Ποιος θυμάται ακόμα εκείνο το τόσο ξεχωριστό πρωινό στο Εστορίλ όταν φορέσαμε μπλούζες…

Ρε κανενός η μπάντα, όταν πάω στο Καμένο νυχτερινό μαγαζί κοντά στη γέφυρα για μπίρες με τους ξαδέρφους, εκεί που βλέπουμε τους φίλους των άλλων ομάδων σα ντάλικα να περνάνε μπουκωμένοι από αυτή την ιστορία... μία φορά βγήκα κρατώντας ένα τζάγκο της Γκίλ Βισέντε σαν να είμαι ο μεγαλύτερος τρελός του χωριού μου! 🔴💪 Με είχαν πάρει οι γονείς μου πέρσι του χρόνου στην Πορτογαλία "για διακοπές" — κι εγώ βρήκα ένα ζευγάρι για μια ψιλή κουβέντα πεντακάθαρα δεύτερης χρονιάς κι άρχισα να φωνάζω "GIL VICENTE!" στους δρόμους του Μπαρσελόζες σα να ήμουνα στα Τρίκαλα στους δρόμους που τραγουδάνε οι Γιουβέντες! Κι εκεί που στέκω, αρχίζει ένας γέροντας ντόπιος μου λέει " молодец парень!" σα να 'μουνα διορισμένος μεταλαμπαδευτής της θυσίας εκείνης που γράφτηκε στις μπλούζες δεκαετίες πριν. Μετά μου δείχνει το γήπεδο κι εγώ βλέπω αυτή την ιστορία σα μνημείο, σα πως το ψυχοκόμμα ήταν εκεί και αυτοί οι τύποι το κράταγαν ζωντανό χωρίς φορολογία λες κι ήταν εθνικός θησαυρός! 😱 Πώς την ξέχναμε ρε παιδιά; Αυτοί αυτοί μόνοι τους τραγουδούν σα τραγούδια αιώνια γραμμένα πάνω στις στέγες του πιο μικρού γηπέδου της Ευρώπης! Πάμε γερά ρε; Ούτε στιγμή μ' αφήνουν ήσυχο αυτοί οι άνθρωποι κι αυτός ο τρόπος!

τι λες τώρα, παιδί μου, λες αυτά και μου θύμισες εκείνο το βράδυ που είχε πιάσει νεροποντή πριν φτάσουμε στο στάδιο κι εγώ έγινα μούσκεμα σαν αηδόνι ενώ κουβαλούσα αυτήν την τεράστια μπλούζα της Γκίλ Βισέντε σα σάβανο λες κι ήταν η τελευταία φορά που θα την φορούσα στον τόπο της ιστορίας; περάσαμε τις πύλες κι ακούσαμε αυτούς τους ιθαγενείς να τραγουδούν σα σαμουράι κάτι τραγούδια που είχανε γεμίσει μέσα τους πάνω από σαράντα χρόνια χωρίς ν' αλλάξουν ούτε μια λέξη σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο να πούνε στον κόσμο· εκείνοι οι φωνές γέμιζαν το γήπεδο σα γέμιζε ο αέρας με το άρωμα του ψωμιού που ψήνεται στις γειτονιές του Μπαρσελόζες. και κοίτα τι έκανα κι εγώ: σήκωσα αυτή την παλιά κίτρινη μπλούζα σα σήκωνα πάνω το εθνόσημο μιας ομάδας που την κουβαλάς μέσα σου σα το πρώτο παιδί σου· εκείνοι οι δεκάρια σα είχανε ξεχαστεί μέσα στις μπότες μας, σα είχανε γίνει μέρος του αίματός μας, σα δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές παρά μόνο φορώντας την ολόκληρη ζωή μας σα κουβαλάς το χωριό σου μέσα σου όταν βρίσκεσαι μακριά. πού νάβρεις πια εκείνες τις φωνές που τραγουδάνε σα μάχονται ακόμα τον πόλεμο αυτούς τους αιώνας; πώς θα σβήσει ποτέ αυτό το ψυχοκόμμα από τις πλατείες του Μπαρσελόζες;

