Οι Πράσινοι στους τελευταίους έξι αγώνες έχουν τρεις νίκες, μία ισοπαλία και δύο ήττες…

Μπαaaaα, στους Πράσινους φταίει πια το γήπεδο;; Τι έγινε, όλοι εκείνοι οι γκολάντζαδες που ζητούσαν γήπεδο στη Φιλοθέη ξεχνιούνται τώρα;; Εκεί που βρίσκεσαι 4ος με 49 βαθμούς και έχεις 14 νίκες, αυτές οι δύο ήττες μέσα σπίτι σου σου "βγάζουν" την ψυχολογία;; Αδέρφε, μια φορά χάσανε ε; Μη γίνεσαι παράλυτος για τόσο. Αυτοί έχουν τρεις νίκες στους τελευταίους έξι αγώνες — και μάλιστα, βγάζουν πόντους παντού σαν εκείνοι οι τύποι που βάζουν πέντε τόμπολας το μήνα και φτύνουν συνέχεια τον κανακέ των αποτελεσμάτων. Το σπίτι του Αποστόλου είναι θέατρο μόνο όταν οι άλλοι ομάδες έχουν κι αυτοί τους δικούς τους νεκρούς αγωνιστές στη σειρά τους... Ρε μωρή, το γήπεδο δεν σκοτώνει ομάδα — σκοτώνει ο κόπος που δεν έχεις βγάλει να δουλέψεις πάνω σε αυτό που λέγεται *επαγγελματισμός*. Αυτοί εκεί εκτός έδρας πιάνουν τρεις στις πέντε — όχι επειδή έχουν γηπέδου σούπερμαν, αλλά επειδή εκεί πιάνουν σπίτι τους τους αντιπάλους τους. Μέσα όμως ξέρουν πως έχουν ένα κομμάτι γηπέδου που έχει γίνει περισσότερο καταφύγιο φαντάσματος παρά σπίτι τους. Κι εκείνος ο λόγος που σου λέω: αν θέλεις πραγματικά να τελειώσεις τους άλλους, ξεκίνα πρώτα εσύ. Δυο ήττες στο σπίτι σου δεν είναι η ιστορία ολόκληρη — είναι το κεραμίδι που έπεσε επειδή ξέχασες να κοιτάξεις τη στέγη. Την επόμενη φορά που θα χτυπήσουν την πόρτα σου, κάν’ τους να νιώσουν πως το γήπεδο είναι δικό τους πάλι — διαφορετικά, ας βγάλεις τα εισιτήρια σου για τον τίτλο, επειδή αυτοί οι άλλοι σου δίνουν περισσότερη ώθηση από όσο νομίζεις. 🤡💸

Από εδώ μέσα, αυτά που βλέπω δεν είναι θέατρο. Είναι η εικόνα μιας ομάδας που ζει μέσα στις αντιφάσεις της δικής της επιτυχίας. 4η θέση, 49 βαθμοί, ημίχρονο πρωταθλήματος — όλα φαίνονται ωραία στα χαρτιά. Αλλά μιλάμε για μία ομάδα που σε 26 αγώνες έχει περισσότερες νίκες εκτός έδρας παρά εντός, ενώ στο γήπεδο της Αποστόλου οι αντίπαλοι μπαίνουν σαν ξενοδόχοι στο σπίτι τους. Τρεις νίκες στους τελευταίποτε έξι αγώνες; Ναι, και μία από αυτές είναι εκτός έδρας, εκεί που κανείς δε μπορεί να βγάλει νερό από πέτρα. Η ιστορία σου λέει ότι αυτοί εκεί έχουν ποιότητα εκτός έδρας — αλλά εσύ, όταν μπαίνεις στο Νικολαΐδη, κάθεστε σαν μαθητές γυμνασίου μπροστά στο θρανίο σου. Δύο συνεχόμενες ήττες μέσα σπίτι σου σημαίνουν κάτι: είτε το γήπεδο τους έχει γίνει η ντίσκο των λάθος αποφάσεων είτε το σύστημα ψυχολογίας τους κρατά εκεί που δεν πρέπει. Το γεγονός ότι εκτός έδρας κάνουν νούμερα πρωταθλητή λέει ότι μπορούν να τα καταφέρουν εκεί όπου ο φόβος δεν τους πλακώνει — μέσα όμως φαίνεται σαφές πως κάτι τους τραβά πίσω. Και μετά υπάρχει η ηλικία αυτή. Όχι η ηλικία των παικτών — εκεί υπάρχουν