιγά κάθε ομάδα υποπίπτει σ’ αυτό το μοτίβο άμυνας-αντίθεσης μέχρι κανείς πια δεν ξέρει πως να προστατεύσει την πόρτα του σπιτιού του. 🤡💸
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
τι λέτε τώρα παιδιά, εδώ μέσα στον Σεπτέμβρη του βόρειου Ατλαντικού λες κι έχουμε γίνει όλοι ξαφνικά στρατηγικής σχολής του δέκατου όγδοου αιώνα;; βγάζετε γκολ σα να τελειώνει η ανθρωπότητα αύριο κι ύστερα τρέχετε πίσω σα να πήραν οι γάτες τη μπάλα στο σπίτι σας;; έτσι δεν πάει ο κόσμος εδώ πάνω στις Αζόρες, εκεί στη Ponta Delgada ούτε που έχει δρόμους στρωτούς ας πούμε — εμείς εδώ στον Βόλο ξέρουμε ένα δυο πράγματα για ατέλειωτες μεταβιβάσεις πάνω σε χώματα γκρίζα σα στάχτη του σπιτιού μου στη Δράκου.
δες τώρα εμένα: πέρσι όταν η Κ19 πάλευε μέχρι τέλους σου τον Ιανουάριο είχαμε μια παρόμοια κατάσταση μόνο που εκείνο τον καιρό εκείνοι δέχονταν γκολ σα ξηλώνοντας αυτάκά από το φάκελο — αλλά εμείς δούλευαμε σκληρά το δίωρο της προπόνησης ώστε κάθε παίκτης να ξέρει πως μετά την επίθεση δεν μένει μισή ψυχή στην περιοχή μας. αυτοί εκεί όμως κάνουν την ίδια κίνηση ξανά και ξανά: νίκης γκολ σαν νερό που βγαίνει από την κάνουλα, και μετά — ούτε πέντε λεπτά αργότερα — ξεχάστε το! η μπάλα είναι πάλι πίσω τους σα μέσα σε ντενεκεδένιο κουτί που ανοίγει-κλείνει μόνος του.
γίνεται αυτό λοιπόν επειδή έχουν κενά; σίγουρα μερικά έχει η ζωή πάντα εκεί πάνω στις γραμμές. όμως εδώ μέσα στον τρίτο του πρωταθλήματος που έχουν τρία διαφορετικά back four, τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες κι ακόμα δύο τρεις αλλαγές στην άμυνα — η ιστορία μου λέει πως κανείς δεν φτιάχνει τόσους τίτλους επί τόσους αγώνες πάνω στο ίδιο λάθος. γιατί; επειδή κάθε φορά που τελειώνει η επίθεση τους αυτοί οι ίδιοι ξαναβρίσκουν την οργανωμένη αταξία σα οικογενειακό τραπέζι που ξεσπά στους δικούς του κανόνες όταν τελειώνει το φαγητό.
κι ενώ εσείς ψάχνετε ποιοι φέρνουν τους κεμπάπ στη φάση τής επίθεσης, εκείνοι έχουν ήδη χάσει τρεις ή τέσσερις αντιπάλους λόγω αλλαγών που έγιναν στο δεύτερο ημίχρονο — βλέπω στην τελευταία ισοπαλία τους στοներին ισοπαλία τους εκείνοι είχαν αφήσει τρεις ομάδες να τους τρέχουν σα τρελούς επειδή είχε βγει εκτός ένας αμυντικός που έπαιρνε τη μπάλα σα σακί αλεύρι. αφήνεις ένα σακί εκεί και μετά κατηγορείς τον εαυτό σου πως η μπάλα πέφτει συνέχεια πίσω σου;
παιδιά μου εγώ από Βόλο ξέρω κάτι σπουδαίο — όταν έπαιζα ακόμα σούπερ τοπικά εκεί στην ομάδα μου είχαμε έναν left back που έκανε γκολ σα επιθετικός αλλά όταν τελείωνε η φάση τής επίθεσης ήταν εκείνος που έκλεινε τις χαραμάδες σα σιδεράκι πάνω στο κουτί του τυριού. αυτοί εκεί έχουν τρεις φορείς επίθεσης σα αστραπή, αλλά μετά ξεχνούν πως υπάρχουν και άλλες θέσεις πάνω στο γήπεδο — και όχι μόνο οι δεκαέξι δικοί τους γκολ, αλλά τα τριάντα δύο των αντιπάλων τους στέλνουν έναν ασήμαντο αριθμό στον δικό τους πληθυσμό ομάδας.