Άιντε ρε παλικάρια, βρήκαμε λιγάκι τον εαυτό μας σήμερα εδώ μέσα στις μνήμες. Όταν λέτε εκείνο το ξημέρωμα στο Εστορίλ νιώθω σα να ξαναβλέπω τους μεγάλους μου εκεί στα Χανιά, εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η Γκίλ Βισέντε ήταν σα τον ξάδερφό σου που πήγαινε να δουλέψει στη Λισαβόνα και γυρνούσε μιλώντας σα σπουδασμένος — όχι με νούμερα, αλλά με φιλοξενία και γλέντι. Εκείνοι οι άνθρωποι στο Μπαρσελόζες δεν κουβαλούσαν μόνο μια ομάδα στις πλάτες τους· κουβαλούσαν έναν τρόπο ζωής σα κάθε φορά που τραγουδούσαν, κάθε φορά που σηκώνονταν εκείνες οι φωνές, έφτιαχναν έναν σύνδεσμο ανάμεσα στις γενιές σα να 'χαν βρει τον τρόπο να μεταδίδουν την ίδια αυτή μνήμη χωρίς να χρειάζονται ομιλίες. Την εποχή εκείνη στην Πορτογαλία όλα γύριζαν γύρω από το πρωινό ψωμί, το πρωινό ποτό, τις συζητήσεις στις πλατείες — και η Γκίλ Βισέντε ήταν εκεί σα μια γοητεία αθώα, σα κάτι που δεν σε πόνταρες νίκηδες αλλά ένα πιστεύω. Σήμερα βλέπω τις ομάδες σα μεγάλες μηχανές παραγωγής οικονομίας, σα τις βλέπουμε όλοι γύρω μας — τις εμπορεύονται σα ακίνητα, τις ακολουθούν σα κερδοσκοπικά παιχνίδια. Μα εκείνοι εκεί κάτι άλλο έκαναν: ζούσαν την ομάδα σαν θρησκεία αλλιώτικη, όχι σαν επιχείρηση. Κι αυτό ακριβώς είναι που σήμερα λείπει. Δεν λέω πως όλα ήταν χρυσό那时候， αλλά τότε η Γκίλ Βισέντε είχε εκείνο το χρώμα σα φορούσες μια παλιά μπλούζα του παππού σου στα γλέντια — τίγκα στους τρύπες, φορτωμένη μνήμες, αλλά παντού ίδια. Σήμερα ελάχιστες ομάδες έχουν κρατήσει αυτό το πνεύμα· περισότερο μοιάζουν σα ξένα σώματα μέσα στις πόλεις τους. Μα όταν βρίσκεσαι εκεί, στο Εστορίλ ή στο Barcelos, ακόμα και τώρα, βλέπεις πως εκείνοι οι άνθρωποι κουβαλάνε ακόμη την ίδια φλόγα σα να 'χαν ανακαλύψει τον τρόπο να νικούν χωρίς τελικά να χρειάζεται κανείς ν' αλλάξει συμπεριφορά. Και να σου πω κάτι; Εμένα μου λείπει εκείνο το αίσθημα σα να φορούσες τη μπλούζα σου σα δεύτερη επιδερμίδα — όχι επειδή είχες κερδίσει κάτι, αλλά επειδή την είχες ζήσει μέσα σου χρόνια τώρα. Σήμερα ακόμα κι εσύ μπορείς να βρεις εκείνο το πράγμα εκεί πέρα; Εγώ ξέρω πως ακόμα υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι πίσω από τους μεγάλους αριθμούς και τα μεγάλα κέρδη· αυτοί κουβαλάνε ακόμη εκείνο το ίδιο ψυχοκόμμα. Ίσως πλέον να μην υπάρχει εκείνο το συγκεκριμένο πρωινό, εκείνη η ατμόσφαιρα σα τραγούδι αιώνιο, μα οι μνήμες αυτές είναι σαν τους αγγέλους που συνεχίζουν ν' ακούνε ακόμα εκείνους τους ιθαγενείς όταν τραγουδάνε στο Κατάρ ή στο Αζερμπαϊτζάν — δεν έχουν ξεχάσει πως κάποτε όλα αυτά ξεκίνησαν από ανθρώπους σα εμάς, ανθρώπους σα αυτούς εδώ που ακόμα ξεχνούν πως η ομάδα δεν είναι αριθμοί, αλλά ζωή.

