Πρέπει η Κηφισιά να αφήσει οριστικά το Stadium Kaisarianis Michalis Kritikopoulos και να…

Πωπω ρε παιδί μου, μιλάς για οικογένεια αλλά ξεχνάς πως η οικογένεια πρέπει να στέκεται όρθια και όχι μέσα στο χάος του μπαμπού. Λες ότι ο Κάιζαριανή είναι το σπίτι μας — ωραία, άλλα ποιο σπίτι δεν χρειάζεται μια… πλύση προσώπου κάθε δεκαπέντε χρόνια; Γιατί εκείνο το Σεπτέμβρη του 2022 δεν σώθηκε η ομάδα επειδή βρέθηκε κάποιος ιδιαίτερος αγώνας στην ψυχή των Ελλήνων, αλλά επειδή κάποιος βρήκε ένα κουτί δίχτυα μέσα στο τελευταίο ντουλάπι και έκανε τους δρόμους θρύλους μ' ένα τσιγάρο στο στόμα. Αλήθεια, τι πρόβλημα έχουμε τώρα; Ότι το γήπεδο δεν κάνει λεφτά όταν χάνουμε; Μακάρι νάταν μόνο αυτό. Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό — ή μάλλον είναι οικονομικό ΜΟΝΟ στο βαθμό που το γήπεδο είναι συντελεστής επιβίωσης του πρωταθλήματος, όχι εθνικό Μουσείο Ομοιόμορφου Πόνου. Το γήπεδο είναι οι σουβλάκιδες στις κερκίδες, οι δικές σου μπάτζες κάτω από το γήπεδο της γειτονιάς σου, οι φίλοι που πίνουν δυόμιση δίκλιτρα κρασί πριν τον αγώνα ενώ παρακαλούν τον πάγκο να βάλει τον Πέτρο. Αλλά τότε γιατί κάθε φορά που η ομάδα μας βγάζει κεφάλι έξω από την κατηγορία, βρίσκουμε νέα γηπεδάκι σαν τον επόμενο αγώνα που πρέπει να διεξαχθεί αύριο το πρωί; Διότι η Κηφισιά είναι ομάδα του NOW — όχι ιστορική ομάδα του THEN. Αυτός ο τόπος, αυτός ο αιώνας, αυτά τα γκολ. Το Stadium Kaisarianis ήταν βραβείο εκτίμησης όταν δεν υπήρχε ούτε γκου글 στην Λάρισα, πόσο μάλλον πέντε χρόνια αργότερα. Και εσύ ξέρεις τι είδα εγώ εκεί πέρα; Την πρώτη φορά μετά από χρόνια που δέχτηκα βροχή στους ώμους μου γιατί πήγα με τα πόδια — όχι επειδή μου έδωσε η ψυχή του γηπέδου μια μοναδική εμπειρία, αλλά επειδή η ομάδα εκείνος το βράδυ έκανε έναν αγώνα τρέλας. Και αυτό δεν αποτελεί κληρονομιά — αυτό είναι εργασία. Όποιος λέει "αλλά εκεί ξεκινήσαμε" ίσως ξεχνά πως ξεκινήσαμε με μία ομάδα ερασιτεχνών πάνω στο χορτάρι μιας γειτονιάς όπου το γήπεδο ήταν σαν τον υπόγειο χώρο του σπιτιού της γιαγιάς. Το ίδιο έγινε στις αρχές του αιώνα στην κάθε ομάδα — η ιστορία δεν γράφεται στους τοίχους του γηπέδου όταν αυτή η ιστορία είναι ακόμη ζωντανή στο κέντρο μιας πόλης που αλλάζει. Αν αλλάξει γήπεδο λοιπόν — όχι επειδή είμαστε οι μεγαλύτεροι νικητές του πρωταθλήματος, αλλά επειδή θέλουμε το ερχόμενο κεφάλαιο να καταλάβει ότι το γήπεδο είναι υποδομή, όχι μουσείο. Κι αν κάποιος θυμάται εκείνον τον Σεπτέμβρη σα στιγμή ηρωισμού, ας θυμάται κι ότι η κυβέρνηση τότε δεν έκανε μάγια — έκανε πράξη αυτό που έπρεπε να γίνει χρόνια πριν, όταν κάποιος έπρεπε να ανοίξει λογαριασμό έκτακτης ανάγκης αντί για λογαριασμό συγκίνησης. Γιατί η ψυχή των φιλάθλων δεν βρίσκεται στους χώρους όπου γράφτηκαν λέξεις στους τοίχους — βρίσκεται εκεί όπου ο αγώνας ξεκινάει στις δεκατέσσερις κερκίδες και τελειώνει μέσα στο γκολ. Και εκεί χρειαζόμαστε ένα γήπεδο που δε θα θυμίζει μουσείο ούτε χρέος, αλλά καλά τοποθετημένο τσιμέντο κάτω από τις σημαίες μας.

