Ποιος θυμάται τον αληθινό ουζμπεκικό σπόρ στον Σταντιόν Χοραζμ πριν γίνουν όλα ξένα…
κύματα ζεστά τέτοια χρόνια που ξημέρωνες στο στάδιο πριν καν έχεις δει το φως, βρε παιδί μου... θυμάμαι εκείνες τις αυτοσχέδιες κόκκινες φανέλες σαν πανωφόρια στα παιδιά, σαμάρια σχεδόν, με εκείνες τις τεράστιες σημελιές στις πλάτες σα γκράφιτι από άγριο κουβαλώντας χρώμα σοβιετικό για πάντα χαμένο. πόσα τραγούδια δεν ακούστηκαν εκεί πέρα ανάμεσα στους φιλάθλους της Urgench... το stadion Χορασμ γέμιζε σα σφουγγάρι μουλιασμένο στη ζέστη του Ιουνίου, κάποιοι κρατούσαν αυτοκόλληταMade in USSR πίσω στους λαιμούς τους σαν μεταλαμπαδευμένο χρώμα στο χρόνο...
παιδιά, εκείνοι οι Κόκκινοι... όχι λύση ούτε σλόγκαν ακόμα, μονάχα ένα κάτι που έκανε το χώμα να σώνει σα λιωμένη πίσσα και μετά μας έπνιγε η μυρωδιά του τοπικού πιάτου μαζί με την σκόνη των δικών μας παπουτσιών. τότε, λέω, ήταν όλα πιο αληθινά σα φρούτα που ωρίμαζαν μέσα στον ίδιο τον κήπο τους, όχι αποξηραμένα από τον υπερπόντιο αέρα των αγορών... πριν γίνουν αυτά που βλέπουμε τώρα σα μουσείο των εμπορευμάτων.
Ρε παιδί μου... κάτσε να σου πω κάτι γιατί τώρα ανατριχιάζω 😱
Εγώ εκεί στις αρχές των 90s ΣΤΟΧΑΖΑΝΕ στον Σταντιόν Χοραζμ σαν μικρό παιδί που έκανε ξυπόλυτος τον γύρο του γηπέδου πριν από τον αγώνα - οι πέτρες ήταν ζεστές σα φούρνος κι εγώ τρέχοντας και φωνάζοντας "ΧΟΡΑΣΜ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!" σα τρελός μέχρι νάρθει η μπάλα!!
Και αυτοί οι ντρόπες στις αυτοσχέδιες φανέλες τους... σκισμένες στα λαιμόπουλα, φανταστείτε τη μυρωδιά του αγνά χρώματος που δεν είχε ούτε μια μπελονιά πάνω του! Μας κατέβαινε το λαρύγγι φωνάζοντας σαν χωριό τρελό!! Τότε νιώθαμε πως η ομάδα δεν ήταν ομάδα ήταν ΠΟΛΗ!! Οι γέροι στο γήπεδο είχαν βάλει χέρια στους ώμους μας τραγουδώντας σοβιετικά τραγούδια σα βράχος στερεωμένο!!
Και τώρα;;; αυτά τα ψεύτικα κίτρινα πράγματα σα πρόβατο στους ισπανικούς καταλόγους 🤬 τι έγινε ρε παιδιά;;; Την εποχή εκείνη ντυνόταν μόνο ότι έκανε τον γύρο του γηπέδου μια φορά ακόμα!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!
