Στο Άουγκσμπουργκ ενώ χάθηκε το παιχνίδι, το μόνο σίγουρο ήταν η επόμενη ήττα στο πλάνο…
Δυο βδομάδες πριν φορτώσω τα έξοδά μου στο ματς Άουγκσμπουργκ - Μπάγερ Λεβερκούζεν. Μετά τους σφαίρες 45-61 όλα έτρεχαν σαν τον ηλίθιο της γειτονιάς στον Ουρλάνια – οι φίλοι ψάχνουν σωσίβιο κι εγώ ψάχνω πού να κρύψω τη στεναχώρια μου πάνω από το ποτήρι της βέρας.
Πήγα χωρίς υπερβολή, σήκωσα την επόμενη κίνηση όσο έπρεπε. Από το πρώτο ημίχρονο ήταν φανερό πως δεν ήταν η μέρα τους. Την τελευταία δεκάλεπτη η κανονική μου συνέχεια άρχισε να γίνεται μια κουταλιά νερό – το μάτι μου πηδούσε στις τιμές στήριξης κι εκείνες άλλαζαν ανά δύο λεπτά σαν την αεροπρίνα του μαγαζιού μου όταν έχει καφές.
Στο 87’ έκανα ένα τελίτσι αββά δωκατό εκατοστά, έμεινα πάνω στη σειρά των δυόμισι. Μετά... σιγή. Στο 90+3 που ο διαιτητής έδωσε αλλαγή χρόνου, εκεί γύρισαν όλα αντίθετα. Στο 93’ ένας εύκολος αμυντικός λάθος του λεβερκούζεν πάσαρε τον αντίπαλο, έκανε πλάγιο φάουλ στον εαυτό του σα γάτος γλείφοντας μπογιά, κι η μπάλα κατέληξε στο πόδι ενός centrocampista που έβγαλε έναν άστοχο πάσαρε προς τον απέξω χώρο. Από εκεί έγινε μια γρήγορη κοντρά, τρία χέρια πάνω στο κεφάλι των φίλων μου που έφτιαχναν την άμυνα σα χτίστες πρωτομαστόροι τη βδομάδα πριν το σεισμό.
Και μετά... γκολ. Στο 90+4, πάνω στη λήξη, μέσα από την πιο φτωχή αμυντική προσπάθεια που είδα εδώ και χρόνια – ένας αμυντικός έκανε ένα βήμα πίσω σα φοβισμένος φοιτητής στο πρώτο μάθημα στίβου, ενώ ένας άλλος βρήκε τρόπο να σώσει τον τροχό σπρώχνοντας την μπάλα με το αριστερό μέσα στην περιοχή. ΟLOADING opponent έκανε μια κουτουλιά στον αντίπαλο, ο裁判 σήκωσε τον αγώνα αντίθετα.
Αφού συνήλθα από τον πνιγμό της φτώχιας, κατάλαβα πως το τρέιλ έβγαζε σχεδόν σύμφωνα αποτέλεσμα. Αυτό ήταν το τέλος του game – η επόμενη ήττα βγήκε αμέσως στο πλάνο, σα φυσικός νόμος μετά από μια τόσο φτωχή χρονιά που μου θύμισε τους πολλούς άγριους χειμώνες στο Φοίνικα.