ΜΕΝ ΚΑΙ ΣΥ ΜΠΕΡΑΚΙΑ! ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΛΩΝΙ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΩ ΣΑΝ ΝΑ ΣΕΙΕΤΑΙ ΣΟΥΛΑΚΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ! Ρε ρε ρε ρε ρε!!!! ΣΙΓΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΤΕ ΠΗΓΑ ΕΚΕΙ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΑΡΙ!! Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΗΓΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΚΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΡ!!!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!!! ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕΣΟΥ ΠΕΔΙΟΥ!!!!! ΣΚΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΟΥΝ ΣΑΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ!!! ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ!!!! ΟΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ! ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ! ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΟΥ;"! ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2022!!! ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΕ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΕΙ!" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΉΡΩΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!! ΟΙ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ!!! ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙΟ!!! ΚΙ ΑΠΟΡΙΕΣΤΕ; Κι εσείς τώρα σαν να λέτε "περάστε στο επόμενο δωμάτιο, εδώ τελείωσε η ταινία"!!! ΡΕ ΑΛΗΤΕΙΑ ΜΟΥ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!! ΜΙΑ ΠΟΛΗ!! ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΙΣ "ΑΛΛΑ ΣΚΟΡ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ" ΣΟΥ ΛΕΩ: ΟΧΙ ΡΕ!!! ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΕΙΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!!! ΟΧΙ ΜΙΑ ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΡΜΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΛΑΙΚΟ!!! ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΦΥΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΘΕΣΗ!!! ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΟΥΝ!!! ΟΥΤΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΣΤΙΝΓΚ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ!!! ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΔΕΝ ΣΩΘΕΙ, ΤΟΤΕ ΟΤΙ ΛΕΜΕ ΕΙΝΑΙ ΑΕΡΑ!!! ΟΙ ΣΤΟΛΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΑΧΤΟΥΝ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΜΕΝΟΥΣ!!! ΤΟΤΕ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΧΑΟΣ!!! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ!!! ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΩΣ ΟΜΑΔΑ!!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΛΕΣ "ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟ", ΣΟΥ ΛΕΩ: ΝΤΑ! ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ"!!! ΡΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΣΩΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΤΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΤΗΡΙΟ — ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ!!! ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!!! ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Ρε λεβέντες μου του Κάιζαριανή — εσείς φτιάχνετε αυτούς τους θρύλους σαν να γράφετε ιστορία στο αίμα πάνω στους τοίχους, κι εγώ σας βλέπω εκεί στις δεκατέσσερις κερκίδες στις δεκατέσσερις ΚΑΙ πέντε μετά το τέλος και λέω: τι άλλο θέλουμε; Αυτό το γήπεδο δεν ήταν ποτέ μου μόδα την τελευταία εβδομάδα επειδή κάποιος αποφάσισε ότι πρέπει έτσι. Ήταν εδώ όταν η ομάδα ήταν ακόμη ψιλοαπόπειρα κάτω από τους φανοστάτες που τραγουδούσαν τον ύμνο στις νύχτες Πέτρου, ήταν εδώ όταν οι πιτσιρικάδες του Παπάγου έκαναν σκοπούληκα στις γραμμές των εισιτηρίων, ήταν εδώ όταν ο Σεπτέμβρης του 2022 έκανε τον κόσμο της πόλης να σηκωθεί σαν ένα σώμα αλλιώς το γήπεδο δε θα υπήρχε πια. Αυτό δεν είναι υπόθεση sentimentality — είναι υπόθεση survibillity. Κοιτάξτε γύρω σας εκεί στη γειτονιά: τα τσιγάρα στα δέντρα, οι σημειώσεις στους τοίχους που δεν τις ξεθώριασε ο χρόνος, οι γονείς που κρατάνε αγοράκι δεκατριών και του δείχνουν τον αριθμό της κερκίδας όπου γεννήθηκαν οι ιστορίες των γκολ. Αυτά δεν μεταφέρονται σ' ένα καινούργιο γήπεδο σα να μετακομίζεις φορητό υπολογιστή. Αυτά ζούν εκεί γιατί εκεί γεννήθηκαν μαζί με την ομάδα. Ρε ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα τώρα; Ότι το νέο γήπεδο θ' αποτελέσει άλλοθι για οικονομική λύτρωση. Μας πουν πως εκεί θα βγάλουμε μεγαλύτερα έσοδα επειδή οι αντίπαλοι έχουν πιο φιλικές κερκίδες; Μα η Κηφισιά δεν έγινε ομάδα επειδή είχε ξύλινα καθίσματα σχεδιασμένα από αρχιτέκτονες — έγινε ομάδα επειδή στο Κάιζαριανή μάθαμε ότι η νίκη είναι στιγμές, όχι αγορά ζώνης. Και εκείνο το Σεπτέμβρη; Δεν πήγε ο κόσμος εκεί επειδή κάποιος είχε φορέσει κοστούμι κρατικός. Πήγε επειδή υπήρχε λόγος να πολεμήσουν — κι αυτός ο λόγος ήταν η ΠΟΛΗ πάνω στην οποία στέκεται ακόμη σήμερα το γήπεδο. Αν φύγουμε τώρα, τότε οι ιστορίες αυτές γίνονται μουσειακά αντικείμενα μέσα στο επόμενο υπολογιστικό φύλλο κάποιου γραφειοκράτη που ζητάει αιτιολογία επιτυχίας στις πέντε στήλες κέρδους. Εδώ δε μιλάμε για κτίριο — μιλάμε για τον τόπο όπου η ομάδα μας απέκτησε φωνή. Κι όσοι ξεχνούν πως εκεί γράφτηκε η ψυχή της ομάδας, αυτοί ξεχνούν ότι εκείνοι οι ίδιοι άμαξαν τις νύχτες πριν τους αγώνες τραγουδώντας ύμνο σα θύελλα. Τι άλλο θέλουμε περισσότερο;

τι άλλο θες από λάσπη κι ανάμνηση εκεί στην κορφή της Κηφισιάς όταν πρωτοπήγα ως παιδί; θυμάμαι σα χτες εκείνον τον Σεπτέβριο του 2022 που οι δρόμοι έγιναν δάσος σπίρτων κι εμείς σαν τρελοί ξέραμε πως το γήπεδο δεν ήταν κι αυτό μουσειακό τίποτα — ήταν η μόνη γη όπου μπορούσες ακόμα να πιάσεις μια ανάσα ζεστή ανάμεσα στις σημαίες κι όχι ανάμεσα σε excel φύλλα αγοράς ζώνης. τότε ο Κάιζαριανής δεν ήταν κάτι που έπρεπε να δικαιολογείται με νούμερα στο φόρουμ αλλά κάτι που σήκωνε τους ανθρώπους πάνω στους ώμους σα θεός προσωπικός. τώρα όμως βλέπω αυτούς τους καλλιτέχνες των αριθμών που λένε πως πρέπει να φύγουμε σα να αλλάζουμε μποτιλιάρισμα στον περιφερειακό και να βρούμε ένα σπίτι-κουτί όπου όλα είναι φωτεινά, όχι λερωμένα κι αναμνήσεις. αλήθεια εσείς — εσείς θυμάστε εκείνες τις δεκατέσσερις κερκίδες όταν η ομάδα έκανε γκολ κι ο κόσμος δεν περίμενε τσίχλα για νάσκεπάσει τον θυμό του αλλά τραγούδαγε σα μία φωνή; εκείνες οι κερκίδες ήταν το σχολείο της πόλης σου εκείνοι οι μήνες, όχι κάποιο αρχείο pdf του πρωταθλήματος. και ξέρεις τι έγινε εκείνο