μεγάλοι, μικροί, εμπειρία και ανησυχία. Μιλάω για την ηλικία του συστήματος. Μία ομάδα που έχει τους πόντους της στη μέση του δρόμου ανάμεσα στο τρέξιμο και στο χτίσιμο δεν έχει χρόνο να περιμένει ακόμα έναν χειμώνα για να δει αν τελικά αυτή η φόρμα είναι περίσταση ή μόνιμο χαρακτηριστικό. Αυτή η αβεβαιότητα σκοτώνει αθλήματα — όχι το γήπεδο, όχι η τύχη, αλλά η αναποφασιστικότητα. Ρε πού είναι οι τίτλοι λοιπόν; Αυτοί οι ίδιοι είχαν φτάσει στους 32 του Europa League κάπου στις αρχές της δεκαετίας — σήμερα όμως ο πρωταθλητής έχει άλλα χαρακτηριστικά: συνέχεια, ικανότητα να κρατά την ίδια ένταση αγώνες πολλούς. Οι Πράσινοι αυτή τη στιγμή έχουν το δεύτερο καλύτερο goal difference του πρωταθλήματος, αλλά αυτό δεν αρκεί όταν βλέπεις πως η ομάδα σου μπορεί εύκολα να γίνει τρίτη μία στιγμή επειδή δύο αγωνιστικές έξω δεν έγιναν τόσο όσο έπρεπε. Δεν είναι θέμα γηπέδου. Είναι θέμα που κάποιοι μέσα σ’ αυτό το γήπεδο ξεχνούν ότι οι αντίπαλοι έχουν μάτια και αυτιά ανοιχτά. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι εκείνο το κομμάτι αλουμινίου πίσω σου είναι κάτι περισσότερο από μία μάσκα αέρα, κοίταξε τους αριθμούς: εκτός έδρας κάνουν δουλειά πρωταθλητή, εντός τους λείπει κάτι ζωτικής σημασίας. Και μέχρι να το βρουν, η ιστορία αυτή θα γράφεται πάλι στα ίδια νούμερα — όχι σαν ιστορία νίκης, αλλά σαν παράδειγμα αυτού που συμβαίνει όταν η αυτοπεποίθηση μένει εκτός έδρας.

αχ παιδιά μου, τι να σας πω... τώρα ξύπνησα τις αναμνήσεις μου τούτες τις ημέρες κι ήρθαν σαν κακόπιστα παλιά βιντεάκια στο μίνιτέλ. θυμάστε εκείνον τον Παναθηναϊκό της δεκαετίας του '90; αυτόν που σηκώθηκε στα πόδια και έδινε μάχες ακόμα και όταν έπρεπε να παίξει τρεις φορές την ίδια βδομάδα; τότε ένα γήπεδο σαν το Αποστόλου Νικολαΐδη ήταν κάτι σκληρό σα σίδερο — δεν σου έδινε ούτε ανάσα. οι αντίπαλοι μπαίνανε εκεί σα να πήγαιναν σε χτύπημα ποδιού στη στρατιωτική σχολή. και τι έκαναν οι Πράσινοι; εγγραφή, πήραν τις νίκες εκεί που έπρεπε, κι ύστερα πήγαιναν στις αρχές δυτικά σα βασιλιάδες που δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν. τώρα όμως... τώρα είναι σα να τους έχουν βάλει έναν φακό πάνω στο κεφάλι. η ίδια ομάδα που κάποτε έπαιζε σα μία θηριωδία στις δικές της βάσεις τώρα φτιάχνει θέατρο τρόμου μέσα στο δικό της σπίτι. δύο συνεχόμενες ήττες στο Νικολαΐδι; τι γίνεται ρε μωρέ; παλιά αυτά δεν ήταν καν αφορμή για κουβέντα εκτός έδρας — ήταν οι μεγάλες ημέρες που περίμενες όλοι να δεις πώς θα τους τελειώσει η εθνική ομάδα στο γήπεδο των αγώνων! και τώρα βλέπουμε πως εκτός έδρας πιάνουν τρεις στις πέντε; αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι σημάδι πως εκείνοι οι ίδιοι ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν νούμερα μόνο εκεί όπου δεν τους βλέπουν. μέσα όμως κολλάνε σα δορυφόρος στο τείχος. και βέβαια, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους αλλιώς. 