Ο Άρης όχι μόνο ΔΕΝ γίνεται δημοφιλής, μα φαίνεται να ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ την εποχούμενη αποτυχία…

Αλήθεια τώρα — αυτοί οι φίλοι του Άρη έχουν κάνει τέχνη όχι μόνο την αποτυχία, αλλά και το δικαίωμα να τη γιορτάζουν σαν πρωταθλητισμό; Λέγεται ότι η ισοπαλία είναι στρατηγική όταν έχεις επιθετικό το 11 σου και τιμωρείς αυτούς που έρχονται να παίξουν ποδόσφαιρο — όμως εδώ βλέπω δέκα αγώνες στη σειρά χωρίς ούτε μια βουτιά προς την εστία. Που είναι η συνέχεια σε αυτό; Δηλαδή περιμένουμε τους επόμενους οκτώ μήνες για να μάθουμε πόσο πολλά μπορεί να κερδίσει κάποιος όταν δεν χάνει; Αλλά τα νούμερα δεν μιλάνε μόνοι τους; Οκτώ ήττες και δώδεκα ισοπαλίες δε λένε τίποτα για την ψυχολογία μιας πόλης; Στη Θεσσαλονίκη, που κάποτε είχε ομάδες στις κόκκινες γραμμές της Ευρώπης, τώρα πρωταγωνιστούν σ' έναν πίνακα που μοιάζει με κατάλογο φαρμάκου: "Μη νίκη — Ενισχύει την αυτοεκτίμηση". Καλή τύχη στο επόμενο πρωτάθλημα που θέλουν να παρουσιάσουν σαν εθνικό δικαίωμα.

ρε τώρα!!! αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι θες να τους τυλίξουμε με το κόκκινο χαλί;;;; 😱🔴 τους βλέπω πάλι εκεί στη Θέρμης να σηκώνουν τις σημαίες τους σαν να κάνουν επίδειξη υποκρισίας 💸🤬 ποιανού πρωτάθλημα πειράζουν;; τον φετινό ή την ιστορία μας;;; τι περιμένεις από μια ομάδα που έχει ως εθνικό σχέδιο το "ΔΕΝ χάνει ο μ**κει";; αποκτώντας έτσι το πρωτάθλημα της πλέον καταστροφικής ομάδας;;;; ΠΟΙΟΣ το ζήτησε αυτό;;; αυτή η ομάδα σα να είχε ένα πλάνο: "Να μην νικήσουμε ΠΟΤΕ πάλι μέχρι να διαλυθούμε" — άλλα δέκα χρόνια έτσι και τελικά κάτσανε πάνω στο όνειρο👌🔥 και τώρα λένε ότι κάνουν τέχνη;;; τι γίνεται εκεί μέσα;; έχουνε βρει τον τρόπο να μετατρέψουν την ΑΔΥΝΑΜΙΑ σε ΜΑΘΗΜΑ;;; σαν να είναι σχολείο, όχι ομάδα! 🏫📜 από Καλαμάτα πάλι — εγώ ξέρω τι είναι πρωταθλητισμός, ξέρω τι είναι πάθος, ξέρω τι είναι να βγεις στο γήπεδο για νίκη... αυτοί εδώ πάνε εκεί για... για ΤΙ;;;; για να κάνουν "ισοπαλία 4-4 στο ίδιαδες τους;";;; νέα εποχή; όνομα ομάδας; "Άρης — η τέχνη του ΜΗ;;;;" 🎨🖌️ αδέρφια μου, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι θλιβερό θέαμα, αυτό είναι σαν να λέμε "βρήκαμε τον τρόπο να χάνουμε σιγά σιγά, χωρίς πολλή φασαρία"😅 τέλος πάντων

Τι άλλο να πει κανείς... όταν βλέπει τον Άρη να σέρνεται σαν χελώνα χωρίς καβούκι στη λίστα των ομάδων που δεν έχουν νικήσει ποτέ τους τελευταίους δέκα αγώνες; Να το θυμάστε αυτό: πρώτος στη λίστα των ομάδων χωρίς νίκη στη διάρκεια μιας σεζόν είναι τίτλος που τον παίρνεις όταν έχεις βάλει στόχο όχι τον πρωταθλητισμό αλλά την τέχνη της αποτυχίας. Και ο Άρης έχει κάνει αυτή την τέχνη... πιστή αντιγραφή. Δεν μιλάμε για μια στρατηγική ισοπαλίας που ξεγελά τους αντιπάλους και τους κουράζει μέχρι θανάτου. Μιλάμε για μια ομάδα που βρίσκει τρόπους να ισοπεδώνει την αυτοπεποίθησή της, σαν να έχει γίνει ο στόχος της κάθε αγωνιστικής περίοδος η μη-νίκη. Τριάντα βαθμοί σε είκοσι έξι αγώνες — όχι επειδή προσπαθούν να χτίσουν κάτι αξιόλογο, αλλά επειδή στο τέλος της ημέρας ξυπνάνε και ξεχνάνε ακόμη και το τελευταίο ψήγμα φιλοδοξίας. Δώδεκα ισοπαλίες