Τι κάνουν αυτοί στον Stade Bauer όταν στην έδρα χάνουν 2-3 από τους Ροντέζ ενώ όλοι μιλούν…

Ωχ τω Θεού βρε εσύ ξέχασες το κινητό σου?? Πάμε κάνε μου την χάρη ρε, τώρα που πέθανε ο θεριστής βγαίνουν όλα αυτά;;; Μα αυτά είναι γράμματα στον αέρα ρε!!! Την προηγούμενη βδομάδα που οι δικοί μας μάζευαν αυτά για δυο πόνους στοATE group είπαμε;;; Είδα τι έγινε σήμερα;;; Γιατί αυτή η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει τρεις μήνες μια λύση;;; Έχουμε γήπεδο ιστορικό αυτό το maldini ξέρεις;;; 1897 λέει το ρε γαμάτο!!! Και σήμερα κάνουν βρόντο; Από ομάδα που είναι κάτω;;;;; Ο Πόλ Ποτς κατέβαινε στην τσάντα για σφραγίδα;;; Γιατί;;; Δεν είχε άλλα προβλήματα ρε;;; ΠΟΙΑ ΡΕ ΠΛΟΥΤΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ;;; Εμείς πάμε εκεί να ζήσουμε ιστορία και αυτοί κάνουνν τσίρλα;;; Ντρέπεστε;;; ΤΟΝΕΡΑ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΛΙΓΟΣ

Εδώ βρισκόμαστε στον Στάντο ντε Παρί, τόπο που γεννήθηκε το 1897 αυτό το κουφάρι του ποδοσφαίρου, και αντί για ντοκουμέντο βλέπουμε ξανά ένα σοκ με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον πρωταθλητή του στάβλου. Ποιοι ξέρουν πώς συνέλαβε αυτό το πρόβλημα ο πρώην προπονητής; Μια σφραγίδα στη νέα φανέλα κατά τη διάρκεια μιας βόλτας προς το γήπεδο; Αυτό δεν είναι αδυναμία αυτή είναι γκροτέσκο. Και τώρα θυμίζω πως η ίδια διοίκηση που έκανε λόγο για "πλουσιούς ιδιοκτήτες" πριν τρεις μήνες, βρίσκονταν εκεί με σύνολο γνάθου σε μια θέση δεκαπέντε εκατοστών πάνω από το έδαφος. Γιατί λοιπόν αυτή η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει μία σταθερότητα τουλάχιστον όσο κάνει τον γύρο ενός νέου συμβολαίου; Δείξτε μου νούμερα επίσημου οικονομικού ελέγχου αυτού του τμήματος σήμερα. Έχετε πηγή πως η ομάδα λειτουργεί σαν χαράκωμα των προηγούμενων επιτυχιών; Όσοι μιλούν για ιστορία ας θυμηθούν πως το ίδιο γήπεδο έκρινε την τύχη του τόσο στα τοπικά όσο και στις μεγάλες διοργανώσεις— δεν είναι μέρος ενός οικοδομήματος αυτού του είδους τώρα.

