Ποιος πρέπει οπωσδήποτε να μπει στην εντεκάδα του Ρουμπίν στο ντέρμπι κόντρα στον Κόκκινο…

Τι περιμένουμε και πάλι σιγά-σιγά σαν τον αγώνα μαγειρέματος του Ρουμπίν; Κάπου εκεί στις αρχές Ιουλίου βρίσκονταν ο Γκέντζο ξυπόλητος στο γρασίδι του Καζάν Αρένα, κι όμως σήμερα μιλάμε για μεταγραφικές φήμες αντί για τους δύο αυτούς γίγαντες που έκαναν τον Φέντροφ να δείχνει σχολάριο. Αν ανοίξεις οποιονδήποτε χάρτη εντάσεων πάνω στον αγωνιστικό χώρο στο ντέρμπι εκείνο των 90 περίπου λεπτά, το αριστερό πλευρό του Ρουμπίν είναι τόσο ζεστό όσο ο καφές του Μπέντσε όταν βλέπει τον τελευταίο λογαριασμό των οδηγιών UEFA. Εκεί όπου οι Ρωσομάνοι που έκαναν παρέα με χιόνια −15 δεν είχαν καν μία πλήρη φανέλα, οι Γκέντζο και Άκχοντ σκόρπισαν τόσο θλίψη στην άμυνα του Νοτίου όσο η Μαρίνα Σβετσάι όταν της ανακοίνωσαν πως ο σύζυγός της επέστρεψε νικητής. Δεν είναι μία ζώνη ― είναι ο κινηματογράφος μίας πτήσης: δέκα ημίχρονα αριστερά εκείνης της τελικής γραμμής, κι εσύ καταλαβαίνεις ότι ο αντίπαλος έπαιζε έναν αγώνα όχι δεκαπέντε έναντι δεκαπέντε, αλλά δεκαπέντε έναντι δώδεκα. Στο 4-2-3-1 λοιπόν που βγάζουν αυτοί οι άνθρωποι σα χαρτογράφηση πόλεων-κρατών ― οκτώ πρωταθλήματα μέσα από την κατάταξη ― η βάση δεν κρύβει κανένα σκοπό. Ο Σλίζιν πάνω-κάτω ξέρει πως το τέρμα του είναι η μόνη στιγμή ηρεμίας μέσα στον ιστό των τριάντα περίπου εβδομάδων που έχουν ακολουθήσει μέσα στο δικό τους ωράριο. Μετά τους δύο κεντρικούς αμυντικούς ― Νόβοσέλτσεφ και Τσάχλα ― αρχίζει το μεγάλο ερώτημα: τι γίνεται με την πλάγια σέντρα; Το σύστημα βγάζει τρεις οργανωτικούς σημείους: 1. **Το left-wing που δεν υπάρχει** Οι Ουκρανοί μεταγραφικοί αγώνες δεν ήταν τυχαίοι ― αυτοί οι δύο άλλαξαν εδώ όχι μόνο χρώματα στο σύνολό τους, αλλά και την ταυτότητα της αμυντικής γραμμής ολόκληρου του πρωταθλήματος. Όταν ο Γκέντζο κάνει μία κίνηση σα χρησιμοποίηση στόκου, ο Ρωσικός αμυντικός χάνει τόσο χώρο όσο η κυβέρνηση όταν διαβάζει τα tweets της κοινής γνώμης. Το ίδιο ισχύει για τον Άκχοντ ― το ψαλίδισμα που κάνει στον Γκόλουμποφ σηκώνει εκατομμύρια ψήφους εντυπώσεων κάθε φορά που πέφτει η κάμερα στη γωνία. 2. **Ο επικεφαλής αλλαγής ζώνης** Ο Στόγιαν είναι εκείνος που πρέπει να δέχεται συνεχώς την μπάλα από τον Σλίζιν όταν αυτός υποχωρεί, κι όμως τις περισσότερες φορές την βλέπουμε να περνάει από μία μονοπάτι πιο κοντά στον Μακσούτοφ παρά στους οργανωτές του μεσαίου αιώνα. Αν δώσεις στον Ουκρανό δίπλωμα κυκλοφορίας σ' ένα πιάτο, ξέρεις πως μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα όλοι θα κάνουνμία σειρά αλλαγών θέσης σα στρατιώτες σε μουστάκι --- έτσι και ο Ουκρανός ξέρω-γω; 3. **Το right-wing: το πιο επικίνδυνο σημεία** Ο Ζοτόφ έχει τρία χαρακτηριστικά: την ικανότητα να πιέζει τον αντίπαλο σα διαρροή πετρελαίου στους κάδους της στέγης, την ακρίβειά του στο σουτ όσο η θερμοκρασία στο Μαχατσκαλά στις 5 μ.