σημαίνουν δώδεκα φορές που δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή ζήλιας προς την εστία των αντιπάλων. Οκτώ ήττες σημαίνουν οκτώ φορές που άφησαν τους αντιπάλους τους να χορέψουν πάνω στα ερείπια της αμυντικής τους ατολμίας. Και το πιο αστείο; αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν ανακοινώσεις για την «ποιοτική ισοπαλία», σαν να είναι η팀 Οκτোবρίου ενός πρωταθλητισμού εκείνοι. Σαν να λέμε ότι η επιτυχία δεν είναι η νίκη, αλλά η ίδια η ύπαρξη — όσο πιο αδύναμη τόσο πιο σπουδαία. Στη Θεσσαλονίκη κάποτε τραγουδούσαν ότι ζουν στους αγώνες, τώρα τραγουδούν ότι οι αγώνες τους τελειώνουν πριν καν ξεκινήσουν. Όταν βλέπεις έναν κόσμο γύρω από την ομάδα να σηκώνει σημαίες σαν αυτά τα λάφυρα μιας μάχης που ουδέποτε συνέβη, τότε καταλαβαίνεις ότι έχει περάσει η ώρα της κριτικής και έφτασε η ώρα της απορίας: ποιανού πρωτάθλημα χάνουν αυτοί; Τον δικό μας — όχι μόνο σε πόνους, αλλά στην ιστορία μιας πόλης που κάποτε έφτανε μέχρι τις κορυφές του European Cup. Τώρα στέκονται εκεί σαν μνημείο μιας εποχής που έφυγε, γράφοντας τα δικά τους ανέκδοτα στις καταγραφές της εποχής ως πρωταθλητές της αποτυχίας. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι μια σπονδή στον εαυτό τους — σαν να αποφάσισαν πως ο μόνος τρόπος να μην νικήσουν ξανά είναι να κάνουν σίγουρο πως δε θα χρειαστεί ποτέ ξανά να νικήσουν. Και φυσικά το γιορτάζουν σαν καλλιτέχνες, επειδή στο τέλος της ημέρας έχουν καταφέρει κάτι τόσο σπάνιο: να κάνουν τέχνη... την ίδια τους την αποτυχία.

ρε φίλοι μου, πέρισυ πρωί περπατούσα στης Ανθούπολης τη γειτονιά σηκώνω το βλέμμα μου κι εκείνο το γκράφιτι εκεί «Άρης θεριό» έγραφε κάτω από μια γατούλα αξύριστη που την κοιτούσε ο νάνος του γείτονα σα να του ζητούσε δάνειο σπίρτα. γελάω μόνος μου κι αναρωτιέμαι — ποιανού το γκράφιτι είναι εκεί πλέον; το ίδιο εκείνο γκράφιτι το οποίο πριν είκοσι χρόνια δήλωνε πόλεμο και τώρα γράφει πάνω του τις επιταγές ενός τμήματος μάρκετινγκ που αποφάσισε πως η εικόνα του Άρη δεν προδίδει πια αίγλη αλλά... ακαμψία; βλέπετε εκείνο τον αγώνα το 1989 όταν ο Άρης έκανε 4-4 με την Μπαρτσελόνα στοκυπριακό και έκλαιγαν οι αντίπαλοι επειδή έφαγαν κεφάλι στο ντου και πήραν ισοπαλία επειδή αυτοί βρήκαν ένα δικό τους γκολ; τότε ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους σα νικητής επειδή έπαιξαν σαν τρελοί κι όχι σα λειτουργοί ενός τμήματος «μη χάσουμε». τώρα βγάζουν ανακοινώσεις για «ποιοτική ισοπαλία» κι εγώ θυμάμαι πόσοι φίλοι μου είχαν δάκρυα πριν τριάντα χρόνια όταν η ομάδα χανόταν στα πέναλτι και έκαναν «δεν το ζήσαμε μόνοι μας, το πήραμε ηττώμενοι», γιατί η φιλοδοξία είχε σάρκα κι ο πόνος είχε νόημα. τώρα η ομάδα βρήκε τον τρόπο ν' αγοράζει εισιτήρια στο γήπεδο της Γουέστ Χαμ φέρνοντας μαζί δικές τους σημαίες ώστε οι αντίπαλοι να βλέπουν πως εκείνοι δεν έχουν σκοπό νίκη άλλα μόνο παρουσία — σα ν' ακολουθούνε κάποια πλάκα του '92 όταν πήγαινε κανείς στο γήπεδο για ν' αφήσει μία γκάφα χιλιάδων δρχ. στους θεούς του ποδοσφαίρου. αυτό όμως δεν είναι τέχνη, ρε αδέρφια, αυτό είναι η εκ των υστέρων νομιμοποίηση μιας ιστορίας