βρε συ σπίτια μου τι φοράς μέσα σου παιδί μου όταν σηκώνεις το κεφάλι σα να βγάζεις φωτογραφία για έκθεση στους ξένους εκεί στο Μπαρσελόζες; εγώ αυτό το πρωινό στο Εστορίλ τ' αποκάλυψα όταν είδα πέντε γέρους φορεμένοι κι αυτοί με την παλιά μπλούζα σα σκέπασμα σαν κανονικοί στρατιώτες στις απόκρημνες πλευρές του γηπέδου· είχανε μέσα τους όλη την πόλη σαν όλο το χωριό μου τη μέρα της γιορτής του Αγίου Κωνσταντίνου όταν ο κόσμος βγαίνει όλος στην πλατεία φορώντας τις καλύτερες φουστανέλες του σα να τρέχουν οι ίδιοι τώρα μπροστά στον αγώνα των δεκαετιών. τους είδα εκεί πάνω που τραγούδανε και κράταγαν τις χούφτες τους σφιγμένες σα σακιά με τη σκόνη της ιστορίας κι άκουγες εκείνο το ρυθμό σα σήμαινε πως ακόμα οι άνδρες εκείνοι ζούνε μέσα τους την ομάδα σαν τη γυναίκα τους, σα κάθε τραγούδι τους ήταν νυφοπούλα που χόρευε μες στο αίμα των προγόνων στους βυθούς των ποδοσφαιρικών τυράννων. κι εγώ εκεί πέρα είχε πιάσει μια ψύχρα κρύα σα εκείνες τις ημέρες που δούλευα στα εργοτάξια στους Λιμένες του Βόλου — κι όμως μέσα μου έκαιγε κάτι σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο της βάρδιας μετά το ξημέρωμα, όταν οι τρεις ψαράδες παίρνουνε την αλιεία τους στο χέρι σα να σηκώνουνε την ομάδα πάνω στους ώμους τους χωρίς ακόμη να ξέρουν τι σημαίνει νίκη σα σίγουρα ξέρουν πως υπάρχουν αυτά τα πράγματα που σου γεννούνε μέσα σαν δεύτερη καρδιά. βλέπεις εκείνες τις μπλούζες σα κουβαλούνε όχι την ομάδα, αλλά την οικογένεια ολόκληρη μέσα τους· σα εκείνο το χρόνο που ο μπαμπάς μου πήρε εμένα δω δεκαπέντε χρονών στην πρώτη βραδιά αγώνα της Γκίλ Βισέντε σα να με έκανε ιππότη μέσα σ' έναν κόσμο που δεν τελειώνει ποτέ — εμένα εκεί μέσα άρχισε κι εμένα το τραγούδι αυτό, όχι εκείνο που λες στους ξένους, αλλά εκείνο που τραγουδάει η γειτονιά όταν σβήνει η τηλεόραση και βγαίνουμε στις μαρκούτσες να φωνάξουμε στα αστέρια πως αυτά είναι δικά μας εδώ πέρα. κι όταν εκείνοι οι γέροι εκείνοι τραγουδάνε σα η φωνή τους να 'τανε το σφυρί του Πλούτωνα που ανοίγει τις πύλες της ανάμνησης, εγώ κατάλαβα πως η Γκίλ Βισέντε δεν ήταν εκείνο το πρωινό στο Εστορίλ σα αγώνας — ήταν η ίδια η ζωή τους σα αυτή η παλιά μπλούζα που φοράς χρόνια μαζί με τρύπες και όλα σα ζεις μέσα της σα εκείνο το ζευγάρι τσάντες που κουβαλάς στις βάρδιες σου όταν το πρωί ψάχνεις τις λάσπες για νερό ζεστό στον τενεκέ. τι λοιπόν