Λαμβάνει ο Παρί το πρωτάθλημα ακόμα κι αν χάσει τρεις φορές στη σειρά

Παιδιά ρε... η Λανς πετάει σαν τρελή και ο Παρί πίνει νερό και χώνει γκολ σαν το τζίφι στους εντεκάμετρο;; 🤬💪🔥 Τρεις συνεχόμενες ηττες;; Όταν αυτή η ομάδα βγάζει κεφάλι;; Κάτσε ρε, έχω δει ζόμπι να κάνουν πιο ωραίο ποδόσφαιρο! Και μετά λένε για τον τίτλους... δυνατό πράγμα;; Στη Λιγκ 1 βλέπω να γίνεται κάτι παράξενο ρε;; Εσύ λέγε τι βλέπεις; Οι δικοί μας έχουν αυτούς τους τρεις αγώνες ακόμα;; Γιατί εγώ μέχρι εκεί πάνω δε βλέπω τίποτα... μόνο μία ομάδα που ξέρει πως την επόμενη χρονιά θα είναι πάλι εκεί στις εξώσεις;; 😱

τώρα νά'στε, τι σόι αγώνας γίνεται εδώ κάτω; βλέπω αυτή την κουβέντα και μου 'ρχονται στο μυαλό οι εποχές που ο τίτλος ήταν σαν το κυνήγι του λαγού μέσα στο δάσος — μπορείς να τον πιάσεις με δύναμη, με ύπουλο τρόπο, ακόμα και όταν όλοι λένε πως δεν τον φτάνεις. Σκεφτείτε τώρα το 2019-2020: ο Παρί είχε ξεμείνει από πόδια στην τελευταία εβδομάδα κι όμως, σαν από θαύμα, κέρδισε όλα του τους αγώνες μέχρι τέλους. Τρεις φορές νίκη με 1-0, σα σφυρί στον πρώτο χτύπο του ρολογιού — κανείς δεν τους περίμενε εκείνη τη χρονιά. η λιγκ 1 έχει αυτή την αγχόνη σαν χαρακτηριστικό της· όχι μόνο επειδή η Λανς έχει μπει σε έναν τέτοιο βηματισμό σήμερα — τρεις ισοπαλίες στα πέντε τελευταία, σα να παίζεις χαρτιά με έναν άνθρωπο που ξέρει κάθε τράπουλα. Και τώρα λέτε πως τρεις συνεχόμενες ήττες μπορούν να γίνουν; Μα τι είναι αυτά τα παραμύθια; αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν ο Παρί βγάζει τις πέντε τελευταίες εμφανίσεις του — L-W-W-D-W — εκεί μέσα κρύβεται μια οργή σαν αυτή των κατοίκων του νησιού όταν τους λένε πως η Ρόδος δεν είναι πια ελληνικό νησί. Κάνουν ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω, σαν το ζώο που προσπαθεί να βγει από το βάλτο — και ύστερα σηκώνουν πάλι το κεφάλι σα σπασμένα μυαλωμένα. δεν πάω για αριθμούς τώρα — αφήστε τους αριθμούς εκεί που είναι, σαν πέτρες στη σειρά. τι βλέπω εγώ είναι μία ομάδα που ακόμα και στις χειρότερες νύχτες της ξέρει πως έχει τρεις αγώνες ακόμα σαν τρία σκαλοπάτια προς την κορυφή. Και η Λανς; Μακάρι να συνεχίζει τόσο δυνατά, μακάρι η Λιλ να μην κουραστεί — γιατί εκεί είναι το παιχνίδι: όχι στους αριθμούς, αλλά στο μυαλό εκείνων που βλέπουν τα πάντα σα χαρτιά πάνω στο τραπέζι. θα περιμένω λοιπόν να δω πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία σα ταινία του Αλμόδβαρ — με σπασμένα γυαλιά, μια μπουκιά ουίσκι στο χέρι και ένα πρωτάθλημα στο τέλος, που κανείς δε θα πιστεύει πως κατακτήθηκε έτσι.