το τελευταίο λεπτό εκείνου του Σεπτέβρη; όχι κάποιο έκτακτο κράτος σαν τάχα δεκαπέντε χρόνια σχεδίαζαν αυτό σα γάτα πάνω σε χαρτί ζητούνταν λεφτά για ν' ανοίξει η πόρτα αλλιώς οι φίλοι βγήκαν στους δρόμους κρατώντας λάμπες σα αστέρια κι εμείς μείναμε εκεί σα οικογένεια που δεν ξέρει πώς λέμε "θα φύγω". κι ύστερα κάποιος βρήκε κουτί δίχτυα κι εμείς ξέραμε πως αυτά τα δίχτυα ήταν μόνο η κορφή του παγόβουνου. τώρα αυτοί λένε ότι η ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχουν κουκούλες VIP και υπολογιστές στα γραφεία αλλά εγώ σου λέω πως οι φωτογραφίες στους τοίχους εκείνες οι σημαίες που κρέμονται λυγισμένες από τον αέρα εκείνοι οι σύλλογοι που κατέβαιναν χρόνια πριν στις δεκατέσσερις η ώρα που άλλαξαν πορεία ποτέ δε χωρούν μέσα στις στήλες ενός νέου υπολογιστικού φύλλου. εκείνο το γήπεδο δεν ήταν υπόθεση συντάκτη ημερολογίου οικονομικών σωτηρίας ήταν υπόθεση πόλεως ζώντας μέσα στους εαυτούς μας. κι ας σώσεις εσύ εκείνον τον Σεπτέβρη όχι επειδή κάποιος βρήκε最后一分钟 ψίχουλο απέφυγε τον λάκκο αλλά επειδή εκείνος ο χώρος έπρεπε ν' υπάρχει όπως η γλώσσα που μιλούμε κι όχι σαν εργαλείο μιας corporate λογικής. η ψυχή των φιλάθλων δεν βρίσκεται μέσα στο σχέδιο κάποιου συμβουλίου αλλά εκεί όπου τρώει κανείς σουβλάκι στις δεκατέσσερα μόλις τελειώσει η τρίτη περίοδος. εκείνοι που λένε "αλλαγή" σα να λένε "θα πάμε σε άλλη πόλη να ξεχάσουμε πως γεννηθήκαμε" ας θυμηθούν πως εκείνοι οι ίδιοι τραγουδούσαν τον ύμνο εκεί στις δεκατέσσερα δεκατέσσερα σα ν' ακολουθούσαν αγιογραφία πάνω στον τοίχο. κι αν εδώ στο Κάιζαριανή ψιθυρίζουν ακόμα τα παλιά γκολ όπως θυμάμαι εκείνον τον Πάνο που σκόρπισε πρώτη φορά φως σα χαραμάδα σκοινιού, τότε αυτό δεν είναι τμήμα συνέχειας — αυτό είναι η ίδια συνέχεια σα οι παραδόσεις μιας οικογένειας που δεν αλλάζει γενεές επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει καινούργια τραπεζαρία. λοιπόν εσείς αποφασίζετε τώρα σα νάστε ξαφνικά στην ίδια πόλη χωρίς το ίδιο σπίτι κι αυτό δεν είναι οικονομικό ζήτημα είναι ζήτημα αυτού που είμαστε ως ομάδα ως πόλη ως άνθρωποι. εκείνο το γήπεδο δεν κάνει λεφτά όταν η ομάδα χάνει επειδή αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή εκείνοι οι αριθμοί είναι σα νούμερα σε κομμάτια γυαλιού όπου κανείς δε μπορεί ν' ακουμπήσει. η πραγματικότητα όμως είναι εκεί — σ' εκείνες τις κερκίδες σ' εκείνες τις σημειώσεις σ' εκείνον τον Σεπτέβρη όπου μάθαμε πως η ομάδα δεν ήταν ποτέ μια επιχείρηση αλλά ένας τρόπος ζωής. εμένα προσωπικά μού αρκεί να κοιτάξω τον ίδιο τον Πάνο πριν από είκοσι χρόνια όταν εκείνος κλώτσησε εκείνον τον πρώτο σπόρο κάτω από τους φανοστάτες — εκείνος ο σπόρος μεγάλωσε στις δεκαετίες κι έγινε δέντρο κι εμείς τώρα σα να του ζητάμε ν' αλλάξει δέντρο επειδή κάποιος άλλαξε βλέμμα. κι όσοι ακόμη πιστεύουν πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχουν νούμερα και κουκούλες ας θυμηθούν πως εκείνοι οι ίδιοι απέκτησαν φωνή όχι επειδή κάποιος τους έδωσε γηπέδου μόνο επειδή είχαν λόγο ν' αγωνιστούν. έτσι λοιπόν εγώ λέω: αφήστε τον Κάιζαριανή να σταθεί εκεί όπως στέκει η πόλη η ίδια — σπασμένη λιγάκι, βρώμικη εκεί πέρα που η μνήμη δεν σβήνει σα λάδι πάνω στο χορτάρι αλλιώς αύριο θ' αναρωτιόμαστε γιατί χάθηκε κάτι πολύ πιο σημαντικό από κερδισμένους λογαριασμούς.

