Άραγε πόσα από αυτά τα "ν" στο πρόσφατο πειρατικό παραλήρημα του Παναιτωλικού άξιζαν τον…
Τελευταία φορά που πήγα στο η στοιχηματική μου πήραν πέντε συνεχόμενα χάλια εδώ που θυμάμαι τον Παναιτωλικό σαν ξεχωριστό trauma.
Σκουπίδι η διάθεση, πέφτω πάνω στο βιβλίο το Σάββατο βράδυ με μια μπίρα στα χέρια και ψάχνω εδώ κανα δυο ξέφρενα να παρκάρω κάτι γρήγορο για την Κυριακή... Τίποτα ιδιαίτερο, τυπικό ρουτίνα: πολλά ντέρμπι με μικρές αποδόσεις, ένα γκολ στο κεφάλι στις τελευταίες φάσεις του ενός παιχνιδιού — εκεί που ξέρεις πως αυτά όλα δένουν μόνο όταν κάνεις check στο αμέσως επόμενο ραντίνο.
Παίρνω λοιπόν τον Παναιτωλικό εκείνο το Σάββατο σαν ένα εύκολο +1.00 σε έναν αγώνα όπου αυτή η ομάδα είτε σφάζει τον εαυτό της είτε σκοτώνει τον αντίπαλο στους καθυστερήσεις. Αφήνουν τρεις μέσα στη πρώτη πενηνταπέντε λεπτά, σου βγάζουν κεφάλι δύο φορές μέσα στη μια ημίωρη περίοδο και μετά; Μετά κάθονται στην έδρα τους σαν θυμωμένα βόδια.
Τρεις νίκες εκείνο το πρώτο δεκαήμερο από αυτές τις δικές τους... Αυτή η τύχη ρε παιδιά έχει όρια; Δεν μπορείς να βγάζεις πρωταθληματισμό από τρία γκολ και χίλια λάθη στη σειρά. Μιλάμε για αγώνες που μοιάζουν σαν δώρο του Θεού — όχι για ομάδα που αποκλείει τους γηπεδούχους όπως παλιότερα.
Στο δεκατρία ο Παναιτωλικός βγήκε κουρεύοντας ότι έκανε ό,τι μπορούσε... Κι όμως στο βιβλίο βγαίνει πάντα εκείνο το μεγάλο "γιατί"; Γιατί άμα αφήνεις τέσσερα γκολ στα πρώτα είκοσι λεπτά, μετά δεν πας στο +3.00 στου αγώνα αλλά ψάχνεις εσύ ένα μπουκαλάκι νερό να πιεις σιγά-σιγά.
Και λοιπόν εγώ εκείνος ο Σάββατος; Κάθισα ολομόναχος στα τελευταία τρία ντέρμπι του Παναιτωλικού σα λαγός σούβλιστος. Τρεις φορές έστειλες το στοκ σου στη γωνία, τρεις φορές έκανες κόκκινο πρόσωπο στο κινητό όταν είδες το αποτέλεσμα στο 87'. Την επόμενη φορά, αν δεν αλλάξει αέρα εκεί στην πόλη του Agrinio, best να κοιτάξεις άλλο πρωτάθλημα — εκεί που η φόρμα μιλάει μόνη της.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
Άκου μου τώρα εδώ, MonoPAO13... έτσι βρήκες μόνος σου ξεπεσμένη μπίρα στη Σούπερ Λιγκ και πιστεύεις πως η Παναιτωλική μοίρα είναι λιγότερο τραγική από την δική σου; 🤣
Πέταξες δεκατρία ευρώ σα να πήγαινες για ψώνια στο μανάβικο και βρήκες τρεις νίκες μέσα σε δεκαήμερο σα θερμαινόμενη πισίνα τον Οκτώβριο... Παίζεις τώρα στοildo στο βιβλίο των δεκατρία ή στην... τελευταία σου στιγμή πριν από το τάβλι; Στα συμβόλαια σου λες βάστα καλά, εκεί η τύχη έχει ασφαλιστικό συμβόλαιο αλληλεγγύης.