Τότε ξέχασα τις τέσσερις ώρες δουλειάς, το φαΐ που δεν πήγα, και είδα μπροστά μου μόνο μια μεγάλη γατούλα που κουλουριάζεται πάνω στη στενοχώρια μου. Όχι μπάκρολ, όχι another kick, μόνο μια βέρα μεγαλύτερη αυτή τη φορά. 😭🍺
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Τι θέαμα ήταν αυτό ρε φίλε μου; Σαν να κουρεύονταν εκεί μέσα συστηματικά κάθε τσέλα από τον αγώνα 😭🤣
Μετά λέω να δω τις αποδόσεις μετά το γκολ σα να ήταν κι εκείνες όμοιες ζημιές που πήραν σιγά σιγά... βλέπω την επόμενη ήττα ήδη κανονικά πριμμένη σα τις τιμές στο ψαράδικο όταν έχουν κάβουρα! Στο επόμενο ματς Άουγκσμπουργκ κρατάω μου τη βέρα – γιατί τώρα πραγματικά χρειάζεται 🍺
Κράτα μου την επόμενη ανάσα κι εγώ κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
τι άλλο να πεις όταν βλέπεις μια ομάδα που δίνει σαν πρωτάρης κάθε φορά που βγάζει βόλτα την ψυχή της; εγώ έχω δει και χειρότερα αλήθεια, αλλά εκεί στους αγωνιστικούς χώρους πάλι ένα χρόνο πριν τον πόλεμο υπήρχε κάποιο σιγουριά σαν του γάτου που ξέρει πού κρύβονται οι παντούφλες του – ενώ τώρα; σαν τον Αυστριακό του βουνού που φοράει σαγιονάρες το Φεβρουάριο.
τώρα λοιπόν κοιτάς εκείνο το αποτέλεσμα 45-61 και λες στον εαυτό σου "αμάν ρε παιδί μου" επειδή μια ομάδα που ιδρύθηκε το 1907 ζει πάνω κάτω σαν εκείνο το σπίτι στο γκαράζ που μόνο η μνήμη του στέκει όρθια. η ίδια φόρμα LWWDW σου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τον ψαρά που του λένε "έχεις καλά ψάρια;" και εκείνος απαντάει "ναι, όσο υπάρχουν ακόμα μέσα στη θάλασσα".
οι αγώνες που έχουν μείνει ακόμη είναι σαν εκείνα τα τελευταία κεράσματα μιας γιορτής που ξέρεις πως τελειώνει – ένα με την Μπάγερ Λεβερκούζεν που τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, τους επόμενους δύο μήνες με τις ομάδικές που θέλουν κόκαλο στο στόμα τους σα τον Λουκιανό στις ταινίες, ενώ η οικονομία του συλλόγου κάνει συνεχές ρήγμα σα τον παππού μου τη δεκαετία του '70 όταν του έλεγες ότι η κυβέρνηση ξαναχτυπάει το νόμισμα.
εσύ λοιπόν πώς το διαχειρίζεσαι το πράγμα; γιατί εγώ εκεί που είδα ότι την επόμενη αγωνιστική μέρα είχανε πριμμένες σχεδόν όλες τις πιθανές ήττες μου πήγα και ξεκίνησα ένα πλίκανς με έναν γνωστό μου στο βιολί – όχι για τα λεφτά, αλλά επειδή όποιος κάνει σωστά αυτά τα σημεία ξέρει πως τα τραγούδια όταν σπάνε είναι πιο ωραία από όσο ακούγονται πρώτη φορά.
Ρειράλ που πήρα στέλνοντας στο Άουγκσμπουργκ - Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν τέτοιο που μόνο η Κάντζα στη γωνία του μαγαζιού μου όταν της έκανα ένα θηρίο τραπεζοκόμειο κράχτη έκανε κάτι παρόμοιο. Την τελευταία βδομάδα έκανα πάνω από δεκάξι ωρών αγώνες σα αυτοματοποιημένος κουλουροπώλης το πρωινό Σάββατο – φορτώνομαι τον εαυτό μου σα φορτηγό без плуг στις δυο το πρωί, γυρνάω σπίτι και ανοίγω την πλατφόρμα σα να είναι η πόρτα του ψυγείου μου.
Έκανα το σύστημα εκείνο το οποίο λένε οι γνώστες "ανάμεσα στις σειρές" – βρήκα μια περίοδο δύο αγώνων που η ομάδα είχε τρεις συνεχόμενες ήττες (συν την τελευταία εντός έδρας με τη Σάλκε) και τοποθέτησα ένα placard σα πισίνα χωρίς νερό: τρία γεγονότα που όλα είχαν δυο σημεία-κλειδιά – πρώτοι αντίπαλοι πάνω στο paper είχαν μεγάλες φιλοδοξίες και δεύτερο οι εχθροί είχαν βάλει στόχο την επίθεση σαν βόμβες στο Παρίσι τις ημέρες του Νοέμβρη.
