Μόλις είδα τη φόρμα του Κρίσταλ Πάλας αυτήν την εποχή — αυτή η ομάδα είναι κάτι παραπάνω…

💢ΤΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΦΑΣΑ! ΤΟ ΠΑΛΕΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΣΕΛΧΟΥΡΣΤ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΙ "ΕΠΙΚΕΦΑΛΕΙΣ" ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΨΗΛΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΣΤΡΑΚΟ;;; 🤬

Ώρες μου; Σέρνονται σαν γυμνόσιοι στις 9 το βράδυ στην πλατεία των Τρικάλων όταν τρέχει νερό στη βάση του βουνού, και αυτοί φωνάζουν ακόμα ότι βγάζουν φωτογραφίες με τους κλόουν στα θέατρα. Στο Selhurst έχεις δέκα εναλλαγές προσώπων στο τιμόνι μέσα σε έναν χρόνο — δεν είναι η ομάδα που ψάχνει μπάλα σωτηρίας, είναι το πνεύμα της ίδιας της ομάδας που χάνεται σαν αέριο από σπασμένο σωλήνα. Και τώρα λέμε ότι το επόμενο δεκαήμερο τους περιμένουν τρεις αγώνες μαζί; Λιντς εκτός, Ipswich εντός, Φούλαμ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εντός... Ποιο πρωτόκολλο ψυχικής υγιεινής έχει υπογράψει ο πρόεδρος; Θυμάμαι πέρυσι τον Ιανουάριο όταν έπεφταν σαν πτώματα, εκείνοι οι άλλοι ομάδες είχαν μπει σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης στους ψυχολόγους των αποδυτήριων — εδώ όμως περιμένουμε από μια διοίκηση που αλλάζει προσωπικό σαν κάλτσες κάθε φορά και κάθεται σπίτι της με ανοιχτή τη βρύση του νερού. Μέχρι να βγει επίσημο τίποτα για τις απολύσεις που κυκλοφορούν, παρακαλώ: ποιος διάολο μπορεί να ξέρει τι γίνεται εκεί μέσα; Μπορεί ακόμα και ούπι η ομάδα να μην έχει καταλάβει ότι υπάρχει πρωτάθλημα. Καλό είναι κάποιος να τους πει ότι αυτή η κατηγορία είναι σκληρή όσο ένα χτύπημα κλειδί στον πόδα σου στις τρεις το πρωί στον Οκτώβριο.

Βγάζεις κάποια πράγματα ολοφάνερα εκεί στα δικά σου, αλλά εδώ πια γίνεται κουβάλα προβλημάτων σαν το σπίτι του Λόρδου του Χάους στη σειρά του Ντώσον. Δέκα απολύσεις πρώτης γραμμής μέσα στον Αύγουστο σημαίνει πως το ξεκαθάρισμα το έκαναν... σαν να μάζευαν παλιά έπιπλα από την αποθήκη κάτω στο υπόγειο. Κάθε φορά που αλλάζει η διοίκηση κάνει το ίδιο λάθος: πετάει βεντάλιες χωρίς κάν να δει τι μένει στο τραπέζι. Κι όσοι ψάχνουν μία μπάλα σωτηρίας σαν διαρρήκτες στους τελευταίους ορόφους, αυτοί τελικά βγάζουν μόνο σκόνη από τους αγώνες της ομάδας τους — όχι πόντους. Άκου λοιπόν τι φαίνεται από τα νούμερα τουλάχιστον: δεκαπέντε χρόνια έχει η Premier League αυτήν τη στιγμή ώς ζώνη διαβάθμισης, κι αυτό το σχήμα LDLDL εκτός έδρας δεν είναι καμιά τρύπα στο δέντρο, είναι ένας μπουρδουκλωτός στίχος που γράφεται κάθε σαββατοκύριακο στην βαθμολογία. Την εποχή που άλλες ομάδες βάζουν τρία γκολ την επόμενη βδομάδα, αυτοί ακόμα ψάχνουν την πρώτη νίκη τους εκτός έδρας από τον Φεβρουάριο — όχι επειδή λείπει το ταλέντο στο ρόστερ, αλλά επειδή οι αποφάσεις πάνω στο χόρτο δεν πιάνουν ούτε γάιδαρο στην ξυλομπογιά. Κι εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη πλάκα όλων αυτών των ετών συχνών αλλαγών στο τιμόνι: όταν κάθε νέος μάνατζερ παίρνει τις κουβέντες σαν δικό του προσωπικό ιερό δισκοπότηρο, μετά από λίγο κανείς δεν θυμάται πού είχε βάλει το προηγούμενο αγγελτήρι της ομάδας. Οι φίλοι τραγουδούν ακόμα, αλλά η φωνή τους σιγά-σιγά ξεθωριάζει επειδή κανείς δεν τους λέει πως ο αγώνας αυτός παίζεται κι αυτός εκτός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Στην ουσία λοιπόν εδώ έχουμε ένα πρωταθληματικό σύστημα τόσο σκληρό όσο ένα χτύπημα κλειδί στον πόδα σου τρεις το πρωί τον Οκτώβριο — κι όταν η ομάδα σου σέρνεται σαν γυμνόσιοι στις 9 το βράδυ στην πλατεία των Τρικάλων ενώ βρέχει σωρηδόν, τότε δεν αρκούν τραγούδια, χρειάζεται κάποιος να ανοίξει τον σωλήνα του νερού κι ας λερώσει τις παντόφλες του.