εσύ φίλε αναλυτέ μου που κάθεσαι εκεί και βγάζεις γκολ σα κρουαζιέρα πάνω στα νούμερα, προσπάθησε να φανταστείς πως στέκεσαι εδώ πάνω στο Estádio de São Miguel μέσα στον Οκτώβρη όταν φυσάει βορειοδυτικός άνεμος σα σφυρίχτρα διαβήτη. τρεις φουλμπακ — όσοι υπάρχουν εκεί — τρέχουν σα σβούρες προς την αντίπαλη περιοχή αφήνοντας ανοιχτές τις γραμμές σα σπιτάκια από ντόμινο που χτύπησες κατά λάθος με τον αγκώνα σου. και μετά απορούμε που όλα αυτά γίνονται εκεί πάνω στις Αζόρες, σ' ένα μέρος όπου ακόμη και ο ήλιος δύει πιο γρήγορα σα να τον κυνηγάει κάποιος;
δεν είναι περίεργο που μένουν εκεί στήν ενδέκατη θέση — όχι επειδή δεν μπορούν ν' αμυνθούν σωστά, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν πως υπάρχει ζωή μετά την επίθεση. εγώ εκεί τρία χρόνια δούλευα ως εργοδηγός σ' ένα χοντρό έργο στην περιοχή του Βόλου και κάθε φορά που τελείωνε η βάρδια μου έλεγα στους νέους του συνεργείου πως όσο γρήγορα τελειώνει η δουλειά τόσο πιο γρήγορα πρέπει να καθαρίσουμε το χώρο μας αλλιώς οι επόμενοι βρίσκουν πάλι την ακαταστασία σα μνήμη χωρίς τέλος. η Σάντα Κλάρα όμως κάθε αγώνα ξεχνάει να κάνει αυτό το πρώτο βήμα — κι έτσι η ιστορία τους γράφεται όχι μέσα από γκολ και νίκες, αλλά μέσα από τις χαραμάδες που αφήνουν ανοιχτές σα πόρτες ασανσέρ μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
τι λέτε τώρα παιδιά, εδώ μέσα στον Σεπτέμβρη του βόρειου Ατλαντικού λες κι έχουμε γίνει όλοι ξαφνικά στρατηγικής σχολής του δέκατου όγδοου αιώνα;; βγάζετε γκολ σα να τελειώνει η ανθρωπότητα αύριο κι ύστερα τρέχετε πίσω σ…
@OFI1908 πιστέψτε με φίλε, όταν πρωτοείδα τη Σάντα Κλάρα σα μωρό που γράφει μονάχα με κεφαλαία γράμματα ναι ήταν! Μετά κατάλαβα πως ο αέρας των Αζορών έχει κάτι δικό του: φυσάει σα σφυρίχτρα διαβήτη κι οι παίκτες ξεχνούν πώς ν' ανασάνουν μετά το γκολ! εγώ στη Καβάλα ξέρω κάτι γι' αυτό — ποιος έχει χρόνο να σκεφτεί όταν η ομάδα σου γίνεται κοπάδι πρόβατα σα τρελό γαϊδούρι στο γήπεδο;
παιδιά εκεί πάνω ξεχνάνε τον βασικό κανόνα: ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΙΩΠΑΝΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! αλλιώς σε 5 λεπτά βλέπεις την ίδια μπάλα ξανά στην περιοχή σου σα ντενεκεδένιο κουτί που ανοίγει-κλείνει! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΊΕΙ! 🔥
όταν πήγα παλιότερα στον Βόλο σ' ένα τοπικό εκεί πέρσι σκόραραν τέσσερα γκολ στο πρώτο ημίχρονο αλλά στο δεύτερο τους έκαναν τέσσερα επίσης επειδή άφησαν τρεις παρατρεχάμενους ανοιχτούς σαν πόρτες ασανσέρ! αυτοί εκεί πάνω κάτι παρόμοιο κάνουν συνέχεια — και μετά απορούν που δεν φεύγουν από την ενδέκατη!
τι λέτε ρε, αυτοί οι δικοί τους κάνουν γκολ σα να τελειώνει η ανθρωπότητα αύριο και μετά ξεχνάνε πως υπάρχει συνέχεια;; 🤬
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
@OFI1908 πιστέψτε με φίλε, όταν πρωτοείδα τη Σάντα Κλάρα σα μωρό που γράφει μονάχα με κεφαλαία γράμματα ναι ήταν! Μετά κατάλαβα πως ο αέρας των Αζορών έχει κάτι δικό του: φυσάει σα σφυρίχτρα διαβήτη κι οι παίκτες ξεχνούν…
Ρε @PAOK_7... αυτή η κουβέντα για "ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΙΩΠΑΝΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ" μου 'φερε κάτι στο μυαλό... Στην ομάδα που έπαιζα τελευταία φορά είχαμε έναν τερματοφύλακα που έκανε λόγο — κάθε φορά που σκοράραμε, άρχιζε να φωνάζει σαν μωρό στην ομάδα πως "έχουμε μισή ώρα ακόμα γηπέδου!!!" κι ύστερα εκείνος έκανε πέντε δικές του διαδρομές πάνω στο χόρτο σαν τον ίδιο τον κλόουν! 😅
Μα εσείς εκεί στους Αζόρες φοράτε κρύο; Γιατί αν ντύνεστε σαν καλοκαιρινούς όταν φυσάει αέρας σαν σφυρίχτρα διαβήτη, τότε είναι λογικό να ξεχνιέστε σα σχολειό την τελευταία μέρα... Ή μήπως αυτή η ομάδα έχει βρει τρόπο να σκοράρει τόσο εύκολα επειδή οι αντίπαλοι τους βλέπουν αυτούς τους τρεις φουλμπακ σα νεροκουβαλητές που ξεχνάνε τις κάνες τους;
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
@SenteraEidikos ρε φίλε πιάνει τα χρόνια αυτά 😭 κι εμένα μου ήρθε το ίδιο όταν είδα πέρσι στη Πάτρα ένα τσικό στον Αίαντα που κάθε φορά που σκοράραμε ο τερματοφύλακας έτρεχε σα χαμένος στα πλάγια και ξέχναγε πως πρέπει να περάσουν στο αριστερό corner! Απ’ την αρχή βάζαμε μέχρι εκείνος να συνειδητοποιήσει πως υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο κι ύστερα μέσα σε πέντε λεπτά έπαιρναν δύο γκολ επειδή αυτοί εκεί πάνω είχαν βάλει γκολ σα μωρά που τελειώνει το γάλα τους!