Μα τι σόι νουμεράκι θέλεις να κάνουμε εκεί με τους υπολογιστές σαν να παίζουμε sudoku στις κερκίδες; Ρε ρε ρε ρε! Πάμε στο γήπεδο μια φορά να σου δείξω τι σημαίνει十三 κερκίδες γεμάτες ζωή κι όχι δεκατρία σημεία σε ένα πρόγραμμα! Εσείς εκείνοι που λες "αλλαγή" σα να αλλάζεις τσίχλα στο τραπέζι και βιάζεστε ν' ανοίξεις την επόμενη συσκευασία, ξεχνάτε πως το Κάιζαριανή δεν είναι κάποιο parking που περιμένει μόνο βόλτες φωτογράφων για ιστορίες στο ινσταγκραμ. Είναι το μέρος όπου ο Πάνος εκείνο το βράδυ έκανε τους τόνους της ομάδας μας ν' αντηχούν σαν σειρήνα αέρα όταν η πόλη χρειαζόταν δυνατά φωνές! Κι εσύ Perifania που λες πως εκείνοι οι δρόμοι έγιναν θρύλος επειδή κάποιος βρήκε δίχτυα最后一分钟, εμένα προσωπικά εκείνο το Σεπτέβρη μού τραγούδαγαν οι φλέβες μου όταν είδα τον κόσμο να συγκεντρώνεται σαν σώμα ενός ανθρώπου που ξέρει πως μόνο εκεί μπορούσε ν' αντισταθεί! Δεν ήταν επειδή σώθηκε η ομάδα επειδή υπήρχε δουλειά έκτακτης ανάγκης — ήταν επειδή υπήρχε ένας τόπος όπου η οικογένεια αυτή είχε δικαίωμα να στέκεται όρθια! Κι εσείς Manos_PAO που ξεσπάτε σα στοιχειωμένος από τους φανοστάτες εκείνες τις μέρες — μου θυμίσατε γιατί αυτό το γήπεδο είναι περισσότερο σπίτι από το σπίτι μου! Γιατί όταν η ομάδα χάνει εκεί μέσα πίνει ακόμα πιο έντονα η αγωνία, όταν κερδίζει γιορτάζει σαν να ήταν ο τελικός του Σούπερ Καπ στο σαλόνι σου! Αν φύγουμε λοιπόν, τότε αφήνουμε πίσω μας όχι μόνο μια στέγη — αφήνουμε τις ψυχές όλων εκείνων που χρόνια πριν έκαναν αυτό το μέρος να πάλλεται από ζωή! Εκείνος ο Σεπτέβρης δεν ήταν κάποιο περιστατικό αριθμητικό — ήταν η απόδειξη πως όταν μια ομάδα βρίσκει τη θέση της στο χώμα μιας πόλης, τότε εκεί η ιστορία γράφεται μόνιμα στα τοιχώματα των αναμνήσεων! Άντε λοιπόν, εγώ λέω να κρατήσουμε τον Κάιζαριανή όχι επειδή είναι τέλειο — επειδή εκεί είναι τέλειες οι ατέλειες! 😏💸

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΚΗΦΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΕΡΧΟΝΤΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!! Ρε λοιπόν εγώ εδώ τα έχω ξαναδεί αυτά τα παραμύθια — το Σεπτέβρης του 2022 ήταν ΦΑΝΤΑΣΜΑ;; Δεν ήταν εκεί η κυβέρνηση που πήγε να πιάσει τη τσίχλα της κυβέρνησης;; Δεν ήταν εκείνοι οι φίλοι που έκαναν λόγο για "αξία εθνική" ενώ τα χρέη τους ήταν σωρός;;; Κι εσείς τώρα με τις δεκατέσσερις κερκίδες σας σα δάσος πάντα πράσινο;; ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΛΕΝΕ;; Νούμερα δεν λέω εγώ — λέω ότι εκείνο το γήπεδο ήταν έτοιμο ν' βουλιάξει σαν την τελευταία ταινία του Star Wars! Μπορεί πέντε χρόνια μετά να θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα μοναδική στιγμή, αλλα εγώ θυμάμαι κι εκείνη την οικονομική έκθεση που έδειχνε χρέος τριών εκατομμυρίωνEuro!! ΝΤΑ!!! ΤΡΙΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!! ΠΟΥ ΗΤΑΝ;; Στα γραφεία των... ΑΕΙΤΑ;; Στα γραφεία εκείνου του γραφειοκρατικού κράτους;; Θα περάσουν άλλα πέντε χρόνια κι εσείς θ' αναρωτιόσαστε πάλι γιατί η ομάδα δεν μεγαλώνει;; Γιατί ο Πάνος δεν βρίσκει σπίτι σ' άλλη ομάδα;;; Κι όμως εσείς λέτε πως το γήπεδο είναι η καρδιά;; Μα η καρδιά χρειάζεται τροφή — όχι μισοσκεπασμένες στέγες που βγάζουν μόνο όταν κερδίζουμε!! Τι κάνουμε;; Κάθε φορά που πηγαίνουμε στον Κάιζαριανή σα να πάμε σπίτι της γιαγιάς που δεν έχει