4η θέση με 49 βαθμούς — πόσοι το λένε; αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 που η ομάδα είχε 7 πόντους στις πρώτες τρεις αγώνες σπίτι της κι όλοι έλεγαν πως ήταν χειρότερη στιγμή της δεκαετίας. τότε αυτοί βγήκαν κ' έκαναν νίκες παντού αλλού σα σφαγείς, ενώ οι άλλοι δυσανασχετούσαν πως κινδυνεύουν... και τι έγινε; έφυγε η ντουζίνα εκείνη πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδο. σήμερα όμως βλέπουμε πως έχουμε μία ομάδα που εκτός έδρας είναι αρκετά δυνατή ώστε να λένε πως αυτοί μπορούν να τρέξουν μέχρι τον τίτλο — αλλά εντός; εκεί λείπει κάτι βασικό σα αύριο το πρωί η ζάχαρη σου ξαφνικά έγινε άχνη. και μην αρχίσετε τώρα μ’ αυτά τα γηπέδου ζητήματα... παλιά είχαμε γήπεδα ακόμα χειρότερα στα νησιά κι όμως οι ομάδες έκαναν όνειρα. εκείνο που μετράει είναι η ψυχή σου. παλιά υπήρχε μία φράση που τώρα έχει ξεχαστεί: «όταν βρεις τον εαυτό σου στέκεται στη μέση του γηπέδου χωρίς κανέναν άλλον εκεί, τότε κατάλαβες πως είσαι άξιος». αυτοί όμως τώρα στέκονται σπίτι τους σα να περιμένουν συγγνώμη από τον αγωνιστικό χάρτη. τρίξιμο πόρτας δεν υπήρχε παλιά — υπήρχε πάντα ένας αγώνας παραπάνω προς την κορυφή, επειδή εκείνοι οι Πράσινοι είχαν μέσα τους εκείνον τον πυρετό της νίκης σα φωτιά τζάκι το χειμώνα. όμως εγώ λέω κάτι διαφορετικό... δεν είναι θέμα γηπέδου αυτό εδώ. είναι θέμα πως κάποιοι ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται μόνο στις εμφανίσεις εκτός έδρας. εκείνος ο οποίος νικάει σπίτι του κι ύστερα πάει και σφάζει ξένα γήπεδα — αυτός είναι ο πραγματικός πρωταθλητής. το θέατρο σήμερα βγαίνει επειδή η ψυχολογία της ομάδας μέσα στο Αποστόλου έγινε περισσότερο συμφωνητικό παρά αγωνιστικό έγγραφο. ναι, έχουν τρεις νίκες στους τελευταίους έξι αγώνες — αλλά αυτές οι τρεις νίκες έγιναν εκεί όπου η ψυχολογία τους δεν ήταν στραμμένη στους τοίχους που τους κοιτάνε σα δικαστές. και μιας και μιλάμε για αριθμούς... εκείνοι οι 49 πόντες είναι ωραίοι σα κεράσι στην κορυφή ενός γλυκού — αλλά αν αυτές οι δύο συνεχόμενες ήττες μέσα σπίτι συνεχίσουν, σύντομα θα έχουν μόνο μία προέκταση σαν εκείνη τη μπάλα που βγαίνει από το τέρμα χωρίς κανέναν να την κυνηγήσει. η ιστορία λοιπόν γράφεται τώρα: είτε αυτοί θυμηθούν πως εκείνο το γήπεδο πρέπει να γίνει ο τόπος όπου σφυροκοπούν κάθε αντίπαλο που τολμάει να βγάλει κεφάλι, είτε σύντομα η φανέλα τους θα κρέμεται σα παλτό στην ντουλάπα του νοικοκυριού. επειδή παλιά οι τίτλοι δεν μιλούσαν μόνοι τους — αυτοί δούλευες σκληρά ώστε να γίνουν πιο δυνατοί εκεί που είχαν το μεγαλύτερο βάρος: στα δικά τους βάθρα.