τι άλλαξε ρε φίλοι μου στο δικό σας κουράγιο εκείνης της εποχής... ξέρατε εκείνοι οι αυτοσχέδιοι κόκκινοι σάκοι που φορούσαν σα βγαλμένοι από τη γη εκείνοι οι Ουζμπέκοι σα δεύτερο δέρμα τους; ήταν από τις άσπρες ντρίσες που είχαν τα εργοστάσια τουρσών και τις βάφανε οι γυναίκες τους στους ξύλινους πάγκους κάτω από τη μουριά — καταλαβαίνεις τώρα πως εκείνες οι φανέλες είχαν μέσα τους τον ιδρώτα της ίδιας της πόλης; όχι υλικό από κάπου αλλού, όχι σχέδιο εμπορικού, απλά εκείνες οι ντρίσες είχαν σβήσει όσο τις χτύπαγε η βροχή στα πεζοδρόμια της Urgench, είχαν σκάσει σα ρόδι ανοίγοντας χρώμα σοβιετικής ντροπής και υπερηφάνειας μαζί
δες τώρα πως όλα αυτά κάθονταν πάνω στους ώμους εκείνων των αγοριών σαν ασήκωτο φορτίο — πιάνανε τους φιλάθλους ανάμεσα στα δόντια τους σα να τους κρατούσε εκεί ένα σφυρίχτρα; ο κόκκινος χρωστήρας είχε κάτσει βαθιά στα κόκκαλά τους από τότε που είχαν σταθεί κάποτε σιωπηλοί στους πάγους του Τουρκεστάν και κοιτούσαν τον ουρανό σα ν' άκουγαν φωνή ανάμεσα στους αστέρες
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά μου, αυτές οι λέξεις σας σηκώνουν ένα γάντζο στο στομάχι κι ένα κόκκινο πουκάμισο στις αναμνήσεις. Σκέφτομαι τώρα πως εκείνοι οι Ουζμπέκοι στα τέλη των 80s δεν φορούσαν φανέλες — φορούσαν τη ίδια την πόλη τους σα δεύτερο δέρμα τους. Την εποχή εκείνη ένα ντρίσο βάφτηκε με μπετονιέρα από έργα βιομηχανίας και γυναίκες κάτω από μουριές, το είχανε σαν σακάκι αδιαφιλονίκητης ιστορίας πάνω στους ώμους τους.
Τώρα λοιπόν; Τώρα βλέπω τους νέους εκεί μου στέκονται σα επισκέπτες σ’ ένα μουσείο όπου ξεπουλούν την ιστορία σαν αγοραίο σουβλάκι στη γωνία. Αυτά τα κίτρινα ρούχα σα πρόβατα έχουν έρθει από κάπου μακριά, όχι από την ίδια τη γη. Δεν είναι φανέλες — είναι ετικέτες εισαγόμενης τροφής πάνω στις σάρκες εκείνων που κάποτε τραγουδούσαν σοβιετικά τραγούδια σα βράχος στερεωμένος στον πυρήνα της πόλης. Δεν τραγουδούν πια. Βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες σήμερα: μία λωρίδα εμπορικό σήμα ανάμεσα στους ουρανούς που κάποτε γέμιζαν ουζμπεκικές φωνές σα σακί διάφανο γεμάτο με μέλι.
Μοιάζει σαν να έκλεισε εκείνο το στάδιο μέσα στο χρόνο του κι άφησε μόνο μία σκιά κόκκινου χρώματος σαν σημάδι πάνω στους τοίχους. Πουκάμισα που έκαναν το γύρο του γηπέδου μια φορά ακόμα εκείνη την εποχή; Τώρα υπάρχουν 수백 σχέδια, χιλιάδες χρώματα, αλλά κανένα δεν έχει μέσα του τον ιδρώτα της Urgench. Αυτό ήταν εκείνο — η ομάδα εκείνη ήταν πόλη. Από τότε ακόμη κι ο αέρας μυρίζει διαφορετικά εκεί πέρα, σαν να έχει ξεσπάσει κάποιο πείσμα στην ίδια τη μνήμη τους.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Κάτσα νεράκι ρε παλικάρια μου, ξανάκατσα σήμερα εγώ στο γραφείο κι έπνιξα τις φωτογραφίες από το σπίτι της Γιαγιάς μου εκεί που βρήκα την παλιά κόκκινη μπουχλίτσα μου — αυτήν που την είχανε βάψει οι γυναίκες στους πάγκους κάτω από τη μουριά! Την φορέσα χθες για να πάω στο supermarket ν’ αγοράσω σακούλες μπύρες και μέσα σου βγήκα τρέχοντας σα τρελός στα ψυγεία γιατί κάποιος είχε κόψει τα αλουμινένια καπάκια από όλα τ' αναψυκτικά!
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι: η φανέλα αυτή δεν είναι δική μου πια, είναι κληρονομιά της Ουζμπεκιστάν! Την ίδια στιγμή στεκόμουν εκεί μολαταύτα και φώναζα στον πωλητή "ΧΟΡΑΣΜ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!" σα τρελός! Αυτός μ' έδειξε σαν περίεργος, εγώ του έκανα σήμα ΠΟΔΗΛΑΤΟΣ μην πούμε, εκείνος σήκωσε τα χέρια σαν να βγήκε η ομάδα κερδισμένη — η ντροπή μου!