Ωχ τώρα μου βγήκε η κρίση μαζί σας. Πάει το classy του Stade Bauer; Αυτό το ιστορικό γήπεδο το 1897 ιδρύθηκε, όχι προχθές, και σήμερα έγινε ξανά παρανάλωμα στην κυκλοφορία — χωρίς σφαίρα, χωρίς φωτιά, με έναν τυπικόRGOLD που μαζεύουν δυο πόνους. Από ομάδα κάτω την πήρανε σπιρτόζικα εκεί στο γήπεδο της γενέτειρας του γαλλικού πρωταθλήματος, κι εμείς ψάχνουμε το εισιτήριο για τον πυρετό; Το ζήτημα δεν είναι πόσοι ιδιοκτήτες βγάζουν λεφτά — αυτοί είχαν ήδη μιλήσει για "πλουσιούς" πριν τρεις μήνες και πάλι στέκονταν σε ένα θέατρο δεκαπέντε εκατοστών πάνω από το χώμα. Το γήπεδο έχει ιστορία, ναι, αλλά η ιστορία γράφεται κάθε τρεις και λίγο, κι όχι μόνο με χρονιά ιδρύσεως πάνω στο τείχος. Όταν η ομάδα προσγειώνεται ξαφνικά στα γεγονότα της ημέρας, αυτό σημαίνει πως κάτι άλλο τρίζει πέρα από τις παρτίδες των συμβολαίων. Τι αλλάζει; Γιατί σήμερα δεν είναι μια τυχαία ήττα — είναι ένα ντοκουμέντο δισκέτας στη σειρά. Την προηγούμενη βδομάδα μάζευαν ομάδες ομάδες για χάσιμο αέρα, πριν τρεις μήνες έκαναν λέξεις για ιδιοκτήτες, τώρα έχουν έναν ζυθοποιό πρωταθλητή να τους ξεσκεπάζει δίπλα στον δρόμο για σφραγίδα. Στο βάθος τουStade de Paris δεν βλέπεις μόνο το χρώμα της φανέλας — βλέπεις την παλινδρόμηση της ίδιας της διοίκησης: πρώτος ο Πόλ Ποτς φεύγει σαν υπάλληλος που βιαζόταν να κλείσει κάτι ασήμαντο, μετά σέρνονται λόγοι περί οικονομικής χαράδρας, μετά εμφανίζεται ένας χαρακτήρας που πήγαινε στη σφραγίδα αντί για σχέδιο αγώνα. Κανείς δεν ζητά νούμερα οικονομικών ελέγχων σήμερα επειδή το αίσθημα δεν ελέγχεται με excel. Οι μόνες "πηγές" που υπάρχουν είναι αυτές μπροστά στα μάτια μας: ένα γήπεδο που κουβαλά δύο αιώνες ιστορίας στους τοίχους του, μια ομάδα που βγάζει τους προπονητές σαν κάλτσες κάθε δεκαοχτώ μέρες, και ένα κοινό που σταθεί δεν στέκεται — επειδή ξέρει πως όποτε μιλούν για ιστορία, αυτοί κάνουν repeat της ίδιας ταινίας χωρίς happy ending. Κάποτε αυτό ήταν το γήπεδο των μεγάλων στιγμών, τώρα γίνεται η σκηνή ενός συνεχούς πάρτι λύπης. Και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι χάνουν από ομάδα κάτω — είναι ότι όταν τελειώσει το γλέντι, τοStade Bauer μένει πάντα εκεί, σιωπηλό μάρτυρας μιας ιστορίας που ξεθωριάζει όσο οι φανέλες αλλάζουν χέρια.

ΑΜΑΝΡΕ🔥!!! Που τρέχουν αυτοί;;; Πάει εκεί μία φορά στη ζωή σου να δεις ιστορία και αυτοί βγάζουν τον Πόλ Ποτς για σφραγίδα;;; 💪🔥 Ακούστε τι σας λέω... όταν πρωτοπήγα στο Stade Bauer πριν χρόνια εκείνος ο χώρος μύριζε ιστορία ακόμα κι από τις πέτρες του τοίχου, σήμερα όμως μόνο σκόνη μου σηκώνουνε!!! Την προηγούμενη φορά που πήγα αυτοί έκαναν 1-1 εκεί που εμείς φωνάζαμε μέχρι βράδυ... σήμερα;;; ΒΓΑΛΤΕΣ τους στο γκολ... ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΩ!!! Και τώρα θυμάμαι... πριν τρεις μήνες αυτοί μιλούσαν για "πλουσιούς ιδιοκτήτες" ενώ έκαναν τσίτσες στον πάγκο... ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; ΠΟΙΑ ΠΛΟΥΤΟΙ;;; Εμείς ζητάμε έναν κύκλο που να κρατήσει λίγο παραπάνω από μια βόλτα για σφραγίδα!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟ 1897;;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Γιατί σήμερα γράφουμε ξανά ιστορία... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ!!!

ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΡΕ ΘΕΜΑΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ!!! 😤🔥 Ήρθε η στιγμή που κανείς δεν μπορεί να κρύψει πίσω από την ιστορία του 1897 σαν άλλοθι! Η ομάδα αυτή έγινε θέατρο μπουρδέλου και αυτοί οι ιδιοκτήτες; ΜΑΤΙ ΠΑΘΑΤΕ;;; Πέρσι έκαναν τσίτσες στην Premier League κι ήταν ακόμα πιο πάνω από εδώ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΡΕΑΛ!!! Πάω στη ζωή μου στοStade Bauer πριν πέντε χρόνια — εκεί εκείνος ο χώρος είχε κάτι... κάτι που σήμερα σηκώνει σκόνη! Αλλάξαμε γήπεδο σαν φανέλες κάθε μήνα, αλλάζουμε και ψυχή;;; Την προηγούμενη βδομάδα στοATE group έλεγαν πως θα στείλουν μια βιτρίνα αλλιώς, σήμερα βγάζουν τον προπονητή σαν υπάλληλο στο δρόμο για σφραγίδα! ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ;;; Και τώρα θυμάμαι μία φορά πριν χρόνια πήγα εκεί και εκείνος ο χώρος είχε κάτι αόρατο... σήμερα μόνο κλάματα βγάζει! ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ;;; ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΠΑΛΙΑ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ 1897;;; Όποιος λέγεται οπαδός σήμερα, ξυπνήστε! Γιατί αυτό δεν είναι γήπεδο ιστορία πια... ΕΙΝΑΙ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ!!! 💔⚽

Ρε παιδιά, σήμερα εκεί που χτυπούσαν οι καρδιές μας να ακούσουμε την ιστορία του 1897, κατέβηκαν στη γη σαν τ' αστέρι της γέννας να λάμψει... σαν πρωτοχρονιάτικο κουφέτο όμως 😏🤫 Ξέρετε ποιο είναι το τελευταίο μέρος που θυμάμαι καθαρά από το Stade Bauer πριν χρόνια; Εκείνος ο τοίχος με τις γκραβούρες των μεγάλων ομάδων που είχαν παίξει εκεί — σαν μνημείο για όλους εκείνους που είχαν περπατήσει εκεί πριν εμείς, πριν οι φανέλες αλλάξουν χέρι σαν αδιάφορα ψωμιά. Και σήμερα; Σήμερα χάθηκαν κι αυτά τα ψωμιά. Ο Πόλ Ποτς πήγαινε εκεί που τον περίμενε ένας ζυθοποιός για σφραγίδα αντί για αγώνα — σαν ο οδηγός ενός φορτηγού ν' αποφασίζει πριν το δρόμο πως η σειρά του είναι μόνο στα traffic lights και όχι στους κόμβους. Μα εκείνοι οι κόμβοι υπάρχουν ακόμη, μόνο που εμείς κλείνουμε τα μάτια σαν νάχουμε κουραστεί να βλέπουμε τον ίδιο δρόμο. Κι εσείς ρωτάτε για πλούσιους ιδιοκτήτες; Εγώ ρωτώ πώς χωράει αυτό το γήπεδο τόσες ιστορίες μέσα του όταν η ομάδα του φορούσε χθες μπλούζα τρίτου πρωταθλήματος. Οι τοίχοι εκεί πέρα δεν κρατούν μόνο τις φανέλες των προπονητών που αλλάζουν σαν φύλλα στο χρονολόγιο — κρατούν και τις φωνές εκείνων που χάθηκαν πριν προλάβουν να δουν πως αυτό έγινε τσίρλα. Και σεις ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Ότι όσοι φώναζαν για τους πλούσιους ιδιοκτήτες πριν τρεις μήνες, σήμερα κοιτούν το οικονομικό τμήμα σαν να ψάχνουν ένα τρύπημα στις λέξεις αντί για έναν πυρήνα στις αποφάσεις. Μιας και η λέξη "πηγή" βγήκε τόσο συχνή σήμερα... κάποιος να ρωτήσει εκείνον τον ζυθοποιό που έκανε το τρύπημα στη σφραγίδα πόσο έκανε τελικά στην ομάδα; Ίσως εκεί βρίσκεται η πρώτη αλήθεια — όχι στους αριθμούς που κρύβουν κάποιοι σαν τιμαλφές στις σειρές τους.

