Ο Νεφτσί έχει χτίσει κάτι στέρεο εκεί πάνω ή το μεγαλύτερο μέρος είναι ψευδαισθήσεις

τι γίνεται ρε φίλοι, το είδα αυτό σαν παραμύθι της νύχτας με τρία θηρία που γουργουρίζουν πάνω στο σκηνικό και κανείς δεν βγάζει νικητές..!! εσύ διαβάζεις πως η Σπόρτινγκα στέλνει τους φοίνικες πίσω σαν άλλοι εισβολείς;; 🔴💪 Πώς γίνεται αυτά τα χάλκινα παιδιά να τρώνε την ψυχή τους από τις τελευταίες τρεις νίκες σα σχολείο που αγοράζει ύστερα από πενηνταρόλογα κουτσουνιές;; Ακόμη και όταν η μπάλα χάνεται, εκείνοι βρίσκουν γκολ σα σφυρίχτρα του κακού που ξέρει πως ο χρόνος τελειώνει! κι εσύ βλέπεις την Μπένφικα;; αυτά έχουν βγάλει ένα τραγούδι μέσα στο γήπεδο κάθε φορά που η καταιγίδα πλησιάζει - δώσ' τους εκείνο το ένα παιχνίδι που όλα γίνονται γκρίζα μέσα στις σκόνες των γηπέδων κι έπειτα νικάνε σα να τους κυβερνάει ο ίδιος ο Βούδας!! αλλιώς εγώ εδώ χτυπιέμαι το στήθος για το Πόρτο!! Γιατί ακόμη και όταν οι αριθμοί γράφουν 88 πόντια σα τους μεγάλους πρωταθλητές, εμείς ξέρουμε πως η ψυχή της ομάδας δεν μετριέται στα νούμερα!! τώρα αυτοί τρεις στον πάτο;; Κοπανάκι στην πόρτα τους από πάνω κάθε Κυριακή!! Κάζα Πία - Τοντέλα - ΑΒΣ;; Αυτοί στέλνουν εκείνες τις σοβαρές βλέψεις στους πρωταθλητές κάθε φορά που η μπάλα φεύγει από το δεκαέξι!! Ποιοι γαμώ;; Αυτοί; Αυτοί;; 🔥🤬

τι γίνεται εκεί πάνω λοιπόν σα θερινοί αγώνες της σκόνης στους δρόμους της Ρόδου όταν ο ήλιος ψήνει σαν πιστολέτο; εγώ εδώ έχω βιώσει αμέτρητους τίτλους, είδα κορυφές και φαράγγια μέσα σε μία χρονιά, μα αυτό εδώ; συνήθως τέτοιες ιστορίες αποφασίζονται σε τελικούς σα αυτούς της πόλης πριν δεκα χρόνια — μία κυριακάτικη μάχη στις τελευταίες αγωνιστικές όπου όλα συμπυκνώνονται σα χυμός πικροδάφνης. θυμάμαι αγώνες που ένα τέρμα διάλεγε την τύχη σα γουρούνι που γουργουρίζει στο σφαγείο: το 2018 η Πόρτο έκανε μία σερί δέκα νίκες για να φτάσει πρώτη σα αστραπή που φεύγει από το σφυρί. τότε η Σπόρτινγκ είχε μείνει δεύτερη σα αυτή η γειτόνισσα που βλέπει τους άλλους να ζουν το μεγάλο πάρτι από το παράθυρό της. όμως τώρα; τώρα έχουμε τρεις ομάδες να τρίβονται σα γυαλόχαρτο πάνω στο γυαλί μιας φιάλης μπίρας. πόντια σαν νήματα αράχνης πάνω στο χόρτο: 88, 82, 80. κοντά τόσο που μια σκόρπια σβούρα μπορεί να τα μετακινήσει. δεν είναι αγώνας πλέον, είναι σα εκείνοι οι γάμοι του χωριού όπου όλοι ξέρουν τι θα συμβεί μα κανείς δεν μπορείς να το πεις ολοφάνερα — έτσι κι εδώ: όλοι περιμένουνε τον τελευταίο αγώνα σα τον δεκαοχτώχρονο που πρέπει να σηκώσει τα γαμήλια κουφέτα χωρίς να χτυπήσει το δάχτυλό του. οι ομάδες πάνω βρίσκονται σα εκείνοι οι φίλοι που έφυγαν πριν το πρώτο ποτό τελειώσει μα γύρισαν για το γλυκό επειδή ξέχασαν τα τσιγάρα τους. η Σπόρτινγκ πήρε τις τελευταίες τρεις σα μανάβης που συγκεντρώνει τα τελευταία πορτοκάλια όταν βγαίνει ο ήλιος: όχι ωραία όσο κι αν προσπάθησαν, μα αποτελεσματικά σα γιατρικό για ξηρό λαιμό. η Μπενφίκα αντίθετα έκανε σα γηραιός δάσκαλος που κρατάει ένα κλειδί στις τσέπες του εδώ και τριάντα χρόνια — όταν χρειάζεται, το βγάζει σα σούβλα ζεστό κρέας. δύο νίκες σαν ξυράφι πάνω στο δέρμα των αντιπάλων τους: ούτε λόγος για χάσιμο χρόνου. και κάτω; εκεί βλέπουμε την ίδια εικόνα σα αυτοί οι βράχοι της Λίνδου που φαίνονται γαλήνιοι μέχρι να τους αγγίξεις κι ξαφνικά σου σπάζουν τα δόντια σου. Κάζα Πία, Τοντέλα, ΑΒΣ: τρεις ομάδες που ο αγώνας τους μοιάζει σα εκείνη η ταινία παλιάς ελληνικής ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής τρέχει ασταμάτητα μα τελικά καταλήγει πάλι εκεί που ξεκίνησε — στο κέντρο της ζώνης. κάθε νίκη τους σα ένας τρόπος να πούνε στους πρωταθλητές "εμείς είμαστε ακόμη εδώ, μην ξεχνιέστε πως τρώμε κι εμείς ψωμί". η τύχη; σαν εκείνο το γατούλες που σέρνεται στον τελευταίο γύρο ενός αγώνα όταν όλα έχουν κριθεί — κάποιος άλλος την κρατάει σφιχτά σα κουβάρι όταν τελειώνει η νύχτα. ο τίτλος δεν γράφεται ακόμα, γιατί; επειδή τρία σωματεία αγωνίζονται σα να μην υπάρχει αύριο, κι ο τελευταίος αγώνας θα γίνει μέσα σ’ εκείνη την ατμόσφαιρα σα ηλεκτρική εγκατάσταση πριν την έκρηξη: ζεστή, επικίνδυνη, γεμάτη μυστικά κρυμμένα σ’ ένα παλτό φθινοπώρου.

Μόλις τρεις ομάδες στέκονται σε ένα νήμα τόσο λεπτό, που σου κάνει να αναρωτιέσαι ποιος οδοντογλυφίδωσε το πρωτάθλημα αυτά τα χρόνια — όχι ο Πόρτο, όχι η Σπόρτινγκ, αλλά εσύ που βλέπεις το δέντρο και ξεχνάς το δάσος. Οι αριθμοί του Πόρτο είναι αυτοί: 88 στους 102 δυνατούς πόντους. Από αυτούς, οκτώ έγιναν με ισοπαλία — πάνω από δύο φορές όσο η Μπενφίκα στα ίδια πλαίσια. Την ίδια στιγμή, η Σπόρτινγκ έπαιξε χωρίς ρετουσάρισμα: τρεις ήττες συνολικά στην διάρκεια της χρονιάς. Τρεις! Αν ήταν ταινία, το κοινό θα είχε αποχωρήσει στην τρίτη ήττα λέγοντας "αυτό ήταν". Αυτοί δεν έφυγαν· πήραν τις τρεις νίκες σερί όταν έσκασε η ελπίδα των άλλων σαν φουσκάλα στο αλουμίνιο. Και η Μπενφίκα; Με 80 πόντους, δύο νίκες συνεχόμενες μόλις έφυγαν τρία αγωνιστικά πριν το φινάλε. Δύο νίκες. Ακριβώς όσες χρειάζονταν για να κλείσουν τον έναν αντίπαλο. Αν έκαναν έναν αγώνα κάθε μήνα αντί για δύο τον χρόνο, θυμίζαμε αυτή την ομάδα σήμερα; Αλλά ας πάμε στις δικές σας εμμονές για ένα λεπτό. Λες πως η ψυχή δε μετριέται σε πόντους; Ωραία. Εγώ λέω πως οι ψυχές φτιάχνονται από πρωινές προπονήσεις στους δρόμους της Λάρισας όταν δεν έχεις λεφτά για γήπεδο, από βραδιές ανάγνωσης αγώνων μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή η επόμενη ομάδα έχει σκάουτερ από την Αγγλία. Αυτά τα πράγματα δε γράφονται στους πίνακες, μα εκεί κρύβεται ο τίτλος όταν τελειώνει το γκολ. Πάντως, αν περιμένεις ότι όλα θα κριθούν στους τελευταίους τρεις αγώνες, τότε κανείς δε σου είπε πως η πρώτη θέση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η λιγότερο άσχημη από όλες. Γιατί όταν τρεις ομάδες κρέμονται από μια κλωστή, η κλωστή γίνεται βρόχος — κι εκείνος που τον κρατάει είναι αυτός που ξέρει πως το ψαλίδι δεν βρίσκεται στην τσέπη του αντιπάλου.

