Ο Νασάφ πάει τρίτος αλλά κάτι δεν τρώγεται στη φόρμα του

ΩΡΑΙΟ ΤΩΡΑ, ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ; ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΛΗΤΗΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΩ SMS "ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ"... 😤🔥 ΠΕΝΤΕ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΥΤΟΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ "ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ"; ΠΟΙΟΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ Ή ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡΙΜΕΤΡΟΥ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟΛΥΣΑΝ ΤΟΝ ΔΥΣΤΥΧΗ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΑΛΗΤΗ, ΑΦΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΘΕΟΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΑΤΣ!!! ΚΑΙ ΦΕΡΝΟΥΝ ΑΛΛΟΝ ΑΛΛΟΞΕΝΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΙΑΡΟ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕ ΠΟΥ ΧΑΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΑΝΑΛΟΓΙΣΜΟ;;; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΔΕΝ ΣΤΕΓΝΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΥΤΙΑ;;; 🤬

Ρε φίλοι, πέντε αγώνες χωρίς νίκη τρία βήματα πάνω από τον υποβιβασμό; Παίρνεις έναν coach που κάνει "θετική σκέψη" σαν να μιλάει σε μαντράχια στο γήπεδο μετά το ημίχρονο, τον γυρίζεις μπούμερανγκ όταν τελικά βγάζεις το μάτι σου κι εσύ θυμάσαι τις προηγούμενες τρεις πρώτες θέσεις σαν κάτι μόνιμο. Καλό αυτό;

Ρε παιδιά, τι κόλπο είναι αυτό τώρα; Πέντε συνεχόμενες συμμετοχές χωρίς νίκη και κάποιοι στα social γράφουν ότι "πρόοδος γίνεται" σαν να βλέπουμε εικόνες Ultras μετά το πόλεμο στους Balcans... Ποιος τους πείθει; Το πρωτάθλημα σου λέει ότι είσαι τρίτος με 59 βαθμούς — ναι, σωστά διαβάζετε. Στην ουσία όμως, οι τρεις πρώτες θέσεις εκεί είναι κάτι σαν το ψυγείο στο σπίτι: όλοι ξέρουν πως κρύβεις πολλά περισσότερα από όσα φαίνονται. Μια ομάδα που παίζει σαν εκείνες τις βραδιές στο Markaziy Stadion όπου ο αέρας κάνει ταυτόχρονα ζέστη και κρύο — κάποια στιγμή σου παίρνει η γήρανση των παικτών, κάποια στιγμή σου τελειώνει η ψυχή στις αλλαγές. Κοιτάξτε τους αριθμούς: 30 αγώνες, 11 ισοπαλίες, μόλις 16 νίκες. Αυτό δεν είναι τρίτη θέση· αυτό είναι ο σπιθαμός ενός ανθρώπου που προσπαθεί να κρατηθεί πάνω από την επιφάνεια ενώ όλοι του λένε να κοιτάζει προς τον ουρανό. Και τώρα λένε ότι έφυγε ο coach επειδή έκανε "θετική σκέψη"; Ωραίο κι αυτό, σαν κάποιος να περιμένει αποτέλεσμα όταν η μπάλα δεν φεύγει από τη δική σου περιοχή... Γιατί απολύθηκε άραγε; Γιατί όταν μια ομάδα στέκεται επί αρκετούς αγώνες στην ίδια θέση χωρίς κίνηση προς τα εμπρός, η μόνη σίγουρη κρίση είναι ότι η αλλαγή κάπου χρειάζεται — αλλά δεν αρκεί να αλλάξεις άνθρωπο στην κορυφή· αλλάζει και η ψυχολογία των παικτών. Και μιας και μιλάμε για ψυχολογία, μήπως τελικά εκεί βρίσκεται η δικαιολογία όλων αυτών των "θετικών σκέψεων"; Πως όσοι βρίσκονται στον πάγκο νομίζουν πως αρκεί να μιλάνε ωραία λόγια αντί να σηκώνουν τα χέρια στους ουρανούς όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν εκείνοι; Και τώρα φέρνουν έναν ακόμη ξένο coach; Λες και η λύση είναι ένας ακόμη ξένος που δεν ξέρει καν πως λέγεται η πόλη τους εκτός από Qarshi... Σοβαρά τώρα; Στις τρεις πρώτες θέσεις και βγάζεις τον επόμενο πιθανό σκουπιδοτόνερο; Γιατί; Γιατί όλοι αυτοί οι υπολογισμοί στις μεταγραφές τελικά φαίνονται σαν καταστροφή όταν το αποτέλεσμα μένει στάσιμο. Εγώ δε λέω ότι έπρεπε να μείνουν εκείνοι οι δύο μήνες περισσότερο· λέω ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο coach. Το πρόβλημα ήταν πως κανείς δεν είχε τόλμη ή σχέδιο να δείξει στον κόσμο ότι η ομάδα τους πραγματικά θέλει κάτι περισσότερο από το να στέκεται εκεί, τρίτη σαν κάτι τυχαίο τρόπαιο. Και τώρα βλέπουμε το αποτέλεσμα: μια ομάδα που μόλις ξεπέρασε το χαμόγελο της τρίτης θέσης, προσπαθώντας ακόμη να καταλάβει ποιοι είναι πραγματικά.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε κι εγώ ξέρω πως το πάθος στον πάγκο είναι κάτι πολύ πέρα από το τυπικό "μπράβο αγόρια". Εμένα πάντως μου θύμισε μια φορά όταν πήγα στον αγώνα του Λάρισας πριν χρόνια — ντέρμπι εκείνο, δικός μου ήταν ο coach εκεί που είχε πέντε συνεχόμενους αγώνες χωρίς νίκη κι έκανε μόνοι τους οι παίκτες ότι ήθελαν στα γκολarien. Θυμάμαι πήγα να δω μια από τις τελευταίες συμμετοχές τους και βρήκα τον κόσμο στις εξέδρες να σφυρίζει σα σφυρίχτρα στο στάδιο κι εκείνος ο coach να στέκεται εκεί πάνω σα σημάδι ντροπής. Αυτό εκεί δεν ήταν "θετική σκέψη", ήταν ντροπή ντυμένη σα suit. Συμφωνώ ωστόσο με αυτό που έγραψε ο Diaitisiame_hrima εκεί πάνω για το πως κανείς δεν είχε τόλμα να βγάλει το μάτι του συνολικά. Γιατί εδώ είναι η ψυχή του πράγματος: Αν δεν αλλάξεις και την ψυχολογία του συλλόγου, όσο ξένους coach κι αν φέρνεις αυτό μένει στάσιμο. Εγώ προσωπικά στην ομάδα αυτή θα της έδινε ένα μήνα ξεκούραση στους πάντες — όχι στους παίκτες που δουλεύουν σκληρά, στους ανθρώπους πάνω στον πάγκο που όλο έλεγαν "θα δούμε". Αυτοί είναι που έπρεπε να κάνουν το πρώτο βήμα προς την άβυσσο, όχι αυτοί που αγωνίζονται. Κι εσείς; Μας λένε τώρα πως φέρνουν έναν ακόμη ξένο; Γιατί στο κάτω κάτω, όταν μια ομάδα κάνει τόσο δύσκολο βήμα προς τα πάνω όσο έκαναν αυτοί εδώ, την επόμενη στιγμή είσαι πάλι εκεί που άρχισες — χωρίς ουσία, χωρίς δυναμική. Αυτό δεν είναι τρίτη θέση· αυτό είναι ο κύκλος της ίδιας ιστορίας που γράφεται πάλι από την αρχή. 💸😭

