Τι κάνει αυτή την ομάδα του Ουζμπεκιστάν σκαλοπάτι στην φούρια

ΓΙΑΤΙ ΡΕ;;; ΤΙ ΕΙΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; 😱🔥 Ο πρώην πρωταθλητής τους ο τώρα.. ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ από αηδία;;; Που να κρύβεσαι;;; Που είναι η αγάπη;;; Που είναι η φΛΟΓΑ;;; 💪🔴 Να κάτσει ο άνθρωπος πάνω στη βόμβα που έγινε η ομάδα;;; Να βλέπει το αίμα;;; Να βγάζει εικόνες σαν αυτές;;; ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΚΙΖΟΜΑΙ;;; 🤬 Κι ύστερα αυτοί λένε πως θέλουν να παν αργά;;; Να καταλάβουνε πως το γήπεδο σιγά σιγά γίνεται νεκροταφείο;;; 😱 ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΟΥΚΙ,, ΟΧΙ ΑΛΛΟ,, ΝΑ ΣΕΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ,,,

Τί τους τρέλαίνει ξαφνικά εδώ; Να βάζουν έναν πρώην πρωταθλητή να δει αυτό το σκηνικό κι όχι κάποιον άλλον; Την ομάδα έχουν εκεί πάνω στην πλάκα 9η με -16 γκολ από τότε που ξεκίνησαν τον χρόνο; Εγώ προσωπικά δεν έχω δει τόσο σοβαρή χώνεψη που να τραβούν κάποιον βγαλμένο από κόλπο μπέιζμπολ στον πάγκο. Πάντως όσοι φωνάζετε για αγάπη και φλόγα, ας δείτε τις φωτογραφίες από το τελευταίο γήπεδο: τρεις κερκίδες άδειες. Κι εκείνος ο τζέντλεμαν πάλι εδώ; Γιατί δεν τον πήραν στο Park Royal ή τουλάχιστον σ' ένα γήπεδο που να του θυμίζει πρωταθλητές; Τέλος πάντων, περιμένουμε να δούμε τι γίνεται στο χλωμό φως του Navoiy — μήπως κι αυτοί οι άνθρωποι ξυπνήσουν πριν κάτσουν όλα στο ψυγείο.

Πού βρήκαν αυτοί ξαφνικά αυτόν τον άνθρωπο; Από ότι βλέπουμε, οτιδήποτε άλλο έκαναν πριν βγάλουν τον πρώην πρωταθλητή στον πάγκο φαίνεται πως απέτυχε σαφώς — κι όμως αυτό το εγχείρημα είναι ακόμα πιο επικίνδυνο. Να φέρεις έναν άνθρωπο που χτίζειας αγωνιστικές ημέρες πάνω σε μια ομάδα σαν αυτήν που σέρνεται στην 9η θέση των Ουζμπεκιστάν Super League, με φορμή DLWLW και υστέρηση -16 γκολ, δεν είναι σόουμαν μιας βραδιάς· είναι προσθήκη ενός φορτίου πάνω στην πλάτη που μέχρι τώρα δεν μπορούσε καν να σηκώσει ούτε ο μισθός του οικονομικού διευθυντή. Το Navoiy δεν είναι γήπεδο που καίγεται φωτιά — είναι γήπεδο που εκεί που κάθεσαι πρέπει να κοιτάξεις τριγύρω σου να μην καταλάβεις ότι μπορεί και η κερκίδα από πίσω σου έχει καταρρεύσει κατασκευαστικά. Τρεις κερκίδες άδειες δεν σημαίνουν μόνο οικονομικό πρόβλημα· σημαίνουν πνεύμα αγώνων που λιγοστεύει όσο παραμένει χωρίς ιδιοκτησία. Και τώρα που βάζεις εκεί έναν πρωταθλητή — όχι κάποιον που κατέκτησε κάτι ξαφνικά, αλλά αυτόν που γνώριζαν οι ίδιοι ως εμβληματική μορφή — πώς ελπίζεις ότι κάποιος θα δει σοβαρότητα; Η ομάδα δεν έχει μέλλον εκεί κάτω, έχει μόνο παρελθόν. Και αυτός ο άνθρωπος δεν βρίσκεται εκεί για να αναστήσει νεκρούς· βρίσκεται εκεί επειδή η διοίκηση νιώθει πως πρέπει να σταθεί ένα σώμα πάνω στην ίδια βόμβα που κρύβεται ήδη στο εσωτερικό του γηπέδου. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό το πλήγμα — ή μέχρι να ξυπνήσει ο κόσμος στις τρεις αυτές κερκίδες — ο πρωταθλητής θα κοιτά τον τρόμο στα μάτια κάθε φορά που βγάζει φωτογραφία στοિંκ. Και δε χρειάζεται screenshot· αρκεί μία ματιά στις ατάκες των φίλων για να καταλάβεις πως κανείς δεν περιμένει ούτε έναν καλύτερο επόμενο αγώνα. Το Park Royal; Εκεί χάνονται οι άνθρωποι όπως αυτούς τους πρώην πρωταθλητές. Στη Navoiy χάνουν τον εαυτό τους σιγά-σιγά — κι όποιος τολμήσει να τους βάλει στον πάγκο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να τους επιστρέψει τον ίδιο σκελετό, μόνο πιο βαρύ τώρα.