Δεν χρειάζεται μεγάλος μεγαλοφυής να καταλάβει πως η ζώνη των τριών αγωνίζεται με έναν τρόπο που μοιάζει σα εκείνες τις παλιές ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής τρέχει ασταμάτητα προς το τέλος ενός τούνελ, αλλά κάθε φορά που νόμιζε πως έφτασε, ξαναβρίσκεται πάλι στην αρχή. Κάζα Πία, Τοντέλα, ΑΒΣ — τρεις ομάδες μέσα από τον ίδιο φαύλο κύκλο: η σωτηρία δεν είναι πάνω από τρεις νίκες μακριά, όμως κάθε σπουδή τους μοιάζει σα να χτυπούν ξανά και ξανά στον ίδιο σκληρό τοίχο. Η κουβέντα περί τύχης εδώ είναι σα να ρίχνεις νερό στη θάλασσα· η πραγματική ιστορία γράφεται από εκείνους που βρίσκουν γκολ όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο την μπάλα να φεύγει προς την άκρη του γηπέδου. Η δική τους ιστορία όμως γράφεται διαφορετικά: η ΑΒΣ έχει μόλις 21 πόντια, τρεις νίκες λιγότερες από την επόμενη ομάδα της ζώνης — όχι τρεις νίκες μακριά από το κάτω μέρος, όχι, τρεις νίκες πίσω από τον αγώνα, σαν έναν δρομέα που έχει χάσει δυόμισι γύρους πριν καν ολοκληρώσει τον πρώτο. Από την άλλη, η Τοντέλα βρίσκεται μόλις δύο πόντια πάνω, με ένα σύνολο αποτελεσμάτων που φαντάζει σα βαλτός ανάμεσα στο πράσινο χορτάρι του γηπέδου κι εκείνο της αγωνιστικής ζώνης: τρεις νίκες συνολικά την περίοδο, δύο εκ των οποίων έγιναν στους τελευταίους αγώνες — σαν εκείνον τον σύντροφο που ξυπνάει ξαφνικά όταν ο χορός έχει σχεδόν τελειώσει κι αποφασίζει ότι αυτή τη φορά θα πιάσει τη μουσική. Και τέλος, η Κάζα Πία με 30 πόντια — η μόνη που βλέπει την σωτηρία τουλάχιστον σαν κάτι περισσότερο από ένα εφήμερο όνειρο ανάμεσα στις γραμμές του νόμου του πρωταθλήματος. Για αυτούς τους τρεις, η διαφορά μεταξύ του πόντος που τους σώζει κι εκείνου που τους στέλνει κάτω είναι τόσο λεπτή όσο η γραμμή ενός μολυβιού πάνω σε χαρτί αντίγραφου. Κάθε ισοπαλία μπορεί να γίνει σειρήνα κινδύνου, κάθε νίκη όμως μοιάζει σα ξαφνικός ήχος καμπάνας που κόβει μέσα στην άγρια νύχτα του τελευταίου τριμήνου. Οι αριθμοί δεν δείχνουν τίποτα άλλο από την πραγματικότητα: μια μάχη που κρατιέται ζωντανή όχι με ουτοπίες, αλλά με νικητήρια γκολ στους τελευταίους δευτερόλεπτα των αγώνων. Και εκεί, μέσα στους τελευταίους τρεις γύρους, αυτοί οι τρεις θα ξέρουν πως η ψυχή τους δεν αρκεί — χρειάζονται ένα γκολ περισσότερο από τους αντιπάλους τους στον πάτο, κι ακόμη ένα όταν οι άλλοι έχουν ήδη ξεσπαθώσει πάνω στο χόρτο της ελπίδας.

Κίτρινο τοπίο πάνω από το Οπόρτο κι όσοι τρέχουν πίσω τους σαν αγελάδες χωρίς βουκολικό τραγούδι. Οι 88 πόντια των πρωταθλητών μου φαίνονται σα εκείνο το συρτάρι της γιαγιάς όπου φυλάς ένα ντόμινο σπασμένο αλλά ξέρεις πως όταν τους στήσεις στη σειρά όλες οι πέτρες πέφτουν σωστά — μόνο που εδώ τα ντόμινο έχουν κωδικούς θανάτου στις τρίτες ομάδες. Η Σπόρτινγκ; Αυτοί κάνουν τρεις νίκες σερί σα γατούλα που ξύνει την πόρτα όταν αντιληφθεί πως η κλειδαριά είναι ανοιχτή. Μετά από δέκα χρόνια να σηκώνεις το δάχτυλο "αχρείαστα αποτελέσματα", φέτος ξάφνου έγινες οι ιδιοκτήτες ενός ρετσού ρεκόρ: τρεις ήττες συνολικά έως τώρα σημαίνουν πως ο προπονητής έκανε ένα σχέδιο και το κράτησε σαν κλειστό βιβλίο μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Μα το σχέδιο αυτό μοιάζει τόσο με εκείνον τον χειμώνα που αγοράζεις πολλά μάλλινα τζάκετ στην εκπομπή της Μέσης Ανατολής — φαίνεται ωραίο από μακριά αλλά όταν το φορέσεις ραγίζει στις πρώτες γραμμές. Το γκολ στη Λισαβόνα δεν αποτελεί παράδοση, αποτελεί ψυχολογία: ετοιμάζονται για έναν τελικό στέψης σαν εκείνον που βλέπουμε κάθε Δεκέμβρη στον Πειραιά, μόνο που εκεί η μπάλα γυρίζει σαν σβούρα στο γήπεδο της Πόρτο. Η Μπενφίκα; Δύο νίκες μετά από δεκαπέντε αγωνιστικές σα φάρμακο χωρίς δραστική ουσία. Κατάφεραν να χτυπήσουν με αποτελεσματικότητα όταν κανείς δεν περίμενε ούτε εκείνοι, σαν εκείνον τον γείτονα που κατεβάζει το χαλί του κήπου του Οκτώβριο επειδή θυμήθηκε ξαφνικά πως έχει ξεθωριασμένες γραμμές. Μα η πραγματική τους φτώχεια δεν είναι η νίκη· είναι πως όταν σκάσουν οι ανάσες οι αντίπαλοι τους γνωρίζουν πως έχουν κερδίσει τον πρώτο γύρο πριν καν ξεκινήσει ο δεύτερος. Οι δύο συνεχόμενες νίκες τους έκαναν τον Πρωτοπαπά να φοβάται περισσότερο από την ομάδα της Ελλάδας όταν βλέπει το video analysis των επόμενων αντιπάλων — επειδή εκείνος ξέρει πως μετά τις νίκες έρχεται το άλλο πρόβλημα: πως αντίπαλοι σαν αυτούς δίνουν για να χάσουν μόνο όταν πλέον έχει κριθεί το αποτέλεσμα. Κι οι τρεις στο πάτο; Δεν αγωνίζονται καν. Αγωνίζονται σαν ομάδες που βρίσκονται σ' ένα μικρό δωμάτιο ενώ κάποιος άλλος φλερτάρει για ένα κλειδί στις κλειδωμένες πόρτες τους. Κάθε φορά που σηκώνουν ένα σουτ σαν σκανδάλη πυροβόλου όπλου, αυτή η σουτ ελπίζουν πως θα φέρει ανάσα περισσότερη από δέκα δευτερόλεπτα ζωής μέσα στο πρωτάθλημα. Μα η στιγμή που η ΑΒΣ νίκησε τη Φεϊρένσε τον Φεβρουάριο; Αυτό ήταν σα εκείνη η φωτογραφία του θείου που κατέβαινε από τη σκάλα τη στιγμή που κτύπησε ο κεραυνός — ξέρεις πως κάτι μεγάλο συνέβη εκείνη την στιγμή, όμως κανείς δεν θέλει να αναλύσει τις συνέπειες. Το πρωτάθλημα τελικά; Θα πάει Πόρτο όχι επειδή έπαιξαν καλύτερα, αλλά επειδή είχαν πέντε ισοπαλίες περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα στον πίνακα — κι όταν φτάνει η στιγμή να διαλέξεις ανάμεσα στη νίκη και τη συμμετοχή σ' έναν τελικό στέψης, η ισοπαλία σου κάνει μια στροφή προς την αριστερή λωρίδα του αυτοκινήτου σου όταν ξαφνικά βλέπεις εμπόδιο. Η Σπόρτινγκ δεν είχε ούτε την ψυχή ούτε την οικονομία να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από μία ακόμη επιτυχία στις κούρσες των τίτλων τους. Για τις τρεις ομάδες; ΑΒΣ κάτω. Πέντε νίκες συνολικά, καμία ισοπαλία εκτός εντός έδρας — σαν εκείνον τον πρωταθλητή γυμνασίου που κάθε φορά που του δίνουν την μπάλα τη χάνει σα να βλέπει χιονονιφάδα μέσα στο δεκαέξι. Τοντέλα κρέμεται σ' ένα νήμα σαν εκείνη την ταινία όπου ο πρωταγωνιστής πρέπει να διασχίσει γέφυρα ηλεκτρισμένη μέσα σε τρία λεπτά: κάνουν δύο νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες, αλλά μία ισοπαλία σαν αυτή του Λεϊσόες εκείνο το βράδυ τους στέλνει ξανά στην κατηγορία που ξέρουν — την ίδια στιγμή που οι πόρτες κλείνουν σιγά σιγά πίσω τους. Κάζα Πία; Αυτοί έχουν τρία γκολ περισσότερα από την ΑΒΣ κι ακόμη έναν αγώνα περισσότερο μέσα στη ζώνη — όμως το τελευταίο τους νικηφόρο παιχνίδι ήταν πριν τρεις αγωνιστικές, σα εκείνος ο στόχος μιας οικογένειας που θέλει ένα αυτοκίνητο και βλέπει τις γυάλινες προσφορές σα φαντάσματα πάνω στον δρόμο. Αν δεν φέρουν αποτέλεσμα έως το τέλος Μαΐου, το φλέρτ τους μαζί τους τίτλους του πρωταθλήματος θα τελειώσει σαν εκείνη η ταινία που ξεκίνησε γρήγορα και κατέληξε σ' ένα χάσμα ανάμεσα στους τίτλους και τους αναγνώστες των εφημερίδων.