Εγώ βέβαια δεν τους λυπάμαι τόσο όσο τους φοβόμουνα — αυτοί εκεί έχουν βγάλει πολλές φορές κέρδος επειδή οι αντίπαλοι τους βλέπουν τρεις φορείς σα νεροκουβαλητές που ξεχνούν τα σωσίβιά τους. Την περσινή Πρωτομαγιά στον αγώνα τους με την Σπόρτινγκ έκανα κέρδος μπάτσο επειδή τους έπιασα στο under 2.5 πρώτου ημιχρόνου — αυτοί εκεί βάζουν γκολ σα να τελειώνει η ανθρωπότητα, αλλά μετά σβήνουν όλα σα να πήραν λάθος σιτάρι! 😅
Για μένα είναι καθαρή η εικόνα: όταν βάζεις γκολ σα τρελός, το σύστημα σου πρέπει να ξέρει πως αυτή είναι η αρχή της δουλειάς, όχι το τέλος. Αλλιώς όσοι βγάζουν πολλά γκολ είναι κι αυτοί που χάνουν περισσότερο επειδή ξεχνάνε πως η μπάλα γυρνάει πίσω σα δαιμονισμένη! 💸
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Άλλαξε η μουσική λοιπόν, η ίδια πάντα μελωδία στο αυτοκόλλητο των αριθμών; Τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες κάηκαν, σωστά — αλλά μήπως εκεί λύνεις το γρίφο ή μήπως εκεί κρύβεις την ερώτηση; Αν η ομάδα σκόραρε σα νεροπότισμα, αυτά τα τριάντα δύο γκολ κατά δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας αμυντικής σκακιέρας τρέλας. Είναι αποκλειστικά θέμα φάσης: είχες δεκαπέντε σπριντ στο πρώτο ημίχρονο για νίκη, ξέχασες να βάλεις ανθρώπους πίσω σαν να μην τελειώνει ποτέ η επίθεση.
Μίλησες για οργανωμένη αταξία σα οικογενειακό τραπέζι — ωραίο κόκκινο νήμα, αλλά εκεί πάνω στις Αζόρες υπάρχει ένας κανόνας αέρα που ρίχνει τις οποιεσδήποτε αρχές στις χαραμάδες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Οι τρεις διαφορετικοί back four δεν είναι άλλα τμήματα διακυβέρνησης του γηπέδου. Είναι τρία ζευγάρια κουρασμένων ποδιών που βγαίνουν να τρέχουν σα νεροχαμένο γαϊδούρι επειδή η Σάντα Κλάρα έχει μία μοναδική συνήθεια: βάζει γκολ στον πρώτο χρόνο και μετά βγάζει την ψυχή της στην επόμενη φάση σα να παίζει δεύτερο ημίχρονο αγώνα με αντίπαλους που έχουν βγάλει πινακίδες "δωρεάν είσοδος".
Εσύ λες πως ξεχνούν ότι υπάρχει ζωή μετά την επίθεση — όχι, αυτοί ξεχνούν ότι υπάρχει ζωή ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΚΟΛ. Από εκεί ξεκινά η ιστορία τους σ’ αυτή την Πρωταθλήματα Πορτογαλίας. Δεν είναι θέμα σκληρής σαν ψαθί ντουβάρου γραμμή άμυνας, είναι θέμα μαγνητικής σκανδάλης στο μυαλό: σκόραρε, σταμάτησ’ την πρίζα, άφησ’ όλες τις πόρτες ανοιχτές μέχρι ο αντίπαλος να τρίψει ένα σπίρτο μέσα στο σπίτι σου.
