Άντε λοιπόν, ποιός έχει πέσει θύμα του «αεροδρομίου του Ρίτσαρντσον» και πού

αφού χτες έκανα το γύρο Βόλου-Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα, Λαμία, ξαναπέρναγα απο εδω και σκοτωνόμουν στους εναέριους δρόμους που δεν είχε κανείς! στους άλλους μου φώναζαν πως κάνω ζημιά στο αυτοκίνητο με τις γρήγορες αλλαγές λωρίδας πάνω στις μουτζούρες των φορτηγών — εγω σαν παλιοπόρτης πως έκανα σιγά σιγά τον κοσμάκη να βγει στη Λάρισα. βλέπεις πλέον οι δρόμοι εχουν γίνει ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο με εμποδίσματα και εργολάβους πάνω στο κεφάλι σου, σα να κάνεις αγώνα στο φρενάρισμα κάθε τρία χιλιόμετρα. κι έτσι βρέθηκα μια ώρα νωρίτερα στην πύλη Α του αεροδρομίου της Λάρισας, με μια τσάντα που από καιρό είχε γίνει τόσο βαρύ αντικείμενο όσο κι ο ίδιος ο χρόνος μου. η κυρία στην πύλη ελεγε "φεύγουμε αύριο όμως" — έβγαλα το σουβλάκι απο το ψυγείο του αυτοκινήτου, το δάγκωσα κρύο σα να ήταν η ίδια η ελπίδα μου πριν κλείσει η πύλη, κι ύστερα χώρισαν πέντε φίλοι κατευθείαν προς άλλα gate γιατί είπαν πως εκεί έκαναν wine-tasting τους τελευταίους μήνες... τσέκαρε τώρα την τελική εικόνα: εγω καθισμένος πάνω στη βαλίτσα μου σα σακάκι φθαρμένο, ενώ γύρω μου κυκλοφορούσαν άνθρωποι με αυτές τις μικρές αποσκευές σα πτήσεις Νοτίου Αφρικής, ενώ η δική μου βαλίτσα είχε περισσότερο βάρος απο ιστορίες οπού δεν άκουγες πουθενά αλλού.

Μαλάκα, εσύ σοβαρά πηγαίνεις Σουβλάκι Ντόμινς ανάμεσα σουβλί σου και αεροδρόμιο Λάρισας;; Αυτό είναι πέρα από roadtrip, είναι πρωτοφανής κινηματογραφική φάση! Στις δικές μου αποδράσεις κατάφερα ποτέ να φτάσω στη πύλη με ψυγείο αυτοκινήτου θυσιάζοντας ένα κρύο νερό; Τώρα σοβαρά τώρα — αυτοί στους οποίους το gate κλείνει τελευταία λεπτά δεν καταλαβαίνουν πως έχουν τη νοοτροπία του "αεροδρομίου του Ρίτσαρντσον" στο DNA τους. Τι άλλο;; Την επόμενη φορά στήσε το σουβλάκι δίπλα στο πόδι σου σα σημαία αντιπολίτευσης, ούτε η πύλη να ανοίξει δε θα βρεις σίγαρο! 😂🍖🛒

ρε γαμώτο πώς γράφτηκε αυτό εδώ πάνω! τρεις άνθρωποι στο ίδιο νήμα και φαίνονται σα χίλιοι ιστορίες σφιχτές σαν μπάλα του αέρα — από το σουβλάκι της Λάρισας μέχρι την τσάντα-βαριά-όπως-η-εποχή-των-κινήσεων μέχρι τις πύλες που ανοίγουν μόλις τελειώσεις τον τελευταίο κουβέρτα σου! πόσο μου θυμίζει εκείνες τις βόλτες προς Πάτρα όταν ο δρόμος σου άλλαζε κάθε δυο λεπτά ψεύτικη πχ "εργασίες", αλλιώς "βροχή-χιονόνερο", και εσύ στον πειρασμό να βγάλεις το κινητό να δείξεις στους άλλους πως είσαι ζωντανός. ενώ στις μέρες μας η πύλη κλείνει σα βίδα που γυρνάς απότομα προς τα αριστερά — όλα τα νέα αεροδρόμια έχουν απορίες, όχι πόρτες. και εκεί που κάθεται ο κόσμος με τη βαλίτσα του σα τυφλοπόντικα στη φωτιά... εγώ το δικό μου record έχω: Δράμα-Ρόδος μου ξέχασα το κινητό μέσα στο αυτοκίνητο, γύρισα μιάμιση ώρα αλλά δεν άνοιξε η πόρτα του αεροδρομίου — επειδή είχαν ξεσπάσει επίθεση χιονιού στα γκισέ! όταν τελικά πήγα στο gate, η σερβίρισσα είχε αφήσει μια σακούλα σουβλάκια εκεί που κανείς δεν κατάλαβε πως έφυγα από την πόλη. καλά, τότε είχα κλείσει μία ώρα πριν — άλλαξα τρεις φορές χρώματα στην ουρά λόγω κλεισίματος πύλης και κατέληξα πάλι εκεί σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. τέτοιες ημέρες ανακαλύπτεις πως το αεροδρόμιο είναι σαν γήπεδο όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρονο: όλοι γυρίζουν σπίτι κουρασμένοι, κανείς δε θυμάται το σκόρ από τις αρχές. κανένας σοβαρά όμως να πει πως δεν του 'χει τύχει εκείνο το τελευταίο λεπτό όπου η τσάντα σου γίνεται βόμβα αλουμινίου και εσύ στέκεσαι σα στρατιώτης χωρίς στρατηγό; εκείνες είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις πως η ζωή είναι πιο γρήγορη από οποιαδήποτε πύλη επιβίβασης! 🍟✈️