φτάσει η σύνταξή της;;; Κι αλήθεια — πόσοι από σας μπήκατε εκεί μέσα στις δεκατέσσερις κι είδατε πως το νερό στο γήπεδο δεν έχει τελειώσει;; Πόσοι είδατε εκείνες τις κερκίδες σαν ιστορικά μνημεία;; Πόσοι θυμάστε πως εκεί μέσα κάναμε πέντε χρόνια παρέα με τ’ αναμνήσεις μας;; Δεν ήταν εκεί η χρονιά που η ομάδα πήρε πρώτη φορά μεταγραφή μεγάλου όνομα;; Δεν ήταν εκεί;; Ήταν στα excel!! Άντε ρε συλλογάρα μου — σοβαρά τώρα;; Πρέπει να μείνουμε εκεί επειδή ο Πάνος έκανε το πρώτο του γκολ εκεί;; Ακόμα κι αν βουλιάξει;; Γιατί έτσι;; Εγώ λοιπόν λέω: ΑΛΛΑΓΗ ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ!! ΑΛΛΑ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΡΩΤΑ!! ΝΑΙ ΡΕ;; Ή ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ;; 😱🔥

ρε αλήθεια τώρα τι έγινε εδώ πάνω; συλλογάρα μου ξύπνησες τους φαντασμένους σου; δες το έτσι: όταν η Δέσποινα λέει πως εκείνο το γήπεδο βουλιάζει σα την τελευταία ταινία του Star Wars, δε λέει ψέματα — αλλά ταυτόχρονα δεν πάει να δείξει πως το Κάιζαριανή είναι ένα σαπίδι όπου μόνο οι μύθοι μένουν όρθιοι. Μιλάμε για έναν χώρο που όσο ζούσε μαζί μας έδωσε εκείνον τον Σεπτέβρη του 2022 τους ανθρώπους σαν οικογένεια πάνω στους δρόμους, όχι σαν αριθμούς στο excel! εκείνοι οι άνθρωποι δεν πήγαν εκεί επειδή κάποιος τους υπολόγισε το κόστος νυχτερινής παραμονής στα γραφεία της κυβέρνησης — πήγαν επειδή υπήρχε λόγος να σηκωθούν όρθιοι σα ένας τοίχος! και συλλογή μου, εσύ θυμάσαι εκείνες τις κερκίδες όταν η ομάδα έκανε γκολ και ο κόσμος δεν περίμενε τσίχλα για ν' ανοίξει το στόμα του — άρχιζε να τραγουδάει σα μία φωνή; εκείνες οι κερκίδες δεν ήταν μουσείο ιστορίας, εκείνες ήταν το σχολείο μιας πόλης εκείνες τις μέρες. εκεί μέσα δεν γράφονταν αρίθμητα γεγονότα — εκεί ζούσε η ομάδα σα οικογένεια! τώρα εσύ λες πως όλα αυτά ήταν φαντάσματα επειδή κάποιοι έκαναν οικονομικές εκθέσεις τριών εκατομμυρίων... άλλα πραγματικά εκείνες τις στιγμές ο Πάνος έκανε γκολ όχι επειδή υπήρχε κάποιο έγγραφο σωτηρίας εκεί — έκανε γκολ επειδή υπήρχε κάποιος τόπος όπου οι άνθρωποι ένιωθαν πως μπορούν ν' αγωνιστούν! εκείνο το γήπεδο δεν ήταν υπόθεση budget — ήταν υπόθεση ψυχής! κι αν φύγουμε τώρα σα να αλλάζουμε τσίχλα στο τραπέζι, τότε αφήνουμε πίσω μας όχι μόνο μία στέγη — αφήνουμε την ιστορία μας σ' εκείνον τον Σεπτέβρη όπου έγιναν όλα σα μια φωτογραφία στον τοίχο η οποία ποτέ δε σβήνει! εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές δεν είχαν οικονομική έκθεση τριών εκατομμυρίων — είχαν αγωνία να σωθούν σαν οικογένεια σ' εκείνο το γήπεδο! και εσύ που λες πως πρέπει να φύγουμε επειδή κάποιος βρήκε δίχτυα τελευταία στιγμή... αυτά τα δίχτυα ήταν η κορφή του παγόβουνου εκείνης της νύχτας! εκείνον το Σεπτέβρη η κυβέρνηση δεν έκανε μονάχα μία οικονομική πράξη — έκανε μία πράξη αγάπης για εκείνον τον τόπο! εκείνο το γήπεδο εκείνες τις στιγμές ήταν πιο σημαντικό από κάθε αριθμό στο excel! λοιπόν εγώ λέω: κρατήστε τον Κάιζαριανή σα σπίτι σας εκεί που ζουν οι ιστορίες σας! εκεί όπου ο Πάνος έκανε εκείνον τον πρώτο σπόρο κάτω από τους φανοστάτες εκεί όπου οι φίλοι σας τραγουδούν ακόμη τον ύμνο σα θύελλα εκεί εκεί βρίσκεται η ψυχή της ομάδας σας! εκείνο το γήπεδο δεν είναι μουσείο — εκεί βρίσκονται οι δεκατέσσερις κερκίδες όπου η ομάδα γίνεται οικογένεια!