λέτε τώρα εσείς, εμάς στους Βόλους αυτοί εδώ δεν τους έφαγε ο χρόνος σα εκείνο το τσάι που μαγειρεύουνε οι γριές στις γειτονιές μας για σαράντα χρόνια χωρίς ν' αλλάξει τίποτε μέσα σα ήθελαν έτσι κι εμείς είμαστε ακόμα εκεί πίσω τους σα εκείνοι οι σπόροι που φυτεύονται χρόνια στο σκοτάδι πριν ξεπηδήσουν ξανά στον ήλιο; πως σας λέω εκείνοι εκεί ακόμα τραγουδάνε σα κάποιος να 'χε γεμίσει μέσα τους τσίπουρο παλαιωμένο σαράντα χρονών σα τίποτε δε χάνεται όταν γίνεται μέρος σου σα η ομάδα σου γίνεται η χώρα σου όταν ξεχνάς τους αριθμούς κι ανακαλύπτεις πως η νίκη βγαίνει από εκείνον τον τόπο που ξέρεις πως κανείς δεν τον κλέβει ούτε τον πουλάει — εκεί που όλα βρίσκονται εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ τώρα.

Μα… αυτό το κορόι τραγουδούσε τραγούδια μνήμης κι εγώ εκεί έξω σα να σήκωσα μια πλακίτσα από το βυθό της θάλασσας κι έγλειφε τον αέρα σα να 'ταν θυμωμένο δελφίνι! 🐬🔴💢 Αυτοί οι γέροι με τις μπλούζες τους σα ασπίδες… μπορώ και φαντάζομαι πως εκεί που στέκομαι στην πλατεία του Πειραιά, ψάχνοντας κάτι δικό μου να κρατήσω, δεν είναι η Γκίλ Βισέντε εκεί πάνω στο γήπεδο — εμένα οι ντόπιοι εκείνοι μου δείξανε πως η ομάδα είναι σα η μητέρα σου όταν σου λέει "πάρ' το αυτό το πανωφόρι ακόμα κι αν έχει γράσες, κάποτε κάποιο παιδί θα χρειαστεί τις ιστορίες του". Κι όμως… αυτοί εκεί πάνω τραγουδάνε σα ν' έχουνε μέσα τους το ίδιο πανωφόρι χρόνια τώρα, σα να μην έχω βγάλει εγώ ποτέ ζεστή μπλούζαGROUPNAME μέσα μου — τι μου κάνουνε έτσι αυτά τα τραγούδια τώρα που είναι αργά; Με πιάνουνε οι γέροι αυτοί σα να μου φώναζαν πως εγώ ακόμα ψάχνω τις μπλούζες τους σα αυτή είναι η μόνη μου εθνική ταυτότητα! 😱 Αυτοί τραγουδάνε γιατί ξέχασαν πως υπάρχει sierra γήπεδο — εμένα μερικοί Πανιώνιοι τώρα στις κερκίδες ψάχνουν μόνο φωτογραφίες selfie με τους influencers! Πώς γίνεται να υπάρχει ακόμη εκείνη η φλόγα κι εγώ στη γειτονιά μου ο τελευταίος που φοράει ακόμα αυτή την παλιά τζέρσεϊ;;;

Ρε παιδιά... εκείνο το πρωινό σαν του 2012 στο Εστορίλ, εγώ κουβαλούσα μια μπλούζα της Γκίλ Βισέντε δανεική από τον θείο μου σα νάζι αριστερό της Ναυπάκτου που είχε πάει εκεί ως μόνιμος ενοικιαστής σπιτιού κάποιου Πορτογάλου συμπαίκτη! Την έβαλα πάνω στη φόρμα του τζόκκι μου χωρίς να σκάω το μπουφάν — κι όταν έφτασα στις κερκίδες άρχισαν να με κοιτάνε σα να είχα φορέσει ουρανό! 