τι στο διάβολο ετούτο; άλλο ένα αουτσάιντερ γκρουπ που νομίζει πως φτιάχνεις πρωταθλητή ρίχνοντας έναν άλλον πρωταθλητή πάνω σε μία θήκη που βγάζει ήδη αίμα; τον πρώτο ηγέτη τους βλέπω που βγαίνει τώρα σα φάντασμα σε ένα γήπεδο που έχει τόσο κόσμο όσο και το τζαμί της γειτονιάς στις τρεις η ώρα το μεσημέρι, κι αυτοί μιλάνε για αγάπη, φλόγα και δήθεν σχέδιο; ακου τώρα εμένα κάτι: πριν τριάντα χρόνια στη Ρόδο είχαμε έναν σύλλογο, τον Διαγόρα, ξέρεις τον θρύλο εκείνο; όταν τελείωνε κάθε αγώνης βγήκε σαν τον πρώτο και έπιανε ανάσες στα κλιμακοστάσια του γηπέδου μιλώντας στους κόπους από τους κουρασμένους φίλους τους — όχι επειδή ήξερε πως όλα μπορούν να γυρίσουν ξαφνικά, αλλά επειδή εκείνοι επέμεναν ακόμα να βρίσκονται εκεί, έστω κι αν η ομάδα σέρνονταν εκεί κάτω σα σκιά. εδώ όμως τι κάνουν; βάζουν έναν πρωταθλητή στον πάγκο μιας ομάδας που στο γήπεδο της Navoiy δεν έχουν ούτε τις τρεις κερκίδες γεμάτες γιατί οι άνθρωποι έχουν σταματήσει πια να πιστεύουν πως υπάρχει κάποιο μέλλον — κι ελπίζουν πως εκείνος, μάλλον με κάποιον μαγικό τρόπο, θα τους ξυπνήσει σα θείο Μπένγκετ από τον ύπνο των δεκαετιών; απόρησε κι εγώ λοιπόν: πώς αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε εκεί μέσα σ’ εκείνο το σκοτάδι; δε μου φαίνεται σόουμαν η κίνηση αυτή — είναι σαν να ρίχνεις έναν πρώτο γόνατο στη μέση ενός σεισμού, νομίζοντας πως έτσι η γη θα ησυχάσει. στην Ουζμπεκιστάν μπορεί να λένε πως η ομάδα ιδρύθηκε το ’67, αλλά σήμερα το γήπεδο Yoshlar Sport Majmuasi μοιάζει περισσότερο με κατάστημα κλειστό παρά με χώρο αγωνιστικών στιγμών. τρεις κερκίδες άδειες σημαίνουν πως κανείς δε βάζει πια χρόνο εκεί — ούτε αυτός ο πρωταθλητής που στέκεται στον πάγκο σα ένας άνθρωπος μπροστά στον καθρέφτη του δικού του παρελθόντος που δεν αναγεννάται πια. κι ύστερα, τι είδους αγώνες κάνουν αυτοί; φορμά DLWLW, -16 γκολ στους 30 αγώνες — όχι μια συλλογή ατυχιών, αλλά μία ζωντανή μαρτυρία πως κάτι έχασε εντελώς τον προσανατολισμό του εκεί κάτω. προσπαθούνε έτσι βγάλουνε τον πρωταθλητή στον πάγκο σα σωσίβιο — μα αυτό δεν είναι παρά μία τελευταία προσπάθεια ν’ αναβιβαστεί η ομάδα τους στο ποδόγυρο της δικής τους ψυχής. δεν καταλαβαίνω πως κάποιοι φωνάζουνε τώρα για αγάπη και φλόγα σαν εκείνος ο ξαδέρφός σου στον γάμο του που έλεγε πως «θα κάνουμε υπομονή», ενώ γύρω του όλοι γνώριζαν πως η νύφη είχε φύγει πριν τρεις μήνες και κανείς δε τους έπαιρνε τηλέφωνο. εδώ η ομάδα κάνει το ίδιο — περιμένουνε το ίδιο αποτέλεσμα βάζοντας έναν πρωταθλητή, σα ξέροντας πως εκείνος δεν μπορεί πια παρά να φέρει μαζί του όλα εκείνα τα χρόνια επιτυχιών που χάθηκαν εκεί κάτω στα τελευταία γκολ. εκείνος ίσως να θυμάται ακόμα εκείνες τις ημέρες δόξας, όμως η ομάδα του σήμερα δεν είναι εκείνη του χθες — είναι μία ομάδα που σέρνεται σα σκελετός μπακού, κι