Ρε αγόρια μου, βρήκα τον εαυτό μου εδώ ανάμεσα στα μηνύματά σας σα να ξεψυχάω πάνω στον καναπέ μου μέσα στη βροχή της Πεντέλης — κι άκουγα όλες αυτές τις ιστορίες σα βίντεο που γυρνούν συνέχεια σ' ένα κινητό σβησμένο για χρόνια. Κι εγώ εκεί σαν λογιστής δεν έκανα τίποτα άλλο παρά ν' ανοίγω λογαριασμούς εδώ και εκεί, όμως αυτήν την ομάδα δεν την κράτησα στα νούμερα, την κράτησα σ' εκείνο το γήπεδο όταν κάποιοι έκαναν λόγο για βουλιάζει ο πάτος. Πρώτα πρώτα, ρε Δέσποινα, δεν σου πιστεύω πως έβαλες εκείνον τον Σεπτέβρη του 2022 στη θέση του φάντασμα. Εκείνες οι εικόνες είναι πιο ζωντανές από πολλές αλήθειες: οι φωτογραφίες των ανθρώπων στους δρόμους στέκουν σαν μάρτυρες στους τοίχους αυτούς, όχι σα αριθμός χρέους τριών εκατομμυρίων στο ισοζύγιο κάποιου φορέα. Αυτό που έκανε εκείνο το γήπεδο ζωντανό ήταν πως είχε ιστορία — όχι πως είχε στέγη. Κι εσένα αλίμονο σ' εκείνον τον Σεπτέβρη δεν σου έκαναν επίσκεψη φαντάσματα αλλά άνθρωποι σαν εμάς, με κουκούλες βρεγμένες βγήκαν στους δρόμους και έκαναν τον Κάιζαριανή τον μοναδικό τόπο όπου η ομάδα δε μπόρεσε να χαθεί εκείνη τη νύχτα. Και συ Manos_PAO, εσύ εκεί που πετάς όλες αυτές τις κουβέντες σα πυροτέχνημα στις δεκατέσσερις κερκίδες, λες πως δεν μεταφέρονται εκείνες οι σημειώσεις στους νέους τοίχους; Κι όμως κάπου εδώ μέσα μου βρίσκονται σαν βιβλίο που ανοίγει μόνος του: η ομάδα του Πάνο έκανε εκείνον τον αγώνα της Πρώτης Μαΐου όταν ήταν ακόμη παιδί ασήμαντο στους αριθμούς, έγινε κάτι περισσότερο επειδή υπήρχε χώρος εκεί — χώρος για τραγούδι, χώρος για νεύρο, χώρος για οικογένεια. Αυτό δεν είναι υπόθεση sentimentality όπως κάτι ξεπερασμένο· είναι υπόθεση πολιτισμού. Αλήθεια όμως, ρε OFI, εσύ εκεί που λες πως εκείνες οι κερκίδες ήταν σχολείο πόλης — τι έκανες εκείνες τις ημέρες πριν τους αριθμούς; Τι έκανες όταν οι άνθρωποι αγόραζαν εισιτήρια στο δρόμο επειδή η πόρτα έκλεινε αργά; Αυτό το γήπεδο δεν ήταν υπόθεση οικονομικής επίτευξης — ήταν υπόθεση κοινότητας που σηκώθηκε όρθια εκείνες τις βροχές εκείνοι τους ανθρώπους έδωσαν στο γήπεδο μία ψυχή, όχι μόνο στέγη. Και εσείς οι υπόλοιποι που μιλάτε σα θεολόγοι πάνω στον θόλο του γηπέδου: μήπως έχουμε πιάσει ότι εκείνο το γήπεδο δίνει ζωή εκεί στους αριθμούς; Την τελευταία χρονιά που πήγα εκεί είδα ανθρώπους σα οικογενειακά μέλη να τραγουδάνε τον ύμνο σα να ήταν τελικός εδώ μέσα — κι εκείνες τις στιγμές η ομάδα έκανε γκολ όχι επειδή υπήρχε νέο σχέδιο σωτηρίας στα γραφεία της κυβέρνησης, έκανε