Η συνέχεια είναι ούτως ή άλλως γνωστή – μετά την τυπική μετάδοση της αγοράς οι πρώτες είκοσι λεπτά έγιναν σα παιδικό πάρτι όπου κάποιος ξέχασε να φέρει το νερό. ΟLOADING opponent έκανε σα νυχτερινή ληστεία στο σούπερ μάρκετ: πρώτη μισή ώρα κλέβει μέσα στο γήπεδο χωρίς τον οικοδεσπότη να πιάσει κουβάρι, στέλνει τους φίλους σου στον πάγκο όσο αυτοί προσπαθούν να βγάλουν νερό από την πετσέτα.
Κοντά στο τέλος όλος ο κόσμος είχε ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε ένας αγώνας εδώ – σα εκείνο το βράδυ που πήγες για ύπνο νωρίς γιατί ξέραγες πως το πρωί πρέπει να ανοίξεις στις έξι και ξύπνησες στα δεκατρία χρόνια μετά. Στις τελευταίες δέκα λεπτά όμως είδα αυτές τις τιμές στήριξης να τρέχουν σα τις κουρτίνες στο κουζινάκι όταν ανάβεις την ηλεκτρική κουζίνα. Στο 89' έκανα αυτό που κάνω πάντα όταν πέφτω πάνω σε τέτοιες τιμές – έπιασα τρία εκατοστά και στάθηκα σαν πλάκα πάνω στη γραμμή σα εκείνος ο τύπος που περιμένει το λεωφορείο στη Γλυφάδα στις τρεις το πρωί όταν έχει χιονίσει.
Και μετά... εκείνο το γκολ. Στα τελευταία δευτερόλεπτα μιας σειράς πέντε αγώνων όπου όλοι οι αντίπαλοι είχαν μπει σα σφουγγάρι στο κεφάλι των αμυντικών του Άουγκσμπουργκ, κάποιος έκανε μία αμυντική κίνηση σα ο οποίος βλέπει τον Φεγιάζ Σουφλί στο πρώτο στιγμιότυπο του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Μία φάση από τον βολιδοσκόπο της ομάδας που κανείς δε θυμόταν καν πως υπάρχει, μία κουτουλιά σα εκείνη που κάνουν οι γάτες όταν προσπαθούν να φάνε τη σάλτσα στο πιάτο σου.
Σαν αποτέλεσμα; Τέλος αγώνας, αποτέλεσμα 2-3, βγήκα εκτός τραπέζι σα εκείνος ο φίλος που ξέχασε το πορτοφόλι του στην τουαλέτα του γηπέδου μετά τον αγώνα. Η επόμενη ήττα ήταν ήδη πριμμένη στις αποδόσεις σα τις τιμές του κρεοπώλη στις αρχές του μήνα όταν ανακοίνωσαν αύξηση στους μισθούς.
Μετά από τέτοιες καταστάσεις αφήνεις τις οθόνες τρεις μέρες. Μετά βάζεις ένα κρύο μπύρα 0.5L και βλέπεις πως τα πράγματα γύρνουν σιγά σιγά πάλι σαν εκείνος ο φίλος που κάνει τεράστιους κύκλους γύρω από το τραπέζι γιατί βρήκε ξανά τον δρόμο του σπίτι μετά το ξενύχτι. 💸🔥😭🍺
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
μωρέ παιδιά κι εγώ εκεί σα φίλος μου ο Γιάννης στο Φοίνικα που ψάχνει την κούτα του ξυλάκι – μπήκα να δω τον Άουγκσμπουργκ - Λεβερκούζεν σα να ήταν το χτεσινό πρωινό όταν ξύπνησα με το αφήγημα του υπολογιστή ότι η βδομάδα τελείωσε μέσα στη νύχτα.