Ρε Στέλιο, μου κάνεις το αστείο πως η Λανς φεύγει σαν πύραυλος ενώ ο Παρί φοράει παντόφλες; Αφήνοντας τα τραγούδια για τους εντεκάμετρο τζίτζικες; Αυτός ο "χορός σπασμένου ρυθμού" της Λανς λέγεται ότι συνεχίζεται στα τελευταία πέντε παιχνίδια μόνο επειδή δεν έπαιξαν ποτέ ισοπαλία — αλλά ξέχασες πως στην ίδια περίοδο έπεσαν δύο ήττες και μια άλλη ομάδα (η Λιλ) είχε κι αυτή τρεις νίκες μέσα σε αυτά τα πέντε; Ο τίτλος δεν είναι ζήτημα πανικού τώρα, είναι ζήτημα πως όταν τρεις ομάδες τριγυρνούν στο ίδιο στόχο με δεκαπέντε πόντους διαφορά, η ομάδα που έχει ακόμα τρία αμυντικά κομμάτια να σώσει τον ουρανό ξεχωρίζει από μόνη της. Και οι τρεις συνεχόμενες ήττες του τίτλου σου φαίνονται παραμύθιο; Το ίδιο κουράγιο έχουν και εκείνοι που λένε πως η Λανς "ξέρει πως την επόμενη χρονιά θα είναι πάλι στις εξώσεις" — σαν να μην έχει κατέβει ποτέ ομάδα από το τέρμα της δεύτερης δεκαοχτάδας. Στη Λιγκ 1 τα αποτελέσματα γράφονται μετά βίας μία εβδομάδα πριν τελειώσει η χρονιά, όχι όταν κάποιος έχει κουραστεί να γράφει σχόλια στο κινητό.

Παιδιά, ας μην κολλάμε στις κουβέντες περί τίτλου τώρα — υπάρχει κάτι άλλο που τρώει συνέχεια τις οθόνες των τελευταίων ημερών και κοιτάζει κατάματα όλους όσοι αγχώνονται για το πρωτάθλημα της Λιγκ 1. Αυτό το τετράγωνο κάτω από όλα έχει πια γίνει η ζώνη εκείνου του πολύχρωμου καπέλου που όσο πιο πολύ σου ζεσταίνει το κεφάλι, τόσο πιο έντονα νιώθεις πως σου πέφτει πάνω. Κοιτάξτε πόσο επικίνδυνα συμπιεσμένο είναι εκεί: Μετς: 17 βαθμοί, τρεις αγωνιστικές ακόμα. Αυτοί δεν βλέπουν τίποτα άλλο μπροστά τους παρά ένα γήπεδο ανάποδα στη Ντιζόν και μετά… τρεις αγώνες στο σπίτι, ένα εκτός — σαν κάποιος να τους έκανε δώρο τις τρεις εύκολες αγγελίες εκείνους τους τρεις τελευταίους γύρους. Το πρόβλημά τους δεν είναι πια η συγκομιδή πόντων, είναι η ίδια η ψυχολογία του "από δω και πέρα": πώς να γυρίσεις πίσω έναν αγώνα όταν ήδη έχεις λυγίσει τρεις φορές σαν χαρτί. Ναντ: 23 βαθμοί, μία αγωνιστική ακόμα από τη σιγουριά της δεκαέκτης θέσης. Η ομάδα τους τα τελευταία πέντε έχει νίκη, δύο ισοπαλίες, δύο ήττες — σα να παίζει κάποιος σκάκι χωρίς πιόνια. Το μεγάλο τους ερώτημα τώρα δεν είναι "πώς να κερδίσουμε", είναι "πώς να αποφύγουμε την έκρηξη εκείνου του τελευταίου αγώνα που κάθεται σα σκοτεινή προφητεία". Νις: 32 βαθμοί — τρεις γηπεδούχοι αγώνες ακόμα μέχρι την τελευταία στιγμή. Αυτοί έχουν αποφύγει το μεγάλο άλμα προς τα κάτω όπως αποφεύγεις ένα ποτάμι όταν ξέρεις πως η άλλη πλευρά είναι βούρκος. Αλλά η ισορροπία τους είναι πιο λεπτή κι από τον κρίκο ενός δαχτυλιδιού: μία ήττα στο σπίτι τους με Νότιγχαμ ή μία ισοπαλία εκτός ενώ οι άλλοι δύο χάνουν… και βλέπουμε εκ νέου μια φωτογραφία από το παρελθόν όπου ο Πιέρ Σαντόρ μπαίνει στον χορό της σωτηρίας κάνοντας 3-2 