που ξέχασε πως κουβαλά ωραίες ήττες όσο και ωραίες νίκες. θα σας πω κάτι πιο σκληρό: αυτοί οι άνθρωποι στον Άρη έκαναν ένα παράδοξο άλμα — αντί να νικούν μόνο, αποφάσισαν πως η πλέον τιμητική θέση στο πρωτάθλημα είναι αυτή της μεγαλύτερης αποτυχίας. όταν φτάνεις πρώτοι στη λίστα «χρονιά χωρίς νίκη» όχι επειδή δεν μπορούσες να κερδίσεις, αλλά επειδή δήλωσες ότι η νίκη ήταν πλέον εθελοτυφλία, τότε έχεις χάσει το δικαίωμα να μιλάς για πρωταθλητισμό σαν εθνικό δικαίωμα. σα να λέμε ότι «εμείς εδώ στον Πειραιά μια φορά την Πρωτοχρονιά λέγαμε ότι δεν θα νικήσουμε ποτέ ξανά κι αυτό έγινε εθνικό πανηγύρι». να το δούμε έτσι: στην παλιά σχολή όταν μια ομάδα χανόταν τρεις φορές στη σειρά έβγαζαν τον προπονητή μέχρι την επόμενη Τρίτη. τώρα μέσα σε δέκα αγώνες κανείς δε βρίσκει λόγους ν' ανησυχήσει επειδή η στρατηγική άλλαξε κωδικό και αυτοί αποφάσισαν πως η συνεχής ισοπαλία είναι το καλύτερο διαφημιστικό — σα να πιάνουν το γήπεδο ως καλλιτέχνες της μίζεριας αντί ως πρωταθλητές της δύναμης. και βέβαια θυμάμαι τις εποχές όπου ο κόσμος τραγουδούσε «ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ» επειδή τους εμψύχωνε η ίδια η παρουσία τους στον χάρτη. τώρα όμως τραγουδάνε «ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΜΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ» επειδή έχασαν το δικαίωμα να είναι εκτός χάρτη κι έγιναν τμήμα μιας λίστας την οποία πριν τριάντα χρόνια οι αντίπαλοι χρησιμοποιούσαν για αστείες αναρτήσεις στα περιοδικά τους. υπάρχει τότε διαφορετικότητα ανάμεσα σ' εκείνο το συγκρότημα που έκανε γκολ εκείνο το βράδυ στο Τουρκουκλίντιες και αυτού του σήμερα που έχουν στήσει ένα σύστημα φιλοσοφίας γύρω από τη μόνιμη ισοπαλία; όχι, εκείνοι οι πρώην φίλοι του Άρη έκαναν ιστορία επειδή είχαν ταχύτητα, πίεση, κίνηση— όχι επειδή είχαν σοβαρότητα σε μια θέση που κάποτε αυτοαποκαλούνταν πρωταθλήτρια του ηττώμενου. μπορεί ο κόσμος εκεί στο Harilaou Kleánthis Vikelídis να τραγουδάει δυνατά στις κερκίδες «αυτή είναι η ομάδα μας» — αλλά η δική μου γειτονιά τραγουδάει όταν βλέπει την ομάδα της να χάνει 0-5 στο πρώτο ημίχρονο και τελικά να ισοφαρίζει στα τελευταία λεπτά επειδή αυτά έχουν πλέον πλάκα σαν ταινίες του σινεμά ελάχιστης ποιότητας. εκεί που κάποτε η απόσταση ανάμεσα στον υπερήφανο νικητή και τον μεταμεσονύχτιο νικητή ήταν μόνο ένας αγώνας τώρα έχει γίνει μία ολόκληρη εποχή πολιτικής ορθότητας που επιλέγει να μην κάνει τίποτα επειδή «δεν χάνει μεγάλα». λοιπόν, αυτούς δεν τους κυνηγά ο χρόνος επειδή έχουν βάλει στόχο να μη νικήσουν ξανά — τους κυνηγά επειδή έχουν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μονόλογος αλλά διάλογος. κι όταν ο διάλογος γίνεται μονοήμερος σιωπηλός κηρύκτας μιας αποτυχίας που αυτοαποκαλείται τέχνη τότε δε μιλάμε για φιλοσοφία· μιλάμε για κάποιον που ψάχνει δουλειά και παρουσιάζει τον εαυτό του ως καλλιτέχνη της μίζεριας επειδή έκανε τρεις φορές σειρές ισοπαλιών. αυτό δεν είναι άθλημα, αυτό είναι ντοκιμαντέρ αυτοβοήθειας στην αποτυχία — κι ας πιστεύουν πως αυτοί είναι πρωταθλητές επειδή γράφτηκαν πρώτοι στον πίνακα «μόνο ισοπαλίες».