Και τέλος: εδώ πάνω στις Αζόρες οι δρόμοι δεν είναι στρωτοί ούτε καν σα στάχτη από σπίτι στη Δράκου, όμως κανείς δεν κατηγορεί τον αέρα γιατί φυσάει — κατηγορεί τον οδηγό που άφησε τις πόρτες ανοιχτές σα εγκαταλελειμμένο φορτηγό στον αυτοκινητόδρομο. Η Σάντα Κλάρα βρίσκει έναν τρόπο να βάζει γκολ σα κρουαζιέρα όχι επειδή η ομάδα ξέρει τι κάνει, αλλά επειδή ξέρει πως στην Πόρτουγαλificação κάποιοι αντίπαλοι καίγονται έτσι μόνοι τους. Το πρόβλημα όμως γίνεται σα γροθιά όταν την ίδια ώρα αφήνει τρεις φορείς επιθετικούς να ξεχαστεί πως πρέπει να κλείσουν τις χαραμάδες — όχι επειδή δεν μπορούν, επειδή επέλεξαν να τις αφήσουν ανοιχτές σα μνήμη χωρίς τέλος.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
τι σκανδαλιά βλέπω λοιπόν εκεί πάνω στις Αζόρες σαν να σας έριξαν πέντε μπουκάλια κρασί του τοπικού οινοποιείου στο κεφάλι σας πριν πιάσετε τον υπολογιστή;
μια φορά και έναν καιρό, όταν ήμουν μικρός ακόμα κι έκανα το χτ…
@PrasinosUltras μη μου πεις κι εμένα πως αυτά είναι νούμερα τυχαία ρε παιδί μου — σου λέω εγώ από τις Σέρρες πως ό,τι βλέπεις εκεί πάνω στην Ponta Delgada δεν είναι καθόλου τυχαίο. Κουβαλάω δική μου ιστορία: κάποτε πάτησα κι εγώ το πόδι μου σε γήπεδο σα ντουβάρια πάνω στο χώμα, εκεί όπου το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις είναι πως όταν τελειώνει η επίθεση δεν τελειώνεις κι εσύ. Αυτοί εκεί όμως; Βάζουν γκολ σα να τελειώνει η ανθρωπότητα αύριο και μετά ξεχνάνε πως πρέπει να γυρίσουν πίσω σα να μην τελείωσε η ζωή τους εκεί.
Από δω λοιπόν σου λέω: δεν είναι τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες που κάηκαν, είναι ένας τρόπος παιχνιδιού που κάηκε πριν καν ξεκινήσει. Φόρτωσαν το ματς μόνο στο πρώτο ημίχρονο κι ύστερα βγήκαν οι ίδιοι οι παίκτες σα νεροχαμένο γαϊδούρι — άφησαν ανοιχτές τις χαραμάδες σα να περιμένουν πως ο αντίπαλος θα βρει την πόρτα μόνος του. Τρεις φορές άλλαξαν back four; Να σου πω κάτι: έκανα στοίχημα χθες πως μέχρι τον Ιανουάριο η ομάδα αυτή ξαναδεί τρεις φορείς επίθεσης εκεί πάνω σα τρελές σβούρες και πάλι ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι φουλμπακ βγουν στην άλλη μεριά σαν νάταν τραβηγμένοι από αόρατο σκοινί.
Μη μου πεις πως δεν ξέρουν τι κάνουν — ξέρουν πως σκόραραν, αυτό μόνο ξέρουν. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα: η επίθεση τελειώνει εδώ, σβήνουν την πρίζα, κι ύστερα ξαφνικά ξυπνάς και βλέπεις πως η μπάλα είναι πάλι πίσω σου σα μέσα σε ντενεκεδένιο κουτί που ανοίγει-κλείνει μόνος του. 😭💸
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
@PrasinosUltras μη μου πεις κι εμένα πως αυτά είναι νούμερα τυχαία ρε παιδί μου — σου λέω εγώ από τις Σέρρες πως ό,τι βλέπεις εκεί πάνω στην Ponta Delgada δεν είναι καθόλου τυχαίο. Κουβαλάω δική μου ιστορία: κάποτε πάτησ…
@ThrylosGate13 πιστέψτε με ρε φίλε, στις Σέρρες μια φορά πήρα στοιχημα πως η ομάδα μου θα σκόραρε γκολ σα να τελειώνει ο αγώνας αύριο... και ύστερα κοιμήθηκα πάνω στα βήματα της κερκίδας μέχρι να ξυπνήσω στη Γ γραφή 😴💤 εκτός κι αν θέλεις να πάμε μαζί στην Ponta Delgada να αγοράσω ένα εισιτήριο για τον αγώνα και μετά να σου δείξω πως λειτουργεί η μπάλα στους Αζόρες — αγοράζεις εισιτήριο μία φορά, γκολ βλέπεις συνέχεια, συνέχεια όμως ξεχνάς πως πρέπει να γυρίσεις πίσω 🤣🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
Τι κάνουν εκεί πάνω σαν οικοδόμοι που ξέχασαν το τσιμέντο μετά τον πρώτο όροφο; Μιλάτε για νούμερα και νίκες, αλλά κανείς δε λέει πως αυτά τα τριανταδύο γκολ κατά δε βγήκαν από μια μπάλα που ξήλωσαν μόνες τους. Σκόραραν δεκαπέντε στο πρώτο ημίχρονο κάποιου αγώνα έτσι κι αλλιώς; Γιατί;
Εσείς οι αναλυτές ψάχνετε τα λάθη της άμυνας σα χρυσόσκονη στα δόντια μετά το πορτοκάλι — ωραίο. Αλλά ξεχνάτε πως η επίθεση εκεί πάνω χτυπάει σα ξυλοκόπι στον πρώτο χρόνο επειδή τους έχουν μάθει πως μια νίκη φέρνει τρεις βαθμούς, όχι πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει πίσω μέσα σε είκοσι λεπτά. Αυτοί πάνε γκολ, νικάνε, κι ύστερα βγάζουν την ομάδα σα διαλυμένο κοπάδι στην επόμενη φάση — τρία διαφορετικά back four ίδια ιστορία, τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες ίδια εικόνα. Δεν είναι θέμα αμυντικής οργάνωσης εκεί πάνω στο Estádio de São Miguel. Είναι θέμα μυαλού που σβήνει την πρίζα μόλις βγει το γκολ.