Τι θέλετε να δούμε εδώ τελικά; Δύο πανυγηρικές ήττες μέσα στο σπίτι και γινόμαστε θεωρητικοί ψυχολόγοι περί γηπέδων; Ρε Πακίτες μου, το Αποστόλου δεν είναι γήπεδο τρόμου — είναι γήπεδο που σου βγάζει τη μασκαράτα όσο λίγα άλλα. Και μην αρχίσετε τώρα τις σόκειες περί "παλιά ήταν καλύτερα". Αυτή η ομάδα που κάνει τρεις στις πέντε εκτός έδρας αλλά ξεχνάει πως υπάρχουν αντίπαλοι μέσα της έχει ένα ελάττωμα: λένε πως το γήπεδο σκοτώνει την ψυχή τους, ενώ η αλήθεια είναι πως αυτοί εκεί πέφτουν θύματα της ίδιας τους της νευρικότητας. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ πριν δύο μήνες; Μέσα σπίτι σου έπαιζες σα να ήσουν φοιτητής πρώτου χρόνου που του έκλεψαν το βιβλίο πριν τις εξετάσεις — κλωτσώντας τη μπάλα σαν τρελός αντί να παίξεις οργανωμένα. Και τώρα βγάζετε αριθμούς περί goal difference +18 σαν αυτά οι αριθμοί να λένε ιστορία μόνοι τους. Ναι, είναι ωραίο πράγμα, αλλά όταν βλέπεις πως δύο συνεχόμενες ήττες μέσα σπίτι σου σημαίνουν πως η ομάδα σου έχει γίνει σα ομάδα ελικοπτέρου στην περιοχή σου — τότε εκεί πάει η σοφία όλων αυτών των ψευτοπροφητών. Το ότι κάνουν νούμερα εκτός έδρας δεν τους κάνει πρωταθλητές — τους κάνει μόνο καλούς στις επισκέψεις. Παλιά οι Πράσινοι έκαναν οτιδήποτε έβλεπαν μπροστά τους στο Νικολαΐδη σα να είναι δικό τους σπίτι. Τώρα όμως έχουν γίνει σα οικογενειάρχης που φοβάται πως κάποιος θα του χτυπήσει την πόρτα μετά τις δύο το πρωί — κι εγώ από Καλαμάτα σας λέω πως τα γήπεδα δεν σκοτώνουν ομάδες. Σκοτώνουν οι ίδιοι οι παίκτες όταν αρχίζουν να παίζουν σα βγαλμένοι από κούνια. Αυτοί εκεί εντός έδρας κάνουν έναν αγώνα λιγότερο από αυτούς εκτός — και αυτό ακριβώς φαίνεται στις δύο συνεχόμενες ήττες. Αλλιώς πώς γίνεται μια ομάδα που κάνει 44 γκολ να δέχεται δύο συνεχόμενες μέσα; Και μετά λέγεται ότι αυτοί ξέρουν τι κάνουν επειδή έφτασαν στους 32 του Europa League πριν πέντε χρόνια. Ρε λεβέντη μου, εκείνοι οι ίδιοι έκαναν πέντε συνεχόμενες ισοπαλίες μέσα σπίτι μετά από εκείνη την επιτυχία κι εσύ μου λες πως η ιστορία μιλούσε από μόνη της; Η ιστορία μιλάει όταν εσύ βγάζεις αποτελέσματα — όχι όταν βλέπεις πως η φόρμα σου μέσα είναι σα puzzle όπου λείπουν μερικά κομμάτια. Μέχρι να βγάλουν από το κεφάλι τους πως το γήπεδο τους είναι ακόμα εκεί για να τους θυμίζει πως μπορούν να κάνουν νίκες — όχι να γίνουν θύματα της δικής τους ψυχολογίας — αυτοί εκεί θα συνεχίσουν να κάνουν τον γύρο του θανάτου μεταξύ τρέχας και χτισίματος. Και μην με κοιτάτε περίεργα όταν σας πω πως αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κάνουν θέατρο μέσα στο σπίτι τους, αύριο μπορεί να κάνουν θέατρο και εκτός — επειδή εκείνη η νευρικότητα που τους πλακώνει μέσα, τους ακολουθεί σα σκιά παντού. 🤡💸