Πώς πάει λοιπόν αυτή η ιστορία των πρωταθλητών της... παρουσίας; Σκέφτομαι τον Άρη εκεί που κάνει βουτιές στις λίστες αποφυγής νίκης σαν κάποιος πρώην πρωταθλητής της Αμερικής στο golf που μόλις κατάλαβε ότι του δίνουν ρουχισμό δωρεάν επειδή είναι ανάπηρος — τίμιο πράγμα, δε λέω, αλλά όταν φτιάχνεις ένα μύθο γύρω από το να μην κερδίζεις, τότε εκεί πια δε μιλάμε για φιλοδοξία. Μιλάμε για εκείνον τον τύπο που έκανε sign-off στον λογαριασμό του στις αρχές Ιουλίου λέγοντας "κανένας αγώνας μέχρι το Σεπτέμβρη" σαν να ανακοίνωσε αλλαγή λογιστικής πολιτικής. Τώρα, το περίεργο εδώ δεν είναι ότι η ομάδα δεν κερδίζει — είναι ότι εμείς φαίνεται να έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα όπου αυτή η αδυναμία μετατρέπεται αυτόματα σε ιερό δόγμα. Πάμε να δούμε τις νούμερα σαν ιστορικά ντοκουμέντα, όχι σαν καταδικαστικές αποφάσεις: 8η θέση, 30 βαθμοί, Ν6 Ι12 Η8. Τρεις νίκες μέσα σε έξι μήνες — όχι επειδή έχουμε στρατηγική πρωταθλητισμού, αλλά επειδή κατά τύχη υπήρξε ένα γκολ που πέτυχε κάποιος ξένος φορώντας ένα τζέρσεϋ ενός σειριαλού πρωταθλήματος στη Βραζιλία. Οι υπόλοιποι είκοσι αγώνες; Αποτελέσματα προς μια ομάδα άλλη από αυτήν που ξεκινάει κάθε Κυριακή στη Θέρμη: την αδιαφορία. Κοιτάξτε το σχέδιο: δεν είναι ισοπαλία αυτή. Είναι μια βόλτα στη λίστα "ποιοι δεν κέρδισαν ποτέ" σα να ψάχνεις για βότανο στην άκρη του δρόμου επειδή ξέχασες πού είναι το φαρμακείο. Όταν λέμε ότι ο Άρης είναι πρώτος σ' αυτή τη λίστα, δεν μιλάμε για κάποιο πρωτάθλημα δυσκολίας — μιλάμε για έναν οργανισμό που έχει ανακοινώσει openly ότι έχει εγκαταλείψει οποιονδήποτε στόχο εκτός εκείνου της μετάβασης από τον έναν αγώνα στον επόμενο χωρίς να κοπεί η αναπνοή του. Και φυσικά, αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν ανακοινώσεις για «ποιοτική ισοπαλία» σα να βραβεύουν τον εαυτό τους επειδή τελικά κατάφεραν να ισοφαρίσουν στο 0-0 αντί στο 0-1. Σκέφτομαι πως αν η ιστορία αυτή γινόταν ταινία, ο πρωταγωνιστής μας θα είχε τη φωνή του Γιώργου Κωνσταντή και την ατάκα: *"Εμείς δεν χάνουμε — εμείς αναβάλλουμε την νίκη για αργότερα."* Μετά όλους αυτούς τους αγώνες, ένας ακόμα τίτλος περίμενε εδώ: Πρωτάθλημα Ήσυχης Αναπνοής. Αλλά ας μην ξεχνάμε: εκεί στην άλλη άκρη του πρωταθλήματος υπάρχουν ομάδες που παίζουν σαν η ζωή τους εξαρτάται από το αποτέλεσμα — όχι σαν να βρίσκονται σ' ένα μάθημα αυτοβοήθειας. Ο Άρης έχει γίνει το σημείο αναφοράς μιας εποχής όπου το μόνο που μένει όταν τελειώνει ο αγώνας είναι ένας πίνακας συγκρίσεων που δείχνει ποιοι ξέχασαν και πως πρέπει να γιορτάσουν το γεγονός ότι ακόμα βρισκόμαστε εδώ. Όχι επειδή νικήσαμε, όχι επειδή αγωνιστήκαμε — επειδή κάναμε show όταν ήρθε η ώρα να χάσουμε χωρίς μεγάλη φασαρία. Και εγώ σας ρωτώ: πότε άλλαξε το τοπίο έτσι; Δεν ήταν πριν είκοσι χρόνια, όταν μία ομάδα κέρδιζε στο Κύπελλο Κυπελλούχων επειδή είχε φορ släπ-term thinking, ενώ τώρα έχουμε μία ομάδα που κερδίζει ένα πρωτάθλημα μόνο όταν αποφασίζει πως μπορεί να φύγει από την τελευταία θέση της πρώτης τριάδας. Εκείνοι έκαναν ιστορία επειδή έπαιζαν σαν τρελοί. Αυτοί κάνουν ιστορία επειδή εμφανίζονται σαν οι τελευταίοι εναπομείναντες μάρτυρες μιας εποχής που κάποιοι την ονομάζουν θλιβερό θέαμα. Και ξέρετε τι είναι πιο τραγικό; δεν τους νοιάζει καν. Γι' αυτούς, η αποτυχία έγινε lifestyle — και το παράδοξο είναι πως όσο περισσότερο το γιορτάζουμε τόσο λιγότερο υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε κριτική. Σιγά σιγά, η κριτική έχει γίνει αντιποίηση φιλοσοφίας: όσοι αμφισβητούν αυτή την εικόνα κατηγορουνται ότι δεν καταλαβαίνουν την "ποιοτική ισοπαλία". Λοιπόν, εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω μία λέξη: πρωταθλητισμός. Αυτός τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η μοναξιά του πίνακα που δείχνει ότι η ομάδα δεν κέρδισε ποτέ στη διάρκεια μιας αγωνιστικής περιόδου. Κι εκεί τελειώνει η ιστορία του Άρη — όχι επειδή χάνει, αλλά επειδή έχει αποδεχτεί την ίδια την ήττα σαν ιδανικό. Και αυτή είναι η πραγματική τραγωδία: όταν η αποτυχία γίνεται σκοπός, τότε ακόμη και η νίκη γίνεται αντικείμενο ειρωνείας.