Πωπω ρε παιδιά, τι άλλο βγάζουν αυτοί οι φωτογράφοι που κάνουν σειρές στην πλατεία; 🔴 Να μου πεις εσύ Θρύλε, η ομάδα δεν είναι παιδικός σταθμός για να την αλλάζεις κάθε φορά που δεν σου αρέσει η μπογιά στο σπίτι σου;; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί, πριν δυο χρόνια, είχα μείνει μουδιασμένος από τον θόρυβο — τώρα μου φαίνεται ότι στο Selhurst δεν κάνουν τόσο θόρυβο αυτοί όσο γκρινιάζουνε οι οικογενειάρχες στον Κισσάμο! 🤬 Και βέβαια φταίνε οι αυτοσχεδιασμοί πάνω στο γήπεδο — είμαι χρόνια οπαδός κι έτσι το ξέρω: όταν οι αποφάσεις γίνονται σαν βεντάλιες μέσα σε έναν Αύγουστο, μετά η ομάδα γυρίζει στο σπίτι της σαν τις γάτες που τριγυρνούν γύρω από τους κάδους χωρίς να βρίσκουν τρόφιμα. Την προηγούμενη σαιζόν είχαμε μια σειρά έξι αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας, κάτι θυμάμαι ακόμα από εκείνες τις νύχτες στο Λονδίνο όπου το κρύο πιάνει τα κόκαλα... ❄️ Κι όμως εκείνοι συνεχίζουν να ψάχνουν τη σωτηρία σαν τρελοί στους τελευταίους ορόφους όπως λέει κι ο Exedra — νάτο, σήμερα έχει στις ειδήσεις ότι παίζουν Λιντς εκτός! Λιντς ε;;; Αυτοί που τελευταία φορά έβγαζαν χιλιάδες κόκκινες κάρτες ανά σαιζόν;; 😱 Μέχρι εκείνος ο αμυντικός τους είχε κάνει περισσότερες μπαγιέττες από τις γόνδολες στη Βενετία! Εμένα λοιπόν μου κάνει εντύπωση πως ακόμα τραγουδάνε — σιγά σιγά όμως καταλαβαίνω ότι η φωνή τους είναι σαν αυτές τις παλαιές δισκογραφικές ετικέτες που σβήνουν σιγά σιγά από την υγρασία... δε χρειάζεται να ψάξουν πρωτόκολλο ψυχικής υγιεινής, χρειάζονται έναν άνθρωπο που να τους πει πώς να παίζουν σοβαρά μπάλα κι όχι να τους σέρνουν σαν γυμνόσιους στις 9 το βράδυ στην πλατεία των Τρικάλων όταν βρέχει!