Ρε λεβέντη από την Καβάλα, τι βλέπω εδώ πέρα; Κοιτάξτε που κάποιοι ξέχασαν πως η πρώτη φορά που άκουσα για Αποστόλου ήταν όταν ο ΠΑΟ έπαιζε σαν τζέντλεμαν εκεί μέσα και έστελνε τους αντιπάλους στο ντουλάπι σαν παλιά κουκούλες. Τώρα όμως κάνουν θέατρο εκεί μέσα σαν να έχουν μπει στο ασανσέρ μιας γειτονιάς. Δύο συνεχόμενες ήττες μέσα σπίτι σου σημαίνουν μια πραγματικότητα: εκείνοι οι ίδιοι ξέχασαν πως το γήπεδο δεν είναι άλλο πράγμα παρά ένας τόπος όπου πρέπει να παίζεις σα να είσαι σπίτι σου — όχι σα να βρίσκεσαι σε επίσκεψη στο σπίτι κάποιου άλλου. Όμως ας μιλήσουμε για εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα να δω αγώνα στη Σούπερ Λιγκ μαζί με έναν συνάδελφο μηχανικό. Ήταν εκείνος ο αγώνας όπου ο Παναθηναϊκός είχε πάει εκτός έδρας σα σαΐτα και είχε σπάσει την ομάδα του Ατρόμητου σα γυάλινο βάζο. Μετά τον αγώνα αυτόν γυρνάς σπίτι σου κι ακούς στα μίντια πως "η ομάδα δείχνει σημάδια", αλλά εγώ εκείνο το βράδυ είδα κάτι διαφορετικό: δυο παίκτες έκαναν jogging στον διάδρομο σαν να είχαν αποκτήσει φτερά. Αυτό εκεί είναι το ζητούμενο — όχι το γήπεδο, όχι η τύχη, αλλά το ποιος νιώθει άνετα εκεί που πατάει. Την επόμενη φορά που αυτοί οι Πράσινοι μπουν ξανά στο Νικολαΐδη ας προσέξουμε πως παίζουν. Αν η μπάλα κυλά σα βούτυρο στις φάπες τους — τότε εκεί υπάρχει λύση. Αν όμως βλέπουμε πως κοιτούν πάνω δεξιά σα κατοικίδιο που περιμένει τη σφαγή, τότε ξέρουμε πως η ψυχολογία τους έχει γίνει πλέον μία μάσκα γάτας που φορούν μόνο όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρονο. Και αυτό το μάσκα εμείς εδώ από την Καβάλα το αναγνωρίζουμε γρήγορα — διότι εμείς ζούμε ανάμεσα σε μηχανές που δεν δίνουν δεύτερη ευκαιρία στην αβέβαια συμπεριφορά.

Τι γίνεται ρε μωρέ;; Αυτό το θέατρο στο Αποστόλου σαν κουκλοθέατρο;; 🤬 Δύο συνεχόμενες ήττες εκεί μέσα σα να μπήκαν οι παίκτες σ' έναν κουβά με πάγο χωρίς ζάχαρη! Αυτοί εκεί στους τελευταίους έξι αγώνες έχουν τρεις νίκες;; Ναι, αλλά εγώ ρώταω: ΠΟΙΑ τρεις νίκες;; Αυτές που έγιναν εκτός έδρας;; Γιατί μέσα στο Νικολαΐδη;; ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ;; Η ομάδα έχει 49 πόντους, έχει πάνω από τους μισούς αυτούς εκτός έδρας;; Και μετά γινόμαστε εμείς οι μεγάλοι της κατηγορίας;; Λοιπόν αλήθεια;; Τι σόι ομάδας είναι αυτή που φοβάται το δικό της γήπεδο;; Αρχαίοι έλεγαν " дома стены помогают" — αυτά εδώ όμως όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά σου βγάζουν την ψυχή! Και μην αρχίσετε τώρα μ' αυτά τα "γηπέδου λόγοι" — η ψυχολογία χτίζεται στους αγωνιστικούς χώρους! Παλιά εκεί στο Ελ Πάσο της Φιλοθέης παντού έδρες έδρες κι εκείνοι εκεί έκαναν νίκες σα τίγρεις! Τώρα όμως;; ΡΕ;; Αλλαξαξανε; Κι αν η ομάδα θέλει τίτλους;; Πρέπει ν' αρχίσουν πρώτα ν' αγαπάνε το σπίτι τους σαν άνθρωπος που αγαπά τη μάνα του — διαφορετικά αυτοί οι άλλοι θα τους περνούν σαν αστραπή όταν βγουν από την πόρτα! 🔥💪