Την πρώτη φάση είπα τώρα τα κατάφεραν φίλοι μου, οι 61 γκολ που πήραν σαν οι ίδιοι ν' ανοίγουν τις παντζούρες τους στον Αύγουστο. Μετά όμως άρχισε εκείνο το feeling σα όταν σου λένε πως κάποιος έκανε ένα κακό γονίδιο σ' εσένα και εσύ στέκεσαι σιωπηλός σα εκείνος ο γείτονας που διάβαζε την εφημερίδα στην τουαλέτα γιατί δεν είχε καθόλου πράγματα να κάνει.
Ρεξανετε τώρα; εγώ έκανα ένα τεράστιο λάθος πριν δύο βδομάδες σα να πήγα και αγόρασα ένα εισιτήριο ενός ζευγαριού επειδή είπα "δεν μπορεί να συνεχίσουν έτσι". Μετά μου 'φερε αυτό το αποτέλεσμα σα να μου έβαλαν στο χέρι μια σφραγίδα που λέει "από εδώ και πέρα μόνο θλίψη".
Σίγουρα οι επόμενοι αγώνες είναι σα εκείνα τα τυχερά παιχνίδια που ψάχνεις το τζάκποτ σφίγγοντας την καρδιά σα τις νιφάδες τον Οκτώβριο. Την επόμενη φορά όμως κρατώ μου την ανάσα σα εκείνον τον τύπο που βλέπει την πόρτα της βότκας να ανοίγει μετά από τρεις χρόνια ξηρασίας – όσο λιγότερα βάζω τόσο πιο ωραία είναι τελικά.
Καλή συνέχεια σ' όλους βρε παιδιά 🍺😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τρέχεις στο δρόμο του Πάικου στις έντεκα το βράδυ για να βρεις το τελευταίο ψωμί πριν κλείσουν όλα τα μαγαζιά, και εκεί που σκοντάφτεις σ' ένα τσουκάλι ξεροψημένο στις φλόγες βλέπεις τον Άουγκσμπουργκ να προσπαθεί να ζεσταθεί ανάμεσα στα γκολ των αντιπάλων — σα γάτος στις στάχτες μιας φωτιάς που μόλις έσβησε.
αυτό το σωσίβιο που ψάχνουν οι φίλοι στο τραπέζι τους δεν είναι καν στη θάλασσα, είναι πάνω στο τραπέζι του η στοιχηματική και έχει περάσει σαν κερί από χειρότερα χρόνια, όταν η ομάδα βρισκόταν στη δεύτερη κατηγορία κι εκείνοι οι ίδιοι φώναζαν "δεύτερη κατηγορία σαν πρώτης τάξης υπόθεση" ενώ ο κόσμος έφευγε σα παγωμένος στη Λίντοβστροιτινίσκα.
τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτή την σειρά 45-61 όχι σαν μία ήττα, αλλά σα εκείνο το γράφημα της οικονομίας που σέρνεται όσο ζούσε ο ίδιος ο σύλλογος — ένας αγώνας στη σειρά σα ν' ανοίγεις την τηλεόραση κάθε Κυριακή το πρωί στην Αυστρία και εκεί βλέπεις πάλι τον ίδιο κύριο να λέει "σήμερα κρύο δεν έχει τελειώσει ακόμα" ενώ γύρω του όλοι τρέχουν σα τρελοί με τους χοντρούς γάντια τους.
κι όταν μιλάς για επόμενη ήττα στις αποδόσεις, μη βιάζεσαι να πεις ότι πριμούνται σα τις τιμές του ψαράδικου — επειδή εκείνες ήταν τουλάχιστον αληθινές. εδώ όμως πρόκειται για κάτι σα τις τρύπες στον πάτο μιας βάρκας όπου το νερό μπαίνει αργά αλλά σίγουρα, και ο η στοιχηματική κάθεται στο πλάι κοιτάζοντας το κινητό σα να περίμενε μία SMS που κανείς δε στέλνει εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
κι έτσι βλέπουμε τον επόμενο αγώνα εκτός έδρας σου, αυτόν με την Βέρντερ Βρέμης, να είναι σα εκείνη η τελευταία φορά που πήγες σε γάμο κάποιου φίλου σου και κατάλαβες πως αυτή τη φορά δεν είναι καν γάμος, είναι κηδεία — με όλους να φοράνε μαύρα σα γκρι Uniform εκεί που πριν είχαν το κόκκινο.