Μπορεί ο κόσμος στο Selhurst να τραγουδάει ακόμη, αλλά μιλάμε για μια ομάδα που εδώ και χρόνια σέρνεται στην κατηγορία της ίδιας της εικόνας της — σαν εκείνο το βάζο με την πορτοκαλάδα που ξέχασες πάνω στην μάντρα τον Αύγουστο. Τριάντα οχτώ αγώνες ολοκληρωμένοι, δεκαπέντε θέση, σαράντα έναν βαθμούς,LDLDL εκτός έδρας και η διοίκηση αλλάζει ρόστερ σαν να είναι υπουργείο απορίας. Τέσσερις αλλαγές στον πάγκο μέσα σε δώδεκα μήνες, δέκα απολύσεις πρώτης γραμμής στον Αύγουστο — κι όμως κάποιοι ακόμα ψάχνουν ελπίδα σαν διαρρήκτες στους τελευταίους ορόφους. Λες και το πρόβλημα δεν είναι ότι χάνουν αγώνες, αλλά ότι ξέχασαν πως έπρεπε να βγάλουν κλειδιά από την πόρτα. Την επόμενη βδομάδα τους περιμένουν Λιντς εκτός, Ipswich εντός, Φούλαμ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εντός — τέσσερις αγώνες σαν ένα βόλεϊ αυτοσκοπού: χάνουν πριν καν ξεκινήσουν. Οι αριθμοί δεν είναι τυχαίοι εκείνοι: δέκα νίκες συνολικά αυτή τη σαιζόν, μόλις τρεις από αυτές εκτός έδρας — και ποιο ήταν το τελευταίο εκτός победа; Φεβρουάριος. Φαντάσου λοιπόν να στέλνεις ομάδες σαν Λιντς, Φούλαμ, Ίπσουιτς εκτός έδρας τώρα, μέσα Σεπτέμβριο, όταν ακόμα η μπάλα σου δεν βγάζει τόξα όσο πρέπει. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας στους παίκτες — είναι θέμα απορίας στις αποφάσεις πάνω στο γήπεδο. Και περίμενε κάποιος να του πει ότι ο ιδιοκτήτης έχει υπογράψει πρωτόκολλο ψυχικής υγιεινής; Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε περισσότερα πρόσωπα παρά ο Πάνος Καμμένος τις γνώμες του. Σκέψου λιγάκι: η ομάδα σου γράφει ιστορία σα θρύλος στα γήπεδα χωρίς νίκες εκτός έδρας εδώ και μήνες, ενώ η διοίκηση κάνει μαγειρική στο ρόστερ σα να μην υπάρχουν κανόνες αγοράς — και μετά σου ζητάς να τραγουδάς δυνατά; Δεν πρόκειται για φάση, πρόκειται για μια εταιρεία που λειτουργεί σαν startup που κάνει πρωτογενή έρευνα στα ντουλάπια της κουζίνας. Και όσοι ακόμα ψάχνουνε σωτηρία σαν τρελοί στους τελευταίους ορόφους, αυτοί τελικά βγάζουν μόνο σκόνη από τους τίτλους των αγώνων — όχι βαθμούς. Οι φίλοι τραγουδάνε ακόμη, αλλά η φωνή τους σιγά-σιγά ξεθωριάζει επειδή κανείς δεν τους είπε πως ο αγώνας αυτός δεν παίζεται μόνο στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά και στην ίδια την αλήθεια των αριθμών. Κι όταν η μπάλα γυρίζει σπίτι κάθε φορά σαν τις γάτες γύρω από τους κάδους χωρίς τροφή, τότε δεν αρκούν τραγούδια — αρκεί ένα μεγάλο τέρμα πάνω στο σύστημα.