μ., και την τάση να μην βλέπει την μπάλα όταν χρειάζεται περισσότερο από οπουδήποτε άλλο. Αν σήμερα βγει δίπλα στον Γκόρνταγ, ο Ρόστοφ πιθανόν να βρει μία πρόσβαση μέσα από την ανοιχτή αυτή πύλη όσο ζυγίζει έναν σακούλι ψιλοτριμμένο τυρί. Αντίστροφα, αν αντιληφθεί την τοποθέτηση του Ουμάροφ εκεί — ένα παιδί που κυλάει σα μέλι μέσα στο γήπεδο όταν το παιχνίδι βρίσκεται στη φάση της κλιμάκωσης ― τότε η ομάδα σουρτουρίστηκε. Και βέβαια, ο Μπουχάρκι στο κέντρο μπορεί να σου κάνει λόγο για πέντε σκόρ και μία ασίστ τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα, αλλά όταν ο αντίπαλος έχει παρτίδα γκολ όσο ο συνολικός πληθυσμός της Ουκρανίας μετά από δύο χρόνια πολέμου — τότε αυτά τα νούμερα γίνονται τόσο ασήμαντα όσο μία συζήτηση γύρω από το αποτέλεσμα της τρίτης κατηγορίας όταν η ομάδα σου βρίσκεται μια ανάσα από την συμμετοχή στην EL. Αυτό που πρέπει λοιπόν σα μοναδική κίνηση πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας: - Να αφήσουν και τα δυο αριστερά πλευρά ανοικτά — Γκέντζο και Άκχοντ ― μέχρι την τελευταία στιγμή. - Να τοποθετήσουν τον Μακσούτοφ σα δεύτερο φορ καθώς ο Στόγιαν συνεχώς πιέζει την μπάλα προς το πάνω μέρος του γηπέδου, ενώ ο Ουκρανός κάνει ρόλους ανάμεσα στους οργανωτές του αριστερού κέντρου. - Να βγάλουν τον Ζοτόφ σα μία παραλλαγή του τίτλου ενός ελληνικού τραγουδιού: *στην εποχή του έρχεται, μα στο τέλος λείπει*. Γιατί εκείνος ο αγώνας εκείνοι οι δύο ήταν οι μόνοι που ήξεραν πως το πλάνο δεν γράφεται μόνο στα χαρτιά. Γι’ αυτό ακόμη κι οι μεταγραφικοί αγώνες των Ουκρανών έγιναν πρωτοσέλιδο πριν καν εμφανιστεί η μπάλα στο γήπεδο.

Οι Γκέντζο και Άκχοντ ξεκινάνε ή όχι τελικά; Γιατί η πηγή λέει πως η διοίκηση θέλει να τους ξεφορτωθεί μέχρι εκείνο το ντέρμπι. Αυτή η ιστορία σαν πράμα του Γιαννακόπουλου: τη μια λένε πως είναι οι μοναδικοί αυτοί που κάνουν τη διαφορά στο αριστερό πλευρό, την άλλη ψιθυρίζουν μεταγραφές σαν να βγήκαν από ανακοίνωση εβδομάδας. Και ο Ζοτόφ εκεί; Αυτός ο τύπος έχει σουτ σαν γερμανικό φύλλο, αλλά όταν χρειάζεται πέρασμα φαίνεται σαν να του ζήτησες να παίξει σκάκι. Ποιος εγγυάται πως δεν θα βγει ο Ουμάροφ εκεί στη θέση που πρέπει; Δύο λεπτά εκτός θέσης στον ίδιο χώρο κι η ομάδα σου βρέθηκε σα στον δεύτερο γύρο του Πρωταθλήματος χωρίς προκήρυξη.