τι στο καλό γίνεται εκεί μέσα;;;;;; μιλάμε για ομάδα που σαν αποτέλεσμα είχε γκολ πίσω-πίσω σα να φοράνε οι αντίπαλοι παπούτσια με σκανδάλια! 😱😂
εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνον τον αγώνα του Παναιτωλικού πριν δύο χρόνια όταν χάσαμε σαν ηλίθιοι το 0-2 στην τελευταία σέντρα γιατί ο αντίπαλος έκανε έναν αμυντικό λάθος σα να προσπαθούσε να γράψει την έκθεση του εργαστηρίου μέσα στη φάση 💀💀
μιας και το 'πιασα — δεν είναι μόνο ότι έχασαν, είναι ότι η φάση ήταν τόσο ξεκάθαρη σα να τους έδιναν δώρο τα γκολ! αυτά τα 61 γκολ δεν είναι νούμερο, είναι σαν να βλέπεις τον αιώνα κάθε φορά που σκοράρουν εδώ μέσα.
τώρα όμως; η επόμενη αγορά είναι σα εκείνο το τσάι που ψήνεις στον φούρνο επειδή ξέχασες τον χρονοδιακόπτη — περιμένεις κάτι διαφορετικό, αλλά βγαίνει πάλι γκρίζο. 🍵😩
το βασικό μου είναι: πως αντέχεις τέτοιες ημέρες;;;; εγώ τουλάχιστον βάζω στοίχημα ότι αυτοί οι αγώνες μέχρι τέλος Σεπτέμβρη θα είναι σαν αυτά τα ατελείωτα meetings του πανεπιστημίου – βγάζεις νωρίς μήπως ξεμείνεις από αέρα ενώ αυτοί συνεχίζουν να σου στέλνουν ερωτήσεις σα spam στις three AM 😭
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
τι βλέπω εδώ μέσα αγόρια μου, μια εικόνα σαν εκείνο το φθινόπωρο του ’93 όταν ο Άουγκσμπουργκ πήγαινε κατά διαόλου στη δεύτερη κατηγορία και εγώ κάθε Κυριακή έπαιρνα το λεωφορείο από το Βόλο για να δω εκείνες τις τσέπες να ρουφούν ακόμη και τις θητείες του κόσμου. εκείνοι οι φίλοι λοιπόν στο τραπέζι τους τώρα ψάχνουν σωσίβιο, αλήθεια;
αλλά σεις κοιτάξτε καλύτερα αυτό εδώ: η WWK Arena, γήπεδο που κάποτε είχε δώσει ντέρμπι σα αυτά του πρωταθλήματος που κανείς δε θυμάται πια, τώρα γίνεται ξανά σκηνή μιας μάχης που μοιάζει περισσότερο με βόλτα στους κήπους του αστικού τοπίου παρά με ποδόσφαιρο. εκεί μέσα οι φίλοι του συλλόγου δεν έχουν καν αρκετά κέρματα για να βγάλουν ένα ζεστό χάμπουργκερ μετά τον αγώνα — σα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του ΠΑΟΚ πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η οικονομία έκανε συνεχές ρήγμα σαν τους μισθούς μας στις αρχές των μνημονίων.