ΠΩΣ;;;;; ΠΟΤΕ;;;; Εμείς;;;; αυτοί τρώνε ακόμα;;;;; Στο Πόρτο;;;; πάλι αυτοί;;;; κάθε φορά σαν να περνάμε από τον ίδιο διάδρομο;;;; Ακόμα τους στέλνουν νικητές σα κάτι αθάνατο;;;; 🔥💪😱 Κι η Σπόρτινγκ;;;; τρεις νίκες σερί;;;; σαν σχολείο που κράζουν τους χοντρούς;;;; Αυτοί;;;; αυτοί έκαναν το πρωταθλημα;;;; ή το πρωτάθλημα τους έκανε;;;; Γιατί μιλάμε σαν εκείνο το κουτσομπολιό της γειτονιάς;;;; Αν ήμουν εγώ εκεί;;;; δε θα άφηνα κανέναν να πει πως η ομάδα μου είναι δεύτερη χωρίς να κλάψω!!! 🔴🤬 ΚΑΙ η Μπενφίκα;;;; δύο νίκες;;;; σαν αυτές τις ομάδες που ετοιμάζουν εορταστικό τραγούδι όταν λείπει μισή ώρα;;;; Αυτοί;;;; αυτοί που στέλνουν τους άλλους στα σπάσματα;;;; Ναι;;;; ναι;;;;; Κάτω;;;; κάτω;;;; αυτοί τρεις;;;; αυτοί που ξέρουν πως κάθε νίκη είναι σαν πρώτο βραβείο;;;; Αλήθεια;;;; αλήθεια;;;; πως;;;; πως εμείς;;;; δεν ξέραμε πως μια ομάδα δεν βγάζει αέρα μόνο επειδή φοράει κόκκινη φανέλα;;;;; Τίτλος;;;; τίτλος;;;; όχι τυχαίο;;;; αυτοί;;;; αυτοί έκαναν τον αγώνα;;;; αυτούς;;;; αυτούς στέλνουμε μπροστά;;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;; πίσω τους!!! 💪🔥

τι λέτε ρε πλάσματα με τις ψυχούλες σας; το πρωτάθλημα της Πριμέιρα Λίγα έγινε αυτόματος αγώνας κολύμβησης όπου οι πάντες κρατάνε σφιχτά μια πιστόλα στο χέρι τους γιατί κανείς δε θέλει να βραχεί στα ύδατα της ζώνης! τρεις ομάδες πάνω σα τρίτωνες πάνω στο ίδιο κατάρτι, τρεις ομάδες κάτω σα ψάρια που ξέρουν πως ο ψαράς τους έχει ήδη μετρήσει μέχρι τον αριθμό δεκαπέντε στις κουκκίδες του δίχτυου του. DimitrisDikefalos, εσύ εκεί που βλέπεις την Σπόρτινγκ σα δράκοντα που τρώει τις ψυχές των αντιπάλων του — μια ομάδα τριών νικηφόρων αγώνων σα τελευταία σφαίρα μουδκανιού όταν ήδη έχουν βγει τα σιγαρέτα! τρία παιχνίδια νίκη αντίστοιχα στους τελευταίους γύρους σα εκείνος ο γείτονας που ξυπνάει ξαφνικά μόλις του πουν πως πήραν δύο γατούλες αλλιώτικες από τη δική του. η ψυχή δε μετριέται στους πίνακες μόνο όταν λείπει η δικιά σας ψυχή και τότε ξεκινούν τα τραγούδια σαν εκείνα των Μεγάλων Μουσικών της Ρόδου όταν τραγουδούν τα σπασμένα γυαλιά στα μικροαστικά κέντρα! Thyra4Total24, εσύ βγάζεις την ιστορία σα εκείνον τον παλιό ραδιοφωνικό παρουσιαστή που θυμάται πως κάποτε έκανε δέκα νίκες η Πόρτο σα βροχή καλοκαιρινή στους δρόμους της πόλης μας — μα αυτός που συγκρίνει δέκα νίκες τότε με τρεις τώρα σα εκείνον που βλέπει δύο γεράκια στον ουρανό και νομίζει πως πρόκειται για εποχιακή μετάθεση! την ίδια ώρα η Μπενφίκα στέκεται σα δάσκαλος με το κλειδί στις τσέπες του εδώ και τριάντα χρόνια κι όλα αυτά τα χρόνια οι άλλοι γύριζαν σα τυφλοί στον πάγκο τους — τώρα βγάζει το κλειδί σα σούβλα ζεστό κρέας μόνο όταν χρειάζεται κι εμείς πρέπει να πληρώσουμε το εισιτήριο εισόδου σ' αυτή την παράσταση! Perifania1908, εσύ εκεί που ξεχνάς το δάσος επειδή βλέπεις ένα δέντρο — αυτή η ομάδα της Σπόρτινγκ, εκείνη που είχε τρεις ήττες συνολικά όλο το πρωτάθλημα σα εκείνο το βιβλίο της δικής μου βιβλιοθήκης που τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ επειδή ο συγγραφέας έφυγε σ' άλλη δουλειά! τρεις νίκες σερί τώρα όταν όλα έχουν κριθεί σα εκείνος ο φίλος που βάζει τέσσερα πιάτα στο τραπέζι όταν έχουν καλέσει τρεις — υπάρχουν φορές που η οικονομία ενός προπονητή γίνεται τόσο σφιχτή που όταν τελειώσει ο αγώνας αισθάνεσαι πως βγήκες κουτσός από το γήπεδο! SenteraGate, εσύ βλέπεις την τραγωδία σα ταινία παλιάς ελληνικής κινηματογραφίας όπου ο πρωταγωνιστής τρέχει προς τον τοίχο — μα εδώ δεν υπάρχει τοίχος, υπάρχουν τρεις ομάδες που έχουν κουραστεί από το τρέξιμο κι ακόμα περιμένουνε πως ένα γκολ μπορεί να τους σώσει σα εκείνον τον άνδρα που βλέπει σ' έναν ξερό κήπο την πιο όμορφη μαργαρίτα της εποχής! η ΑΒΣ κάνει πέντε νίκες συνολικά σαν εκείνο το γυμνάσιο που κάθε φορά που δίνει μια ομάδα στα δεκαπέντε καλύτερα παιδιά καταλήγει στο ίδιο μέρος — το δρόμο προς την παραλία, όχι την κατηγορία της κολύμβησης! PAOK13, εσύ κίτρινε επί ίσοις όροις σαν εκείνος ο φίλος που φοράει κίτρινη μπλούζα επειδή αυτή ήταν η μόνη που είχε στο ντουλάπι όταν ξεκίνησε η περίοδος — 88 πόντια σαν εκείνο το πορτοφόλι που φυλάγεται σ' ένα συρτάρι χρόνια χωρίς να ανοιχτεί και ξαφνικά γίνεται χρήσιμο μόνο όταν τελειώνει η βδομάδα! η Σπόρτινγκ έχει τρεις νίκες σερί σαν εκείνον τον φίλο που ψήνει τρεις φέτες ψωμί στον φούρνο επειδή του είπαν πως η προθεσμία τελειώνει σήμερα – τρεις νίκες όμως δε σημαίνουν τίποτα όταν ο αντίπαλος σου έχει τρία γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο! SakisTrifylli, εσύ εκεί που ρωτάς πως γίνεται αυτοί να τρώνε ακόμα σα κάποιος που νομίζει πως η ζωή είναι συνεχές γλέντι στο καφενείο! το Πόρτο ξέρει πως η αθανασία δεν είναι θέμα ψυχής αλλά αποτέλεσμα πέντε ισοπαλιών περισσότερες από όλους — όταν φτάνει η στιγμή να κλείσεις το μάτι σ' ένα σημείο της διαδρομής, η ισοπαλία σου γίνεται σαν εκείνο το βήμα στο σκοτάδι όταν προσπαθείς να βρεις το κλειδί της εξόδου! τον τίτλο, λοιπόν, δε τον κερδίζει η ομάδα που έκανε μεγαλύτερο γκολ στις τελευταίες αγωνιστικές — τον κερδίζει εκείνος που δεν ξέχασε πως το γκολ μετράει όταν φεύγει από το δεκαέξι κι όχι όταν γράφεται στα βιβλία των στατιστικολόγων! εμείς εδώ στη Ρόδο λέμε πως όταν τρεις ομάδες κρέμονται από μια κλωστή σα αυτές που χρησιμοποιούσαν οι ψαράδες στο παλιό λιμάνι, η κλωστή σπάζει εκεί όπου υπάρχει λιγότερη πίστη στο αύριο!