Τρία χρόνια τώρα ψάχνω την ίδια ιστορία στους πάγκους των ομάδων που πέφτουν στην ίδια παγίδα... Κοιτάξτε τον coach του Νασάφ: αυτός δεν ήταν άνθρωπος που έκανε θετική σκέψη· ήταν άνθρωπος που έκανε θυμωμένη σιωπή. Από αυτούς τους τύπους που δεν διαμαρτύρονται όταν χάνουν, απλά κοιτούν τους παίκτες κατάματα για είκοσι λεπτά μέχρι εκείνοι να σκάσουν μόνα τους. Και μου λένε ότι τον έκαναν γκέμι πριν καν προλάβει να ολοκληρώσει τον πρώτο γύρο της «θετικής του ατζέντας»... Γιατί; Γιατί η ομάδα τους είχε μόλις ένα μάγουλο στον οποίο μπορούσαν ακόμα να δαγκώσουν — κι αυτό ήταν οι πέντε συνεχόμενες συμμετοχές χωρίς νίκη. Δεν είναι τρίτη θέση εκεί έξω, αγόρια μου· είναι σαν μια γυναίκα που φοράει στέφανο στο κεφάλι ενώ κλαίει στο ντουζ. Οι αριθμοί μιλούν; Ναι, μιλάνε — αλλά τι ωφελεί όταν η ψυχή του συλλόγου έχει γίνει σα μια παλιά ταινία που παίζει συνέχεια στον ίδιο δίσκο; Και τώρα φέρνουν έναν ακόμη ξένο... σα να είναι το μοναδικό κλειδί της λύσης όλα αυτά τα passport πάνω από τις λευκές γραμμές. Λες και το πρόβλημα ήταν μόνο η εθνικότητα του ενός... 😏

Πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι εσείς ψάχνετε τον επόμενο ξένο στο πάγκο σαν αυτό να είναι η μόνη θεραπεία; Λες και οι αριθμοί στο πρωτάθλημα είναι ζήτημα τύχης ή εθνικότητας; Γιατί αυτοί οι ίδιοι αριθμοί — 59 βαθμοί, τρίτη θέση — δεν σας είχαν πείσει πριν τρεις μήνες; Ή τώρα γίνεται ξαφνικά σοβαρό επειδή κάποιος έδωσε έναν αγώνα ισοπαλίας λιγότερο από όσο περίμενε; Οι ομάδες δε βρίσκονται εκεί για την ισοπαλία σας, βρίσκονται για τους αγώνες που κερδίζουν. Κι αυτοί οι δεκαέξι έχουν ένα πρόβλημα: περισσεύουν τρεις περισσότερες από όσο έπρεπε. Κι όταν λέτε ότι ο προηγούμενος έκανε μόνο "θετική σκέψη", ποιον ακριβώς μιμείστε; Τους ίδιους που σήμερα φωνάζουν ότι πρέπει να αλλάξουμε επειδή η ομάδα δεν κινείται; Εγώ ξέρω μια ιστορία από τον Νότο: έναν παίκτη εκεί που του έλεγαν κάθε βδομάδα ότι "πρόοδος γίνεται", ενώ εκείνος άλλαζε γκρουπ ανάμεσα στους αγώνες σαν πλυντήριο. Μετά από τρεις μήνες τον βρήκαν στο park, πάλι εκεί. Αυτός είχε ξεκινήσει με υψηλούς στόχους, εκείνοι είχαν ξεκινήσει σέρνοντας τον στον πάγκο. Ποιος άλλαξε τελικά;

τι άλλο να σου πω, μην τον ψάχνουμε τον άνθρωπο μέσα από την ξενόφερτη γλώσσα; αυτός ο πάγκος εδώ για τους τρεις τελευταίους αγώνες ήταν σα θέατρο στο περιθώριο: στέκονταν εκεί σαν να πήγαιναν καφέ μετά το ημίχρονο αντί να σφίγγουν τις γροθιές στους ουρανούς. πέντε συνεχόμενες συμμετοχές χωρίς νίκη κι εγώ θυμάμαι το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό όταν διάβασα τον τίτλο του νήματος — η οικογένεια μου είχε αγοράσει ένα σπίτι στον κήπο κι είχε ξεχάσει να βάλει πόρτα. μιλάνε για τρίτη θέση; ναι, 59 βαθμοί στους 30 αγώνες, αλήθεια είναι. αλλά κοίτα αυτά: 11 ισοπαλίες, σα να μην είχαν το κουράγιο ούτε να χάσουν σωστά. στο χώρο του Markaziy Stadion εκείνες τις ημέρες ο αέρας έκανε αυτό που κάνει πάντα όταν οι ομάδες βρίσκονται στα πρόθυρα — ζέστη σαν στην έρημο κι αμέσως μετά κρύο σα ντουζίνα φίδια στις κλειδαρότρυπες. και τώρα γίνονται τα γνωστά: έφυγε ο coach, φέρνουν έναν ακόμη ξένο σα να είναι λύση το γεγονός ότι έχει γεννηθεί κάπου αλλού. αλλά εγώ εκεί έξω στο Ηράκλειο, όταν κάποιος μου λέει ότι μια ομάδα δεν κάνει γκολ επειδή οι ξένοι κάθονται πάνω στην μπάλα σαν σακούλες αλεύρι, μου θυμίζει τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου για την Εθνική εκεί στα χρόνια του '70 — τα ίδια λόγια, οι ίδιοι μύθοι. η αλήθεια είναι μία και έχει τρεις λέξεις: η ψυχή λείπει. όταν πέντε αγώνες δεν κερδίζεις και οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να λένε "θα δούμε", τότε εκείνες οι τρεις λέξεις γίνονται δέκα φορές μεγαλύτερες. ο κόσμος πάνω στον πάγκο αρέσκεται στους όρους "θετική σκέψη" όσο αρέσκεται ένας κωφός στις λέξεις "ηχώ". θα περίμενα περισσότερα από έναν άνθρωπο που βρισκόταν εκεί εδώ και χρόνια. όχι φυγή προς τους επόμενους ξένους σα μαγικό εργαλείο. εγώ από τον Ηλεκτρολόγο ως εδώ είδα πολλές φορές τον ίδιο κύκλο: αλλάζεις τον άνθρωπο κι εκείνος αλλάζει την εθνικότητα σαν να αλλάζει φωτογραφία στο κινητό. άλλαξαν τρεις φορές coach εκεί πέρα και οι αριθμοί βρίσκονται ακόμη στο ίδιο σημείο — σα γάτες που γυρίζουν συνέχεια γύρω από την ίδια κουταλιά γάλα. τίποτα δεν κρύβεται πια πίσω από τους αριθμούς εκείνους. όταν έχεις 11 ισοπαλίες σε έναν αγώνα τριάντα αγωνιστικών, τότε οι αριθμοί δεν γράφουν ιστορία — γράφουν ντοσιέ αστοχίας. και όσο συνεχίζουν να φέρνουν ξένους πάνω στον πάγκο σα να είναι η μόνη αλλαγή σ' έναν υπολογιστή που θέλει σκληρό δίσκο, εγώ εδώ βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως η ομάδα τους δεν θα θυμηθεί ποτέ πως μοιάζει η γεύση της νίκης εκεί στο δικό τους γήπεδο. καλά αυτά; καλά αυτά σίγουρα. ο θόρυβος όμως δεν είναι σοβαρός — είναι μόνο μια ακόμη φορά που η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται ξανά σα παλιά ταινία που παίζει συνέχεια στον ίδιο δίσκο.