κι όταν λέω συνεχές ρήγμα, μιλάω για εκείνον τον οργανισμό που προσπαθεί ακόμη και τώρα να στέκεται όρθιος πάνω στα δικά του χρέη, όσο εκείνες οι ομάδες γύρω του τρέχουν σα τροχοί βαρέως τύπου στους αυτοκινητόδρομους. εσύ λοιπόν που κάνεις το σύστημα σου στον χώρο των αποδόσεων, να ξέρεις ότι εκείνοι οι παράγοντες του συλλόγου έχουν ήδη σηκώσει πλώρη σα πλοιάριο χωρίς πηδάλιo – ούτε ο πόλεμος στους Ουκρανούς έχει τόσο πολλές τρύπες όσο το οικονομικό ισοζύγιο του Αυγσβούργου.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Άντε, δεν ξέρω τι άλλο να πω για το Άουγκσμπουργκ... εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνον τον αγώνα της ΠΑΣ Γιάννινα πριν δυο χρόνια όταν πήγαινα φοιτητής και βγήκα τόσο κλαμένος που έφαγα μια μπύρα μόνο του σπίτι βλέποντας το replay τρεις φορές. 🍺😭 Τα γκολ τους είναι σαν τις ώρες στις εξετάσεις όταν ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά συνεχίζεις σα ρομπότ — μόνο που εδώ οι αντίπαλοι πατούν ασταμάτητα σαν να θέλουν να τελειώσει η βδομάδα νωρίτερα.
Μα το περίεργο είναι: όσο αηδία δίνουν αυτές οι εμφανίσεις στους πρωταγωνιστές του τραπεζιού (και συμφωνώ τόσο πολύ με τον Thyra4kai_ola που νομίζει πως είναι joke!!), τόσο μα τόσο αυτοί οι ίδιοι αγώνες γίνονται σα εκείνο το ζάρι που δεν σταματάει ποτέ να κυλάει στο τραπέζι ακόμα κι όταν όλοι έχουν ξεμείνει από ψυχική δύναμη. Την τελευταία φορά που δοκίμασα να βάλω στοίχημα για έναν άλλον αγώνα, έκανα το λάθος να κοιτάξω πίσω τις φόρμες — και βγήκα εκτός φλέβας σα εκείνος ο φίλος που ψάχνει το κινητό του στο αυτοκίνητο πριν φύγει ενώ έχει ήδη ανοίξει την πόρτα τριάντα φορές.
Το συμπέρασμα; Απλά να θυμάστε πως όσοι βάζουν στοίχημα σα τρελοί στα επόμενα παιχνίδια, αυτοί έχουν τουλάχιστον μία δικαιολογία: ότι εκείνοι δεν είναι αυτοί που φοράνε τις φανέλες στον αγωνιστικό χώρο. Εγώ προσωπικά αυτή την εβδομάδα αποφάσισα να αγοράσω ένα μεγάλο θερμός νερό αντί για κουπόνια επειδή τελικά η ζεστασιά προέχει περισσότερο κι από την οικονομία. 🔥💧
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
χτες βράδυ στην κουζίνα μου εκεί που άλλαζα λάμπα στον πάγκο – η παλιά μου είχε κάνει σαν εκείνος ο γάτος του γείτονα που ξύπνησε πριν δύο χρόνια και αποφάσισε πως η στέγη είναι πλέον στέγη του μπατζανάκη μου – κάθισε η γυναίκα μου με το κινητό στο χέρι κι έκανε ζουμ πάνω-κάτω στο γράφημα των αποδόσεων του Άουγκσμπουργκ σα να ψάχνει την τελευταία ψιλή στους πέντε χιλιάδες.
"τι κάνεις εκεί;" την ρώτησα ενώ έκανα φαρδύ το βραχίονα του διακόπτη σα να ανοίγω μια παλιά πόρτα στο ξενοδοχείο εκείνο της Πλάκας όταν ακόμα δεν υπήρχαν κάρτες εισόδου.
"βλέπω τις μπεκρίες σου αυτές που έκανες στο τριαντάφυλλο εκείνης της ομάδας," μου λέει κουνώντας το δάχτυλο σα δάσκαλος σχολείου πρώτης τάξης. "και τώρα τελευταία φορά πήρες παράγγελμα σαν εκείνος ο φίλος που νομίζει πως η μοναξιά τον κάνει περισσότερο σοφό."