Μα τώρα εσείς βγήκατε αγγέλους της κριτικής;;;; 😂💸 Ρε παιδιά, εδώ στον Πειραιά ξέρουμε τι είναι να γιορτάζεις την αποτυχία — όταν η ομάδα πχ έκανε 5 στις τελευταίες 10 και εμείς βγάζαμε ανακοινώσεις "όχι αλλαγή φιλοσοφίας". Αλλά αυτά εδώ;;; Ένας φίλος μου πριν δέκα χρόνια πήγε στης Σκουτέλας το γκράφιτι "Άρης Θεριό" και του έκανε αυτόματος διάγνωση ο γείτονας: "Είναι προγραμματισμένοι αγγλικά;" — κι εκείνος χωρίς καν να ξέρει τι λέει "ναι, γιατί θέλουν πέντε ισοπαλίες κι ένα γκολ από αντίπαλο". Τώρα αυτοί εκείνοι βγάζουν ανακοινώσεις πως κάνουν τέχνη της "ποιοτικής ισοπαλίας"... Ποια ποιοτική;;; Αυτή που περιμένουμε τριάντα λεπτά να σημάνει τραύμα ενώ οι αντίπαλοι τραβάνε penalty σαν νικητές;;; Νομίζετε πως αυτοί οι άνθρωποι γιορτάζουν κάτι;;; Μακάρι εσείς να είχατε την ίδια εμπιστοσύνη στους μεγάλους σας συλλόγους όταν κάποιος αποφάσιζε πως η νίκη είναι ξεπερασμένη... Εγώ θυμάμαι όταν πέρσι ένας τύπος στο facebook έγραφε "κέρδισα στο σπόρτινγκ επειδή έκανα ισοπαλία" και τον έκαναν meme για τρεις μήνες. Εδώ όμως κανείς δεν γελάει — γιατί εκείνοι ζούνε τον μύθο τους. Και σεις ακόμα ψάχνετε εδώ μέσα κρυμμένους λόγους; Την επόμενη φορά ας βάλουν τίτλο και στη φωλιά του γερακιού: "Ο Άρης — το σπίτι της συνεχούς ισοπαλίας" 🤡

Ρε μαλάκα 😤🔥 αυτοί εδώ λένε πως ο Άρης γίνεται ΤΕΧΝΗ;;; ΤΕΧΝΗ;;;; Τι τέχνη βρε, αυτό;;; Να κάνουμε πέντε παιχνίδια μέσα και να ισοπεδώνουμε την ίδια μας την ψυχή;;; Και μετά να βγάζουμε ανακοινώσεις πως αυτό είναι "ποιοτική ισοπαλία";; Ποια ποιοτική ρε φίλε;;; Οι δικοί μας στην Θέρμης σηκώνουν τις σημαίες τους σα ν' απολαμβάνουν την ίδια την απουσία νίκης;;; Λες και η ομάδα τους πήγε εκεί για... εκείνο;;; 💸🤬 Κοίτα τώρα τ' αλήθεια: Η ομάδα σέρνεται στην όγδοη θέση με ΕΞΙ νίκες!!! ΕΞΙ!!!! Κι εμείς να λέμε πως αυτοί είναι "καλλιτέχνες";; Τι καλλιτέχνες βρε; Στην Καβάλα εγώ τουλάχιστον όταν πάω στο γήπεδο ξέρω πως πάω για νίκη — όχι για ν' αγοράσω εισιτήριο σ' έναν αγώνα που είχε ανακοινώσει πριν ξεκινήσει πως δεν πρόκειται ν' αγωνιστεί καν για νίκη!!! 😱 Και μετά αυτοί εδώ έχουν τον θράσος να βγάζουν ανακοινώσεις για "ποιοτική ισοπαλία";;; Μα φτύνουνε πάνω στη μνήμη εκείνου του Άρη του 1989 που έδινε όλα στον αγώνα!!! Τότε παίζαμε σαν λιοντάρια — σήμερα παίζουμε σα να μας περιμένει η ομάδα αύριο σε μία ταινία της δεκαετίας του '70 όπου όλα τελειώνουν 4-4 επειδή έτσι είναι γραφτό!!! 🎬🔴 Τι έχουμε γίνει εδώ;;; Πρωταθλητισμός;;; Ή μια ομάδα ανθρώπων που αποφάσισαν πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να βρίσκεσαι στη λίστα εκείνους που ΔΕΝ κερδίζουν;;; Ποιοι είναι αυτοί;;; Το τμήμα μάρκετινγκ;;; Οι ατζέντηδες;;; 🤡 Και τέλος πάντως: Η καρδιά τα λέει όλα!!! Αυτοί εδώ όχι μόνο δεν αγωνίζονται σαν ομάδα — ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΟΒΑΤΑΙ!!!

Τι γίνεται ρε φίλοι μου στο φόρουμ της Καλαμάτας;;; 🤡💸 Εγώ περνώντας από κεί πέρα βλέπω αυτή την πανηγυρίστρα του Άρη και με πιάνει ένα κρίμα τεράστιο — όχι για την ομάδα, μα γι' αυτούς τους δήθεν οπαδούς που σηκώνουν τις σημαίες τους σα να μην έχουν τι άλλο να σηκώσουν πια εκτός από το ντέρτι τους αυτοσχεδιασμό!! Τους θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν ο κόσμος ξεσπούσε στους δρόμους επειδή η ομάδα κέρδιζε στα πέναλτι — τώρα όμως βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να τραγουδάνε σα να κάνουν κανονισμό λειτουργίας ενός τμήματος αποτυχίας!! Αλήθεια, εσείς εκεί στη Θεσσαλονίκη όταν η ομάδα σας κάνει μία ακόμη ισοπαλία σαν αυτοσκοπός μήπως σηκώνετε το κεφάλι σας ψηλά επειδή τελικά βρίσκετε τρόπο να χάνετε χωρίς σοβαρά γκολ;;; Σοβαρά τώρα!! Και τα νούμερα;;; Ν6 Ι12 Η8 — όχι επειδή είχαν στρατηγική πρωταθλητισμού αλλά επειδή η ιστορία τους κατέληξε σ' έναν οργανισμό που αποφάσισε πως η νίκη είναι ένδειξη υπερβολικής φιλοδοξίας!! Τρία γκολ πάνω από την αντίπαλη εστία ανά αγώνα θεωρούνται πλέον καλλιτεχνική έκφραση;;; Συγγνώμη αλλά εγώ εκεί στην Καλαμάτα όταν πάω στο γήπεδο περιμένω νίκη — όχι μία ακόμη επανέκδοση του 0-0 επειδή έτσι είναι γραφτό!!! Και μην μου πείτε πως αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις για «ποιοτική ισοπαλία» 😏🔥 Ποιότητα;;; Τι ποιότητα όταν ο στόχος σου είναι να μην κερδίσεις ποτέ;;; Είναι σα να λες πως έκανες γλυκό επειδή έβρασες νερό!! Αυτοί κάνουν έργο τέχνης όταν βάζουν κάποιον αναπληρωματικό να παίξει δεκαπέντε λεπτά επειδή ξέχασαν πώς παίζεται το ποδόσφαιρο!! Αλλά ας μην γελιόμαστε — εδώ στο φόρουμ βλέπω μερικούς να κάνουν ότι σπουδάζουν νούμερα κι άλλοι να μιλάνε σαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της ομάδας!! Ποιος νοιάζεται άραγε;;; Αυτή η ομάδα έγραψε ιστορία πριν τριάντα χρόνια όταν έκανε μεγαλειώδεις εμφανίσεις — σήμερα όμως γράφει ιστορία επειδή βρίσκεται πρώτη στη λίστα εκείνους που ΔΕΝ κερδίζουν!! Και το χειρότερο;;; Την γιορτάζουν σα νάταν Ολυμπιακή νίκη!! Έτσι;;; Έτσι;;; Μακάρι εσείς στις ομάδες σας όταν μια ομάδα κάνει κάτι ανάλογο να είχε τόσο ησυχία όσο αυτή!!! 😂🤡

Ξυπνάω σήμερα βλέπω στο ρουτίνα μου το κινητό και βρίσκομαι τρεις ώρες μετά να ψάχνω το τι σχέση έχουν αυτά που γράφουνε εδώ με τον κόσμο που ζούμε. Λες και μιλάμε για άλλον Άρη, όχι για εκείνον από το Harilaou Kleánthis Vikelídis που κάποτε έκανε τέχνη όχι επειδή ισοπέδωνε ο ίδιος τον εαυτό του αλλά επειδή ανάγκαζε τους αντιπάλους να βγάζουν τσίχλα από το στόμα τους στα τελευταία λεπτά. Τότε δεν έκανες ποιοτική ισοπαλία — τότε έκανες ισοπαλία επειδή είχες βάλει τόσες προσπάθειες εκείνες τις δυόμιση ώρες που οι αντίπαλοι τελικά έπρεπε να σου κάνουν χάδι στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου για να μην σκάσεις! Και τώρα τι λέμε; Μία ομάδα πρώτης στη λίστα "no win season" σα να είναι διάκριση τύπου "βραβείο καλύτερου ερασιτέχνη καλλιτέχνη της μίζεριας". Μα αυτό εδώ σώνει-σβήνει επειδή ξεχάσαμε πως η ισοπαλία πρέπει να είναι αποτέλεσμα αγώνα, όχι η ίδια η βάση πάνω στην οποία χτίζεις την περίοδο σου. Λέγαμε παλιά "η ισοπαλία είναι νίκη του αντιπάλου σε 90 λεπτά που δεν είχε αρκετή ποιότητα" — όχι "η νίκη είναι περιστασιακή χορογραφία όταν τελικά αποφασίσουμε να σηκωθούμε από τον καναπέ". Τους 6 νίκες; Οι περισσότεροι εδώ τις παρουσιάζουν σα ν' έκαναν αγώνες τυχερά παιχνίδια όπου μπήκαν τυχαία νικητές επειδή κάποιος ξένος σκόραρε τυχαίο. Δεν λέγαμε όμως ότι όταν μία ομάδα βρίσκεται στόχος της ίδιας της παρουσίας της απουσίας νίκης τότε ουσιαστικά έχει μετατρέψει το πρωτάθλημα σε ένα τεράστιο δάσος προσλήψεων που κανείς δε βλέπει λόγω όλων αυτών των δέντρων-ακρίδων; Και οι ανακοινώσεις για την "ποιοτική ισοπαλία" 🍺💸; Αυτή η έκφραση δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάνουμε κάτι ιδιαίτερο ενώ στην ουσία ειπώθηκε κάποτε από έναν τύπο στο τμήμα μάρκετινγκ επειδή δεν είχαν τι άλλο να πουν όταν η ομάδα πέρασε κι άλλη μία εβδομάδα χωρίς νίκη. Ποιά ποιότητα όταν η επιλογή σου κάθε Κυριακή είναι να μην επικεντρωθείς στο πώς να κερδίσεις αλλά στο πώς να φτάσεις όσο το δυνατόν πιο κοντά στο να μην χάσεις μεγάλα; Αυτή η στρατηγική θυμίζει εκείνον τον γείτονα που αποφάσισε πως αντί να ψήσει το κρέας του, θα βράσει το νερό επειδή έτσι η γυναίκα του δεν πρόκειται να πει τίποτα — εκτός αν πει ψέματα στον εαυτό της. Εγώ προσωπικά θυμάμαι μία φορά στο γήπεδο πριν χρόνια όταν πήγα για έναν αγώνα του Άρη στην Πορτογαλία — εκείνο το γκολ του Μαρσέλο Μορένο στο 89' επειδή κάποιος αποφάσισε εκείνο το βράδυ να ξυπνήσει σαν λιοντάρι. Σήμερα εκείνοι εκείνοι σηκώνουν σημαίες σα ν' απολαμβάνουν ότι τελικά κατάφεραν να φτάσουν εκεί που άλλοι έφτασαν χωρίς καν να τρέξουν. Αυτό δεν είναι φιλοσοφία — είναι μια αυτοβιογραφία γραμμένη από κάποιον που έχει αποδεχτεί πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η επιβίωση χωρίς τραυματισμούς. Και ας μην γελιόμαστε: όταν η ομάδα σου είναι πρώτη στη λίστα εκείνους που δεν έχουν νικήσει ποτέ στη διάρκεια μιας αγωνιστικής περιόδου, τότε δεν μιλάμε για αντιποίηση φιλοσοφίας αλλά για μία ντροπή που εκθειάζεται σαν εθνικό επίτευγμα. Την επόμενη φορά που κάποιος σηκώσει σημαία στο γήπεδο ας σηκώσει μία που γράφει "6 νίκες σα πολλά" αντί για εκείνες που γράφουν τα ίδια πράγματα εδώ δεκαπέντε χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί μέχρι να καταλάβουμε ότι η νίκη δεν είναι κατοχή διαμερίσματος αλλά κατοικία της ίδιας της ψυχής, αυτοί εκείνοι θα συνεχίσουν να γιορτάζουν την παρουσία τους σα ν' έγιναν πρωταθλητές επειδή απλά δεν έχασαν όσοι άλλοι αποκλείστηκαν νωρίς.

Ρε παιδιά, εσείς εδώ σαν νάταν η Ιωάννινα που ψάχνει τον τρελό της περιοχής να της πει πως η ομάδα του δεν κερδίζει επειδή της αρέσει έτσι;;; 😂🤡 Γιατί στην Καλαμάτα ξέρουμε τι πάει να πει νίκη — κι αυτό είναι τόσο λιγότερο σπάνιο από το τυχερό νούμερο στις οικονομίες: 6 νίκες βρε!!! Όχι μισή ντουζίνα προσπάθειες που έπεσαν πλάι, όχι τρεις ισοπαλίες σα σημαία στήνουν οι μοναχικοί στην μοναστήρι — ΕΞΙ ΝΙΚΕΣ ΣΕ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ!!! Κι εσείς ακόμα κάθονται εδώ και ψάχνετε για «ποιότητα» στους αγώνες;;; Τους θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πέρσι στο Φάληρο όπου πήγα φίλος μου — πρώτος γύρος στο γκολ, δεύτερος γύρος η ομάδα ξύπνησε σα αστραπή επειδή είχε βγάλει ανακοίνωση πως η νίκη είναι σπορ για άλλους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας;;; Στην Καλαμάτα όταν η ομάδα μου δίνει ένα πρωταθλητισμό, εγώ δεν ψάχνω την ησυχία σ' ένα γήπεδο που μοιάζει σαν αίθουσα αναμονής. Εγώ θέλω νίκη που έχει γεύση αίματος στα δόντια των αντιπάλων, όχι μία ακόμη επανέκδοση ενός 0-0 όπου το μόνο δυνατό ήταν η ταχύτητα του Referee στο σφυρίχτρα. Κι αυτοί εδώ βγάζουν ανακοινώσεις για «ποιοτική ισοπαλία»; Την επόμενη φορά που κάποιος σηκώσει σημαία ας γράψει πάνω της «Άρης — Πρώτοι στη Λίστα των Αυτονομιούντων» επειδή αυτό ακριβώς κάνουν — αυτονομούνται από κάθε έννοια νίκης σα νάταν ο Πλάτωνας που αποφάσισε πως η δικαιοσύνη τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η δικιά του ουσία. Και μην μου πείτε πως το παιχνίδι δεν είναι εκεί — 8η θέση;;; Μα πόσες θέσεις χρειάζονται για να δείξεις πως το σύστημα βρίσκεται σ' ένα loop που οδηγεί μόνο στη λίστα «Δεν κέρδισα ποτέ»;; Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει ανακοίνωση για «ποιοτική αποτυχία», ας του δείξω εγώ πως η αληθινή ποιότητα δεν κρύβεται στους πίνακες ελλείψεων αλλά εκεί όπου κάποιος αποφασίζει να φύγει νικητής ακόμη κι όταν όλες οι πιθανότητες λένε πως δεν μπορεί.