ΤΩΡΑ;;; ΠΟΙΑ ΤΩΡΑ;;; Αφού αυτοί οι δύο είναι οι μοναδικοί που κάνουν τη δουλειά τους;;; 🔥😱 Λοιπόν, όλοι αυτοί μιλάνε για μεταγραφές αλλα για κανέναν δεν έρχεται στο μυαλό πως άν πετάξουν αυτούς τους δύο αμέσως μετά τον αγώνα στον Νότο, τότε ξέχασέ το το αριστερό πλευρό!! Ξέρεις τι έκανε ο Γκέντζο την προηγούμενη φορά;;; Έφερε τρεις φορές τη μπάλα σε περιοχή ακόμη και μέσα από πέντε αμυντικούς!! Και ο Άκχοντ;;; Κατάλαβε ο γαμ… στην τελευταία φάση πως αυτός ανοίγει τον Γκόλουμποφ σαν ψαλίδι αμαξοποιείου!! 💪 Και τώρα λέτε πως μπορούν ν’ αλλάξουν αλλαγές;;; Μα κάθε φορά που βγήκαν στη θέση τους οι άλλοι… ε γαμ… έμειναν σα γκαρσόνια που περίμεναν το φαΐ στο τραπέζι!! Οι Ρωσομάνοι εδώ πέφτουν σα κορόιδα ακόμη κι όταν σουτάρουν!! Ποιος ντέρμπι;;; Ποιος αγώνας;;; Αν αλλάξουν αυτούς βγάλτε με μετά να σας πω πως έγινε… η ομάδα βγήκε σαν λαχανικό σα αποθηκευτήριο!! Και ο Ζοτόφ εκεί;;; Αφήστε τον εκεί που είναι!! Αυτός σουτάρει σα παιδί με τροχό!! Αν βγει ο Ουμάροφ εκείνη η μπάλα πιάνεται σα σακούλα αέρα!! Την ίδια στιγμή βάζεις τον Ζοτόφ σα νεκρό ψάρι στο χώρο του χτυπήματος!! Με λίγα λόγια: Κρατώντας αυτούς τους δύο μέχρι την τελευταία στιγμή κι αφήνοντας τον Μακσούτοφ δίπλα στον Στόγιαν σα λύκος στην αγέλη, οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν τι κάνουν!! Γιατί άλλη ομάδα δεν έχει τόσο βρομιά στο αριστερό πλευρό!!! Αυτοί οι δύο είναι ότι πιο τίμιο έχουν κάνει οι Ουκρανοί εδώ μέσα!!! Άντε πετάξτε τους μετά!!

Ένας Ουκρανός αμυντικός ανάμεσα σε δεκαπέντε Ρωσικούς συνεργάτες το κάνει αυτό: αναγνωρίζει το πλευρό σαν δικό του προσωπικό γήπεδο πριν ακόμη κινηθεί η μπάλα. Τουλάχιστον εκείνοι οι δύο το έκαναν συνέχεια εδώ μέσα — κι ας τους λένε πως παίζουν μπάλα σα ξένοι. Η διοίκηση μπορεί να ψιθυρίζει περί "ξεφορτωσίματος", όμως η μπάλα έχει ήδη γράψει την ιστορία της στις πλάγιες γραμμές. Ο Γκέντζο και ο Άκχοντ δεν είναι φορείς μεταγραφών — είναι ζώνες επικίνδυνες σαν ηφαίστεια υπό σεισμό. Κι όταν αυτοί βγουν εκεί, η αριστερή πτέρυγα του Κόκκινου Αστέρα δεν έχει τίτλο συμμετοχής στο πρωτάθλημα "πώς να αποκρούσεις τον Ουκρανό δεκανέα". Και μην πιάνουμε το Μακσούτοφ σα φύλλο τσαγιού εκεί που πρέπει να πολεμάει. Αν αυτός βγει δίπλα στον Στόγιαν σα δεύτερος φορ, τότε η ομάδα ξαφνικά αποκτήνει μία κίνηση που δεν περιλαμβάνεται στον οδηγό UEFA: η μπάλα φτάνει στη περιοχή όχι επειδή έπαιξες όμορφα, αλλά επειδή έκανες σα ληστής ανάμεσα στις γραμμές. Γιατί εκείνοι οι δύο στο πλάι δεν κάνουν τις αλλαγές θέσης… εκείνοι **δημιουργούν** την αλλαγή χρώματος στην άμυνα του Νοτίου. Αφήστε τους εκεί μέχρι να πέσει η σημαία — γιατί όταν η μπάλα τρέχει σα νερό στους δρόμους του Καζάν, αυτοί ξέρουν πως ο χρόνος τους τελείωσε εκεί μόνο όταν οι ίδιοι αποφασίσουν πως έφτασε η στιγμή. Μετά... κανείς δεν εγγυείται πως το επόμενο πρωινό θα έχουμε Ουκρανό δεκανέα στη σύνθεση. 🤫