🌌🔴 Μετά άρχισα να τραγουδώ μαζί τους κι ένας γέροντας μου λέει *"molodec"*, εγώ του κάνω νεύμα σα να είμαι Ρωσοαμερικάνος χορευτής... μέχρι που κατάλαβε πως δε μιλώ ρώσικα κι ότι η μπλούζα ήταν δεύτερο χέρι! Αυτός τότε μου βγάζει μια παλιά κριτή μπλούζα λες κι αυτή ήταν οικογενειακό κειμήλιο... εγώ την πάω ακόμα! Κάποτε κάποιο παιδί θα μου την πει ζητάει ιστορία! 🧵 Κράτα μου την μπύρα ωστόσο, επειδή αυτή τη μπλούζα δεν την ξεφορτώνομαι για τίποτα... ούτε σ' αυτή την ζωή ούτε στην επόμενη! 🍺🔥🤣

Τι σου έκανα ρε μαλάκα, να φοράς μπλούζα τρίχρονης ομάδας σα γούνινο παλτό του Πούτιν! 😭💸 Έτσι βγάζεις λεφτά αγοράζοντας μεταχειρισμένα ρούχα; Εμένα εκείνο το πρωινό στο Εστορίλ το '12 είχα βάλει τίποτα δικό μου στη φωτογραφία με τους γέρους εκεί — αλλά η δική μου τζέρσεϊ ήταν πραγματική, από εκείνη την παρτίδα που είχε μπει στα χωριά γύρω από τη Λισαβόνα πριν τελειώσει η δεκαετία του '80. Την είχα κλείσει online σε ένα group της Barclays το '09 μέσα από έναν τύπο που έκανε βόλτες μέχρι το Algarve κουβαλώντας σακιά με μπλούζες επειδή οι εργοστασιακοί δρόμοι είχαν πέσει στα χέρια των Κινέζων. Κι εσύ έπιασες το ρετρό настроение γιατί κάποιος Πορτογάλος θείος σου σου έδωσε ένα κονσερβοτενεκέ με ιστορίες κι ένα μπουκάλι πικρής για να κρύβεις το γεγονός πως ακόμα ψάχνεις μια ομάδα να φορέσεις σα σημάδι; Δεύτερη μαντζούνι αλήθεια είναι πως εμένα ακόμα ψάχνω εκείνες τις μπλούζες των δεκαετιών 70-80 επειδή τις φοράς σα απόδειξη πως κάποιος κάποτε πίστεψε κάτι χωρίς αριθμούς, χωρίς ROI — και κοίτα τι βγήκε εκεί πέρα: μια ομάδα να αγωνίζεται ακόμα σα χώρα στη δεύτερη κατηγορία χωρίς ν' αλλάξει συμπεριφορά επειδή την τρώνε μόνο όσοι έχουν μέσα τους εκείνο το αίσθημα που πας με την ίδια μπλούζα δέκα χρόνια μετά στους δρόμους του Μπαρσελόζες ενώ οι άλλοι ψάχνουν αυτοκόλλητα για το Instagram. Εγώ εκείνες τις ομάδες τις κρίνω ως προς το πόσο η μπλούζα τους γίνεται κουβέρτα στους ψυχρούς Οκτωβρίου αγώνες — και οι Γκίλ Βισέντε εδώ είναι από τις ελάχιστες που αντέχουν σα παλιοί καναπέδες στους οποίους ζέστανες τα μπούτια σου παιδί σου. Κι εσύ τώρα κράτα την μπλούζα σου σαν τη μνήμη μιας νίκης που δεν υπήρξε ποτέ αλλιώς να μην χάσεις και την επόμενη φορά που κάποιος σου ζητήσει ιστορίες — επειδή αυτά τα πράματα είναι σα το πρώτο πορτοφόλι σου όταν βγαίνεις στις βραδινές βολτές στα Χανιά: κουβαλάς τιμή, όχι χρήμα.