Πάλι αυτό το σόου;;; Οι πλούσιοι ιδιοκτήτες τώρα;;; Τον πλανήτη σας τον άλλαξαν αυτοί;;; Γιατί εμείς εδώ μιλάμε για ομάδα που φτιάχνει προπονητές σαν σφραγίδες στο μονοπάτι του σούπερ μάρκετ; Την προηγούμενη βδομάδα έκαναν 1-1 εκεί που εμείς φωνάζαμε μέχρι ξεμούτιασμα — σήμερα δίνουν τρεις πόντους στον Ροντέζ που ήταν κάτω; Από ομάδες σακατέματος στους διαδρόμους παίρνουν γκολ;;; Ποιους πλούσιους;;; Μιλήστε μου για το οικονομικό τμήμα που αλλάζει σαν κάλτσα κάθε φορά που κάποιος βγάζει σιγόνι. Δείξτε μου έναν τίτλο ιδιοκτησίας πάνω από τοStade de Paris — όχι ένα νούμερο στη σελίδα ενός excel που κανείς δεν έχει διαβάσει ποτέ. Την ίδια ομάδα έκαναν γκρέμισμα ονόματα πριν τρεις μήνες κι έψαχναν δικαιολογία στα χρήματα: σήμερα όμως η δικαιολογία είναι η ίδια ομάδα που μάζευε σκόντα για δύο πόντους πριν βγουν στις δημοπρασίες. Και φτάνουμε στο ίδιο γήπεδο που κάποιοι κουβαλάνε σαν ιερό λείψανο — ενώ σήμερα έγινε το σκηνικό ενός συνεχούς πάρτι λύπης. ΤοStade Bauer έχει ιστορία, ναι, αλλά δεν γράφεται μόνο με χρόνια πάνω στο τοίχο· γράφεται και με γκολ που φεύγουν, με παίκτες που χάνονται στον διάδρομο των αποδυτηρίων, με διοίκηση που αλλάζει σχέδια σαν ανοιξιάτικο πρωινό φορμόζα. Προχθές υπήρχε ιστορία, χθες υπήρξε χάος, σήμερα βλέπουμε μόνο σκόνη. Αλλά φυσικά, κάποιοι ακόμα κοιτούν τους πλούσιους ιδιοκτήτες σαν να είναι το πρόβλημα — ενώ η μόνη σφραγίδα που ανοίγει σήμερα βρίσκεται εκεί που φεύγει ένας προπονητής χωρίς αγώνα, εκεί που ο ψεύτης ανακοινώνει λόγια την επόμενη βδομάδα σαν σαπούνια σε πλυσταριό.

αχ εσείς και τα γαλλικά αυτά γήπεδα... θυμάμαι το Κοβνέτρι πώς έγινε στάχτη μπροστά στην ίδια θλιβερή σειρά? Ήταν κι εκεί μια ιστορία μεγάλης ομάδας, βγαλμένη από τις στάχτες του πόλεμου, με φανέλες που είχαν τον αέρα της παλιάς σχολής — και μια μέρα βρέθηκαν να σέρνουν ο ένας αγώνα μετά τον άλλο προς τον υποβιβασμό σαν σακούλες μπαγιάτικο ψωμί. Εσείς τώρα στους Ροντέζ λένε ότι τους έδωσαν δύο γκολ χωρίς να σηκώσουν δάχτυλο; Σωστά το πιάνετε. Γιατί αυτοί εδώ στο Stade Bauer δεν είναι ομάδα πια — είναι κάτι σαν εκείνο το γήπεδο της Ρόδου πριν δεκαπέντε χρόνια που έβγαινε κάθε σαββατοκύριακο να κερδίσει τρεις πόντους και κατέληγε στο ντουλάπι του ιδιοκτήτη σιωπηλά σαν τα παλιά ρούχα. Την ίδια τραγωδία την ξέρουμε όλους εδώ κάτω: αρχίζει με λόγια περί ιδιοκτητών, συνεχίζει με φύλλο συμμετοχής σα χαρτί τσίχλας, και τελειώνει με έναν κόσμο που γυρνάει σπίτι του λέγοντας "ξανά;;;" στους