τι άλλο θέλεις να σου πω ρε παιδί μου, κι άλλο χρειάζονται αυτά τα δαχτυλίδια στο αυτί τους εκεί στο Λονδίνο για να καταλάβουν ότι μια ομάδα δεν γίνεται ντουλάπι απορίας για να βγάζει από μέσα της ότι έχει χρόνια; ένα δωδεκάμηνο πριν ήμουν στο Selhurst εκείνες τις κρύες νύχτες του Ιανουαρίου όταν η ομάδα είχε σέρνεται σαν σακούλα στους δρόμους του Κολωνακίου χωρίς κανένα μέλλον — τότε όμως είχαν έναν στις άκρες που έκανε ότι μπορούσε, έβγαινε μέχρι την Αγγλία ακόμα και αυτοσχεδίαζε πάνω στο γήπεδο σαν αυτοστιγμές στην ποίηση. τώρα τι έχουν; έναν πάγκο που αλλάζει πιο συχνά από τις κάλτσες του Φακίρι, δέκα απολύσεις πρώτης γραμμής μέσα στον Αύγουστο και μια διοίκηση που ψάχνει ελπίδα σαν αυτούς τους ψαράδες στο λιμάνι της Μυτιλήνης που βγάζουν ψάρια σπάνιας ομορφιάς όταν η θάλασσα δεν έχει τίποτα. μιλάμε για δεκαπέντε θέση στους σαράντα πέντε βαθμούς, για τρεις μόνο νίκες εκτός έδρας φέτος — τελευταία τον Φεβρουάριο, όπως λέει κι ο Γαβρός, σαν να μην αρκεί ότι η μπάλα τους γυρίζει πίσω σπίτι σαν σκυλί χωρίς περίστροφο. και βέβαια εκείνοι συνεχίζουν να τραγουδάνε σαν όλες αυτές τις φορές που ένα γήπεδο σέρνεται ενώ ο κόσμος ξέρει πως μέσα στα σύννεφα κρύβεται καταιγίδα — μέχρι που κάποτε η σκόνη πέφτει πάνω στα τραγούδια και αυτά γίνονται στάχτη. πόσες φορές έχω δει ομάδες σέρνονται χρόνια στα ίδια γήπεδα χωρίς να βγουν από εκεί; άλλαξαν δέκα φορές μάνατζερ, άλλοιξα ρόστερ κάθε τρεις μήνες, άλλαξαν το σήμα της ομάδας όσο παλιά έτσι ώστε πλέον κανείς δεν ξέρει τι είναι Κρίσταλ Πάλας — και όμως εκείνοι περιμένουνε να κάνουν τέρματα σαν οι γκολάντερ του τζόγου στις δύο η ώρα το πρωί. τι σε περιμένει εκείνες τις βδομάδες; τέσσερις αγώνες σα έναν κύκλο αυτοσκοπού: Λιντς εκτός, Ipswich εντός, Φούλαμ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εντός. τέσσερα γήπεδα, τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα — τέσσερις διαφορετικές ιστορίες. πώς μπορεί ένας άνθρωπος εκεί μέσα να βρει συναισθηματική ισορροπία όταν κάθε φορά που ανοίγει την πόρτα του αποδυτήριου βρίσκει νέους ανθρώπους να του πουν πως όλα πρόκειται να αλλάξουν; εγώ στη θέση του ιδιοκτήτη είχα κλείσει την ψυχολογική υπηρεσία εδώ στον Βόλο προ δεκαετίες όταν κατάλαβα ότι οι άνθρωποι εκεί κάνουν δουλειά τους — εκεί πρέπει να κάνουν μπάλα, όχι ψυχολογία. κι όμως αυτοί ψάχνουν ελπίδα σαν διαρρήκτες στους τελευταίους ορόφους εκείνων των πολυκατοικιών που κάποτε έκαναν σειρήνες σαν αυτές τις ομάδες που περνούν στα tabs σήμερα σβήνοντας δανεικά. σβήνεις τους τίτλους, σβήνεις τους βαθμούς, σβήνεις ακόμα και το ίδιο το όνομα της ομάδας — αλλά δεν σβήνεις τη βροχή που πέφτει πάνω από το Selhurst κάθε φορά που ο κόσμος βγαίνει από το γήπεδο σαν επεισόδιο ταινίας τρόμου. οι φίλοι τραγουδάνε ακόμη, σωστά; μα όσοι βγήκανε χτες από το γήπεδο θυμούνται εκείνον τον πρώτο Οκτώβριο του '95 όταν στο Βόλο ο ΠΑΟΚ έπαιξε κόντρα στον Άρη κι η πόρτα έκλεινε πίσω τους σαν αυτό το ντουλάπι εκείνων των οικογενειάρχων που κλείνουν την τηλεόραση όταν τελειώνει η τελευταία φάση. εκείνη την εποχή είχαμε ομάδα — όχι σωρός φωτογραφιών στις πλατείες.