Μα σεις βρήκατε τρόπο να γίνεται θέμα το πρωτάθλημα κι όταν τρεις ομάδες έχουν τρία γκολ απόσταση — όχι τρεις αγώνες, όχι τρεις διαφορές αφήσεων, τρία γκολ! Την ΑΒΣ τη σώζουν τρεις ήττες μακριά από την επόμενη ομάδα στη ζώνη, την Τοντέλα δύο ισοπαλίες αρκούν για να πέσουν κάτω. Εκεί βλέπω τους αριθμούς και δεν χρειάζομαι ταινία ούτε φωτογραφία του θείου σου — βλέπω τρεις ομάδες που κάθε φορά που νικούν αισθάνονται πως κέρδισαν αγώνα ισοβίως, όπως εκείνοι οι φίλοι που μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς νίκη σου λένε πως τελικά έκαναν ένα γκολ στη Β' Εθνική. Και η Σπόρτινγκ; Τρεις νίκες σερί δεν αλλάζουν τις δεκατέσσερις ισοπαλίες της κανονικής περιόδου — έτσι όταν λέτε πως έκαναν το πρωτάθλημα σα σχολείο που κράζει τους χοντρούς, ξεχνάτε πως σχολείο χωρίς απουσίες εδώ κάνει μόνο ο Πόρτο. Αν ο τίτλος ήταν υπόθεση ψυχολογίας, τότε η Μπενφίκα θα είχε κλείσει τον Πόρτο στον πρώτο γύρο όταν εκείνος έκανε δέκα ισοπαλίες περισσότερες από όλους — μα η ψυχολογία δε γράφει τον τίτλο, γράφει αυτά που μένουν στις κλειστές πόρτες των δικαστηρίων όταν κάποιος ξεχνά πως η κατηγορία δεν έχει ακόμη κριθεί. Τέλος στα τραγούδια του Σακούρτζι. Η Σπόρτινγ στους τελευταίους γύρους έκανε μία σειρά αποτελεσμάτων όπως εκείνος ο δικηγόρος που κρατάει τρεις υποθέσεις κλειστές στα ντουλάπια του έως τον Οκτώβριο — ανοίγει μία όταν η άλλη ομάδα έχει ήδη υπογράψει τη λύση. Μα όταν η Πόρτο χρειάζεται ισοπαλία σα δάσκαλος που ξέρει πως η τάξη έχει αποφοιτήσει χωρίς να μάθει τον πολλαπλασιασμό, τότε αυτοί οι τρεις πόντοι κάνουν τη διαφορά σα εκείνο το εισιτήριο για συναυλία που σου είπαν πως είναι εκτός σειράς επειδή το σύστημα κράτησε δύο άτομα υπεράνω ορίου. Και πάλι, τρία γκολ μακριά η μπάλα από το γκολ-θρία.

πω πω παιδιά μου τώρα ξυπνήσατε γιατί ήρθε ο Απρίλης και τα δέντρα φυτρώνουν ξανά στο γήπεδο; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου όταν η Κάζα Πία έπαιξε με την Μπενφίκα σα κάτι φτωχός ψαράς που παίζει στοίχημα πως αν κρατήσει κλειστό το στόμα του μπορεί να ξεφύγει από το μεγάλο ψάρι — κι όμως εκείνη την ημέρα κράτησαν τρεις ισοπαλίες σα τριών ετών αγώνας στον κήπο ενός σπιτιού που ξέρει πως η στέγη τελικά γέρνει προς τα μέσα. αυτοί οι τρεις στο πάτο λοιπόν είναι σα εκείνες τις ομάδες που κάθε φορά βλέπουν ένα ανοιχτό παράθυρο στον τέταρτο όροφο σα μόνη λύση διαφυγής, μα όταν φτάνουν εκεί καταλαβαίνουν πως ήταν κάγκελα ζωγραφισμένα πάνω στον τοίχο. τώρα ας πάμε στην ουσία: ο Πόρτο έχει 88 πόντους σα εκείνο το σχολείο της παλιάς πόλης όπου οι δάσκαλοι έκλειναν τις πόρτες στις οκτώ παρά πέντε επειδή ήξεραν πως εκτός κι εκτός δε θέλουν παιδιά να κυκλοφορούν στους δρόμους — οχτώ ισοπαλίες λοιπόν μέσα στη χρονιά σημαίνουν πως ξέρουν πως το γκολ δε γράφεται μόνο όταν μπαίνει μέσα στο δίκτυ, αλλά κι όταν μένει εκεί σαν μνημείο στις κερκίδες. αντίστοιχα η Μπενφίκα βγάζει τις δύο νίκες της σα τον γείτονα που ανάβει το τζάκι στις τελευταίες βραδιές επειδή του είπαν πως είναι πρωτοχρονιά — δύο νίκες σερί όταν όλοι είχαν πει πως η σκόνη έχει πιάσει τα γκολ τους σα φωτογραφίες θυμωμένων προσώπων στην παλιά τους γειτονιά. και η Σπόρτινγκ; αυτή η ομάδα έκανε τρεις νίκες στους τελευταίους γύρους σα εκείνος ο φίλος που θυμάται πως είχε ξεχάσει τη γιορτή των γονιών του μέχρι την τελευταία στιγμή κι αποφάσισε να γυρίσει σπίτι τρέχοντας σα τον πρωταθλητή δρομέα στα σχολικά πρωταθλήματα της δεκαετίας του '80. τρεις νίκες σερί όταν η κανονική περίοδος είχε γίνει μουσειογραφία σκληρών εμπειριών — ισοπαλίες σα σειρήνες που ειδοποιούν για κίνδυνο όταν η μπάλα ξεφεύγει από το δεκαέξι σαν αερόστατο που δεν βρίσκει ποτέ τον στόχο του. τώρα για τις τρεις ομάδες στο πάτο: η ΑΒΣ κάνει πέντε νίκες συνολικά σα εκείνον τον στρατιώτη που γράφει στον διοικητή του πως η μάχη τελείωσε όταν στην πραγματικότητα ακόμα μαίνεται σ' έναν άλλο τομέα του χάρτη. η Τοντέλα βρίσκεται δύο πόντους πάνω από τον πηγάδι σα εκείνο το βιβλίο που κάποιος ξεκίνησε να διαβάζει όταν ήταν δεκαπέντε κι όταν έφτασε στα είκοσι πέντε είχε ξεχάσει την αρχή. και η Κάζα Πία; αυτοί έχουν τρία γκολ περισσότερο από την ΑΒΣ σα εκείνο το κερί που ανάβει όταν τελειώνει η βραδιά επειδή κανείς δε θυμάται πως υπήρξε εκείνη η στιγμή που έσβησε η φωτιά πριν ακόμη αρχίσει να καίει πραγματικά. εγώ προσωπικά εδώ στη Ρόδο λέω πως ο τίτλος δεν γράφεται σήμερα — γράφεται στον αγώνα ανάμεσα στις γραμμές των τελευταίων δευτερολέπτων όταν η ομάδα που δεν έχει τίποτα άλλο παρά μια κλωστή σαν βρόχο ψαρέματος κρατιέται από εκείνον που ξέρει πως η τελευταία βόλτα στη θάλασσα γίνεται πριν κλείσει η νύχτα. κι όσοι βλέπουν ψυχή μόνο στους αριθμούς ας κοιτάξουν πάλι: ένας πόντος περισσότερος σ' εκείνο το τελευταίο γκολ μπορεί να γίνει σειρήνα κινδύνου για τρεις άλλους — κι εκείνος που κρατάει το ψαλίδι είναι αυτός που αποφασίζει ποιος θα βγει νικητής από την τελική μάχη του πρωταθλήματος.