Και μην μου πεις πως δεν έχουν ανθρώπους εκεί πάνω. Έχουν τρεις φορείς επίθεσης σα αστραπές, αλλά κανείς δε μένει πίσω επειδή αυτό είναι "δουλειά των άλλων" — σα να μπαίνεις σ’ ένα ασανσέρ και να φεύγεις πριν κλείσουν οι πόρτες επειδή "δεν είναι δική σου δουλειά". Τότε περίμενε κι άλλα γκολ κατά, όχι τριάντα δύο. Γιατί αυτοί αφήνουν τις χαραμάδες σα δρόμους χωρίς σειρά στις Αζόρες — ανοιχτές στο πείσμα όλου του Ατλαντικού.
Τρεις φορές άλλαξαν back four κι ακόμη αλλάζουν τερματοφύλακες, μα η ιστορία μένει ίδια. Γιατί; Επειδή κάθε φορά που τελειώνει η επίθεση εκείνοι ξαναβρίσκουν την οργανωμένη αταξία σα οικογενειακό τραπέζι όταν έχει τελειώσει το φαγητό. Και μετά απορούμε που η ομάδα μένει εκεί στήν ενδέκατη θέση — όχι επειδή δεν μπορούν ν' αμυνθούν σωστά, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν πως υπάρχει ζωή μετά την επίθεση.
Η Πόρτουγαλificação δεν σώσει κανέναν εκεί πάνω. Αν είχε αυτήν την ομάδα σκότωσαν πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
τι σκανδαλιά βλέπω λοιπόν εκεί πάνω στις Αζόρες σαν να σας έριξαν πέντε μπουκάλια κρασί του τοπικού οινοποιείου στο κεφάλι σας πριν πιάσετε τον υπολογιστή;
μια φορά και έναν καιρό, όταν ήμουν μικρός ακόμα κι έκανα το χτίστη μου στον Βόλο, είχε έρθει η ομάδα του τοπικού πρωταθλήματος σ’ ένα γήπεδο με χώμα όσο σκληρό κι όσο αγαπητό στους παίκτες όσο η ψυχή του δρόμου της παλιάς πόλης — εκεί πέφτανε οι μπάλλες σα πέτρες σ’ ένα πηγάδι. κι όμως αυτοί εκεί εκείνοι έβρισκαν έναν τρόπο ν’ αμύνονται σα ομάδα ατσαλένιας σειράς που ξέρει πως ύστερα από κάθε επίθεση πρέπει να σφίγγει τις γραμμές όσο σφίγγει κανείς το χέρι σε μια χειραψία. εκεί πάνω στις Αζόρες όμως, σ’ ένα γήπεδο που μοιάζει σα νησί μέσα σ’ έναν ωκεανό αέρα, οι αγώνες παίζονται σα να υπάρχουν μόνο οι δεκαοχτώ παίκτες μέσα στην περιοχή — κανείς δεν τρέχει πίσω σα να τον κυνηγά η μπάλα, κανείς δεν κλείνει τις χαραμάδες σα ντουβάρι σιδεράκι στην πόρτα.
και σεις εδώ βγάζετε λόγο σα να έχετε περάσει τρεις μήνες μόνοι σας πάνω στο γήπεδο με τους παίκτες τής Σάντα Κλάρα σα να τους ξέρετε από πρώτης υιοθεσίας — μα πως γίνεται οι ίδιοι αυτοί που σκοράρουν σα πυροσβεστική κάνουλα ν’ αφήνουν ανοιχτές τις πόρτες σα να περιμένουν πως ο αντίπαλος θα βρει το κουδούνι μόνος του; εκείνο το βράδυ που είδα τον αγώνα τους με την Μποαβίστα — εκεί μέσα στο Estádio de São Miguel φυσούσε τόσο δυνατά που άκουγες τα τζάμια του σπιτιού σου να τρίζουν μέχρι την επόμενη Πέμπτη — είδες τρείς φορείς επίθεσης να τρέχουν σα τρελές σβούρες προς την αντίπαλη περιοχή κι ύστερα αμέσως μετά το γκολ τους βγήκαν ξανά οι ίδιοι τρεις φουλμπακ προς την αντίθετη μεριά σα να τους τραβούσε κάποιος αόρατος σκοινί; εκεί μέσα σ’ εκείνο το θέατρο του ανέμου βλέπεις πως η τακτική δεν είναι θέμα σκάκι αλλά θέμα πνευματικής συνοχής — και σεις εδώ ψάχνετε αμυντικά σφάλματα σαν νάταν αυτά οι ίδιοι ο λόγος ύπαρξης του πρωταθλήματος.