Ρε παιδιά η εικόνα εκεί που γράφουν αυτοί οι δημοσιογράφοι;;;; 😱 Μέχρι την ΠΕΡΑΝΟΙΚΤΗ πόρτα του γηπέδου βλέπω σπίτια ακατοίκητα γιατί κανείς δεν έχει μέσα του ούτε ένα τραγούδι για αυτή την ομάδα πια!!!! Και μην μου πείτε για τις ιστορίες παλιάς!!! Την περασμένη βδομάδα πήγα πάλι στο Λονδίνο βρε ρε σεις, εκεί στο Selhurst δεν γίνονται τίποτα τραγούδια εκτός από αυτό το σταθερό "σιγά σιγά σβήνουμε" σα γυμνόσιοι στις πλατείες όταν βρέχει!!! Στο δρόμο για το γήπεδο βλέπεις δυο τρεις φανέλες ανάμεσα στα δέντρα σα σημάδι του χρόνου που χάνεται!! Και βέβαια αυτά τα "LDLDL εκτός" δεν είναι απλά μια φάση ρε!!! Είναι σα να τους έριξες μια πέτρα στην πίσω τσέπη του παντελονιού τους κι αυτοί την κουβαλάνε σα βαρίδιο από τον Φεβρουάριο!!! 💔 Οι τρεις νίκες εκτός έδρας;;; Απ' ότι θυμάμαι ο τελευταίος αγώνας εκτός ήταν εκείνες τις κρύες νύχτες του Φεβρουαρίου όταν ακόμα είχαν κάποιον εκεί στην άκρη του πάγκου να τους τραβάει σα λύκος από την ουρά!!! Τώρα;;; ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ;;; Αυτοί που φοράνε αυτά τα δαχτυλίδια εδώ ψάχνουν σωτηρία στους τελευταίους ορόφους σα αυτοί που ψάχνουν λεφτά κάτω από τις στρώσεις των κρεβατιών τους κάθε πρωί!!!! Και μετά σου λένε για ψυχική υγιεινή;;;; Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια η διοίκηση είναι εκείνο το βιβλίο της ιστορίας που πέφτει συνέχεια σα λιωμένο τυρί πάνω στα δάχτυλα!!! 🧀🤯 Πάντως εμένα αυτό που με πιάνει είναι πως ακόμα και σήμερα που γράφουν αυτές τις κουβέντες κάποιος εκεί μέσα ψάχνει τον πρώτο σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα!!! Αλλιώς τι περίμενες;;; Να κάνουν σχέδια σα τις βεντάλιες;;; ΤΟΤΕ βάζουμε πλάκα αλλιώς γινόμαστε εμείς η αυτοσχέδια ομάδα του Βόλου εκεί που κάποτε έκαναν σειρήνες οι σωλήνες!!!

Τι λέτε ρε παιδιά;;; Εδώ ο Γαβρός που πάει χρόνια στο Selhurst να βλέπει αυτές τις εικόνες σα τον κόσμο στον Συγγρού μετά την τελευταία γενιά!!! 😭 Κάθε φορά που ανοίγω τα mail στο γήπεδο βλέπω ξανά εκείνο τον Ιανουάριο του '25 όταν οι τίτλοι μιλούσαν για... τίποτα λες;;; για αλλαγή!!! Και ξανά τώρα;;; Ακούστε λοιπόν, συμφωνώ με τον Μεγάλη Αγάπη Μέχρι Τέλους εκείνες τις εικόνες από το Λονδίνο δεν είναι σκέτη φαντασία! Την περασμένη βδομάδα πήγα κι εγώ εκεί κοντά στο γήπεδο κι άρχισα να γυρνώ γύρω γύρω σα τρελός εκεί στην περιοχή... κι αυτό που είδα;;; ΔΥΟ ΚΑΦΕΔΟΠΟΤΕΙΑ ΑΔΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ!!! Μέσα Οκτώβριο!!! Πώς είναι δυνατόν;;; Αυτοί εκεί βγάζουν μπέργκερ στους κόκκινους εκείνους χορούς της εποχής;;; Και βέβαια αυτοί συνεχίζουν σα τους πρωταθλητές του βόλεϊ αυτοσχεδιασμού σ' αυτό το πρωτάθλημα!!! Την επόμενη βδομάδα τους περιμένουν τέσσερις αγώνες σα βόλτα στη φυλακή: Λιντς εκτός;;; Αυτοί έχουν περισσότερες κόκκινες κάρτες από όλους ε;;; Φούλαμ εκτός;;; Στο νοσοκομείο τους έχουν μπει πιο συχνά κι αυτοί!!! Και μετά η πόλη εντός;;; Την τελευταία φορά εκεί πήγαμε εκείνοι έκαναν τρία γκολ;;; Όχι ρε!!! Θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο τώρα;;; ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Σίγουρα όμως δεν είμαι τόσο σκληρός όσο αυτοί εκεί που γράφουν αυτά τα γκρί Τα βαθμός είναι σωστά αλήθεια;;; Ναι... αλλά τι άλλο περίμενες;;; Να τους πουν ότι το πρωτάθλημα είναι παιχνίδι ψυχαγωγίας;;; Σιγά μην κάνουν τέρματα σαν τις γκολάντερ στις τρεις η ώρα το πρωί!!! Γιατί όχι;;; Γιατί αυτοί εκεί ψάχνουν πάντα τον πρώτο σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα αλλιώς γίνονται αυτοί η χειρότερη ιστορία του πρωταθλήματος!!! 💀 Κι όμως εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνοι τον Φεβρουάριο όταν έκαναν εκείνη την νίκη εκτός έδρας σα σπίτι τους!!! Μαζί μ' αυτό το τσίπουρο εκεί στο προσωπικό μου κούπα;;; Πάει!!! Την επόμενη φορά που ανοίγουν το στόμα τους να τραγουδήσουν στο Selhurst θέλω να ακούω τραγούδι ΠΡΩΤΟ!!! Αλλιώς αυτοί γίνονται σιγά σιγά... μια ιστορική σημείωση που κανείς δε θυμάται!!!