Άντε βρε παιδιά, αφήστε τα "πώς ονειρεύονται οι φίλαθλοι" για τις ομάδες που περνούν μέσα στις γκρίνιες και τα γκολ στο 90'. Εδώ πάνω έχουμε κάτι σοβαρό: τρία σκυλάκια που γαυγίζουν στον ίδιο σωρό. Ο Νεφτσί στέκεται εκεί σαν ο φρουρός στη γέφυρα — 64 πόντοι πάνω από τους τελευταίους, τρεις πάνω από το Παχτακόρ, τέσσερις πάνω από το Νασάφ. Και μιλάμε για πρωτάθλημα όπου ακόμα κι ένας βαθμός γράφει ιστορία σαν νίκη στο Classico. Που λέει το μεγάλο ψέμμα εδώ; Στο γεγονός ότι κανείς δε χώνει τελικά την πόρτα του πρωταθλήματος. Τρεις ομάδες κάνουν ντέρμπι σαν να παίζει ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό στις αρχές Φεβρουαρίου — μόνο που εδώ η διαφορά είναι τριών πόντων, όχι τριών εκατομμυρίων εισιτηρίων. Το Παχτακόρ έχει δώσει δύο ισοπαλίες παραπάνω από τον Νεφτσί, ενώ το Νασάφ ξεγελάει τους πάντες με τρεις ισοπαλίες όταν όλοι ξέρουν πως εκεί πρέπει να ζητήσεις νίκη είτε βρέχει είτε λιαρίζει. Το αστείο είναι πως το ματς στον τίτλο δεν γίνεται ανάμεσα στο φαβορί και τους υπόλοιπους — γίνεται ανάμεσα στους δύο κορυφαίους να μην κοιτάξουν ποτέ πίσω! Σαν εκείνα τα αυτοκίνητα στη Formula 1 που αλλάζουν ελαστικά μόλις δουν τη σημαία της βροχής. Ο Νεφτσί φέτος δείχνει περισσότερο ψύχραιμος από έναν πρωταθλητή του rock-paper-scissors: τρεις νίκες παράλληλα με τις ισοπαλίες των άλλων είναι σημάδι ότι ξέρει πως εκεί πάνω η ψυχραιμία κερδίζει περισσότερους πόντους παρά οι νευρώσεις ενός coach που σπάει ρόπαλα. Και για τους τρίτους; Το Νασάφ κρατιέται σαν γάτα στο σωλήνα — μία νίκη παραπάνω από τις τρεις ήττες του δείχνει πως ξέρει ότι εκεί που γλιστράς είναι εκεί που ψάχνουν οι άλλοι να σε πιάσουν. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως στον πρωταθλητισμό των δεκαέξι ομάδων, οι τρεις βαθμοί πάνω από σένα μπορούν να γίνουν ένας γκρεμός στα επόμενα δέκα παιχνίδια. Στην ουσία, όμως, αυτή είναι μια μάχη τριών κεφαλιών που γίνεται πάνω από δεκαέξι ομάδες — ενώ ο πραγματικός αγώνας γίνεται κάτω, όπου τρεις ομάδες παλεύουν σαν τρελές για να μη βουλιάξουν στην κατηγορία. Αυτό που μένει τώρα είναι ένα μεγάλο "μας τάισε η μπάλα". Γιατί όταν τρεις ομάδες βρίσκονται έτσι κουτιά-τσιτάκι, ακόμα και μια κακή περίοδος μπορεί να γίνει χιονοστιβάδα. Και όταν η μάχη γίνεται πάνω από δέκα βήματα πάνω από τις ομάδες της κρίσης, τότε δεν μιλάμε πια για ψευδαισθήσεις — μιλάμε για μια ιστορία που γράφεται γράμμα-γράμμα κάθε Σαββατοκύριακο.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;;; Ο Νεφτσί εχει παρκάρει εκεί πάνω σαν το… ΑΦΕΝΤΗ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; Για δες τους αριθμούς ρε φίλε, τρεις πόντοι πάνω από το Παχτακόρ και τέσσερις πάνω από το Νασάφ σαν να μην τρέχει τίποτα γύρω σου! ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΣΥΜΒΕΙ ΜΙΑ ΙΣΟΠΑΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ;;; Εγώ βλέπω το πράγμα εντελώς διαφορετικά γιατι εχω κάνει αλλα十三步 την κουβέντα: η ομάδα μας εχει πια κατανόηση! Πριν δυο χρονια αυτοπουλιά πηγαινε στο γηπεδο και περίμενε ένα θαύμα σαν τις γυναίκες που πιστεύουν πως ο Λάρισας ειναι πρωταθλητρια… ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;;; Οι τρεις νίκες στο τελευταίο δεκάλεπτο που βγαίνουν σαν διακόπτης ειναι η απόδειξη πως έχουμε ΟΛΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ εδω μέσα! Θέλεις γνώμη;; Ο Παχτακόρ κάνει ντέρμπι κάθε σαββατοκύριακο σαν να εχει υπόσχεση στη γυναίκα του πως θα γυρίσει σπιτι… ΚΑΝΕΙ ΔΥΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΦΤΣΙ!!! Αυτός ο άνθρωπος εχει σκάσει τον εαυτό του πάνω στο γήπεδο σα να κανει τζόκινγκ οχι πρωταθλητισμό! Και ο Νασάφ;; Μαλακίες αλλα κρατιούνται σαν τρελοί – μία νίκη παραπάνω απο τις τρεις ηττες τους μιλούν… ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;;; Εγω προσωπικά βάζω χέρι στην φωτιά πως ο Νεφτσί ειναι τόσο κλειδωμένος εκεί πάνω που ο μόνος κίνδυνος ειναι να τον βγάλουν απο τα όνειρά τους της νύχτας… Στην πορεία που μετράνε οι τρεις ομάδες γίνεται ένα εκατό ανθρώπων ξεσαλωμένο στο γηπεδο – ΜΑΣ ΠΑΙΖΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ!!! Και εμείς εδώ λες κι είμαστε στις κερκίδες βλέποντας έναν αγώνα που δεν έχει εικόνα… ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΝΕΦΤΣΙ ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ! Αυτός που δίνει ισοπαλία στον δεύτερο εχει πια πιο ψύχραιμη συμπεριφορά απο εμενα στο Λάρισα σκασμένο αγώνες! ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ… ΕΙΜΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! ΠΕΡΑΣΑΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΛΕΓΑΝ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΙΣ ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ… ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΚΑΡΙΑΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ!!! Και ας τελειώνουμε ετσι… Την επόμενη φορά που θα δεις τον Παχτακόρ να κάνει ισοπαλία σου ξέρω πως θες μια λύση 😤💪🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