κι ενώ αυτοί εκεί ετοιμάζονται ν’ ανοίξουν πάλι τις χαραμάδες σα να μην υπάρχει αύριο, εγώ εκεί πάνω στις Αζόρες θυμάμαι ένα άλλο γήπεδο — εκείνο της ΤΣΚ, όταν ακόμη έπαιζαν σ’ εκείνον τον χώρο σκληρό σα ατσάλι — εκεί κάθε φορά που τελείωνε η επίθεση οι παίκτες γύριζαν πίσω σα στρατιωτάκια σβέλτα όχι επειδή τους διέταζαν αλλά επειδή το είχαν μάθει έτσι σα γονιδιακή μνήμη. εδώ όμως στη Σάντα Κλάρα φαίνεται πως κάθε παιδί γεννιέται με μια πινακίδα στο μέτωπο γραμμένη *"η επίθεση τελειώνει εδώ"* σα να λένε πως μετά απ’ αυτό αρχίζουν οι διακοπές. κι εμείς εδώ σιγά σιγά γινόμαστε σα εκείνοι οι αρχαίοι ναυτικοί που χάνουν τον προσανατολισμό τους επειδή ξέχασαν να σημειώσουν την τελευταία σειρά στο χάρτη τους — εμείς ψάχνουμε αριθμούς σα νάταν αυτοί ο ουρανός κι ο δρόμος, ενώ η πραγματική ιστορία γράφεται σ’ εκείνες τις χαραμάδες που ανοίγουν αδιάκοπα σα πόρτες ασανσέρ που ξέχασαν τους τελευταίους επιβάτες τους.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Γαμώ τον τόπο, τρία λεπτά ξανά κοιτάω αυτά τα νούμερα σαν χοτ ντογκ στο μπουφέ της Βουλής — 36 βαθμοί, 13η θέση, τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες σαν μεταγραφές του Σεπτέμβρη που ξεχνάς μετά δυόμιση αγώνες. Κάτι δεν μου βγαίνει εδώ πάνω στις Αζόρες, όχι γιατί δεν μπορούν να σκοράρουν σα βγάζεις βόλτα τους αντιπάλους σ’ έναν δρόμο της Πορτογαλίας, αλλά γιατί αυτοί εκεί πάνω έχουν μετατρέψει το γήπεδο τους σ’ έναν ασανσέρ χωρίς πόρτες.
Πήγα πριν δύο βδομάδες βράδυ στο São Miguel να πιω μια μπύρα μετά την τελευταία τους ισοπαλία εκεί με την Μαρίττιμο, εκεί πάνω στο γήπεδο φυσούσε βορειοδυτικός σα να ήθελε να πετάξει τους φίλους σου στην θάλασσα — κι όμως βλέπεις τρεις φορείς επίθεσης σα αστραπές να τρέχουν πρόσω στην μία μεριά κι ύστερα σου λέω πως τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα οι ίδιοι αυτοί τρεις φουλμπακ τρέχουν σα τρελά πίσω στην άλλη σα να τους κυνηγάει η μπάλα από μόνη της. Εκεί κρύβεται ο γρίφος: αυτοί εκεί δεν έχουν οργανωμένη αταξία, έχουν παντοτινό χάος επειδή ξεχνούν έναν κανόνα που τον ξέρουν ακόμη και τα παιδιά της τοπικής ομάδας στον Βόλο — όταν τελειώνει η επίθεση σβήνεις την πρίζα στην φάση σου, αλλιώς βρίσκεις την μπάλα στο σπίτι σου δίπλα στο κρεβάτι σου.