δεν της απάντησα βέβαια – είμαι ηλεκτρολόγος, ξέρω πως όσο νερό μπαίνει στη μία μεριά, τόσο χύνεται από την άλλη. αλλά εκείνο το βλέμμα της στο γράφημα εκείνο έκανε κλικ μέσα μου σα εκείνος ο παλμός όταν ανάβεις ένα φορτίο που δεν ξέρεις τι είναι και η λυχνία κάνει μπαμ μπαμ αντί για φως.
το Άουγκσμπουργκ εδώ μέσα δεν είναι ομάδα, είναι στάση στο δρόμο. στάση που ούτε τραμ, ούτε λεωφορείο την έχει πια στο πρόγραμμα της. και οι φίλοι γύρω από το τραπέζι ψάχνουν σωσίβιο εκεί όπου αυτό δεν υπάρχει – σαν να ψάχνεις μια σφραγίδα στο αέρα επειδή ο ταχυδρόμος ξέχασε πάλι το σπίτι σου όταν η βροχή άρχισε να πέφτει σαν γκρέμισμα.
εγώ όμως εκεί στη Βουλγαρική συνοικία του Ηρακλείου όταν ήμουν μικρός, είδα μια φορά μια παρτίδα τράπουλας ανάμεσα σε τρεις παππούδες εκεί που ο ένας είχε χάσει ήδη τρία πλακίδια επειδή τα είχαν σβήσει όλα αυτά τα χρόνια. αυτοί όμως συνέχιζαν σα να είχαν βρει τον ίδιο τους τον εαυτό μέσα στα ίδια εκείνα πλακίδια – όχι σαν αυτούς τους πρωταθλητές εκεί που τρέχουν σα την τελευταία γουλιά νερό πριν σπάσει το δοχείο.
κι εσύ που κάθισε μέσα στον πειρασμό εκείνο εκεί – γιατί έτσι ξεκινάνε όλα, ένας αγώνας, μία σειρά, μία φάση στιγμής – άλλαξε η διάθεση σα εκείνον τον χειμώνα όταν άνοιξα τον ηλεκτρικό πίνακα της παλιάς πολυκατοικίας στη Λεωφόρο Δημοκρατίας κι έβγαλα όλα τα καλώδια εκείνα τα χρόνια σαν να ήταν νέφτι στο πιάτο των περισυλλογών μας. κάποια στιγμή τα φώτα επανήλθαν, κάποιοι έκαναν touchdown, κάποιοι άλλαξαν σύλλογο.
αλλά στο τραπέζι του η στοιχηματική εκείνο το σωσίβιο δεν είναι πια στη θάλασσα – είναι πάνω στο τραπέζι σου κι έχει γίνει ζιζάνιο. κανείς δε θυμάται πια ποιος έκανε την πρώτη αστοχία, όλοι όμως ξέρουν πως η επόμενη σειρά θα έχει άλλη μπουκάλα.
κι όταν βγεις έξω σα εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’98 που πήγα στη Γερμανία πρώτη φορά να δω έναν αγώνα της Μπάγερ Λεβερκούζεν σα καλός φίλος φόρεσα μπουφάν σα φύλλο κι έκανα δύο φορές τον γύρο του γηπέδου πριν καταλάβω πως η ψύχρα δεν είναι στον αέρα, είναι μέσα σου.
η ομάδα εδώ δεν είναι μόνο οι δεκαοχτώ αριθμοί στις φανέλες, είναι εκείνο το σημείο όπου η ανάμνηση γίνεται σα σπίρτο που ανάβει στις σκοτεινές ώρες του Σεπτέμβρη. κι όσοι ψάχνουν σωσίβιο εκεί – ας βάλουν ένα μικρό κέρμα πάνω στο τραπέζι τους κι ας γυρίσουν σπίτι.
γιατί μια μέρα αυτοί εκεί πίσω από την WWK Arena θα θυμηθούν πως κάποτε υπήρχε κάτι σαν ομάδα – όχι σαν αριθμός, όχι σαν φόρμα LWWDW, αλλά σα εκείνο το γεύμα που φτιάχνεις με παλιές μνήμες όταν όλα τα υπόλοιπα έχουν γίνει σκόνη στα υπόλοιπα πιάτα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.