αυτός ο άνθρωπος τώρα βρίσκεται εκεί σα μία ακόμη ψίχα ψωμιού ριγμένη στο τραπέζι των ετοιμοθάνατων. κι αν κάποιος πει πως θέλει να δει πως είναι αυτό στην πραγματικότητα, ας πάρει μία βόλτα μέχρι εκεί — όχι για να δει έναν πρωταθλητή στον πάγκο, αλλά για να καταλάβει πως κανείς δεν περιμένει πια τίποτα. τρεις κερκίδες άδειες δε σημαίνουν μόνο οικονομική πτώχευση· σημαίνουν πως εκεί μέσα κάποιοι έχουνε χάσει πια κάθε ελπίδα, κι όποιος εμφανιστεί εκεί αυτή τη στιγμή σα πρωταθλητής μάλλον γίνεται άλλος ένας ήρωας μιας ιστορίας που τελείωσε προ πολλού.

Είσαι σίγουροι πως εκείνη την ώρα που τον στήσανε στον πάγκο δε γύριζε η κάμερα γύρω από τους κουτρούληδες των τρεις κερκίδων;;; Αυτοί είχαν το κεφάλι στο κινητό τους βλέποντας ταινία 😱🔥 Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε πρωταθλητής στις αρχές των 2000' εκεί που οι Ουζμπεκιστάν Σούπερ Λιγκ είχαν ακόμα συνοχή 💪🔴 τώρα όμως; Να τον δείς ν’ ανασκουμπώνεται ανάμεσα σε μια ομάδα που χάνει γκολ σαν πετσέτες που τις ξεχνάει στο λουτρό Και τέλος πάντων, ποιος λέει ότι δεν έχει η διοίκηση άλλο σχέδιο;;; Τουλάχιστον κάνουν SHOW — αλλιώς τι τους μένει;;; Να βγάλουν εικόνες με τρεις σβούρες στα χέρια 😏

😱🔥 ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΤΕΛΙΟ;;; ΠΩΣ ΤΟ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΑΥΤΟ;;; Ένας πρωταθλητής;;; ΠΟΥ;;; Στον πάγκο της ομάδας που κάνει πιο κοντά στο γκολ στο ξύρισμα παρά στη νίκη;;; 💀 Κοίτα εμένα εκείνες τις εποχές που στην Αθηναϊκή κατηγορία κάποιοι βάζανε παλιούς τους αστέρες σαν καλοπροαίρετους συμβούλους στους πάγκους κλέβοντας χρόνο από τα κέντρα τους και τις οικογένειες τους —— η ομάδα σιγά σιγά άρχιζε να γίνεται οικογενειακό πάρτι κι αυτοί έδιναν ψεύτικη λάμψη σα ταινία μπουρλέσκ!! Εδώ όμως;;; Στην Ουζμπεκιστάν;;; Πού;;; Στο Navoiy;;; Μέχρι που η τρέλα έχει φτάσει;;; Άκου ρε..... όταν εκείνος ο πρωταθλητής εκεί κάτω τρώει γκολ σαν σοκολατάκια κι εκεί πάνω οι τρεις κερκίδες βγάζουν αέρα —— ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ να αναζωπυρώσουν την φλόγα;;; Αυτοί φωνάζουνε αγάπη;;; Μα η αγάπη δεν θρέφεται με νερό της βρύσης όταν η βρύση έχει σπάσει🚰💦!! Άντε τώρα βγάλτε screenshot όσο ακόμα υπάρχουν ανθρώπινοι θρύλοι εκεί κάτω —— γιατί όταν λιώνει κι αυτός κι η τελευταία κερκίδα —— τότε μόνο θα καταλάβουμε πως αυτή η ομάδα ήτανε πάντα πίσω από τον εαυτό της!!!! 🔥💥

Που κοιτάς λες ρε συλλογή; 😏 Ένας πρωταθλητής εκεί πάνω σαν ζομπί ν' αναζητάει εικόνες σα αυτές που βγάζεις όταν σκοτώνεσαι στο FIFA κι οι κονσόλες σου είναι σβηστές; Αυτός ο άνθρωπος δεν πήγε εκεί για να σώσει την ομάδα — πήγε εκεί γιατί η διοίκηση ξέρει πως το γήπεδο του Navoiy δεν είναι πια γήπεδο· είναι μουσειακή αίθουσα μιας ομάδας που πάτησε φρένο το ’90 και έκτοτε κάνει ντρίμπλα μόνο με τους μπάστακες της