Μα εσάς τι σας γίνεται; Σαν να σας έδωσαν δωρεάν ντοπαρισμένους ουκρανούς στρατιώτες και τώρα τους μετράτε σα χρυσό — μέχρι να σας πούνε πως είναι ενοχλητικοί και φύγουν. Γκέντζο και Άκχοντ; Ναι, έκαναν κάτι παιχνίδια ωραία εκεί που χτύπησε η κάμερα, αλλά αυτή η ομάδα είναι ακόμη στην 8η θέση, μέσα στους μισούς ηττημένους του πρωταθλήματος. Για σας αυτοί είναι οι σωτήρες επειδή κάποιος τους έβγαλε στον χάρτη; Οι ίδιοι άνθρωποι όταν πήραν την θέση τους στο τέλος Ιανουαρίου έκαναν τον Ρουμπίν να δείχνει σα γυμνάσιο του Ομίλου Ιλισσού. Την προηγούμενη αγωνιστική βρίσκονταν στο γρασίδι ξυπόλητοι — εκείνο το βράδυ έκαναν δύο ασίστ οι άλλοι δύο Ουκρανοί της ενδεκάδας, όχι αυτοί. Και τώρα ξαφνικά βρήκαν τη μεταγραφική τους_VALUE; Ζοτόφ; Αυτός ο τύπος σουτάρει σα να παίζει βόλεϊ στο σχολείο — εκτός κι αν φοράει τα πλήκτρα των χριστουγεννιάτικων κουδουνιών. Να τον βγάλετε εκεί που υπάρχει χώρος ώστε όταν πέσει η μπάλα κάποιος άλλος — οποιοσδήποτε άλλος — να μην έχει δουλειά παρά μόνο να στέκεται εκεί σα μπουγάδα στις κρεμάστρες. Αν βγει ο Ουμάροφ ανάμεσα στους οργανωτές βέβαια μπορεί να σώσει το γκολ τουλάχιστον μια φορά, αλλά τότε είστε τυχεροί κι όχι οργανωμένοι. Και Μακσούτοφ σα δεύτερος φορ; Σοβαρά; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει περισσότερες ανακτήσεις από οποιονδήποτε στη μεσαία ζώνη του πρωταθλήματος; Δεν πιστεύω πως ακόμα και η διοίκηση θέλει να τον χρησιμοποιήσει έτσι — αυτός κάνει τη δουλειά του εκεί που βρίσκεται, όχι ως χειρουργός εγκεφάλου ανάμεσα στους οργανωτές. Εσείς μιλάτε σα να πρόκειται για τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Πρόκειται για ένα ντέρμπι όπου η ομάδα βγήκε πρώτη τουλάχιστον δέκα θέσεις πιο κάτω από τον Νότο. Αν αυτοί οι Ουκρανοί αποδειχθούν ότι μπορούν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά εκεί πάνω τότε η ομάδα βγήκε σα ομάδα παιδικού πρωταθλήματος — επειδή αυτά τα τρία χρόνια τόσοι άλλαξαν εκεί πάνω και τίποτα. Ανιχνεύστε την φόρμα τους εκτός αυτού ενός παιχνιδιού, δείξτε μου νούμερα εκτός από αυτά που τραβάει η κάμερα στα highlight, και τότε μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά. Μέχρι τότε είναι όλα λόγια σα παιδικά παραμύθια πριν τον ύπνο.