Κράτα μου την μπύρα αγαπητέ, εγώ ψάχνω έναν αγώνα όπου τουλάχιστον οι πάγκοι κάνουν πανωφεριά... κι όχι οι φίλαθλοι στο γήπεδο! 🍿😂
τι μπορώ να σου πω, παιδί μου, πάρα πολλά κουφάρια έγιναν εκεί στις δικές τους περιοχές εκείνο το δεκαήμερο του Οκτώβρη... αλλά τώρα βγαίνουν όλα στο φως σα σύκα ξερά. τέσσερα ντάκου σε πρώτη μισή ώρα είναι σα να μπαίνεις στη βενζίνη με ένα αναμμένο τσιγάρο και μετά να θυμάσαι πως είπες "γιατί έσβησε το αναπτήρα μου;" — όχι πως είπες "θα τους σκοτώσουν οι ίδιοι". τύχη κι εγώ κάνω κι εγώ λάθη στις ράβδους, μόνο που εγώ δεν βγάζω παραλήρημα για τρία γκολ σε μια ντουζίνα ζαριές. στη δουλειά μου λένε ότι όταν βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο τρεις φορές μέσα στην ίδια βάρδια να πέφτει πάνω στους ορόφους σου φορώντας τις κάλτσες στις παντόφλες, τότε δεν είναι ατύχημα πια, είναι αυτοτραυματισμός.
δες το έτσι: η Παναιτωλική αυτή τη στιγμή στον πίνακα είναι σα εκείνο το σπίτι στο χωριό όπου όλοι ξέρουν πως κάνει σειρές στο στέγη αλλά όλοι συνεχίζουν να αγοράζουν στέγη επειδή το price tag τους λέει "πωλείται φθηνά". σου αφήνουν τρεις φορές μέσα στην πρώτη τριαντάλεπτη σα να σου δείχνουν την πόρτα του σπιτιού σου λέγοντας "μπες να δεις το εσωτερικό", μετά κάθεσαι σα μολυβένιος στρατιώτης στις κερκίδες βλέποντας τους δικούς σου να βγάζουν ακόμα έναν κώλο στα τελευταία δευτερόλεπτα.
εγώ όταν βρίσκομαι στη θέση σου ψάχνω έναν αγώνα που τουλάχιστον ο πόνος του αντίπαλου μου να μοιάζει σα πραγματικό βάρος, όχι σα πλαστικό κουτί που σπάει μόλις το σπρώξεις. γιατί εδώ μέσα στον Παναιτωλικό μιλάμε για ομάδα που όταν βγάζει σαράντα λάθη στην ίδια περίοδο τότε χάνει τέσσερα γκολ πριν τελειώσει η κόκκινη κάρτα του διαιτητή — κι όμως στα γεγονότα ρώτησες "γιατί;" σα να περίμενες λογική από κάτι που βασίζεται αποκλειστικά στο κουβάλημα τσαγιού.
έτσι κι αλλιώς, τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο ήταν σα να βρεις ένα χρυσό νόμισμα ανάμεσα στις τρύπες σου φλουριά — όμορφο, αλλά μετά τι; πουθενά αλλιώς; μήπως εκείνη τη βραδιά έπρεπε να ψάξεις εκείνον τον αγώνα όπου η αντίπαλος βγάζει λιγότερο από τρεις στη πρώτη πενηνταπέντε; αλλά ποιος το ξέρει πια... επειδή εκεί που οι άλλοι ψάχνουν ευκαιρίες εσύ βρήκες τρεις αστραπές που χάθηκαν μέσα στον Οκτώβριο σα τις μύγες γύρω από το λάδι.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε Γιάννη, εδώ ο Θανάσης από Πάτρα και σου λέω μια ιστορία που δεν ξέρω τι πιο πολλά μου έκανε: ήταν Ιούνιος εκείνου του χρόνου, έκλεισα έναν αγώνα Πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής — Μπάγερν Βάραzmann επί της Λίβερπουλ Μαρίνες. Μου έβγαλε η ίδια μου η βέργα πάνω από 4.5 γκολ στο πρώτο ημίχρονο και αγοράζω Over 2.5 εκείνη τη βολή σα λαγός. Την επόμενη μέρα, δες κι εσύ, πρώτες δέκα λεπτά τρεις φορές τους βλέπεις στα δίχτυα τους… ξέρεις τι είναι αυτό; Ξέρεις πως αυτή η ομάδα εκτός γηπέδου κάνει γλυκές κουβέντες στους ράφτες του σούπερ μάρκετ και στο γήπεδο σου γράφει ιστορία;
Κατέβασα στο τέλος το +2.5 σα νερό μετά από μαραθώνιο — μόνο επειδή εκεί που οι άλλοι ψάχνουν ευκαιρίες εγώ έψαχνα κουβέρτα για να σκεπάσω το κράνος μου. Τρεις φορές εκείνο το ημίχρονο μου έκαναν τρία γκολ σα να φτιάχνονταν το πρωινό τους ψωμί πάνω στις πλάτες μου. Μετά; Μετά κάθονται σα βράχος στην αμυντική τους ζώνη και εσύ βλέπεις το αποτέλεσμα σα βιντεοπαιχνίδι που πάγωσε στη στιγμή που κέρδισες ήδη.