οικονομίας. Τρεις κερκίδες άδειες δε σημαίνουν μόνο ότι κανείς δε βγάζει εισιτήριο· σημαίνουν ότι κανείς δε βγάζει ούτε τις ώρες του χρόνου του εκεί μέσα. Κι ύστερα λέγεται πως θέλουν να κάνουν show; Μα τι show να κάνουν όταν η αγορά των εισιτηρίων είναι τόσο ζωντανή όσο οι νεκροί της γειτονιάς στις τρεις το απόγευμα; Η πηγή θυμάται μία περίοδο που στην Ουζμπεκιστάν έκαναν πρωταθλητές όχι επειδή είχαν έναν πρώην πρωταθλητή στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος ήταν ακόμα ένας άνθρωπος — όχι σκελετός που κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη περιμένοντας να δει την εικόνα μιας άλλης εποχής.

Σιγά σιγά βγάζω το δικό μου συμπέρασμα εδώ πέρα. Αυτοί οι άνθρωποι στο Navoiy λένε πως φέρανε έναν πρωταθλητή — μα δεν κατάλαβαν πως ένα παλτό μεγέθους πρωταθλητή κρέμεται στους κρεμάστρες μιας ντουλάπας που γκρεμίστηκε πριν τριάντα χρόνια. Τρεις άδειες κερκίδες, φορμά DLWLW, -16 γκολ... τι περιμένουν τελικά; Να γίνει το γήπεδο ξαφνικά χώρος συγκέντρωσης εθνικής ομάδας; Και μη μου πείτε πως δεν το ήξεραν όταν τον προσλάμβαναν. Ο Ουζμπεκιστάν Super League βρίσκεται εκεί κάτω, στην τάξη του τρίτου κόσμου — όχι επειδή η χώρα είναι φτωχή, αλλά επειδή η διοίκηση επέλεξε να χτίσει πάνω σε μία ψευδαίσθηση αντί να βάλει στόχους ανάπτυξης στα τμήματα υποδομής. Αυτός ο πρωταθλητής μπορεί όσο να 'ναι μεγάλος άνδρας στις αναμνήσεις του — εκεί πέρα όμως βλέπει μία ομάδα χωρίς πυξίδα. Εσείς που γράφετε για αγάπη και φλόγα, σκεφτείτε: πόσο χρόνο του έχουν δώσει οι ιδιοκτήτες; Τρία χρόνια; Πέντε χρόνια; Ήταν ο ίδιος εκείνος που έκανε το πρώτο λάθος όταν αποφάσισε να σηκώσει αυτόν τον πάγκο αντί να πιει έναν τσάι στο σπίτι του; Εκείνοι εκεί δεν ψάχνουνε ελπίδα — ψάχνουνε άλλοθι. Ένα πρόσωπο ντυμένο σα πρωταθλητής να κουβαλήσει τις τύψεις τους όταν τελικά όλα καταρρεύσουν. Και βέβαια υπάρχει σχέδιο — εκτός από το σχέδιο να σωθεί ο κώλος των διοικητών. Εκείνοι ξέρουν πως όσο εκείνος στέκεται εκεί πάνω σα σωσίβιο, κανείς δε θα τους κατηγορήσει για χάσιμο χρόνου. Αλλιώς πώς μπορούσαν δύο χρόνια πριν να κάνουν πιλοτική έρευνα και τώρα ξαφνικά φέρνουν έναν πρώην πρωταθλητή; Μα φυσικά! Για τις φωτογραφίες! Για να βγάλουν ένα τίτλο στον τοπικό τύπο: «Πρώην πρωταθλητής οδηγεί την Κιζίλκουμ» — ενώ η ομάδα συνεχίζει να χάνει σα χαρτοπόλεμος στην έρημο. Αλήθεια τώρα — ποιος από εσάς εδώ ξέρει τουλάχιστον έναν αγώνα που κέρδισαν εκείνοι πριν τον πρωταθλητή; Ποιος θυμάται μια περίοδο που η ομάδα είχε τρέξιμο αντί για βόλτα; Αυτός ο άνθρωπος δεν πήγε εκεί για να νικήσει— πήγε εκεί για να καλύψει τα κενά της διοίκησης όταν τελικά γκρεμιστεί η τελευταία κερκίδα. Και όσο εκείνος στέκεται στον πάγκο σα άνθρωπος στο φάντασμα εκείνου του γηπέδου, η διοίκηση έχει λύσει ένα προσωπικό πρόβλημα δικό της: όσο εκείνος είναι εκεί, κανείς δε μιλάει για την οικονομική αστοχία του συλλόγου. Μιλάμε για μια ομάδα που έχει μεγαλύτερη πιθανότητα ν’ αλλάξει ιδιοκτήτη παρά ν’ ανέβει κατηγορία — κι όμως, αυτοί κάνουν τον πρωταθλητή πρωταγωνιστή μιας κωμωδίας όπου όλοι ξέρουν πως το τέλος έχει γραφτεί προ πολλού.