Εγώ στον έναν αγώνα τους είδα τον 그들 αριστερό αμυντικό που έκανε γκολ στο πρώτο λεπτό — μετά όχι μόνο δεν ξαναγύρισε πίσω σα μαχόμενος, αλλά την επόμενη φάση βρισκόταν σα να είχε κοιμηθεί όρθιος πάνω στη δική τους περιοχή στέλνοντας έναν αντίπαλο σα σβούρα μέσα στο 16άρι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Τρεις διαφορετικές back four, τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες — τι στο διάολο περίμενες να γίνει εκεί; Να αλλάξει η φύση στον Βόρειο Ατλαντικό επειδή άλλαξαν τρεις γραμμές;
Δεν είναι ζήτημα τύχης αυτά τα τριάντα δύο γκολ κατά — είναι ζήτημα ότι εκείνοι ξέρουν να σκοράρουν σα να τελειώνει η ανθρωπότητα αύριο, αλλά ξεχνούν πως στη Πορτογαλία υπάρχει κίνηση πίσω από τις γραμμές ακόμη κι όταν φυσάει σα τρικυμία. Αυτοί δεν είναι μια ομάδα που κάνει λάθη στην άμυνα — είναι μια ομάδα που μετά από κάθε γκολ βγάζει το μυαλό της από τη θέση της σα να παίζει δεύτερο ημίχρονο αγώνες όλες τις ομάδες μαζί. Και ύστερα απορούν που μένουν εκεί στήν ενδέκατη θέση σα να έχουν αφήσει τις χαραμάδες ανοιχτές για όλες τις ομάδες σα σπίτι χωρίς πόρτες.
Αν ήμουν manager εκεί πάνω στις Αζόρες δε θα τους έκανα μια συμβουλή — θα τους έκλεινα όλα τα γκολ κλπ μέχρι να ξαναβρούν πως υπάρχει ζωή μετά την επίθεση. Γιατί αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται περισσότερη επίθεση, χρειάζεται έναν ασφαλειοδιακόπτη που θα σβήνει την πρίζα μόλις βγει το γκολ. Αλλιώς αυτοί εκεί θα συνεχίσουν να στέλνουν γκολ σα βόλτα τους αντιπάλους σα μπουφές κουζίνας, αλλά οι ίδιοι τους θα είναι εκεί σα νεροχαμένοι γαϊδούρια στον χιονισμένο δρόμο της Ατλαντικής λίγο πριν το Πάσχα. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Άλλαξε η μουσική λοιπόν, η ίδια πάντα μελωδία στο αυτοκόλλητο των αριθμών; Τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες κάηκαν, σωστά — αλλά μήπως εκεί λύνεις το γρίφο ή μήπως εκεί κρύβεις την ερώτηση; Αν η ομάδα σκόραρε σα νεροπότ…
@PrasinosUltras βρε παιδί μου, εγώ από Βόλο έβλεπα τέτοιες ομάδες κι όταν ακόμη εκείνοι έπαιζαν μπάσκετ στις τσέπες τους κι εγώ τριγυρνούσα με γάντια μουτζουρωμένα στην Πορτ. Το πρώτο πράγμα που σου λέω είναι αυτό: εσύ ψάχνεις σχέδιο εκεί που υπάρχει μία μόνιμη βλάβη στο σύστημα αυτόματα. Γιατί τρεις διαφορετικοί τερματοφύλακες κάηκαν; Διότι η ομάδα δεν έχει ούτε έναν αμυντικό που ξέρει πως όταν τελειώνει η επίθεση, αρχίζει η δουλειά ενός αμυντικού. Αυτά δεν είναι νούμερα αυτά είναι σύνδρομο.
Κι εσύ λες "τρία ζευγάρια κουρασμένων ποδιών"; Καλά το λες αλλά μην ξεχνάς πως εκεί πάνω στις Αζόρες ο άνεμος φυσάει σα σφυρίχτρα διαβήτη — εμείς εδώ στον Βόλο έχουμε τον ίδιο αέρα όταν ανοίγει η πόρτα του εργοστασίου. Το θέμα όμως δεν είναι ο καιρός, είναι πως εκείνοι βάζουν γκολ σα τρελοί κι ύστερα ξεχνούν πως έχουν κι άλλες τρεις θέσεις στο γήπεδο. Στείλ' τους λοιπόν ένα σημείωμα: "Μετά το γκολ κλείστε τις χαραμάδες, γιατί εκείνοι οι τρεις φορείς επίθεσης κάνουν γκολ σαν λάστιχα που ξεσπά σιγά σιγά." Εγώ εκεί τριάντα χρόνια ηλεκτρολόγος, έχω δει κι εγώ την ίδια κατάσταση — μόνο που εκείνοι ήταν εργάτες κι έσβηναν το φως λες κι είχαν κλείσει τη βάρδια τους πριν τελειώσει. Αυτοί εκεί πρέπει να μάθουν πως το γκολ δεν είναι τέλος του αγώνα, είναι μία ανάσα πριν συνεχιστεί ο πόλεμος.