Και λοιπόν εγώ εκεί; Είχα πιει τρεις μπύρες εκείνο το βράδυ — όχι επειδή είχα πικρή γεύση από το στοίχημα αλλά επειδή η ίδια η τύχη μου πήγε τρείς φορές κόκκινο στο βιβλίο των δεκατρία μέσα στη ίδια βδομάδα. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "αυτή η ομάδα έχει πλάκα" ψάξε πρώτα αυτόν τον αγώνα σα τον Παναιτωλικό που βγάζει τέσσερα γκολ μέσα στη πρώτη πενηνταπέντε… μετά κοιτάζεις τι κάνεις με τον επόμενο σου πόντο.
Πάντως εδώ πια, όταν βλέπω ομάδα να βγάζει τέσσερα γκολ στις πρώτες είκοσι λεπτά δεν ψάχνω παρά μονάχα ένα πράγμα: ποιος είναι ο επόμενος αγώνας όπου αυτοί οι ίδιοι παίκτες κάνουν άλλα τόσα λάθη στις αλλαγές τους… γιατί εκείνο το βιβλίο των δεκατρία γράφεται σιγά σιγά μέσα από την ίδια την εμπιστοσύνη σου στον εαυτό σου. 🍺🔥
Μεγάλη αλήθεια εκεί από τον OFI1908 — τέσσερα γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά σα ν' ανάβεις μολότοφ μέσα στο δικό σου σπίτι και μετά να απορείς γιατί δεν έχεις πόρτα. 🔥 Εγώ προσπεράτω Πειραιάδες στο τελευταίο δεκαήμερο του Οκτώβρη όχι για στοίχημα αλλά επειδή είχα καλέσει τους φίλους μου εκεί για ένα πάρτι στην παραλία... Φτάνουμε στις τρεις η ώρα, τους βλέπουμε στα τελευταία τρία ντέρμπια του Παναιτωλικού πάνω στο tablet του σπιτιού, και τί άλλο κάναμε εκεί όλοι μαζί; Ανοιξαμε άλλη μια τσάντα πατατάκια επειδή "αφού αυτή η ομάδα έκανε κάτι σωστό ας το γιορτάσουμε όσο ζούμε"... Μέχρι που στο τρίτο τελευταίο παιχνίδι, εκεί στο 87', βλέπουμε ξανά εκείνο το μυστήριο τέρμα από κεφαλοβολή κι έμεινε σκόνη η μπίρα πάνω στο τραπέζι. Κι έτσι αντί για γιορτή κάναμε ανάσταση ψυχών... κάποιοι λένε ότι εκείνο το δεκαήμερο ήταν η μεγαλύτερη φάρσα στη Σούπερ Λιγκ, όχι μόνο για τους αντίπαλους αλλά κυρίως για εκείνους που είχαν βάλει λεφτά στις τρεις νίκες σα να βρήκαν τρεις δίχτυα μεταξύ των ψαριών της αγοράς... μπορεί όμως κι εγώ από τότε να ψάχνω άλλα ντέρμπι όπου τουλάχιστον η ατμόσφαιρα στο γήπεδο να θυμίζει "εμείς θυμόμαστε" και όχι "εμείς αγοράζουμε στέγη επειδή είναι φθηνή".
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Όταν εκείνο το Σάββατο καθόμουν στην ταράτσα του ξενοδοχείου μου κοιτώντας το Ακρωτήρι της Ρόδου κουνώντας το κεφάλι σα βράχος που βουλιάζει αργά, θυμήθηκα πως στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Παναιτωλικός είχε έναν τερματοφύλακα που όταν έκλεινε την πόρτα του γηπέδου του στο Agrinio έκαναν σημαία στους κυριότερους οδικούς άξονες της χώρας πως "από δω και πέρα χάνετε το δρόμο σας". Τώρα; Τώρα σου αφήνουν τρεις φορές μέσα στη πρώτη πενηνταπέντε σα να σου δείχνουν το εισιτήριο για κάποιο τουριστικό πούλμαν προς τους Τεμπούς, μετά βλέπεις τις κουβέρτες σου στον καναπέ σου σα μανίκια που ξέχασες να βάλεις — τέσσερα γκολ στα πρώτα είκοσι λεπτά κι εκείνοι να ψάχνουν ακόμα τον οργανοπαίκτη τους.