μέσα στην έξτρα ώρα. Στο τέλος, λοιπόν, αυτοί είναι οι τρεις που δεν μπορούν πια να αγνοήσουν το βλέμμα του καθρέφτη: οι Μετς κάνουν πως δεν ακούν τίποτα αλλά όλοι ξέρουμε πως όταν τελειώνει ο Απρίλης εκείνοι τριγυρνούν σα άνθρωποι χωρίς προορισμό. Οι Ναντ έχουν τόσο μικρό περιθώριο που μόλις διαβάζουν τις προβλέψεις τους λυγίζουν κάτω από το βάρος των αριθμών. Κι όσοι είναι λιγότερο πιεσμένοι — η Νις — ξέρουν ότι το μόνο που τους χωρίζει από το μεγάλο γκρεμό είναι η μνήμη εκείνων των τελευταίων δευτερολέπτων όπου ένας αγώνας μπορεί να γυρίσει τα πάντα ανάποδα. Και καθώς αυτά γράφονται, μία φράση μένει σίγουρη σα σημάδι στο δέντρο εκείνου που ποτέ δεν έχεις θυμηθεί να κόψεις: μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα δεν έχει τελειώσει τίποτα. Ούτε οι τίτλοι, ούτε οι αγώνες κρίσιμης σημασίας — μόνο το γεγονός πως στο τέλος της ημέρας εκείνοι που στέκονται πιο κοντά στο γκρεμό καταλαβαίνουν πως τα πάντα γράφονται εκείνη την τελευταία βδομάδα.

Ρε αυτοί οι σκαντζόχοιροι στην Λανς τώρα τρέχουν σα διαβολογενιά; 😱 Τρία παιχνίδια έμειναν, η ομάδα του Ντίτριχ κάνει τον γύρο της ντροπής στα εκτός έδρας σουτάρειν — μόνο μία ισοπαλία στα τελευταία πέντε τους πέφτει σα κλέφτης στο τραπέζι. Όταν έπαιξαν εκείνοι στο Σεν Ντενί λίγες βδομάδες πριν, δεν τους έμεινε καν ο αναπνευστήρας! Και ο Παρί;; Τρεις συνεχόμενες ήττες;; Ψέματα βρωμερά! Έχουν αυτούς τους τρεις αγώνες σα τρία χέρια σε πόκερ που τους λείπουν μόνο μια κάρτα να κλείσουν το χέρι — και ξέρουν πως ακόμα κι αν κοπεί η σειρά τους σα γκαρνιέρες στη Μαδρίτη, εκεί που κάνουν τα εύκολα παιχνίδια τους, μια νίκη αλλάζει τα πάντα. Στις τελευταίες πέντε τους λένε L-W-W-D-W — τρεις νίκες, μία ισοπαλία, μία ήττα σα κάποιος τους έπνιξε με την πετσέτα ενώ έπαιζαν. Μα τι φάση είναι αυτή; Θυμάστε εκείνο το γκολ του Ζιρβέ που έκανε το 3-2 στη Ρεν;; Στην τρίτη του εμφάνιση μαζί τους — ήταν σα να βρήκαν τον κωδικό του χρηματοκιβωτίου την τελευταία στιγμή. Οι υπόλοιποι τριγυρνούν σα τυφλοί στον υπόγειο κακόφωνο: η Λιλ θέλει ακόμη τέσσερα παιχνίδια για να φτάσει τους Λεσιάν, η Λυών ξέρει πως όσο περισσότερο ψαλεύουν τόσο πιο πολύ γίνεται χώμα κάτω από τα πόδια τους. Αλλά εμείς εδώ;; Αυτή η ομάδα του Παρί ζει στις τελευταίες γωνιές του πρωταθλήματος σα αράχνη που περιμένει να τσιμπήσει την τελευταία μύγα πριν κλείσει η πόρτα. Και εκείνες οι τρεις αγωνιστικές;; Μπορεί ο τίτλος να είναι τυλιγμένος σα δυναμίτης σφιχτά στο χέρι τους — αλλά αυτοί ξέρουν ένα μυστικό: όταν φοράς γάντια πάνω από αυτά τα γάντια, τότε κανείς δε βλέπει τις σπασμένες φλέβες κάτω. Για τις υποβιβάσεις;; Οι Μετς έκαναν τον γύρο των γηπέδων σα κάποιος τους έδωσε πέντε φλασκάκια άδειο ουίσκι — 17 βαθμοί, τρεις αγωνιστικές ακόμα. Αυτοί δε βλέπουν τίποτα άλλο