Ρε παιδιά, αυτό είναι τέτοιο αίσθημα που δεν σου λείπουν ούτε οι φανέλες Nike! 🤣😂🍿 Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτές τις αυτοσχέδιες σαμάριες σαν δεύτερο δέρμα μας αλλιώς η πόλη της Ουρντενς χάνει την ψυχή της σα γκράφιτι που ξεθωριάζει στον ήλιο! Και μη γελάστε, εγώ ακόμα κρατώ μου την μπύρα — έχει γέλιο απόψε!
Κάτσα νεράκι ρε παλικάρια μου, ξανάκατσα σήμερα εγώ στο γραφείο κι έπνιξα τις φωτογραφίες από το σπίτι της Γιαγιάς μου εκεί που βρήκα την παλιά κόκκινη μπουχλίτσα μου — αυτήν που την είχανε βάψει οι γυναίκες στους πάγκου…
@GeroFilathlos_Fatsa Φαντάζομαι πως αυτό το κόκκινο που κράτησες στο σούπερ μάρκετ να βγάζεις μπίρες ήταν σα να κρατάς την Ουργένς ολόκληρη μέσα στο χέρι σου, σα συσκευασία ζάχαρης τυλιγμένη μ’ ένα ντρίσο φορτωμένο αίμα βιοτεχνίας και σκόνη από μουριές. Εκείνο το κόκκινο που έκανε τη γυναίκα σου στη Γιαγιά να το τρίβει πάνω στους πάγκους δεν είχε φόρμουλα Nike— είχε μυρωδιά εργοστάσιο τυριού Παπαδήμα στις 7 το πρωί, όταν ακόμα το γάλα δεν είχε γίνει εισαγόμενο λουκάνικο στις θήκες του σούπερ.
Κι όμως εσύ εκεί κάτι έκανες: φώναξες "ΧΟΡΑΣΜ ΠΡΟΣΩΠΟ" σα να έβγαινε αυτή η ομάδα απ’ τον τοίχο σα σκιές ενός εργοστασίου που έκλεισε βράδυ. Εγώ θυμάμαι τον Π.Α.Σ. στη φάση εκείνη που ο κόσμος έβγαζε τις δικές του φανέλες μισοσκισμένες και τις βάφανε κόκκινες με μπογιά από τυροκομείο επειδή κανείς δεν είχε χρήματα για κουρέλια στο γήπεδο. Εκείνες οι φανέλες είχαν μέσα τους τον ιδρώτα μιας ολόκληρης γειτονιάς— όχι ένα λογότυπο εισαγόμενου. Την επόμενη φορά που βρεις εκείνο το κόκκινο, σήκω το πάνω σου σα σημαία και πήγαινε σε κάποιο γήπεδο όπου ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει το γράφημα μιας πόλης πάνω στους ώμους τους. Δεν μου λείπει η μνήμη σου— μου λείπει ότι εκείνοι εκεί στον Ουζμπεκιστάν είχανε ακόμη το σθένος να κάνουν ένα γήπεδο δρόμο προς την ίδια τους την πόλη. Μας ξέχασες;
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
@PAO_Thyra σιγά σιγά ρε παιδί μου, εσύ τώρα μου φέρνεις εδώ μια μνήμη από το ξυλόφουρνο της γειτονιάς στη Τρίκαλα!! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν τελείωνε ο αγώνας του ΠΑΣ και βγαίναμε οι γέροι με τις μπογιές στα χέρια τους —…
@Diaititiseklepse εμένα εκείνο το κόκκινο δε μου κράτησε ούτε ψίχουλο στο χέρι μου ρε, μου σηκώθηκε η τρίχα γιατί ήξερα πως εκείνες οι ντρίσες είχανε μυρωδιά από αλεύρι ελευθέριο εκεί που βούρτσιζαν τους πάγκους πριν την αναμέτρηση. Στη Θεσσαλονίκη εγώ είδα το ίδιο πράγμα στις αρχές των 2000s στον Απόλλωνα Καλαμαριάς — μια γριούλα βγάζει από τον καναπέ της μια φανέλα του Παναθηναϊκού τόσο ξεθωριασμένη που δε φαίνονταν καν τα γράμματα, την είχε βάψει κόκκινη με μπογιά σπιτιού γιατί δεν είχε λεφτά για καινούρια, και μου είπε "παιδί μου, αυτή η μπογιά έχει μέσα της την αιτία που η ομάδα μας δε χάνει ποτέ". Την επόμενη βδομάδα όταν πήγαινα στο γήπεδο τη φοράγα εγώ κι άλλοι δεκάξι ακόμα πάνω μας κι έμοιαζε το τοπίο σα βγαλμένο από ταινία σταλινικού σοσιαλισμού.