Κι όμως οι ντομάτες εκεί γύρω ωριμάζουν από μόνοι τους εκείνες τις μέρες, εκείνοι οι αγρότες στις πλαγιές του Παναγοπούλα στέκονται με τα χέρια στις τσέπες κοιτάζοντας τον ουρανό σα να ζητούν τους λόγους εκείνου του ωκεανού γκολ που τους πέφτει από πάνω... ενώ εμείς εδώ βγάζουμε τις κάλτσες μας σα λαγοί που βρέχτηκαν στο ξύπνημα. Η τύχη εδώ δεν είναι τυχαία — είναι σα εκείνος ο εργάτης που ρίχνει σπόρους πάνω στα πεζοδρόμια επειδή ξέχασε πως έχει ντουβάρι στο σπίτι του.
Παλιά όταν ένας αντίπαλος του Παναιτωλικού έβγαζε τρία γκολ σε δεκαπέντε λεπτά οι φίλαθλοι του έφερναν βόδια στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή σαν να έκαναν γιορτή δική τους — τώρα; Τώρα φέρνουν τις κάρτες τους για την επόμενη ψήφιση κι αναρωτιούνται πως γίνεται κάποιος να βλέπει τους γηπεδούχους σα μουσαμάδες πάνω στους πάγκους. Την επόμενη φορά λοιπόν, μην ψάχνεις να βρεις εκείνον τον αγώνα όπου αυτοί οι ίδιοι κάνουν λιγότερα από τέσσερα γκολ στη πρώτη περίοδο — ψάξε εκείνον όπου οι αντίπαλοι τους κάνουν τρία λάθη στην ίδια θέση πριν τελειώσει η κόκκινη κάρτα. Εκεί ίσως καταλάβεις πως το βιβλίο των δεκατρία δεν είναι αλληλουχία αποτελεσμάτων, είναι ημερολόγιο σημάδια σα αυτά που βάζουν οι ψαράδες στους τοίχους των σπιτιών τους μετά από κάθε τρικυμία. 🌊
Μα τι σόι ομάδα έχουμε εκεί... δέκα λεπτά ο αγώνας κι έχουν τρεις φορές στα δίχτυα τους αυτοί βγάζουν μπουσέτες σα να βγάζουν ψωμιά από φούρνο; 😅 Την τελευταία φορά που κάθισα να βάλω κάτι εύκολο εκεί ήταν σα να ζητούσα να μου δώσουν αερόστατο γιατί περίμενα πως αυτά τα τρία γκολ που έκαναν στους πρώτους δέκα κόκκους σου είναι η αρχή μιας νέας εποχής... μέχρι που βρήκα τον εαυτό μου στο ίδιο τραπέζι πάλι τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες ντέρμπι και τρεις φορές ν' αναρωτιέμαι γιατί τελικά δε σηκώνει κανείς το τσεκ μου.
Εμένα δε μου φτάνει να βλέπω ότι "δεν άλλαξε τίποτα" — με βρίσκει ακόμα αυτό εκεί σα ένα τρυπάνι πίσω από το αυτί όταν βλέπω ότι αυτοί βγάζουν μπουσέτες κι ύστερα χάνουν σα να σκοντάφτουν σε σκιές. Πέρσι τέτοιον καιρό πήγα στο Αγρίνιο μια Κυριακή το απόγευμα επειδή είχα έναν πελάτη εκεί κοντά, κι ενώ περίμενα στο σουβλατζίδικο έξω από το στάδιο βρήκα έναν τύπο μ' ένα μπουφάν της δεκαετίας του '80 να λέει "όταν οι δημοσιογράφοι γράφουν ότι ο Παναιτωλικός κάνει comeback μην του δίνεις σημασία, επειδή εκείνη η ομάδα έφαγε τρία γκολ στις πρώτες είκοσι του αγώνα κι ύστερα έκλεισαν την πόρτα". Κι εγώ τότε νόμισα πως είχε δίκιο... μέχρι που τρεις εβδομάδες αργότερα πήρα τον ίδιο αγώνα ξανά επειδή "αυτή η φορά όμως δεν είναι σίγουρο!" κι έπιασα τον εαυτό μου να γελάω μόνος του όταν ξαναείδα τις ίδιες εικόνες: τρεις φορές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι ύστερα... σαν να τους ξεμάτιαζαν. Κάτι τέτοιες ομάδες σου τρώνε όχι μόνο την τσέπη αλλά και εκείνες τις βραδιές όπου ακόμα πιστεύεις πως όλα μπορούν να γυρίσουν. Αυτοί όμως... αυτοί κάνουν το ίδιο σφάλμα κάθε φορά κι εμείς ξανά συνεχίζουμε σα να ψάχνουμε ελπίδα στις στέγες σα τους χωρικούς εκείνης της ιστορίας. Γιατί άραγε;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Μα τι βλέπω εδώ βρε παιδιά, ζωντανό χρονικό μιας ομάδας που όσο τη θυμάμαι είχε πάντα την ίδια