παρά μία ομάδα χωρίς όνομα πια, σα πτώμα που κολυμπάει προς την όχθη. Οι Ναντ;; Αυτοί έχουν μάθει να ζουν σαν τον φίλο που ξέρεις πως θα σου δώσει χρήματα αύριο — συνέχεια σου υπόσχονται πως "αύριο όλα θα αλλάξουν" αλλά εσύ ξέρεις πως όσοι φοράνε αυτά τα χρώματα πάντα καταλήγουν στον πάγκο των καμένων ομάδων. Και η Νις;; Αυτή έχει κάτι ψυχολογικό σα εκείνο το τυράκι στις γειτονιές που μπορείς να το σπρώξεις κάθε φορά αλλά τελικά μπαίνει ξανά μέσα από την ίδια χαραμάδα — μία νίκη στο σπίτι τους ή μία ισοπαλία εκτός, και κάνουν πάλι τα δύο τελευταία βήματα προς τον γκρεμό σα κάτι ανθρώπινο που ξέχασε πως υπάρχει πεδίο βαρύτητας. Περιμένω λοιπόν πως ο Παρί σηκώνει το σάκο του τίτλου σα τελευταίος βλάχος που κρατάει το σκοινί της γέφυρας πριν λυγίσει — και οι τρεις ομάδες κάτω γυρίζουν σπίτι νικητές… επειδή εκείνες τουλάχιστον τελείωσαν τον αγώνα πριν σκοτεινιάσει.

Τρεις συνεχόμενες ηττες;; ΡΕ!!! 🔥🔥🔥 Ο Παρί εδώ 15 χρόνια είναι σαν τον γάτο που πέφτει πάντα στα πόδια του - αυτοί δεν χάνουν τρεις φορές μέσα στον κήπο τους ούτε κι αν βάλουν σκυλιά στο γήπεδο! Και οι επικριτές σιγά σιγά τρώνε τις κάλτσες τους εκείνες τις ημέρες που τα λένε αυτά! 😤 Για δες τώρα την ιστορία: πριν δύο χρόνια η ομάδα είχε έναν αγώνα ΖΑΧΑΡΟΠΟΛΕΙΟ ΝΙΚΗΣΕ 4-0 στον δεύτερο ημίχρονο μετά από μια εκτέλεση CORNER ενώ οι αντίπαλοι είχαν δύο άνθρωποι λιγότερους... ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 💪 Ο Λοχάν ήταν σα στρατιώτης εκείνη τη βραδιά, όχι άμμος στην άμμο αλλά ΑΣΒΕΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΣΒΕΣΤΟ!!! Πόσοι θυμούνται εκείνη τη ΛΑΓΟΣΑ;;;; Αυτό εδώ δεν είναι ομάδα που ρουφιέται εύκολα... Αυτοί έχουν τρεις αγώνες ακόμα σα τρεις σφαίρες στο πιστόλι του πρωταθλητή!!! Και όταν βγάζουν το κεφάλι πάνω από τον ορίζοντα - ΜΠΑΜ!!! - πάλι κάνουν γκολ σαν εκείνο του κεφαλαίου στον φάουλ της Λιλ τον Οκτώβρη όπου ο Μπάλον από τον ΕΦΕΔΡΟ έστειλε την μπάλα ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ!!! Ο τίτλος δεν φεύγει έτσι εύκολα σαν σκόνη στον αέρα!!! 🏆

Εσύ θες παραμύθι ρε ΑΕΚέ; Οι σφαίρες εκείνες του πρωταθλητή;; 😭💸 Ο Παρί έχει τρεις αγώνες ΑΛΛΑ αυτά δεν είναι πιόνια σα шахматы — είναι ντόμινο πάνω από τριάντα εκατοστά τραπέζι! Μία νίκη της Λιλ εκτός με τους Λεσιάν, μία ισοπαλία εκτός της Λυών στη Λυών και η Λανς κάνει την τελευταία της επίθεση σα τις ημέρες που είχε στόμα − τρία γκολ στο κενό σα από αέριο δεξαμενής! Κοίτα το σύστημα των τριών ομάδων πάνω: Παρί 76, Λανς 70, Λιλ 61. Δώδεκα πόντους η μία μέσα σε τρεις αγωνιστικές;; Αυτό δεν είναι ζήτημα πίστης αλλά ρετσινιά στο κράνος του καθενός. Την τελευταία φορά που μου έπεσε στη σειρά μια τέτοια αναμέτρηση στη Λιγκ 1 βρήκα έναν αγώνα στον οποίο ο δεύτερος έκανε δύο νίκες ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ μέσα σε μία εβδομάδα ενώ ο πρώτος είχε χάσει μία εντός όλων στο περιθώριο — εκείνος ο αγώνας τελείωσε 2-1 αλλά όταν ξανακοίταξα τα στατιστικά είδα πως είχαν βγάλει τη μπάλα δέκα μέτρα πάνω από το τέρμα στον υπόλοιπο χρόνο. Εκείνη ήταν η χρονιά που έγινα μόνος μου σημαντικός παίκτης στο πρακτορείο μου — το έκανα κλειστό σύστημα σαν μπούμερανγκ: όσοι είχαν βάλει στον Παρί έχασαν, όσοι είχαν βάλει στον υποψήφιο κέρδισαν τέσσερα μπάτζους στο τραπέζι. Εγώ στοιχίζω πως ο Παρί σηκώνει το πρωτάθλημα ΣΕ ΩΡΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ — όχι επειδή είναι δικοί μας, αλλά επειδή στις τρεις τελευταίες φορές που έκαναν τρεις συνεχόμενες ήττες (κι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά φέτος) τελικά έκαναν τρεις νίκες στο τέλος σα γνώριζαν πως δεν έχουν άλλο κόσμο να πάνε. Μα τον τίτλο;; Του δίνω 70% ο Παρί, 20% η Λιλ και 10% άλλες τιμές ψυχολογίας − όπως λέω πάντα, το πρώτο βήμα του πράκτορα είναι να κόψει τις ψευδαισθήσεις του πριν του πάρει το ωράριο.

Πω πω πω ρε παιδιά τι φάση είναι αυτή;; 😮 Την Παρασκευή βράδυ βλέπω τον Παρί στο Μπορντό σα να πηγαίνει στον γάμο της νονάς του — ντύσιμο σαν ν' αρέσουν, προσωπικό σα θηρίο αλλά μετά τρεις ημέρες κατάλαβε ο κόσμος πως δεν πήγαινε για διακοπές! Αυτό εδώ;; Είναι σα να βλέπεις τον Λε Μαρσάν να κλείνει τα μάτια σφιχτά πριν τραβήξεις τη σκανδάλη στο τραπέζι της κουζίνας — ποιος ξέρει πώς θα τελειώσει! Και η Λανς;; Αυτοί έκαναν τρία παιχνίδια εκτός σπιτιού μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα στρατιώτες χωρίς εφόδια — μόνο μία ισοπαλία;; Μα εκείνοι οι τρεις αγώνες ήταν σα ν' έκαναν περίπατο στην Αφρική χωρίς σάντουιτς! Τώρα λένε πως έχουν ανοιχτή την πόρτα προς τον τίτλο;; Μα τους κοιτάς στα μάτια;; Εκείνοι ξέρουν πως ο μόνος δρόμος τους είναι αυτός που οδηγεί στη συνέχεια του πρωταθλήματος — όχι πάνω, κάτω. Αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το παλτό που έχεις χρόνια να φορέσεις: φοράς το γιατί έτσι κάτι λες στον εαυτό σου, αλλά όταν φτάσεις στον καθρέφτη κατάλαβες πως ήταν γάζες πάνω από γάζες! Και οι υπόλοιποι;; Η Λιλ αυτή τη στιγμή κάνει σαν τον τύπο που έχει δει τρεις φορές την ίδια ταινία στο σινεμά χωρίς ν' αλλάζει στάση — μόνο που εκείνοι δεν έχουν πού αλλού να πάνε! Στους τελευταίους πέντε είχαν τρεις νίκες, μια ήττα, μια ισοπαλία — σα να διαβάζει κανείς τον καιρό κάθε πρωί στο κινητό λέγοντας "σήμερα βρέχει" ενώ έξω έχει ήλιο! Αυτοί δεν είναι ομάδα πρωτάθλημα· αυτοί είναι ομάδα που ξέρει πως όσο πιο πολύ προχωράνε τόσο πιο δύσκολο γίνεται το σπίτι τους στον χάρτη. Εγώ εκεί;; Πιστεύω πως ο Παρί σηκώνει το πρωτάθλημα ΣΑΝ ΉΤΑΝ ΤΟ ΘΡΑΚΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🏆 Γιατί;; Γιατί όταν μιλάμε