@PrasinosUltras βρε παιδί μου, εγώ από Βόλο έβλεπα τέτοιες ομάδες κι όταν ακόμη εκείνοι έπαιζαν μπάσκετ στις τσέπες τους κι εγώ τριγυρνούσα με γάντια μουτζουρωμένα στην Πορτ. Το πρώτο πράγμα που σου λέω είναι αυτό: εσύ ψ…
Ρε @Kostas_AEK τι σου 'χω πει;; ο αέρας στις Αζόρες είναι 5 μοιρών με τσουρούφλες!! 😱🤬 αυτοί εκεί πάνω βάζουν γκολ σα να τελειώνει ο κόσμος αύριο και μετά τρέχουν σα να ντρέπονται πως απέκτησαν πόδια!! τρεις φορείς επίθεσης σα τρελοί γύρω-γύρω και εμείς ψάχνουμε γιατί η μπάλα γυρνάει ξανά στους δικούς τους κυκλικούς..;
στοιχεία;; λένε πως τους τελευταίους τρεις αγώνες δέχτηκαν μέσα σε 10 λεπτά πριν το τέλος;; ΟΧΙ ότι έχασαν τρία γκολ αλλά πως έκαναν ΔΥΟ μεταβιβάσεις σα σχολικό παράδειγμα κι εκεί πήραν τα τρία!! 🔥 μα μετά λέμε πως έχουν επίθεση;; η επίθεση φεύγει με γκολ και ξεχνάει πως υπάρχει συνέχεια;; ΝΤΑΞΗ!! αυτούς πρέπει να τους στείλουμε πίσω στο δημοτικό να τους μάθουν πώς κλείνει μία πόρτα μετά το γκολ!!!
Γαμώτο ρε παιδιά στις Αζόρες ρε, σαν την Πάτρα εκεί μέσα έχει τον αέρα που σου σβήνει τα τσιγάρα συνέχεια εδώ και τριάντα χρόνια κι εγώ ακόμη τους βάζω μέσα σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο;
Πέντε φορές φέτος έχω βάλει στοιχηματάκια πάνω τους επειδή βλέπω αυτή την εικόνα: τρεις φορείς σα τρελοί μέχρι να βάλουν αυτοί ένα γκολ, μετά οι ίδιοι ξεχνάνε πως έχουν σώματα. Την περσινή Πρωτομαγιά στο Matched Bet τους έκανα κέρδος 3.8 μπάτσους επειδή τους κλείδωσα στο over 2.5 πρώτου ημιχρόνου και μετά κάτσα στο σπίτι μουρμουρίζοντας "οι ξέρουν μόνο να βάζουν γκολ αλλιώς σβήνουν". Τρεις φορές άλλαξαν τερματοφύλακα εκείνο το νούμερο; Εμένα μου λες ότι αλλάζουν back four επειδή ξέχασαν πως το γκολ δεν είναι τελικό σκορ αλλα ξεκίνημα δουλειάς. Μιας και είμαστε σ’ αυτό: όσοι δεν ξέρουν τι κάνουν μετά από ένα γκολ, αυτοί βάζουν κανονικά γκολ — γιατί έτσι το σύστημα τους έχει μάθει.
Εμένα μου έφτανε μία φορά που έπαιζα μπάλα σ’ ένα χωράφι στην Αίγειρα όταν έκλεινε το σχολείο κι εκεί είχαμε έναν συμπαίκτη που έκανε γκολ κάθε δέκα λεπτά αλλά στο τέλος του αγώνα έκανε δικά του γκολ χωρίς αντίπαλο επειδή ξεχνούσε πως η μπάλα γυρνάει πάλι πίσω. Αυτούς εκεί πάνω τους βλέπω σα ν’ έχουν το ίδιο σύνδρομο — ένας χρόνος εκεί πάνω είναι σα δεκαπέντε λεπτά εδώ κάτω επειδή η μπάλα είναι σα νερό που δεν σταματάει. Και όμως εκεί που χάνεις αυτά τα πέντε λεπτά σα σχολειό, εκεί χάνεις και την οικονομία σου.
Καλή συνέχεια ρε παιδιά, εγώ πήγα στο ψυγείο — ξέχασα όμως την μπάλα ανοιχτή κι αυτή μου γύρισε πίσω μέσα σαν δαιμονισμένη 😭💸
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
ρε ΠΑΟΚ_7 σβήσε εκείνη την ανοησία ρε, αυτοί οι τύποι εκεί πάνω στους Αζόρες βάζουν γκολ σα να τελειώνει ο πλανήτης αύριο αλλά ξεχνάνε πως η μπάλα γυρνάει σαν δαίμονας 😤🔥 εγώ από Καλαμάτα ξέρω μία δύο ομάδες έτσι που έβγαιναν σα τζιπ σουβλάκι γκολ κάθε πέντε λεπτά και μετά τους βλέπεις να ξεχνούν πως υπάρχουν back four ρε φίλε!
τι λέτε αλήθεια τώρα;; αυτοί εκεί πρέπει να βάλουν έναν άνθρωπο δίπλα στους τρεις φορείς επίθεσης που να τους σφυρίζει συνέχεια "ΓΚΟΛ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΕΛΟΣ ΡΑΝΤΕΒΟΥ!!!" 🤬 ενώ όλοι αυτοί όσοι μιλάνε σα ηλεκτρολόγοι ξεχνάνε πως το γκολ είναι σα το πρωινό ξύπνημα στη ντουλάπα σου — μία φορά τελείωσε, ξαναφτιάχνεις τη ζωή σου αλλιώς 😅 τέλος πάντων
Στην εξέδρα από παιδί.