ετικέτα στο πίσω μέρος της φανέλας της: "προσοχή — αυτοτραυματισμός". Τέσσερα γκολ μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά σα να παίζεις έναν αγώνα με αχτίδα βόμβα δίπλα στον πίνακα των αποτελεσμάτων — τότε που όλοι γύριζαν το κεφάλι να δουν τι γίνεται και μετά κοιτάζανε εμένα σα να είμαι εκείνος που τους έκανε το χατίρι. Ο Παναιτωλικός εκείνο το δεκαήμερο έκανε τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά και έδωσε την εντύπωση πως βρίσκει ξανά τον παλμό του, αλλά τι λέει η παλιά παροιμία; *«Όταν ο γάιδαρος κάνει επίδειξη δύναμης, κανείς δεν γελάει — γιατί ξέρει πώς τελειώνει η ιστορία του.»*
Εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνα τα χρόνια που έπαιζα σ' ένα συνεργείο ηλεκτρολογίας εδώ στη Ρόδο και κάθε φορά που κάποιος φίλος έλεγε πως *"ο Παναιτωλικός έχει κάτι"* κουνούσα το κεφάλι μου σα βράχος που ξέρει πως κάποια πράγματα δε γίνονται ποτέ ξανά — κι όμως περιμέναμε πάντα εκείνον τον αγώνα όπου *ξαφνικά* θα άλλαζε κάτι. Ήταν σα να βλέπεις κάποιον που προσπαθεί χρόνια να ανάψει έναν φούρνο και μόλις του βάζεις ένα σπίρτο φεύγει όλος αυτός ο καπνός σα να του σβήνουν ξανά τη σπίθα πριν καν ανάψει. Αυτός ο τύπος εκεί στο στάδιο του Αγρινίου με τα μπουφάν της δεκαετίας του '80 είχε λόγο — όταν τρεις φορές χτυπάς τις κλειδώσεις των δικτύων σου μέσα στα πρώτα δεκάλεπτα, μετά οι υπόλοιποι δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν παρά ν' ανοίξουν ξανά τις ασφάλειες και ν' αρχίσουν από την αρχή. Μόνο που εκείνοι ξεχνούν πως κάθε φορά που ανάβουν ξανά τις λάμπες, κάποιος άλλος έχει ήδη βγάλει τον φακό από τη θήκη του.
Κι όμως εκεί που όλοι μιλούν για τις τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο, εγώ θυμάμαι μια άλλη λεπτομέρεια που κανείς δεν ψάχνει — εκείνο το γήπεδο στο Agrinio έχει μια συγκεκριμένη μυρωδιά, σα τσιμέντο αναμεμειγμένο με κονιάκ μέντας και ιδρώτα παλαιών ονομασιών. Την ώρα εκείνη που οι αντίπαλοι έβαζαν το κεφάλι τους στα χέρια τους βλέποντας τρία γκολ στα πρώτα λεπτά, εγώ κοιτούσα τις κερκίδες και έβλεπα πενήντα ανθρώπους να σηκώνουν τα χέρια τους σα να ζητούν βοήθεια — όχι από τον Θεό, από τον επόμενο αγώνα. Γιατί εκείνο το δεκαήμερο ήταν σα μια ψεύτικη άνοιξη: έκανες τρεις φορές βόλτα χωρίς παγωμένο αέρα και μετά πήγες να φορέσεις πάλι το παλτό σου γιατί η πραγματικότητα είχε μόλις χτυπήσει δύο φορές το κουδούνι. Το τραγικό είναι πως ακόμα και σήμερα, όταν κάποιος λέει *"ο Παναιτωλικός έχει κλάση"*, εγώ σηκώνω το βλέμμα μου προς τον ουρανό της Ρόδου και ρωτώ τον ίδιο τον καιρό: *«Πόσο καιρό ακόμη θα κουβαλάς αυτή την ψεύτικη ελπίδα σα χιόνι τον Μάιο;»* Γιατί οι ομάδες αυτές είναι σα τις μπουκάλες λάδι που γράφουν "100% φυσικό" — μέχρι να ανοίξεις τη συσκευασία και να δείς πως μέσα έχει κυρίως νερό. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε τις ίδιες ετικέτες ελπίζοντας πως αυτή τη φορά...
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
@Gavros_opados ρε φιλε μου για ΔΕΙΞΕ τις νίκες εχει λέγει η καρδιά, αλλα αυτά δεν ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ τρία γκολ στις αρχές! ειναι 40 χρονια ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 🔥💪 αυτοί είναι οι ΑΓΡΙΝΙΩΤΕΣ βρε παιδί μου!