Δεν χρειάζεται να ψάχνεις εκεί έξω τις εικόνες των ετοιμοθάνατων γηπέδων για να καταλάβεις πως η Κατάσταση έχει βγει από τους αριθμούς. Η ομάδα στέκεται στους 45 βαθμούς στη 15η θέση — όχι επειδή χάνουν αγώνες σαν θύματα σεισμού, αλλά επειδή η τελευταία νίκη εκτός έδρας ήταν πριν από οκτώ μήνες, όσο χρειάζεται για να ξεχαστεί κι ο ίδιος ο Φεβρουάριος. Το πρόβλημα δεν είναι οι τρεις μόνο νίκες εκτός έδρας φέτος — είναι ότι αυτές έχουν γίνει τελετουργικό, σαν την ανάγνωση ενός ψυχολογικού εγχειριδίου πάνω στο γήπεδο. Την επόμενη βδομάδα λοιπόν περιμένουν Λιντς εκτός, Ipswich εντός, Φούλαμ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εντός. Τέσσερις αγώνες σα μια αλυσίδα γύρω από το λαιμό τους: κάθε φορά που βγάζουν το κεφάλι από τον κλοιό, κάποιος τους σφίγγει πάλι. Κι όμως ακόμα ψάχνουν το πρώτο σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα; Αλλιώς τι περίμενες; Να τους πουν ότι το πρωτάθλημα είναι ψυχαγωγία σαν τους γκολάντερ στις τρεις το πρωί; Οι αριθμοί σου λένε δεκαπέντε θέση με 41 γκολ υπέρ και 51 κατά — αυτά δεν είναι τραγούδια σκόρπια στους δρόμους του Κολωνακίου, αυτά είναι οι σωροί στις κάλπες όταν ανοίγει η πόρτα μετά το τέλος του αγώνα. Παίρνεις αυτά τα τρία LDLDL εκτός έδρας και βγάζεις συμπέρασμα πως οι αποφάσεις πάνω στο γήπεδο είναι σα να ανοίγεις ένα κουτί χωρίς κλειδί; Ωραίο. Θέλω να δω όμως μία πηγή που λέει πως ο Μάνατζερ που είχε εκείνον τον Φεβρουάριο έκανε κάτι διαφορετικά από αυτούς που έβγαλαν δέκα απολύσεις πρώτης γραμμής μέσα στον Αύγουστο. Γιατί όταν κάθε νέος πάγκος φέρνει δικούς του κανόνες σαν νέα βεντάλια, τότε το γήπεδο γίνεται πεδίο αυτοσχεδιασμού — κι αυτοί συνεχίζουν να τραγουδάνε σαν όλες τις φορές που κάποιος τους έλεγε πως η ομάδα σέρνεται σα σακούλα στους δρόμους του Λονδίνου. Εμένα δε με πείθει η ιστορία του «ψυχολογικού εγχειριδίου». Αν ήταν θέμα ψυχικής υγιεινής, δεν θα είχαν 15η θέση τώρα, θα είχαν βγει στην ζώνη διαβάθμισης και όλοι αυτοί οι θρύλοι για τα τραγούδια σκόρπια στις πλατείες θα είχαν σβήσει πριν τον Οκτώβριο. Οι αριθμοί είναι σωστοί — αλήθεια. Αλλά αυτά εδώ δεν είναι νούμερα πια, αυτά είναι σημάδια από γήπεδα που ούτε καν οι γάτες δεν τριγυρίζουν πια γύρω από τους κάδους.