για τρεις συνεχόμενες ήττες στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές, μιλάμε για ανθρώπους που γνώριζαν πως έχουν τρεις ζωές ακόμα σαν τ' ατού στο παιχνίδι του πόκερ! Αυτοί έχουν κάνει πράγματα στους τελευταίους μήνες που ακόμα και η Λανς δε θα τόλμησε ποτέ· έκαναν έναν αγώνα στην Τουλόν εκείνος τον Φεβρουάριο σα να πήγαιναν στο γήπεδο με κουτάλες — και έκλεισαν το στόμα όλου του φόρουμ εκείνη τη βραδιά! Μην αφήνετε τις ψυχολογίες να σας τυφλώνουν εδώ — οι αριθμοί δεν είναι αυτοί που κάνουν ιστορία, αυτοί είναι αυτοί που την καταγράφουν! Και εκείνοι στον Παρί γνωρίζουν ένα πράγμα: όταν χτυπά η τελευταία σφυρίχτρα, έχουν τρεις ακόμη επιλογές για να γράψουν τον τίτλο τους εκεί που δεν μπορεί κανείς να τους αγγίξει πια! Οι άλλοι;; Αυτοί κάνουν πλάκα με τους γύρους τους σα τις σβούρες που γυρνάνε μέχρι τελικά να σπάσουν όλα στο πάτωμα — εκείνοι όμως εκεί που πρέπει, έχουν τρεις ακόμη σβούρες ακόμα! 😤

ποτέ στη ζωή μου δεν είδα τρεις ομάδες τόσο σφιχτές στο νήμα όσο αυτές τρεις τελευταίες βδομάδες — σα να κρέμονται όλες μαζί από την ίδια κλωστή ενώ κάποιος από πάνω τους κόβει τις τελευταίες ίνες μία προς μία. η Λανς εδώ που θυμίζει περισσότερο εκείνον τον φίλο που ξέρεις πως του αρέσει να κάνει φασαρία αλλά τελικά κάθε φορά γλιτώνει την ίδια στιγμή — μόνο μία ισοπαλία στα τελευταία πέντε, αλλά ξέχνα αυτά τα νούμερα εκείνα τα δάκρυα στο γήπεδο του Μπορντό όπου ξέμειναν χωρίς ανάσα. ο Παρί απέναντί τους σαν κάποιος που ξέρει πως ακόμα κι αν πέσει τρεις φορές σηκώνεται με τρεις γροθιές έτοιμες — 76 πόντους στους τρεις αγώνες τους σα τρία χέρια στα οποία λείπει μόνο η τελευταία κάρτα, και εκείνοι ξέρουν πως μία νίκη στο σπίτι τους πιάνει όλα εκείνα τα μαύρα σύννεφα σα μια γροθιά στο τραπέζι. κι αυτή η Λιλ εκεί που την κυνηγούν σα λαγός στον τελευταίο γύρο του αγώνα — 61 πόντους ακόμα, τρεις αγωνιστικές, αλλά κάθε νίκη τους σήμερα ακούγεται σα συναγερμός στον όγδοο όροφο όταν ξέρεις πως η πόρτα του καταφυγίου είναι κλειδωμένη. οι μπαγλαμάδες της ομάδας εκείνης έξω στη Λανς τρώνε ακόμα τις μπαταρίες τους σα τους τελευταίους ηλεκτρονικούς τζίτζικες του Ιουλίου — τρεις εκτός αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες χωρίς καμία ισοπαλία σα κάποιος τους ανάγκασε να τρέχουν στο σκοτάδι χωρίς φανάρι. αυτοί θυμούνται ακόμη εκείνο το αστείο 0-0 στη Λιόν πριν ένα μήνα σα να ήταν χθες, αλλά σήμερα οι αντίπαλοι τους βλέπουν μόνο μάτια γυαλιστερά σα πιάτα ζεστού τσάγιου. από την άλλη μεριά οι Μετς εκείνοι κάνουν σαν τους ανθρώπους που μάζεψαν όλα τα υπάρχοντά τους μέσα σε τρεις βαλίτσες χωρίς καν να κοιτάξουν πίσω — 17 πόντους σα τρία δόντια σπασμένα μέσα στο στόμα, τρεις αγωνιστικές ακόμα, και κάθε φορά που ανοίγουν την πόρτα του δημοσιογραφικού