και ξέρεις τι ειναι το κουλ; αυτά τα τρία γκολ δεν τα ξέχασα ποτε我在 θεωρώ σα τους εμπνέει να συνεχίζουνε — εμενα με πιάνανε γέλια στα Χανιά όταν το εβλεπα ζωντανά γιατι εμενα μου θυμίζανε τις μεγάλες στιγμες! Ο Παναθηναϊκός έκανε πολλά πλούσια χρόνια αλλά εμένα με συγκινεί το αγωνιστικό σπιρτό τους ακομα και σήμερα! αυτοί εδω οι αγρινιώτες εχουνε καρδιά ΑΛΛΑ ξέρεις τι τους λείπει; μια πισω μου άλλο ένα βημα!!
και τωρα αυτοί οι τύποι λένε πως αυτο είναι ψευτοσύνθημα;; να πάνε στα Χανια να δουν πως φορούμε το κόκκινο ακόμα και στις πιο άσχημες στιγμές! πίσω απο την ομάδα μέχρι τέλους!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Μα οι φίλοι μου στη Πάτρα είχαν δίκιο όταν τους είπα πως μετά από εκείνο το Ολυμπιακούδικο βράδυ στο σπίτι μου όλες οι κουβέντες γύριζαν σα στρόφιγγα που είχε ξεχειλίσει: *"Αυτή η ομάδα έχει πλάκα, αλλά μόνο στις πρώτες δέκα λεπτά!"* 😅 Μετά βλέπεις τα ίδια τρία γκολ και ξεχνάς ότι αυτοί μετά χάνουν σα να τους βγάζεις τον αέρα με βελόνα... Εμένα εμένα μου είχε γίνει αυτό στο ποδόσφαιρο το καλοκαίρι — είχα βάλει έναν αγώνα της Νότιας Αμερικής επειδή ένας τύπος στο φόρουμ είχε πει πως *"εκεί δεν υπάρχει ημιχρόνιο"*, βρήκα τρεις φορές νωρίτερα κι άρχισα να τραγουδώ... μέχρι που στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα έκανε τόσο λάθος σα να έπαιζαν με χάρτινα σπαθιά! Κάπου εδώ λοιπόν ψάχνω πάντα εκείνον τον αγώνα όπου όχι μόνο αυτοί κάνουν τρία γκολ στα πρώτα δέκα, αλλά οι αντίπαλοι τους χάνουν τρία σουτ στο ίδιο πόδι πριν τελειώσει η κόκκινη κάρτα... επειδή εκεί βλέπεις ότι δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα απορίας γιατί κάποιος συνεχίζει ν' αγοράζει αυτή την ψεύτικη βιτρίνα!
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
τι λέτε γαμώτο λοιπόν, εσείς περιμένατε εκείνο το βράδυ στο Βόλο όταν η ΑΕΚ έκανε comeback σα φάντασμα του περασμένου αιώνα και εσείς εδώ κοιτάτε τέσσερα τέρματα σα να σας έδωσαν εισιτήριο για τουριστικό περίπατο στο νησί των Κυθήρων;
μια φορά κι έναν καιρό ήμουνα ηλεκτρολόγος στο Μακρινίτσας και πήγαινε ο κόσμος στις εκκλησιές τους Αυγούστους να ανάψει τις λάμπες των εικόνων σα να έκαιγαν τις δικές τους ψυχές — έτσι κι εδώ, εκείνες τις τρεις νίκες του Παναιτωλικού είχαν κάνει το ίδιο σα να ανάβουν φώτα μέσα στο σκοτάδι, μέχρι που ξαφνικά έσβησε όλος ο πίνακας κι άρχισαν οι αλλαγές των καλώδιών... και βλέπεις αυτές τις ομάδες πώς είναι σαν την καλωδίωση μιας παλιάς γειτονιάς: όλα μοιάζουν σωστά στην αρχή, μετά ξεκινάς μια δουλειά και ξαφνικά βρίσκεις σπίρτα μέσα στον αγωγό σα να σου λένε «αυτό δεν ήταν ποτέ σωστό». είδες πως εκείνος ο αγώνας είχε γίνει τον Οκτώβριο αλλιώς δεν θ' ακούγαμε τόσο πολλά γέλια αργότερα;
κι όμως εγώ εκεί που βρίσκομαι εδώ, πάνω στη θάλασσα που χτυπά τους βράχους σα να ζητά συγχώρεση από τους ψαράδες, σκέφτομαι εκείνες τις βραδιές στους πάγκους όπου κάποιος βάζει ένα εκατοστό εκεί που δεν έχει νόημα... εκείνος ο τύπος με το μπουφάν της δεκαετίας του '80 είχε δίκιο που μιλούσε σα να ξέρει πως το στάδιο του Αγρινίου μυρίζει σα αποθήκη παλαιών υπολογισμών — επειδή εκείνοι οι τρεις στόχοι στα πρώτα δεκαπέντε ήταν σα αυτά τα ηλεκτρικά προβλήματα που διορθώνεις μια φορά και ξαναπάθαινε. μετά όμως θυμάμαι πως στο τέλος εκείνου του αγώνα μου είχε μείνει ένα τσιγάρο αναμμένο σβήνοντας μόλις είδα το τελευταίο γκολ... σα να έκαιγε κάτι άλλο εκεί μέσα όχι μόνο το δίχτυ.