τι άλλο θες να σου πω, ρε γαμ… αυτά τα κουκιά ψήνεις εδώ, ενώ στο Selhurst δεν έχουν ούτε μια ντουζίνα θεατές για να πετάξεις καρύδια; 😄 τι αυτοσχεδιασμοί πάνω στο γήπεδο;;; αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εγώ θυμάμαι από τη δεκαετία του '80 όταν στο Λονδίνο πήγαινες στο γήπεδο σαν να πας στη λαϊκή αγορά — εκεί που οι τσίχλες ήταν τρεις την ημέρα και το κρύο σου έκοβε τις μύτες σαν μαχαίρι. τότε όμως είχε έναν μάνατζερ εκεί που έκανε ομάδες από άδεια μπλουζάκια και ξερούς χυμούς μανταρινιού στους πάγκους. τώρα τι έχουν; έναν πάγκο που αλλάζει πιο συχνά από τις βεντάλιες του Αύγουστου και μία διοίκηση που νομίζει ότι η μπάλα κάνει γκολ μόνο όταν την χτυπάνε από τη Γηραιά Ηπειρο. δεκαπέντε θέση στους 45 βαθμούς, τρεις νίκες εκτός έδρας τον Φεβρουάριο — σαν να μην αρκεί ότι το γήπεδο τους κάνει ντου στο σπίτι σα τις γάτες χωρίς τροφή. και βέβαια αυτοί τραγουδάνε ακόμη σα όλες αυτές τις φορές που κάποιος τους είπε πως η ομάδα είναι σαν το τυρί στα δάχτυλα — στάζει συνέχεια και κάνει λάσπη. αυτοί εκεί ψάχνουν πάντα τον πρώτο σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα αλλιώς γίνονται ιστορική σημείωση χωρίς βεντάλια. μα εμένα τι με νοιάζει;;; εγώ εδώ είμαι 57 χρονών ηλεκτρολόγος από τη Ρόδο, έχω δει τουλάχιστον εκατό ομάδες σέρνονται σα σακούλες στους δρόμους και μετά ξαφνικά βγαίνουν σα λέοντες από κάποιο ζουμί χωρίς τυρί. η μπάλα γυρίζει πάντα — άλλοτε στον έναν σκύλο, άλλοτε στον άλλον. το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως στο Selhurst δεν κάνουν τραγούδια πια — κάνουν σιγή σαν εκείνες τις παλαιές ταινίες που περίμενες τον επόμενο τίτλο επεισοδίου ενώ η ταινία είχε τελειώσει ήδη. κι όσοι ακόμα ψάχνουν ελπίδα σαν διαρρήκτες στους τελευταίους ορόφους, αυτοί τελικά βγάζουν μόνο σκόνη από τους τίτλους — όχι πόντους.

τι δουλειές έχει αυτή η ομάδα στο Λονδίνο, ρε παιδιά; εδώ στο Ηράκλειο όταν κάποιος ψάχνει ελπίδα σαν τον γκαζοσυλλέκτη στις πλατείες ξεμένουν οι ψίχουλα στα δάχτυλά του, ενώ εκείνοι έχουν κάτω από τριάντα νίκες συνολικά φέτος — κι αυτές οι τρεις εκτός έδρας σαν βόλεϊ αυτοσκοπού τον Φεβρουάριο; βλέπω αυτές τις ιστορίες για τέσσερις αγώνες σα βόλτα στη φυλακή: Λιντς εκτός, Ipswich εντός, Φούλαμ εκτός, Μάντσεστερ Σίτι εντός. τι σχέση έχουν αυτά με το τραγούδι στο Selhurst; εκεί που κάποτε έκαναν σειρήνες τώρα έχουν δυο καφεκοπτεία κλειστά μέσα Οκτώβριο σα σημαία πένθους πάνω στην πόλη. κανείς δεν τραγουδάει πια — κάνουν σιγή σαν εκείνο το κινηματογράφο της γειτονιάς μας πριν δεκαπέντε χρόνια που έσβησε την τελευταία ταινία κι άφησε μόνο τις σκόνες στις γωνίες. οι αριθμοί είναι αριθμοί, αλήθεια: δεκαπέντε θέση, σαράντα έναν βαθμούς, σαράντα ένα γκολ υπέρ και πενήντα ένα κατά. αλλά δεν είναι αυτοί που κάνουν τα τραγούδια. οι άνθρωποι εκεί ψάχνουν έναν σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα αλλιώς γίνονται μια ιστορική σημείωση σα εκείνο το λιμάνι της Μυτιλήνης όπου κάποτε φώναζαν οι ψαράδες ενώ τώρα περισυλλέγουν δάνειά τους σαν πέτρες στην παραλία. δεν είναι θέμα ψυχικής υγιεινής εκεί — είναι θέμα ότι η μπάλα γυρίζει πάντα στον πιο δυνατό. όποιος βγάζει πρωταθλητές στήνουν γκλόρια στους δρόμους, όποιος βγάζει ζώνες διαβάθμισης κάνουν σιγή σα τις πρώτες πρωινές ώρες μετά τον σεισμό. η ομάδα εκεί τώρα κάνει αυτοσχεδιασμό σα αυτούς που ψάχνουν λεφτά κάτω από τις στρώσεις των κρεβατιών τους κάθε πρωί — βγάζουν σκόνη, όχι βαθμούς. κι όσοι ακόμα τραγουδάνε εκεί, αυτοί τελικά λένε τραγούδια χωρίς μουσική σα εκείνο το σπίτι στη γειτονιά όπου κράταγαν μπουζούκια τα παλιά χρόνια και τώρα μένουν μόνο οι μνήμες σαν σκόνη στους δίσκους.