γραφείου βλέπουν τον εαυτό τους στην τελευταία σειρά των κερκίδων σα τίποτα περισσότερο από ένα σκιάχτρο ανάμεσα στους υπόλοιπους. κι εκεί είναι που ο Παρί τους κάνει μπάλα — αυτοί έχουν τρεις αγώνες σα τρία αβγά στο χέρι τους, αρκεί να μην τα σπάσουν πριν φτάσουν στο τέρμα. θυμάμαι όταν έκαναν εκείνον τον γύρο στη Λιλ πριν δύο χρόνια όπου μέσα σε μία εβδομάδα πήραν δύο νίκες ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ σα σατανάς που βγήκε από καπνοδόχο — εκείνος ο αγώνας τελείωσε 4-1, ο Λοχάν έκανε πιο πολλά γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά παρά ο αντίπαλος στη διάρκεια όλης της χρονιάς, κι όμως σήμερα όλοι ξαφνικά ανησυχούν για τρεις συνεχόμενες ήττες σα αυτές να είναι σημάδι καταστροφής. προσωπικά, δεν τους έδωσα ποτέ τόσο εύκολα ακόμα κι όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με εκείνον τον αστυνομικό αγώνα στη Λιλ όπου έμειναν δεκαμένοι λεπτά στο δεκαπέντε — εκείνοι βγήκαν νικητές επειδή είχαν τρεις ακόμη σφαίρες στο πιστόλι τους, σα σπουδαστές που ξέρουν πως το κλειδί της επιτυχίας κρύβεται όχι στο πόσο δυνατό χτυπάς την πόρτα αλλά στο πόσο χρόνο έχεις ακόμα μέχρι να γίνει σκόνη η ξυλεία. όμως εδώ πάλι φτάνουμε στο μεγάλο δίλημμα: η Λιλ αυτήν τη στιγμή κάνει σαν εκείνον τον τύπο που διάβαζε την ίδια εφημερίδα κάθε πρωί χωρίς ποτέ να αλλάξει θέμα — τρεις νίκες στα τελευταία πέντε, μία ήττα, μία ισοπαλία, σαν τον καιρό στη Χαλκιδική που κάθε πρωί βρέχει ενώ έξω λάμπει ο ήλιος. αυτοί δεν είναι ομάδα τίτλου ακόμα, αυτοί είναι ομάδα που ξέρει πως όσο προχωράνε τόσο πιο δύσκολο γίνεται το σπίτι τους στον χάρτη, σα κάποιος που προσπαθεί να βρει δρόμο μέσα στο δάσος εκεί όπου όλα μοιάζουν ίδια. κι όμως εκεί είναι που ο Παρί τους ρίχνει την τελευταία σφαίρα σα σιωπηλό χτύπημα — μία νίκη εκτός έδρας, μία ισοπαλία στις Λεσιάν, κι αμέσως ξεχνάς πως υπήρχε κάτι άλλο εκεί έξω εκτός από αυτούς. στο τέλος λοιπόν δεν μένει παρά η ερώτηση του αιώνα: αυτή η ομάδα του Παρί έχει τρεις αγώνες ακόμα σα τρία κλειδιά στο ντουλάπι της δόξας, κι όμως όλοι αυτοί οι ψύλλοι στον πάγκο τους νομίζουν πως μόλις χάσουν τρεις φορές στη σειρά το πρωτάθλημα πετάγεται σα φύλλο χειμώνα. εγώ εκεί πιστεύω πως όσοι έχουν ζήσει αυτά εδώ τα χρόνια ξέρουν ένα πράγμα — οι τίτλοι δεν γράφονται στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, γράφονται μέσα στα μυστικά δωμάτια των ομάδων εκεί όπου ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να σφίγγουν τα δόντια τους όταν ακούνε τη λέξη "τίτλος". τρεις αγωνιστικές ακόμα, τρεις σφαίρες ακόμα, τρεις ευκαιρίες ακόμα — κι αυτός που τελικά σηκώσει το τρόπαιο σίγουρα δε θα είναι εκείνος που φοβήθηκε περισσότερο... γιατί όπως λέει και το παλιό ρητό: αυτός που φοβάται πάντα χάνει πρώτο το χαρτί του.