τοίχους της ιστορίας. Και μην μου λέτε για τοStade de Paris σαν μνημείο — εγώ εκεί μέσα το 1985 πήγα στο παιχνίδι Μπάγερν Μονάχου — ΠΣΖ εκείνος ο δρόμος κόντρα στην θάλασσα, εκείνοι οι τοίχοι μύριζαν φρέσκο χρώμα! Τι έγινε μετά; Μετά έγιναν ηλεκτρικοί στους μπάστακες των ξένων ομάδων που έρχονταν να τους κοπανούν σα ντόπιο πιάτο. Το ίδιο γίνεται τώρα εδώ: είχατε τεράστια όνειρα, τώρα σέρνεστε σαν ετοιμοθάνατοι ανάμεσα στις φανέλες των άλλων — αυτές που αλλάζουν χέρια σαν αδιάφορα ψωμιά. Κι αυτοί οι ιδιοκτήτες λένε "πλούσιοι"; Μα τι πλούσιοι ρε παιδιά! Στην εποχή μας το πιο πλούσιο γήπεδο ήταν εκείνο το μικρό λιμανάκι στη Ρόδο όπου έκανα δουλειές το καλοκαίρι — κι εκείνοι που μιλούσαν μόνοι τους σιγά σιγά βγήκαν πέρα σα σακούλες στον αέρα. Εδώ το γήπεδο έχει ιστορία σαν τον χρόνο, αλλά η ιστορία γράφεται κάθε φορά που φεύγει ένας προπονητής χωρίς αγώνα — και όχι σ' εκείνα τα χίλια οκτακόσια ενενήντα επτά που κάποιοι το τυπώνουν πάνω στις σημαίες τους σαν άλλοθι. Που πάτε λοιπόν; Εκεί πέρυσι βλέπατε ομάδες της Premier League να σας δίνουν γκολ σαν κεράσματα — σήμερα δίνετε εσείς τριών πόντων στους Ροντέζ σα να βγάζετε κλήρο σε ντίσκο χωρίς μουσική. Το γήπεδο μένει εκεί, σιωπηλό μάρτυρας μιας ιστορίας που ξεθωριάζει όσο αλλάζουν οι φανέλες σα φύλλα στο δέντρο το φθινόπωρο. Μα εσείς ακόμα ψάχνετε τους πλούσιους ιδιοκτήτες σαν μικρό αγόρι ψάχνει το δικό του βράχο στην παραλία — ενώ γύρω σας όλα έχουν γίνει σκόνη.

ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Χτες πρωί我在Saint-Ouen ένας γέροντας που εγώ τον ξέρω από τότε που έκανα πέντε χρόνων εκεί χτύπαγε κάθε μέρα το κεφάλι του στον τοίχο τουStade Bauer λέγοντας «πού πήγαν όλοι αυτοί;;;» Κι εγώ τον έβλεπα εκεί κάτω σα νάταν καινούρια ταινία μπουρδέλου! Σήμερα όμως εκείνος ο ίδιος τύπος έπιασε ένα κουβά και άρχισε να σβήνει τις γκραβούρες των μεγάλων ομάδων από τον τοίχο επειδή οι δικοί μας χάθηκαν σαν πλημμύρα χωρίς νερό!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕΝΕΙ;;; ΕΜΕΙΣ! Μας έχουνε μάθει ότι το Stade de Paris είναι σαν η γιαγιά που φοράει πάντα τον ίδιο φόρεμα — σίγουρο, πρόγευμα, ιστορία. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΡΕ!!! Αυτή τη φορά μέσα εκεί έγινε θέατρο σουρεαλισμού: μία ομάδα που άλλαζε προπονητές σα κάλτσες ανέλαβε έναν αγώνα σαν να πήγαινε στον περίπτερο για σφραγίδα κι έδωσε ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΕ ΡΟΝΤΕΖ!!! Ποια πλούσιοι;;; Οι δικοί μας έκαναν πάρτι λύπης μέσα στο δικό τους ιστορικό γήπεδο ενώ οι άλλοι έπαιζαν! ΚΙ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!!! Ο τύπος στο γήπεδο έβγαλε ένα τσιγάρο μόλις τελείωσε ο αγώνας και είπε «αυτό ήταν το τελευταίο μου εισιτήριο στο 1897». Όσοι βρισκόσασταν εκεί σήμερα, σηκωθείτε και πείτε «δεν ξανά γίνεται!». Γιατί αυτή η ήττα δεν ήταν τυχαία — ήταν η αποχαιρετιστήρια παράσταση ενός γηπέδου που ξεχνάει την ιστορία του όσο αλλάζει ο ντόμινο των φανελών!! 🔥💪🔴

θα σου πω κάτι, ρε φίλοι μου από τον Βόλο: εγώ όταν πρωτοάκουσα πως εκείνοι οι γάλλοι του Saint-Ouen έκαναν 2-3 στον Ρόντεζ κι ήταν οι ίδιοι κάτω στη βαθμολογία, έπιασα το χέρι μου πάνω στην καρδιά μου σαν να μου έρχονταν μνήμες από εκείνα τα δύσκολα ξημέρωματα όταν ο ΟΦΗ έκανε 0-5 στο ημίχρονο και εγώ στέκω στο εργοστάσιο προσπαθώντας να συγκεντρωθώ στους αριθμούς των στρωμάτων που έπρεπε να στρώσω στους γύρους... εκεί στο Stade Bauer σήμερα μύριζε σκόνη ιστορία κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του '89 όταν πήγα στο Δημοτικό στάδιο εδώ στη Νέα Ιωνία για ν' ακούσω το γκολ του Γιώργου Βασιλάκη εκεί που το θερινό σινεμά είχε κλείσει χρόνια πριν. εκεί λοιπόν εκείνος ο χώρος είχε κάτι ζεστό σαν την φωτιά του φούρνου στη γειτονιά μας όταν ο Λουκάς τσουγκρίζει τα τσούρμα κι έρχεται η μυρωδιά του ζυμωμένου ψωμιού στο δρόμο. τώρα αυτά τα παιδιά του Ρεντ Σταρ; αυτοί έκαναν αγώνα σφραγίδα εκεί που άλλοι έκαναν μάχη. σιγά σιγά, ρε παιδιά. γιατί εμένα εκείνος ο αγώνας μού θύμισε εκείνες τις βόλτες στο λιμάνι πριν ανοίξουν οι μαγαζιά το πρωί κι εκείνοι οι ψαράδες σέρνουν τα δίχτυα τους σα νάχανε κουράγιο μόνο μέχρι εκείνες τις πρώτες ακτίνες του ήλιου... κι ύστερα αποσύρονται αμίλητοι με τ' όργανά τους κρεμασμένα στους ώμους. τους πλούσιους ιδιοκτήτες; ξέρεις τι μου 'κανε κέφι σήμερα; μου έκανε κέφι να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά και ν' αναφωνήσω «ποιοι πλούσιοι;;;» σαν ν' ανέβαινα σκαλί παραπάνω στο σπίτι μου στη γειτονιά των Φυτευτών εκεί που το βράδυ πέφτει η κάγκελα των μπαλκονιών σαν σήμαντρο για ν' αρχίσουν οι ψίθυροι των γειτόνων. εγώ εκεί που στέκω σήμερα στα σκαλιά του Σταδίου Bauer πριν ακόμα μπει μέσα στον αγώνα, μου 'λεγε ο γέροντας εκείνος που καθόταν πάντα στη γωνία της Rue du Stade: «βλέπεις εκείνον τον τοίχο με τις σημαίες;;; εκείνες τις σημαίες δεν τις κράτησε κανείς ολόκληρες — σβήνουν μία μια όσο κι αν φυσάς δυνατά». και εγώ τότε δεν κατάλαβα. σήμερα όμως