τι στο όνομα του φιλόξενου Ουζμπεκιστάν κάνουν αυτοί εκεί στην Navoiy; βάζουν έναν πρωταθλητή σα νερό στο ασανσέρ που είναι στο δρόμο του νάρθηκα κι όχι σα θεραπεία σ' έναν άνθρωπο που έχει χάσει πια τον προσανατολισμό του μέσα στη σκόνη εκείνου του γηπέδου; για δείτε τώρα τι συμβαίνει εκεί γύρω κι εσείς που γράφετε για αγάπη σαν εκείνο το τραγούδι του Σταυρόπουλου που όλοι ξέρουμε — εδώ όμως δεν πρόκειται για τραγούδι, ούτε για θύμηση παλιάς δόξας· πρόκειται για ένα σώμα χωρίς αίμα μέσα στις τρεις άδειες κερκίδες ενός γηπέδου όπου κανείς δεν ζεσταίνεται ούτε τον χειμώνα. αυτός ο πρώην πρωταθλητής, τι περιμένουν να κάνει εκεί πάνω; να σηκώσει τις κερκίδες μονάχος του; ν' αναστήσει τους νεκρούς φίλους που εγκατέλειψαν εκείνη την ηλιοφάνεια πριν χρόνια; στη Ρόδο πριν τριάντα χρόνια είχε ο Διαγόρας έναν άνθρωπο σαν εκείνον εκεί πάνω στην κορυφή της κλίμακας — όχι γιατί είχε λύση, αλλά γιατί εκείνοι οι άνθρωποι επέμεναν ακόμα να βρίσκονται εκεί σα μία οικογένεια ακόμα κι όταν η ομάδα έκανε δεύτερη εμφάνιση στη ντουλάπα των πραγμάτων· εδώ όμως η ομάδα κάνει τρίτη εμφάνιση σα ταινία τρόμου: τρεις άδειες κερκίδες κι ένας άνθρωπος στον πάγκο που κοιτάζει γύρω του σα εκείνος που μόλις ξύπνησε από ένα όνειρο δεκαετιών. κι ύστερα λέγεται πως πρέπει να φέρουνε έναν πρωταθλητή επειδή έτσι κάνουν show; ας πούνε λοιπόν κι εμείς πως πρέπει να βγάλουνε έναν μπουφετ έτοιμο στην κερκίδα ώστε να φαίνονται πιο πολλά κεφάλια εκεί πάνω — έτσι δεν τους λείπει τίποτα· έχουν ήδη μία ομάδα χωρίς μέλλον, έναν πρωταθλητή σα φάντασμα μέσα στον καθρέφτη του εαυτού της, κι έναν κόσμο που κοιτάζει αλλού σα να πρόκειται για ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. αν θέλετε αλήθεια μία εικόνα από αυτήν την ιστορία, σκεφτείτε το γήπεδο του Navoiy σα ένα καφενείο στις τρεις το απόγευμα — εκεί που οι παλαιοί κάθονται με τις γάτες τους πάνω στα τραπέζια κι εκείνοι οι νέοι έχουν πιάσει ήδη τον δρόμο της πόλης. εσείς εκεί που στέκεται ο πρωταθλητής δεν βλέπετε παρά έναν άνθρωπο που κουβαλάει στις πλάτες του όλους εκείνους τους τίτλους που κάποτε ήτανε δικοί του κι τώρα είναι κρεμάσματα σ' έναν κορμό ξηρό σα την Ουζμπεκιστάν περί το 1990. κι όσο εκείνος στέκεται εκεί πάνω σα ξένος στον εαυτό του, η διοίκηση έχει βρει το άλλοθι της — όχι λύση, άλλοθι· επειδή όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, κανείς δε μιλάει για τις τρεις κερκίδες που μισογκρεμίστηκαν πριν δέκα χρόνια κι ακόμη κοιτάνε οι φίλοι αλλού όταν περνάει η ομάδα.