θυμάμαι κάποια βράδια εκεί στα τέλη των 90ς όταν πήγαινα στο γήπεδο του Παναιτωλικού για κανονικές δουλειές — ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά από τα λάδια των ποδηλάτων στις εισόδους και τους ανθρώπους που κυκλοφορούσαν σα να είχαν βγει από κάποιο καρτούν εκείνης της εποχής, όλα όμως είχαν μια συγκεκριμένη σοβαρότητα, σα να ξέραμε πως εκεί ήταν η πραγματικότητα και όχι κάτι διαφορετικό. τότε υπήρχε ένας τερματοφύλακας, εκείνος ο τύπος που έκανε συνέχεια σκανδαλιές με τις σωματομετρίες του στο γήπεδο κι έλεγαν πως έκανε ντου μάθημα στο τμήμα ηλεκτρολογίας γιατί είχε βγάλει πτυχίο από το δημόσιο ινστιτούτο — έτσι κι εγώ, εκείνος είχε μια αυτοπεποίθηση σα να είχε δώσει ρεύμα σε όλο τον κόσμο εκείνο το γήπεδο.
όμως φαντάσου τώρα, εκείνος ο τύπος τώρα είναι αναγκασμένος να βλέπει τέσσερα γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά σα να του ανάβουν κάθε φορά τους ίδιους διακόπτες χωρίς αποτέλεσμα. ήταν σα όταν κάποιος σου υπόσχεται ένα φωτιστικό led και στη συνέχεια σου βάζει έναν κεραυνό μέσα στο σπίτι σου — η αρχική λάμψη χάνεται πριν καν προλάβει να ανάψει κανείς τον διακόπτη του γηπέδου. εκείνες τις τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο έγιναν σα ένας αχτύπητος δαίμονας στη μνήμη όλων, γιατί τελικά δεν ήταν νίκη παρά μόνο η αρχή μιας νέας ήττας: η ομάδα εκείνη συνέχισε σα να της έχουν κλέψει τη μπαταρία πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο.
εδώ όμως φτάνουμε στο σημείο εκείνο που κάποιοι νομίζουν πως είναι τύχη και εγώ λέω πως είναι σα εκείνος ο εργάτης που ψάχνει τους σωστούς ασφάλειες στον πίνακα αλλά ξεχνάει πως εκείνο που έχει ανάψει είναι μόνο ένας ψεύτικος δείκτης. αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω συνεχίζουν ν' αγοράζουν τις ίδιες ελπίδες σα να αγοράζουν ξανά το ίδιο εισιτήριο στο κρατικό λαχείο — σιγά σιγά αντιλαμβάνονται πως η μεγάλη πλάκα ήταν μόνο στην αρχή, όχι στο αποτέλεσμα.
ο μπούκης εκεί λοιπόν που κάποιοι ψάχνουν να βρουν εκείνον τον αγώνα όπου ο Παναιτωλικός κάνει τρία γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά, εγώ κοιτάζω αλλού: ψάχνω εκείνον όπου οι αντίπαλοι τους κάνουν τρία σφάλματα πριν τελειώσει η κόκκινη κάρτα σα να παίζουν μουσική στις κλειδώσεις του δικτύου μέχρι να βρει κάποιος τον σωστό συνδυασμό. εκεί, σε εκείνον τον αγώνα, εκείνοι οι τρεις πρώτες νίκες εκείνο το δεκαήμερο θα είχαν νόημα όχι σα φανάρι που ανάβει αλλά σα κάτι που ανάβει μόνον όταν λειτουργεί σωστά.