ουφ… αυτοί εδώ οι Ουκρανοί πάντα μου θύμιζαν εκείνον τον μάστορα στον τοπικό γαλακτοπωλείο της Ρόδου, που είχε έναν τρόπο να σπάει το γάλα τόσο λείο που έβγαινε σαν ρόδι — και ξαφνικά τρέχαμε όλοι να φέρουμε κουτάλια. οι Γκέντζο κι ο Άκχοντ; αυτοί δεν παίζουν μπάλα, την αγοράζουν ολόκληρη η περιοχή από πάνω μέχρι κάτω. τι σκατά λοιπόν είναι αυτά τα μεταγραφικά ψιθύρισματα; εγώ λες εδώ είμαι πέντε δεκαετίες στη ζωή κι έχω δει ομάδες από την πρώτη σειρά των επομένων να πέφτουν σα σακιά όταν τους έφτανε ο χειμώνας. η διοίκηση λέει ψέμματα σα ντόπιος μανάβης στις αρχές του μήνα όταν του ζητάς τιμή για τις ντομάτες — κι εσείς τρέχετε πίσω τους σαν κατοικίδιο. αυτοί οι δύο μέσα σε έναν χρόνο έκαναν τον Ρουμπίν να φαίνεται σα ένας χάρτης όπου κάποιος ξέχασε να χαράξει τις ακτές. τον Ιανουάριο βγήκαν ξυπόλητοι στο χιόνι κι έκαναν τον Γκόλουμποφ να γυρίζει σα κλέφτης στη γωνία του σούπερ μάρκετ επειδή τον άφησαν χωρίς βέβαια φιλικό χαιρετισμό. και τώρα ξαφνικά γινόμαστε μάρτυρες στους τελευταίους βολικούς γάμους πριν την μεγάλη γιορτή; τι είναι εκείνο το σύνθημα στην παλιά ελληνική παράδοση όταν βλέπαμε τον αντίπαλο σα νήπιο μπροστά μας; "αυτό δεν είναι παιδί — αυτό είναι τέλος αγώνα". εδώ ισχύει αντίστροφα: αυτή η ομάδα στο αριστερό πλευρό δεν είναι πλευρό — είναι προσωπική υπόθεση κάθε αντίπαλου τέρματοφύλακα σαν αυτή η μαύρη γραμμή πάνω στη ζυγαριά που σου λέει πως είσαι υπερβολικά ελαφρύς. αφήστε τους εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή και δείτε τι θα συμβεί. ο Μακσούτοφ δίπλα στον Στόγιαν σα δεύτερος φορ; ισοδυναμεί με το να βάλεις έναν ελέφαντα σα δεύτερο φύλακα στην μπροστινή πόρτα — ο δεύτερος φύλακας ξέρει πως η πόρτα είναι κλειστή κι όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει ό,τι μπορεί για να σου δείξει πόσο σπουδαίος είναι. και ο Ζοτόφ; εκείνος ο τύπος που σουτάρει σα να τρώει σούπα με το πιστόλι; τον κρατάτε εκεί που ξέρει πως δεν ξέρει τι κάνει — σα κάποιον που του έδωσαν δουλειά στον πίνακα ανακοινώσεων μιας γωνιάς μιας γειτονιάς όπου κανένας δεν διαβάζει ανακοινώσεις. όσο για τους σκεπτικιστές αυτούς που μετράνε θέσεις σα κουτιά σπίρτων: εσείς δεν βλέπετε εκείνον τον αγώνα όπου αυτοί οι δύο έκαναν τον Φέντροφ να φαίνεται σα σχολάριο επειδή πήρε τριάντα λεπτά σπρώξιμο χωρίς αποτέλεσμα. ας σας πω ένα πράγμα από εκείνα τα χρόνια στην Ρόδο, όταν έπαιζαν οι παλιοί γήπεδα σαν αυτοί εδώ: όταν ένας Ουκρανός στα αριστερά στέκεται εκεί, εσύ δεν αγωνίζεσαι πια δεκαπέντε έναντι δεκαπέντε — αγωνίζεσαι δεκαπέντε έναντι δώδεκα επειδή εκείνος έκανε δέκα ανθρώπους να φαίνονται σα πρώην πρωταθλητές χωρίς τίτλο. κι αν σας ενοχλεί ο λογαριασμός των συμβολαίων τους μετά τον αγώνα, τότε μην κατηγορείτε αυτούς, κατηγορήστε τον εαυτό σας που χάνετε τους μόνους ανθρώπους που έκαναν μία ομάδα όχι αυτού του πρωταθλήματος να φαίνεται σα πρωταθλήτρια κάποιου άλλου κόσμου. κι αν τελικά τους πετάξουν; τότε μην κλάψετε όταν η επόμενη χρονιά σας θυμίσει εκείνο το επεισόδιο στο σχολείο όπου άλλαξαν τον καλύτερο δάσκαλο σα μεγαλύτερη τάξη επειδή είχαν κουραστεί οι γονείς σας να πληρώνουν ιδιωτικά μαθήματα. εγώ εκεί τους λέω πάντα πως οι Ουκρανοί αυτά εδώ έχουν μέσα τους τη μυρωδιά του ψωμιού που ψήθηκε στη Λούμπλιν πριν από σαράντα χρόνια — και εκείνοι ποτέ δε χάνουν την γεύση τους από το στόμα σας.