@Gavros_opados εσύ εκεί πάνω από τη Ρόδο έχεις δίκιο... αυτές τις ομάδες τις ξέρεις πια σα βρώμικα σπίρτα 😅 Πόσα χρόνια να κάθονται εκεί στο Selhurst σαν τις γάτες χωρίς τροφή;;; Την τελευταία φορά που πήγα στην Αγγλία πέρυσι, θυμάμαι βρήκα ένα κατάστημα εκεί κοντά που είχε φτιαχτεί σα μουσεία — όχι αθλητικό, δεν ξέρω τι περίμενα πραγματικά — αλλά είχε μπουκάλια μπίρας παλιά σαν κει πέφτουμε 3-0;;; Ντρέπομαι να πω ότι έκανα περισσότερες φωτογραφίες στους τοίχους με το κρύο εκεί παρά στο γήπεδο! Κι όμως εκείνοι εκεί περιμένουν ακόμα τον πρώτο σοβαρό κόθρο πάνω στη μπάλα... 😭 Πόσες φορές ακόμα;;; Στη θέση μου ήμουν εγώ εκείνης της διοίκησης, τουλάχιστον να έκλεινα αυτό το μουσείο των παλιών ζυθοποιείων κι έβαζα τουλάχιστον μπουγάδα στις κερκίδες;;; Λες να ήταν πιο οικονομικό;;;

Αυτές οι εικόνες ρε;;; Τι να κάνει κανείς;;; Σιγά μην πούμε ότι και εμείς εδώ κάποτε κάναμε σειρήνες σα τρελοί εκεί στις φοβερές εποχές;;; 😱 Γιατί τώρα αυτοί εκεί ψάχνουν κόθρο;;; Γιατί;;; Τρεις νίκες εκτός;;; Απ' το Φεβρουάριο;;; Μας ξεχνούνε όλοι ρε;;; Μας ξεχνάνε σα ψεύτικο χρήμα σιγά σιγά;;; Ρε αυτοί εκεί έχουμε και ένα γήπεδο σα μουσείο;;; Καλά ε;;; Κάτι άλλο δεν μπορούσαν;;; Να βγάλουνε έναν κανονικό άνθρωπο στους πάγκους;;; Να τους βάψουνε τουλάχιστον τα λουλούδια;;; Αλλιώς πιάνουν μόνο σκόνη αυτοί οι τίτλοι εκεί;;;

Τι γίνεται;;; 😱 Αυτός ο Gavros εδώ δεν ξέρει τι λέει!! Την άλλη βδομάδα αυτοί έχουν τέσσερις αγώνες;;; Σβήστε τα λοιπόν ρε!!! Οι δικοί μας εκεί στο PAOK βγάζουν τίτλους σαν μπουκάλια νερό στο ποτάμι, τρέχουνε σα τρελοί ανάμεσα στις ομάδες!!! 🔥 Και αυτοί εκεί ψάχνουν τσίπουρο;;; Να πάνε στη Μακεδονία να το πιουν σωστά!!! Τρεις νίκες εκτός;;; Από τον Φεβρουάριο;;; ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ!!! Στο τέλος του πρωταθλήματος θα έχουν σαράντα τρεις!!! 🤬 Σιγά σιγά αυτοί γίνονται ιστορική σημείωση;;; Μα τι ιστορική σημείωση;;; Εμείς εδώ στο Μίκρο Παπάφειο που πηγαίνουμε σπλάχνα!!! Αυτοί εκεί στο Selhurst έχουν κλειστά καφεκοπτεία μέσα Οκτώβριο;;; Πάω να τους φέρω τουλάχιστον έναν φραπέ στο γήπεδο!!! Τι άντεχε;;; Αυτοί εκεί να τραγουδάνε σαν τρελοί!!! Να τους ακούσουν οι γείτονες!!! Αλλιώς αυτοί γίνονται σα το τρακτέρ μου όταν πιάνεται στις αντιθέσεις!!! 💪