κι όμως ακόμη σήμερα όταν κάποιος μου λέει πως "αυτή η ομάδα μπορεί", εγώ χαμογελάω σα εκείνος που ξέρει πως εκείνοι οι τρεις στόχοι στους πρώτους δεκαπέντε ήταν μόνο η αρχή μιας νέας ιστορίας... και αυτή η ιστορία συνεχίζεται ίδια σα παλιά γραμμή του ρεύματος που κάθε φορά κάνει διαφορετικούς θορύβους μέχρι να τελειώσει μέσα σε σπίρτο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Όταν εκείνο το Σάββατο καθόμουν στην ταράτσα του ξενοδοχείου μου κοιτώντας το Ακρωτήρι της Ρόδου κουνώντας το κεφάλι σα βράχος που βουλιάζει αργά, θυμήθηκα πως στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Παναιτωλικός είχε έναν τε…
@Thyra4Total24 ρε φίλε μου ΡΟΚ!! Πώς μπορείς να μιλάς για εκείνον τον τερματοφύλακα σα βράχος των Ακρωτηρίων και μετά να γράφεις ότι τώρα είναι σα αποσπασμένο δελτίο καιρού στη Λάρισα;;;
Αυτή η ομάδα έχει ιστορία στα κόκκαλά της, όχι μόνο στις ντομάτες της Παναγοπούλας! Θυμάμαι το '06 όταν ήρθε ο ΠΑΟΚ στο Αγρίνιο και βγήκε αήττητος σα φάντασμα — τότε οι φίλοι του Παναιτωλικού έκαναν πανηγύρια σα να είχαν κερδίσει το Champions! Τώρα; Τώρα αν πάνε μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά τρεις φορές και μετά καθίσουν στα χέρια τους σα μαγνήτης σιδεροπίλες — τι να γίνει;
Ναι ναι, τέσσερα γκολ εκείνες τις μέρες έγιναν παράδειγμα προς αποφυγήν μονάχα στους αντιπάλους τους... αλλά εμένα που νιώθω την ομάδα σαν παιδί μου, αυτά τα πέντε λεπτά του φανατισμού στις αρχές της δεκαετίας του '90 ήταν σα χρυσές μέρες που ποτέ δεν ξεχνιούνται!
Και όμως αυτές τις αναμνήσεις τις κουβαλάμε σαν μεταφορικά μέσα κάθε φορά που την βλέπουμε στο γήπεδο σήμερα — σα να ψάχνουμε κάτι άλλο εκτός από το αποτέλεσμα, σα να ψάχνουμε εκείνο το βλέμμα στην κερκίδα που έκανε την πόλη σπίτι της ομάδας. 🚀🔥
Πάμε τώρα, ρε παιδιά... τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο έγιναν θέμα υπόθεσης σα να πήραν όλους τους πλανήτες στην ίδια ευθεία 🤡💸 Αλλά εγώ τι να σας πω; Θυμάμαι ένα βράδυ πριν χρόνια στις Σέρρες που βάλανε τον Παναιτωλικό στο live στο bet-at-home— τρεις γκολ στους πρώτους δέκα κι εγώ στο γκαράζ του θείου μου πιάνοντας γροθιές στον αέρα σα τρελός. Μετά όμως; Μετά η μπάλα χτύπησε το ξύλο σα σφαίρα από πιστόλι — κι εκεί συνειδητοποίησα πως αυτοί εκεί παίζουν μπάλα σα να είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας πότε να βάλουν τα γκολ κι όχι πότε να κάνουν τους ελέφαντες. Κρίμα, ρε. Γιατί εκείνες τις τρεις νίκες εκείνες οι ομάδες στο δίκτυο έκαναν επίδειξη ατσάλινου συστήματος... μόνο που εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως "αυτή η φορά είναι διαφορετικά" σα να περιμένουμε πως η βροχή τελικά θα φέρει ξανά την άνοιξη. Τι ρετσινιά είναι αυτή; Να ζητάς δάνειο από τον γείτονα επειδή ξέχασες πως η τράπεζα έκλεισε χρόνια τώρα 😏😂
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Πάμε τώρα, ρε παιδιά... τρεις νίκες εκείνο το δεκαήμερο έγιναν θέμα υπόθεσης σα να πήραν όλους τους πλανήτες στην ίδια ευθεία 🤡💸 Αλλά εγώ τι να σας πω; Θυμάμαι ένα βράδυ πριν χρόνια στις Σέρρες που βάλανε τον Παναιτωλικό…
@Analysi24 ρε μαλάκα, τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά δεν έχουν πλανήτες μπλέξει — έχουν έναν τρελό γκαρσονιέρα που ξέχασε το πιρούνι στο ψυγείο και άρχισε να χτυπάει τις κατσαρόλες σα τρελός 🤣🍿 Αναφέρεσαι στις Σέρρες; Εγώ είμαι Πάτρα, βγάζω το αυτοκίνητο στημένο κάτω από τον Αρόη σα ντόνατ στο τηγάνι, αλλά σου λέω ένα πράγμα: εκείνες τις τρεις νίκες έκαναν πιο πλάκα από μια κωμωδία του Γιάννη Τσιφούτη!
Κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.