τι περιμένουμε παρακάτω εδώ δεν είναι ούτε σοβαρό ούτε θόρυβος — είναι μία απλή πράξη αυτοχειρίας με ψεύτικο πρωταγωνιστή που παίζει τον ρόλο του ντετέκτιβ στην τελευταία πράξη μιας ταινίας που γύρισαν πέντε άντρες σ’ ένα γραφείο της Tashkent ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουμε αλλού σα να βλέπουμε διαφήμιση ξυραφιών στο σινεμά πριν από την ταινία. τι σοβαρότητα μπορείς να περιμένεις όταν η διοίκηση μίλησε στους πάντες σα να έκαναν μεταγραφή αστέρα τύπου εποχής ενώ οι τρεις κερκίδες βγάζουν αέρα σα σακούλες από πλαστικό στο υπερμάρκετινγκ ενός χωριού; αυτό το πράγμα δεν λέγεται στρατηγική, λέγεται πείσμα να συνεχίζεις όταν έχεις χάσει ήδη από τότε που αποφάσισες πως ένας πρώην πρωταθλητής μπορεί να γίνει φάρμακο αντί να διαλύσεις το σύλλογο πριν γίνει museum της αυτoεκτίμησης σου. ακούστε τώρα τι θα γίνει: αυτός ο άνθρωπος θα δώσει μία συνέντευξη δύο σειρές αφότου τελειώσει την χρονιά λέγοντας πως «η ομάδα απέδειξε χαρακτήρα» ενώ η ομάδα συνέχισε να κάνει ίδιο αποτέλεσμα για ακόμη μια δεκαετία· οι ιδιοκτήτες θα βγάλουν ανακοίνωση πως «η πορεία ήταν δύσκολη αλλά οι βάσεις μπήκαν» σα να μιλάμε για οικοδομή ενώ η οικοδομή είναι φτιαγμένη από πέτρα που μάζεψαν από τους δρόμους· και στο τέλος όταν τελικά γκρεμιστεί κι η τελευταία κερκίδα εκείνοι οι άνθρωποι στη διοίκηση θα πουν πως «η προσπάθεια ήταν τιμή», εκείνοι δε οι ίδιοι που είχαν την ιδέα ότι ένας πρώην πρωταθλητής μπορεί να σώσει μία ομάδα που κολυμπάει στον τρίτο κόσμο σα ψάρι στις θάλασσες του πλαστικού. κι εσύ εκεί που κοιτάζεις αυτό το θέαμα και λες «αυτή είναι αγάπη»; όχι ρε παιδί μου — αυτό είναι η τελευταία πράξη μιας κωμωδίας όπου όλοι γνωρίζουν το τέλος και κανείς δεν έχει θάρρος να σβήσει τον προβολέα. η Κιζίλκουμ δεν χρειάζεται πρωταθλητή στον πάγκο — χρειάζεται μία πυξίδα για να βρει ξανά τον δρόμο προς την πραγματικότητα, όχι έναν άνθρωπο που φοράει παλτό μιας άλλης εποχής πάνω στον εαυτό του σα δεύτερο δέρμα. τόσο σοβαρό είναι αυτό; τόσο πολύ όσο είναι σοβαρή η επίγνωση πως εκείνη την ημέρα εκείνοι τρεις κερκίδες ήταν πιο κενές από τις υποσχέσεις μιας διοίκησης που δεν γνωρίζει την διαφορά ανάμεσα σε πρωταθλητή και μουσειακό έκθεμα.