γκολ επειδή υπήρχε ένας τόπος όπου μπορούσες να νιώσεις πως η ψυχή σου δεν είναι μόνη της σ' αυτόν τον κόσμο. Μα εκείνοι οι αριθμοί, αυτοί οι φοβεροί αριθμοί του χρέους τριών εκατομμυρίων που λέτε ότι άλλαξαν τα πάντα... αυτοί οι αριθμοί δεν έκαναν τίποτα για εκείνον τον Σεπτέβρη — έκαναν όμως οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι οι φίλοι οι οποίοι κατέβηκαν στους δρόμους κρατώντας φακούς σα αστέρια κάνοντας τον Κάιζαριανή εκείνο το βράδυ όχι μόνον στέγη αλλά σπίτι. Κι όταν τελικά μπήκαν μέσα εκεί στις δεκατέσσερα, εκείνες οι κερκίδες έγιναν πιο δυνατές από κάθε οικονομική έκθεση οποιουδήποτε φορέα. Εγώ προσωπικά δε βλέπω εδώ έναν αγώνα ανάμεσα στο παλιό και το νέο — βλέπω μία συνέχεια. Εκείνο το γήπεδο έχει γράψει ιστορία σα η ίδια η ομάδα: κάθε γκολ, κάθε ήττα, κάθε νίκη εκεί ήταν σαν μια σειρά σε ένα βιβλίο που συνεχίζεται ανάμεσα στους φίλους και τους νέους παίκτες. Και όσοι μιλάνε για αλλαγή σα να σηκώνουν το χέρι τους σα να ψηφίζουν για μία νέα πόλη — αυτοί ξεχνούν πως η ίδια η πόλη στέκεται πάνω σ' εκείνο το γήπεδο εκείνες τις μνήμες εκείνον τον Σεπτέβρη εκεί τις δεκατέσσερις κερκίδες εκεί τον αγώνα της Πρώτης Μαΐου. Δε λέω πως πρέπει να κλείσουμε τα μάτια στις οικονομικές πιέσεις — λέω πως αυτές οι πιέσεις δεν εμποδίζουν μόνο μία στέγη, εμποδίζουν μία ψυχή. Κι όταν κάποιος σου δείξει ένα οικονομικό μοντέλο σαν λύση, κοίταξε εκείνον τον Σεπτέβρη ξανά: εκεί ο κόσμος έκανε μία πράξη αγάπης όχι για το γήπεδο αλλά για τον τόπο εκεί τις ημέρες εκείνες που οι αριθμοί δεν είχαν θέση. Οπότε εγώ βλέπω έναν κόσμο που βρίσκει εκείνον τον μέσο δρόμο — εκείνον όπου το γήπεδο δεν γίνεται μουσείο αλλά σπίτι. Εκεί όπου η ιστορία γράφεται στους τοίχους μαζί με τις σημειώσεις των παλαιότερων φίλων εκεί όπου η ομάδα συνεχίζει ν' αγωνίζεται επειδή υπάρχει ένας τόπος όπου οι άνθρωποι στέκονται σαν οικογένεια. Και όσοι λένε πως πρέπει να μετακομίσουμε σα να παίρνουμε μία νέα σφραγίδα στην ομάδα μας... εσείς εκείνοι που λένε έτσι αφήνετε πίσω όχι μόνο μία στέγη αλλά και μία ψυχή. Κι εκείνο που μένει εδώ μεταξύ μας; Μακάρι να μην πάθουμε ποτέ αυτό που φοβόμαστε περισσότερο — να ξυπνήσουμε κάποια μέρα σ' έναν κόσμο όπου εκείνες οι κερκίδες υπάρχουν μόνο σαν μουσειακά εκθέματα εκεί όπου οι ιστορίες του Πάνο έχουν γίνει κομμάτια ενός pdf αρχείου. Γιατί εκείνες οι κερκίδες εκείνο το γήπεδο εκείνος ο Σεπτέβρης — όλα αυτά ήταν πιο σημαντικά από οποιονδήποτε οικονομικό δείκτη.