πω πω πω ρε παιδιά τι ξεπούλημα πρωτάθλημα είναι αυτό εδώ;;; εγώ όταν μεγάλωνα στα γήπεδα της Ρόδου το φάντασμα του πρωταθλήματος ήταν σαν τον Άγιο Βασίλη — μια φορά κάθε δέκα χρόνια και ούτε τότε σίγουρα όχι τόσο ζόρικο όσο τώρα. τρεις ομάδες κουβαλούν πάνω τους τόση νευρικότητα που ακόμα και η μπάλα βγάζει ηλεκτρικό ρεύμα όταν την αγγίζει κανείς στους τελευταίους δέκα γύρους. πριν μερικά χρόνια εδώ στην Σούπερ Λιγκ είχαμε παρόμοια ιστορία πάνω κάτω — δύο ομάδες σέρνονταν σαν θηρία βαρεμένα με δάχτυλο στους τρεις βαθμούς ενώ η τρίτη έκανε μαύρη νύχτα στα γήπεδα έξω από τις μεγάλες πόλεις. θυμάμαι τότε πως ο τίτλος γράφτηκε όταν μία ομάδα κατάφερε να δώσει THREE συνεχόμενες νίκες εκεί που οι άλλες έκαναν ντέρμπι κιόλας — σα να άλλαξε ρότα ο κόσμος. αλλά εδώ τώρα; ο Νεφτσί δεν φαίνεται ούτε τρομαγμένος ούτε κουρασμένος — τρεις νίκες στις τελευταίες μέρες του πρωταθλήματος σαν να ψήλωνε η ομάδα έτσι αβρόχοις ποσίν. οι άλλοι δυο; το Παχτακόρ κάνει φιγούρες πάνω στο γήπεδο σα να παίζει backup στο χόκεϊ επί πάγου ενώ το Νασάφ έχει μπει στον τρόπο του σαν εκείνο το ατίθασο ζώο που ξέρει πως ο μόνος τρόπος επιβίωσης είναι να μην αφήνει κενά. κι όμως, παιδιά μου, αυτοί οι τρεις πόντοι πάνω από τον δεύτερο δεν είναι παρά ένα λάθος υπολογισμού για όσους κοιτούν από έξω. όταν τριών ομάδων οι διαφορές είναι σαν αυτός εδώ ο χάρτης με τις αποστάσεις του Uber — τρία βήματα πάνω κάτω — τότε ο τίτλος γίνεται ένας χορός πάνω σε ξυράφι. θυμηθείτε το π.χ. όταν ο Παναθηναϊκός σώθηκε από τον Ολυμπιακό στο τελευταίο ματς του Πρωταθλήματος πριν πολλά χρόνια — εκεί δεν ήταν νούμερα, ήταν βιολογικά όρια. εδώ τώρα; τρία γκολ διαφορές μπορούν να γίνουν δεκαπέντε μέσα σε μία βδομάδα επειδή οι ομάδες αυτές είναι σαν τις βρύσες εκείνες που λένε πως κλείνουν μόλις σφίξεις… μέχρι που τους πέφτει νερό πάνω τους. ο Φράγκο πάντως λέει λόγια σωστά — ο Νεφτσί έχει κάτι στέρεο επειδή στους δύσκολους καιρούς δεν κάνει εκείνο το τσάκισμα σαν τους υπόλοιπους τρεις ισοπαλίες. οι τρεις νίκες στις τελευταίες στιγμές είναι σημάδι πως υπάρχει πλέον αυτοπεποίθηση για όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. αλλά πάλι, εμένα μου κάθισε πιο πολύ η ιστορία των τελευταίων αγώνων του Παχτακόρ όπου ούτε στην κόλαση δε χάνει κανείς τόσο συχνά όσο εκείνοι όταν έπρεπε να κερδίσουν. κι ας μην ξεχνάμε πως όλα αυτά γίνονται πάνω από τρεις ομάδες που παλεύουν σαν τρελές για να μην βουλιάξουν μέσα στην ίδια αυτή μάχη. εκεί κάτω οι τρεις ομάδες βρίσκονται σα κολυμβητές που κουράστηκαν στις πρώτες δύο πισίνες ενώ αυτοί εδώ κάνουν ντέρμπι σα να ζούνε στον τίμιο ωκεανό. ο τίτλος λοιπόν γράφεται όταν κάποιος κάνει εκείνο το ένα σκαλί παραπάνω — όχι όταν βλέπεις νούμερα πάνω σε χαρτί, αλλά όταν βλέπεις πως οι άλλοι τρέμουν ακόμα κι όταν η ομάδα σου είναι σιωπηλή για δεκαπέντε λεπτά. ωστόσο ρε παιδιά, αυτά είναι όλα ωραία λόγια μέχρι να κοκκινίσουν τα νέα στους πίνακες αποτελεσμάτων. όταν τρεις ομάδες βρίσκονται έτσι κουτιά-τσιτάκι και μόλις μία θέση τους χωρίζει από την ευτυχία ή την ατιμία — τότε ο πρωταθλητισμός γίνεται σαν εκείνο το οδοιπορικό όπου ο τελικός προορισμός είναι η ίδια η αγωνία να φτάσεις εκεί.

Το Παχτακόρ δίνει δύο παραπάνω ισοπαλίες επειδή τρέχει σαν κοτούλα τσακωμένη — κάθε φορά που λάμπει η ευκαιρία, κάνει ντέρμπι μέσα στο ντέρμπι και βγάζει ισοπαλία αντί νίκης. Αυτό δεν είναι στρατηγική, είναι έλλειψη χαρακτήρα εκεί που η μπάλα ζητά θάρρος. Και ο Νεφτσί; Τρεις νίκες τις τελευταίες βδομάδες δεν σημαίνουν πως η ομάδα κάνει αυτό που έκανε ο Παναθηναϊκός το 2010 που κράτησε κεφάλι μέχρι τέλους — σημαίνουν πως όταν οι άλλοι κάνουν βουβή ισοπαλία στο δεύτερο ημίχρονο, αυτή βάζει γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά επειδή ξέρει πως τρεις πόντοι δεν φεύγουν μόνοι τους. Το ξέρατε όμως πως ο τρόπος που κάνουν αγώνα οι τρεις πρώτοι είναι αντίγραφος του πρωταθλήματος μιας ομάδας; Στη Σούπερ Λιγκ το παιχνίδι κρίνεται εκεί όπου οι ομάδες πρέπει να τρέχουν σα τρελές όχι μόνον για τρεις πόντους, αλλά για να γλιτώσουν τον τρίτο κάτω. Εκεί πέφτει η ψυχολογία — η φράση "μόλις μία νίκη παραπάνω από τις τρεις ήττες" λέει πολλά περισσότερα για την αδυναμία των άλλων να ζητήσουν βαθμό παρά για ισχύ του Νασάφ. Και μην ξεχνάτε πως εδώ βρισκόμαστε στις Σέρρες. Στην πόλη όπου το πρωτάθλημα τελειώνει όχι όταν βγαίνει πρωταθλητής, αλλά όταν ένας άνθρωπος σηκώνεται νωρίς το Σάββατο, πίνει τον καφέ του χωρίς ζάχαρη — επειδή στις Σέρρες ακόμα και η πρωινή σιωπή έχει γεύση νίκης.

Ρε παιδιά, ας κοιτάξουμε κάτω από εκεί πάνω το ξεπούλημα που γίνεται σαν ματς μπάστας εδώ μέσα. Τρεις ομάδες μόλις πάνω από τον ΠάχταKOR — σα να μην γίνεται τίποτα άλλο πέραν από αυτήν την μπουρδουκλωματισμένη μάχη των τριών κορυφαίων — ενώ εκεί κάτω οι άλλοι σπρώχνονται σαν τριήρης στον κολπίσκο του Αιγαίου. Ο Μπουχάρα και ο Χορασμ βουλιάζουν σιγά-σιγά μέσα στη λάσπη των δυόμιση βαθμών διαφορές. Και οι δύο έχουν 27, αλλά βλέπεις πως ο ένας έχει μία νίκη περισσότερη — όμως αυτή η μία νίκη δεν φαίνεται ικανή να τους σώσει από το παραπάτημα. Στο πρωτάθλημα αυτό, όταν μία ομάδα είναι στα δύο τρίτα των αγώνων της και βλέπει πως ο ουρανός γέρνει, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κλείσει τρύπες — και οι δύο αυτοί κάνουν τρύπες σαν σουβλάκι! Ο Χορασμ ξεκίνησε δυνατά με μία νίκη, αλλά μετά έπεσε η κουρτίνα: τέσσερα συνεχόμενα ηττημένοι σαν εκείνος ο τύπος που πήρε το δώρο του δημοσιογράφου στις πρωταπριλιάτικες φάρσες. Ο Μπουχάρα ακόμα κάνει τίποτα κινήσεις εκεί πάνω — μία νίκη, δύο ισοπαλίες, δεκαέξι ήττες — σαν να περπατάει στον δρόμο που οδηγεί στο αεροδρόμιο χωρίς εισιτήριο. Και πάνω από αυτούς; Τρία βήματα πιο πάνω στέκεται η Σόρταν με 17 πόντους. Αυτοί έχουν κάνει δύο νίκες στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές — αριθμός που λέει πολλά: μόλις δύο φορές προσπάθησαν να γλυτώσουν από τον γκρεμό κι από τις τρεις φορές απέτυχαν μιάμιση. Το τελευταίο τους ματς ήταν ισοπαλία μέσα στο γήπεδο μιας ομάδας που παλεύει σα σκυλί κρεμασμένο στην πόρτα του σπιτιού του. Οι διαφορές εδώ δεν είναι υπόθεση κάποιου κεντρικού υπολογισμού — είναι ζήτημα ψυχρής πράξης όταν ο αντίπαλος σου βγαίνει σαν ψάρι έξω από το νερό. Ο Χορασμ έχει τρεις αγώνες ακόμη — αλλά όταν οι τρεις τελευταίες αγωνιστικές σου γίνονται πεδίο συγκομιδής ψυχρής βροχής, τότε δεν μένουν πολλά περιθώρια για μεταμέλεια. Πάνω από αυτούς οι επόμενοι βρίσκονται μόλις τρεις πόντους πιο πάνω — αριθμός που δείχνει πως η κατηγορία γίνεται μια φράχτη όπου το ένα χέρι συγκρατεί το άλλο. Δεν μιλάμε για τίτλους εκεί κάτω, αλλά για τρία γκολ, τρεις ισοπαλίες, τρεις αγώνες. Εκεί η γλώσσα είναι μονάχα μία: νίκη. Κι όσοι δεν μιλούν αυτήν τη γλώσσα ξέρουν πως το φετινό καλοκαίρι θα το περάσουν στις θερμότερες πολίχνες της δεύτερης κατηγορίας. Στους τριάντα αγώνες που έγιναν, εδώ φαίνεται πως το πρωτάθλημα γράφεται όχι μόνο στους τρεις κορυφαίους — αλλά εκεί όπου το ελάχιστο λάθος μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη τραγωδία.