Καλά ρε μωρέ τι βλέπουμε εδώ;; Όλοι αυτοί οι φουκαράδες μιλάνε σαν να 'ναι οι νταήδες του σχολείου και ξέχασαν πως μια ομάδα δεν κρίνεται μόνο από δύο αγώνες σπίτι της!! Δύο ήττες εκεί μέσα δεν κάνουν έναν τίτλο — αλλά αυτό που κάνει όλοι αυτοί εδώ λόγο περί γηπέδου σα να μας δείχνουν ένα βίντεο στο TikTok;; Ρε βρε, η ομάδα έχει 49 βαθμούς σαν σύνολο, έχει goal difference +18 αλλιώς λέμε αλλιώς!! Αυτοί εκτός έδρας κάνουν τη δουλειά πρωτάρηδων πρωταθλητών — τρεις στις πέντε νίκες εκεί πάνε σα δουλειά μηχανικού χωρίς έγγραφα!! Αυτή η ομάδα μπορεί κ' όταν βγει στο γήπεδο να αγωνιστεί σα ομάδα που θέλει κάτι πραγματικό!! Βέβαια έχει κάτι στραβό σα σκοινί στον υπολογιστή που τρώει νεύρα: εντός έδρας η ψυχολογία τους έχει γίνει σα βόλτα στον Ελ Παΰ — κυκλοφοριακή αγωνία και ψιλοαπόσβεση! Δεν είναι το γήπεδο itself φταίξιμο, είναι πως κάποιοι εκεί μέσα φοβούνται σα γατούλες στη βροχή!! Οι περισσότεροι λοιπόν εδώ κλίνουν προς τον Gavros_opados: «οι Πράσινοι έχουν την ποιότητα εκτός, αλλά μέσα ξεχνούν πως πρέπει να σκοτώνουν τους αντιπάλους εκεί που βρίσκονται» — επειδή παλιά αυτά ήταν κρίσιμα, τώρα όμως έχουν γίνει σα ξεκομμένα νήματα! Απέναντί τους όμως κάποιοι σαν τον KavatzinaFC γκρινιάζουν: «αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν ότι η νευρικότητα τους ακολουθεί σα σκιά» και πως η διοίκηση πρέπει ν' αφήσει στην άκρη τους αριθμούς και ν' αρχίσει το ψυχολογικό χτίσιμο!! Με λίγα λόγια: εντάξει οι δύο συνεχόμενες ήττες — αλλά αυτοί εκεί μπορούν ακόμα να τσακίσουν οποιονδήποτε όταν αποφασίσουν να πάνε για ληστεία στους τίτλους!! Αλλιώς;; Ρε τότε άλλαξε ομάδα ρε μεγάλε, επειδή οι τίτλοι δεν κάνουν άλλο… αυτοί τους παίρνουν αυτοί τους χάνουν!! 🔥💪

τι γίνεται εκεί στον κόκκινο κύκλο; σεις τώρα μιλάτε σα να έχει γίνει χάος μέσα στο Αποστόλου και εγώ σ' έφερναν κόκκινους ανθρώπους από τις ήττες, πες μου την αλήθεια τώρα — γιατί εμείς εδώ στο Βόλο όταν μια ομάδα κάνει δύο συνεχόμενες εντός έδρας τότε βγάζουν ανακοίνωση πως "ξεπεράστηκαν οι δυσκολίες" και συνεχίζουν σαν κανονικοί. Εμένα μου φαίνεται σα να σας έχουν πιάσει όλα αυτά τα γηπέδου ψέματα και ξεχάσατε πως οι τίτλοι δεν κάνουν οι αριθμοί, κάνουν οι χαρακτήρες. κι ας είναι έτσι, έχω μια ερώτηση για σας: εσείς θυμάστε εκείνον τον Απρίλη του '96 όταν ο Παναθηναϊκός είχε φύγει πρώτος από το νήμα στα play off και μετά έπαιζαν σα λιοντάρια παντού; τότε εμείς εδώ στο Βόλο βλέπαμε τις οθόνες στις πλατείες σαν κινηματογράφο υπό τις αστέρες, ενώ αυτοί εκεί έκαναν την ιστορία σφύζουσα μέσα στα δικά τους γήπεδα. Τι έγινε τώρα που έχουμε τρεις νίκες στους τελευταίους έξι αγώνες κι όμως οι ίδιες αυτές νίκες δεν σας κάνουν να νιώθετε σίγουροι σπίτι σας; κι άλλη μία: όταν η ομάδα σας κάνει τρεις νίκες εκτός έδρας — αυτές οι νίκες λέγονται σιγά-σιγά επειδή εκεί οι αντίπαλοι δεν σας περιμένουν τόσο; ή μήπως εκείνο το πράγμα που λέγεται "εντός έδρας νίκη" έχει γίνει σα ωραίο ντύσιμο που το φοράς μια φορά το χρόνο και μετά το βάζεις στην ντουλάπα;