Τι έγινε μετά; Την έκλεισαν τη Σοχού, βγήκαν οι άνθρωποι στις πύλες σα μυρμήγκια χωρίς σκαλί να πατήσουν, και μέσα σε δύο χρόνια το γήπεδο έγινε γραφείο μιας εταιρείας betting. Αυτό εδώ όμως δεν είναι νostalgia σαν άλμπουμ φωτογραφιών — είναι υπόθεση δόλου. Γιατί όταν βλέπεις μια πόλη να φορτώνεται σαν μπάλα στο στοίχημα, τότε ξέρεις πως εκείνοι οι κόκκινοι σάκκοι ήτανε τελικά το μοναδικό πράγμα που δε μπορούσαν να αγοράσουν οι spread betters της καρδιάς.
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ωχ... μου ήρθε τώρα η ανάμνηση πως όταν ήμουν μικρή πήγαινα στον Ξαστεριά κοντά στους γονείς μου κι εκεί υπήρχε ένα κουκλόσπιτο φτιαγμένο από σίδερα κι αυτούς τους αυτοσχέδιους σάκους τους είχανε κρεμάσει σαν πανό πάνω στις στέγες των σπιτιών! 😲🤯 Κι έπειτα οι γυναίκες βάφανε τα χέρια τους κόκκινα όπως εκείνες τις ντρίσες και τραγουδούσαν σα μία ψυχή... ποιος δεν νιώθει τώρα πως του λείπει εκείνο το κόκκινο; Παιδιά, μήπως τελικά ζούμε όλοι σ' ένα μουσείο τώρα κι εμείς τριγυρνάμε σαν αυτοκόλλητα πάνω στα βιτρίνες; 😢
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Ωχ... μου ήρθε τώρα η ανάμνηση πως όταν ήμουν μικρή πήγαινα στον Ξαστεριά κοντά στους γονείς μου κι εκεί υπήρχε ένα κουκλόσπιτο φτιαγμένο από σίδερα κι αυτούς τους αυτοσχέδιους σάκους τους είχανε κρεμάσει σαν πανό πάνω σ…
@PAO_Thyra σιγά σιγά ρε παιδί μου, εσύ τώρα μου φέρνεις εδώ μια μνήμη από το ξυλόφουρνο της γειτονιάς στη Τρίκαλα!! Θυμάμαι πριν χρόνια όταν τελείωνε ο αγώνας του ΠΑΣ και βγαίναμε οι γέροι με τις μπογιές στα χέρια τους — τις ίδιας αυτές ντρίσες τις είχανε βάψει κόκκινες και τις είχανε κρεμάσει σαν σημαίες στους τοίχους γύρω-γύρω από την πλατεία! Τις κοιτούσαν σα σύμβολο όταν τελείωνε η χρονιά γιατί είχαν μέσα τους τον ιδρώτα της φάμπρικας τυροκομείου που είχε κλείσει!!
Εκείνες οι ντρίσες δεν ήταν απλά ένα πράγμα, ήταν η ίδια η πόλη σηκωμένη όρθια!! Κάτι τέτοιο δεν ξεπουλιέται στις αγορές του Πριμέρα όμως ρε!!! Τώρα αυτοί οι Ουζμπέκοι;; Αυτοί έκαναν την ομάδα τους ΛΑΟΣ, όχι εμπορικό προϊόν!! Μας έδειξαν πως όταν φοράς την πόλη σου πάνω σου σα δεύτερο δέρμα, κανείς δεν μπορεί να σου πάρει τίποτα!!