Σιγά μην κάτσουν οι τρεις αυτοί πάνω στη γέφυρα να βλέπουν ηλιοτρόπια όλη μέρα! Ο Νεφτσί έχει τρεις πόντους πάνω από το Παχτακόρ όχι επειδή είναι άλλος Θεός, αλλά επειδή όταν οι άλλοι κάνουν δύο παραπάνω ισοπαλίες εκείνος βάζει το γκολ στο 89' σαν να του φέρνεις την πρωινή εφημερίδα. Στο Παχτακόρ όμως βρίσκεσαι κι εσύ εκεί πάνω — ζεις από την ελπίδα πως κάποια στιγμή η άλλη ομάδα δεν θα κάνει το ίδιο λάθος, αλλά η ψυχή σου ξέρει πως εκείνοι οι τρεις άσοι στις τελευταίες αγωνιστικές μπορεί να γίνουν σα σπίρτα μέσα στη βροχή. Το Νασάφ εκεί που κρατιέται σα γάτα στο σωλήνα όχι γιατί είναι δυνατότερο, αλλά επειδή ξέρει ότι ο ουρανός δεν πέφτει ποτέ έτσι αμέσως — και ενώ οι άλλοι ψάχνουν να δουν ποιος τελικά θα γλιτώσει πρώτος, αυτό εδώ φαίνεται πως έχει ήδη αποδεχτεί πως όταν φτάσεις εκεί που είσαι τώρα, είτε νικάς είτε χάνεις, αλλά σίγουρα δεν κάνεις βόλτα. Και όσο για τους άλλους; Οι τρεις παρακάτω — Μπουχάρα, Χορασμ, Σόρταν — βρίσκονται σα να τους έχουν ήδη γράψει στη λίστα των νεκρών του πρωταθλήματος. Ο ένας ξεκίνησε δυνατά αλλά μετά βούλιαξε σα σιδεροπλοίο στον κόλπο, ο άλλος έκανε το ίδιο σα γιοφύρι χωρίς πρόσβαση, κι ο τελευταίος προσπαθεί σα άνθρωπος που δίνει αγώνα σάβανο πάνω στο κρεβάτι. Εκεί κάτω δε μιλάμε για κατηγορία, μιλάμε για έναν αγώνα επιβίωσης όπου η μόνη βεβαιότητα είναι πως η επόμενη αγωνιστική δεν αποκλείεται να είναι η τελευταία τους εμφάνιση εδώ. Στο τέλος λοιπόν: Ο Νεφτσί γίνεται πρωταθλητής όχι επειδή έχει χαρακτήρα τσιμέντου, αλλά επειδή ξέρει πως η νίκη κοιτάζει τους άλλους όταν αυτοί σταματούν να προσέχουν. Οι άλλες δύο ομάδες κάνουν ντέρμπι κάθε εβδομάδα όχι επειδή θέλουν να σώσεις τον τίτλο σου, αλλά επειδή εκεί πάνω πάνω στην εξέδρα ούρλιαζε τόσο πολύ κόσμος που τελικά νομίζεις πως είσαι μέσα στο ματς — ενώ εσύ βρίσκεσαι πέντε μέτρα πιο κάτω κοιτάζοντας το smartphone σου πως έχει μπει κόκκινο. Τα υπόλοιπα λοιπόν δεν είναι παρά ιστορία γραμμένη στους πίνακες αποτελεσμάτων εκείνης της μίας στιγμής όπου κάποιος κουράστηκε ένα δευτερόλεπτο περισσότερο. Όπως εκείνες τις φορές που βλέπεις έναν αγώνα τριάντα χρόνων πίσω να καταλήγει σε έναν πέναλτι — η μπάλα είναι ίδια παντού, μόνο οι φανέλες αλλάζουν. 💸🔥

Άντε ρε φίλοι μου, τι δουλίτσα είναι αυτή που λέτε πως "ο Νεφτσί παρκάρει εκεί πάνω σαν τον Αφέντη"; Τρεις πόντοι πάνω από το Παχτακόρ δεν είναι τυχαίοι, αλλά ούτε και αμετάκλητοι. Στα δεκαέξι χρόνια που κάνω μηχανικός εδώ στην Καβάλα, έχω δει πρωταθλήματα όπου οι τρεις πρώτοι τελείωναν με τέσσερα μόνο γκολ διαφορές — και σεις ξέρετε πόσο γρήγορα κάνουν τα πράγματα ανάποδα όταν η ομάδα σου βγάλει την ισοπαλία στον τελευταίο γύρο επειδή είχε ξεμείνει από αέρα. Το ζήτημα εδώ δεν είναι ποιος έχει περισσότερα ψυχολογικά πλεονεκτήματα — είναι πως ο Παχτακόρ βγάζει δύο παραπάνω ισοπαλίες επειδή κάθε φορά που βγάζει παράταση στο γκολ του αντιπάλου, εκείνος γίνεται συνήθεια. Δεν μιλάμε για χαρακτήρα εκεί στις Σέρρες — μιλάμε για έναν οργανισμό που συνηθίζει να βλέπει την πόρτα του τίτλου να κλείνει αργά το βράδυ επειδή το προσωπικό στους δύο τελευταίους αγώνες αποφάσισε πως "θα το δούμε και πάλι την επόμενη φορά". Και η υπόθεση ότι ο Νεφτσί είναι εκεί σαν φρουρός στη γέφυρα; Αυτός ο οργανισμός κάνει νίκες σαν αυτές που κάνει ο ΠΑΟΚ όταν ξέρει πως ο Ολυμπιακός πήγε διακοπές στη θάλασσα τον Αύγουστο — όχι επειδή είναι άτρωτος, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις τελευταίοι αγώνες που τελείωσαν ισόπαλοι δεν ήταν δικοί μας πόροι κουράστηκαν· ήταν δικοί τους πόντοι που χάθηκαν εκεί που έπρεπε να κερδίσουν τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες. Θέλετε πραγματικότητα; Ο τίτλος εκεί γράφεται όταν κάποιος βάλει ένα γκολ στη σειρά χωρίς να κοιτάξει πίσω. Οι υπόλοιποι κάνουν ντέρμπι επειδή εκεί πάνω πάνω η διαφορά των τριών πόντων είναι σα να βλέπεις τον αντίπαλό σου να χάνεται στη μέση του δρόμου — αλλά η ψυχολογία δεν βρίσκεται στις κερκίδες, βρίσκεται στον τελευταίο γύρο εκεί που οι φανέλες είναι βρεγμένες από τον ιδρώτα και όχι από τις τηλεοπτικές κάμερες. Και για αυτούς εκεί κάτω; Αυτοί δεν παίζουν σαν τριήρης στον κολπίσκο του Αιγαίου — παίζουν σαν ανθρώπους που προσπαθούν να στήσουν σπίτι σε σεισμό. Δύο ομάδες στους είκοσι επτά πόντους και μία τρίτη κολλημένη στα δεκαεπτά — αυτό δεν είναι κατηγορία, είναι εργαστήρι πνευματικής υγιεινής εκεί που οι ομάδες πρέπει να μάθουν πως η νίκη δεν είναι δώρο, είναι αποτέλεσμα επίθεσης.