Ρε, τι πάει να πει αυτό εδώ;; Ακούω όλους σας να διαβάζετε τους αριθμούς σαν κάποιοι δάσκαλοι που κάνουν διαγώνισμα ιστορίας στους υπόλοιπους του τμήματος — 8η θέση, Ν6 Ι12 Η8, φόρμα WWWWW. Λες κι εμείς ζούμε στον ίδιο κόσμο όπου αυτά τα νούμερα γράφονταν μία φορά και τελείωσαν, όχι ότι αποτελούν ζωντανό έγγραφο μίας περιόδου που δεν είχε προγραμματισμό παρά μόνο αυτοσχεδιασμό επί της ουσίας. Ο Sacis λέει πως αγωνίζονται σα να τους φοβούνται; Σωστά το βλέπει. Γιατί άλλη ομάδα στα Super League έχει βγάλει τόσο μεγάλο αριθμό ισοπαλιών χωρίς κανένα προσωπείο νίκης;;; Πέντε συνεχόμενες αγώνες χωρίς νίκη — όχι επειδή ήταν κακοί, αλλά επειδή αυτή η ιστορία έχει φτάσει στο σημείο όπου η έλλειψη νίκης παρουσιάζεται σα καλλιτεχνική κορύφωση. Μα όταν ξέρεις πως η μεγάλη εποχή ήταν εκείνη του '89 που έκανε τον κόσμο να σηκώνει τις φωνές του μέχρι τη βροχή, τότε αυτή η περίοδος μοιάζει σα μία παράσταση αυτοσχεδιαστών που αποφάσισαν πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να μην χάσεις ποτέ — όχι επειδή νίκησες, αλλά επειδή διέφυγες. Ο Thanasis λέει πως θυμάται κάποιον αγώνα στην Πορτογαλία — εκείνο το γκολ του Μορένο στο 89' επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνο το βράδυ ήταν η ώρα. Σήμερα όμως η ομάδα βρίσκεται πρώτος στη λίστα εκείνων που δεν κέρδισαν ποτέ αυτή τη χρονιά. Αυτό δεν είναι φιλοσοφία — είναι μία αποδοχή πως η νίκη είναι έννοια ξένη προς το σύστημα που έχουν στήσει. Κι όταν η βάση της επιχειρηματολογίας τους είναι η «ποιοτική ισοπαλία», τότε κατάλαβες πως μιλάμε για μία ομάδα που βγάζει ανακοινώσεις όχι επειδή έχει στόχο, αλλά επειδή θέλει να δικαιολογήσει την ίδια την παρουσία της χωρίς νίκη. Και σεις, οι αναλυτές εδώ μέσα, ψάχνετε πάλι νούμερα σα να είστε εκείνοι που γράφουνε μία έκθεση γιατί οι ίδιοι δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν μία ομάδα που έχει αποδεχτεί την αποτυχία σα ύφος ζωής. Οι τρεις νίκες; Τυχαίοι αριθμοί χωρίς σημασία όταν η υπόλοιπη περίοδος αποτελεί ένα σωρό ισοπαλιών που φαίνονται σα μία αυτοβιογραφία κάποιου που αποφάσισε πως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η επιβίωση χωρίς επικίνδυνες κινήσεις. Δείξτε μου μία ομάδα που έκανε ισοπαλία επειδή είχε τόση ποιότητα ώστε οι αντίπαλοι έφτασαν στα όρια της παράνοιας — όχι επειδή ο δικός της στόχος ήταν μία ακόμη εμφάνιση χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνοι εκείνοι έχουν καταφέρει κάτι εντυπωσιακό: έκαναν την αποτυχία τάση μόδας. Κι αυτό είναι που πονάει περισσότερο — όχι η έλλειψη νίκης, αλλά η αυτοικανοποίηση πίσω από αυτήν.