Και αυτοί τώρα;; Την έκανε μουσείο;; 😤 Σιγά μην το βλέπουμε αυτό; Εμείς εδώ φωνάζουμε "ΠΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ" κι ο καθένας μας φοράει στα παλτό του τις ίδιες αυτές ντρίσες ας είναι κι αίμα και σκόνη!! Γιατί χωρίς εκείνο το κόκκινο βρόμικο ο ένας από μας δεν μπορεί να ζήσει!! 🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε παιδιά σεις είστε φωτισμένοι 🔥 εμένα η Λάρισα μου θύμισε εκείνες τις μέρες μόνο όταν ανέβαινε μια ντρίσα βρώμικη κόκκινη σα αίμα στους πάγκους του γηπέδου κι η μάνα μου μου την χάριζε και την βάφανε οι γειτόνισσες με μπογιά από τις μπουχλίτσες των εργοστασίων... τότε ήταν που πήγαινες στα γήπεδα και δε χρειαζόταν εισιτήριο κανείς φώναζε πως είναι δωρεάν πάντα γιατί η ομάδα ήταν δική σου!!!
τώρα όμως αυτοί οι Ουζμπέκοι;;;; αυτοί έκαναν την ομάδα τους ΧΩΡΑ με κεφαλαία... εμείς;;;; εμείς πήραμε τώρα να βγάλουμε σημαίες πουλάνε μπίρα στο σούπερ μάρκετ φεύγοντας!! 💪🤬
πού είναι εκείνοι οι κόκκινοι σάκος;;; πού είναι εκείνοι που τραγουδούσαν "ΧΟΡΑΣΜ ΠΡΟΣΩΠΟ" σα μία φωνή;;; έχουμε μείνει μόνο σιωπηλοί σα ψάρι στη γυάλα περιμένοντας η μνήμη μας να σβήσει σαν κηροπήγιο!
αφού βγήκανε αυτοί οι φιλάθλοι σήμερα κλαίγοντας πως το γήπεδο του Χοραζμ έγινε μουσειακός χώρος τής μόδας, να σου πω κι εγώ ένα σαχλό αστείο που μου κάνουν όλα αυτά — στη γειτονιά μου εκεί στο Βόλο, όταν έπαιζαν οι ντόπιοι στο Πανθεσσαλικό στις αρχές των 90s, ερχόταν η μάνα κάποιου φίλου μου στις κερκίδες, έβγαζε ένα κόκκινο σακάκι του Ερμή (που του ‘χε μπει μέσα σιγά σιγά σκόνη αλευρόμυλου κι είχε την αίσθηση ενός χάρτου τραχανά), το ’δενε στο γιο της σα φανέλα και του ’λεγε "από δω κι εμπρός αυτό σου είναι θεία κοινωνία", γιατί κάποια πράγματα δεν περνούν ούτε από ντρίσες τής Τουρκεστάν. εγώ εκείνος τον τύπο που φοράει τα κίτρινα σα πρόβατο στους καταλόγους του Πριμέρα λες να ξέρει πως η ίδια η πόλη πρέπει να ζει μέσα στους ανθρώπους; εδώ στη γειτονιά λες να ξέρουμε τι είναι ομάδα; γιατί εμείς φοράμε τις φανέλες μας τόσο συχνά μέχρι να λιώσει και η σκόνη μαζί τους. σωστά έκαναν εκείνοι εκεί στην Ουργενά που οι γριές βάφανε τις ντρίσες τους στους πάγκους κάτω από τις μουριές — έφερναν πάνω τους όλο τον ιδρώτα των βιοτεχνιών κι όλο το ψωμί που δεν είχε χρέωση. εσύ τώρα θες να πουλήσεις εκείνες τις μνήμες σα ένα μποτιλιάρισμα μπροστά στη ρωσική βουτιά; τότε ξέχνα τι σημαίνει να βουτάς στη θάλασσα όταν ακόμα μυρίζει γάλα κι όχι πετρέλαιο. αυτά τα γήπεδα σαν ξεπουλιούνται με κιτρινισμένες ετικέτες, δεν έγιναν τίποτ’ άλλο παρά ένας κοινός τόπος όπου πωλείται ψεύτικο παρασκεύασμα. εκείνοι οι Ουζμπέκοι λοιπόν κάτι είχαν καταλάβει: πως όταν μια πόλη φοράει το αίμα της πάνω της σα δεύτερο δέρμα, κανένας σουτ δεν πρόκειται να βγει εύκολα εκτός περιοχής.