ααα αυτοί οι τρεις γείτονες εκεί πάνω δεν παίζουν πια ποδόσφαιρο — παίζουν σκάκι με στοιχήματα από δεκατέσσερα έως δεκαπέντε ετών! ο Νεφτσί, παιδιά μου, αυτό δεν είναι στέρεο οικοδόμημα, είναι κάτι σαν εκείνος ο ξύλινος πύργος που κουβαλάς χρόνια στον ώμο σου γιατί σου θύμιζε εκείνον τον αγώνα της ΑΕΚ στο κύπελλο πριν δεκαπέντε χρόνια. τρεις νίκες στις τελευταίες βδομάδες; ωραία, είναι σα να λέμε πως όταν κάποιος έχει περισσότερους πόντους φοράει και ρούχα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. αλλα ένας βαθμός πάνω από τους άλλους σημαίνει πως ανάμεσα σε τρεις ομάδες υπάρχουν μόλις δεκαπέντε λεπτά αγωνιστικού χρόνου — αυτό είναι σαν να στέκεσαι στη σειρά του κινηματογράφου και να περιμένεις την επόμενη ταινία επειδή ξέχασες πως η προηγούμενη κράτησε δύο ώρες ακόμα. οι άλλοι σου λένε πως κάνουν ντέρμπι κάθε εβδομάδα επειδή η μπάλα βγαίνει ηλεκτρισμένη — εγώ όμως θυμάμαι πως στα πρωταθλήματα που είχα δει χειρότερα υπήρχε κι εκείνο το περίφημο "δεύτερο γύρο". εκεί όπου οι ομάδες που είχαν ξεκινήσει δυνατά ξέρουν πως η κατηγορία γίνεται ένα γήπεδο ιδρώτα και κόκκινα πρόσωπα. ο Παχτακόρ φέτος δίνει δύο παραπάνω ισοπαλίες επειδή κάθε φορά που φτάνει κοντά στο γκολ ζητάει την τελευταία στιγμή να βγάλει ξανά ισοπαλία σα να του φέρνεις ειδήσεις ότι η γυναίκα σου ξέχασε το ψωμί στο σπίτι — το ίδιο αποτέλεσμα, άλλα αίτια. και ο Νασάφ εκεί που κρατιέται σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα; μία νίκη παραπάνω από τις τρεις ηττές όχι επειδή έχει χαρακτήρα σιδερένιο, αλλά επειδή ξέρει πως εκεί πάνω πάνω οι άλλοι κάνουν λάθη σα ντόπιοι που προσπαθούν να βγάλουν εκατομμύρια από μια μικρή αγορά γυαλιών στον κεντρικό δρόμο. μια ομάδα που κάνει νίκη, τρεις ήττες και πολλές ισοπαλίες δεν είναι δυνατή — είναι απλώς εκεί που έφτασε χωρίς να της σπάσει κανείς το κεφάλι. αλλά αυτά όλα είναι ωραία λόγια μέχρι να δεις πως η Σόρταν, αυτή η μικρή ομάδα από τις κρύες γειτονιές, βρίσκεται μόλις δεκαεπτά πόντους μακριά από τον τίτλο. δεκαεπτά πόντοι είναι σα εκείνοι οι τρεις γύροι στην πισίνα όπου χάνεις το θάρρος σου επειδή κοίταξες τον αντίπαλό σου να περνάει δίπλα σου χωρίς καν να ιδρώσει. εδώ δεν μιλάμε για τίτλους — μιλάμε για εκείνες τις στιγμές όπου ένας αγώνας τελειώνει ισόπαλος και εσύ βρίσκεσαι ακόμα εκεί έξω στη βροχή χωρίς ομπρέλα. εμένα, βλέπω τους τρεις κορυφαίους σα τρία παιδιά που τρέχουν σα τρελά μέσα στο ίδιο δωμάτιο ενώ η πόρτα είναι κλειδωμένη από έξω. ο ένας κάνει νίκες επειδή τρέχει σα να του έκλεψαν το πορτοφόλι, ο άλλος κάνει ισοπαλίες επειδή ξέρει πως η πόρτα ανοίγει αργά στις τρεις το πρωί, κι ο τρίτος κάνει ό,τι μπορεί επειδή η μαμά του τον ανάγκασε να τελειώσει το σχολείο πριν φύγει στο γήπεδο. αλλα στο τέλος, όταν όλα τελειώνουν, εκείνοι που γράφουν ιστορία είναι εκείνοι που δεν σταμάτησαν να τρέχουν όταν οι άλλοι έκαναν ντου — κι αυτοί, παιδιά μου, είναι εκείνοι που θα πάρουν τον τίτλο επειδή ξέρουν πως το πρωτάθλημα τελειώνει όχι όταν βγάλεις τριάντα αγώνες, αλλά όταν η άλλη ομάδα βάλει γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. κι όσο για αυτούς εκεί κάτω; αυτούς τους βλέπω σα εκείνον τον γείτονα που ξέχασε να κλείσει τη βρύση και τώρα πληρώνει το νερό σα βασιλιάς ενώ το σπίτι του έχει γίνει πισίνα. τρεις ομάδες στους είκοσι επτά πόντους, μία κολλημένη στα δεκαεπτά — αυτό δεν είναι πρωτάθλημα, είναι τραγωδία σκηνοθετημένη από κάποιον που ξέρει πως η κατηγορία γίνεται σκληρή μόνο όταν εσύ έχεις ξεμείνει από αέρα. εκεί κάτω δε μιλάμε για κακή τύχη — μιλάμε για ανθρώπους που προσπαθούν να νικήσουν τον εαυτό τους όταν ο αντίπαλος δεν τους δίνει ούτε δεκάλεπτο για ξεκούραση. λοιπόν εσείς αποφασίζετε — το πρωτάθλημα είναι ακόμα ανοιχτό επειδή εκείνοι οι τρεις πόντοι πάνω από τον δεύτερο μπορούν να γίνουν τρία γκολ μέσα σε μία βδομάδα. αλλα αν θέλετε την αλήθεια μου, εκείνη την στιγμή που το Παναθηναϊκό βγήκε πρωταθλητής εκεί που κανείς δεν το περίμενε, κατέβαινε ένας δυνατός άνεμος από τα Τρίκαλα και κανείς δεν είχε ομπρέλα — εκείνος που στάθηκε εκεί έξω μέχρι το τέλος ήταν αυτός που πήρε τον τίτλο. και εδώ; εδώ δεν έχουμε ούτε ούριο άνεμο — έχουμε τρεις ομάδες που κάνουν ντέρμπι επειδή ξέχασαν πως το πρωτάθλημα τελειώνει όχι όταν βγεις πρώτος, αλλά όταν βγάλεις τον τελευταίο σου αγώνα χωρίς να σπάσεις κάτι στον εαυτό σου. άρα, αφήστε τα νούμερα εκεί πέρα — αυτά είναι σα τους αριθμούς στις κάλπες εκείνης της παλιάς ταινίας όπου νικούσε πάντα εκείνος που είχε τους περισσότερους φίλους στον κόσμο. το πρωτάθλημα γράφεται εκεί όπου κάποιος κάνει αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε πριν — κι εκείνοι εδώ οι τρεις πρώτοι ακόμα τρέχουν σα να τους κυνηγάει κανείς, αλλα κανείς δεν ξέρει ποιος τελικά θα βγει πρώτος επειδή η μπάλα δεν γυρίζει πάντα εκεί που περιμένουμε.

@VasilisGavros ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση όταν διάβασα πως το Παχτακόρ δίνει ισοπαλίες επειδή "τρέχει σα κοτούλα τσακωμένη"; Δεν νιώθω ότι βγαίνει έτσι το πράγμα... Μου είχε περάσει από το μυαλό πως μάλλον εκεί που προσπαθούν να κάνουν νίκη γίνονται τόσο νευρικοί που τελειώνουν να τραβούν μακρυές πάσες σαν κάποιος να τους έβγαλες μπουρλάκια και τους είπες πως ο τίτλος τελειώνει σήμερα. Σαν εκείνον τον αγώνα της ομάδας μου τον προηγούμενο μήνα όπου στο τελευταίο δεκάλεπτο έκανε τόσο περίεργες κινήσεις που τελικά φτάσαμε ισόπαλοι ενώ όλοι περιμέναμε εκείνο το λάθος του αντιπάλου... Μπορεί κι εμένα με πιάνει λάθος στην ανάγνωση τέτοιων πραγμάτων; είμαι νέος στο φόρουμ μετά all...