καταλαβαίνω. τους πλούσιους λοιπόν τους ψάχνεις εσύ εκεί που ψάχνεις κι έναν ευαγγελισμό; επειδή εγώ εκεί που στέκω κοιτάζοντας εκείνον τον τοίχο των μεγάλων ομάδων σβήσιμο σιγά σιγά, βλέπω τον εαυτό μου πριν τριάντα χρόνια όταν έκανα τρίχρονο συμβόλαιο στη ζυθοποιία του Πηλίου κι έβλεπα πώς αλλαγές γινόντουσαν όσο γράφονταν σε χαρτί κι ύστερα ξεχνιόνταν στην επόμενη βδομάδα. αλλά όχι, εδώ δεν είναι θέμα οικονομίας μου φαίνεται. εδώ είναι η ψυχή αυτού του γηπέδου που χάνεται σα παλιά βέργα στο χώμα όταν κανείς δεν την αγγίζει πια. εκείνο το στάδιο είχε μια ψυχή σαν εκείνη που έχει κάθε σπίτι όταν κατοικείται από πολλές γενιές — κι όταν σβήνουν οι ψυχές, τότε μένει μόνο η σκόνη σαν αυτή που φεύγει από τα παλιά βιβλία όταν ανοίγεις ένα ντουλάπι δεκαετίας σ' ένα ξενοδοχείο του 1897. τι λέω λοιπόν εγώ; ότι αυτοί εκεί στο Stade Bauer έκαναν σήμερα αυτό που κάνουν συχνά εκείνοι που φεύγουν για ν' αλλάξουν δουλειά: κατέβαλαν στον αγώνα εκείνον που έδωσαν σφραγίδα σ' ένα ξεπούλημα. οι πόντοι χάθηκαν σαν ψωμί ξερό που πέφτει στο πάτωμα όταν κανείς δεν βιάζεται ν' τον σηκώσει. κι όμως. ακόμα κι έτσι εγώ σήμερα δε σηκώνω τα χέρια μου προς τον ουρανό σα νάχανε τελειώσει όλα. γιατί εκεί στο βάθος τουStade Bauer, εκεί που κάθονται ακόμα μερικοί αγέροι οπαδοί σα μνήμες ζωντανές από τις προηγούμενες εποχές, βλέπω πως η ιστορία δεν σβήνει σαν φωτιά που σβήνει σιγά — γίνεται σκόνη σιγά σιγά, αλλά συνεχίζει ν' υπάρχει εκεί ψηλά σαν σκόνη αστεριών που έχεις χάσει στον αέρα. τι να περιμένουμε λοιπόν; αυτοί εκεί στον πύργο τους σ' εκείνο το μικρό διαμέρισμα πάνω από τον Σηκουάνα μάλλον δεν έχουν πάρει ακόμα είδηση πως η ίδια η γη κάτω από τα πόδια τους γίνεται σκόνη όσο αλλάζουν συνέχεια προπονητές σα κάλτσες κι ιδιοκτήτες σα φύλλα στον άνεμο. και όταν αντιληφθούν πως η δουλειά δεν γίνεται με έγγραφα ούτε με σφραγίδες, αλλά με γκολ που φεύγουν σαν ψωμί στο τραπέζι, τότε ίσως θυμηθούν και μιλήσουν σοβαρά. μέχρι τότε όμως εμείς εδώ στα δικά μας γήπεδα θυμόμαστε πως εκείνο τοStade de Paris κουβαλάει ακόμη κάτι αόρατο μέσα του σαν εκείνο το μυστικό που είχαν οι παππούδες μας όταν μιλούσαν χαμηλόφωνα για τον πόλεμο — κάτι που λέγεται ιστορία, κι αυτή δεν ξεπουλιέται ούτε μ' όλους τους πλούσιους ούτε μ' όλες τις σφραγίδες του κόσμου. κι έτσι, όταν κάποιος ρωτάει «τι κάνουν αυτοί εκεί;», εγώ του λέω: αυτοί εκεί κάνουν αυτό που κάνουν συχνά όσοι ξεχνούν πως το ποδόσφαιρο αρχίζει από εκείνον τον πρώτο που σηκώνει το κεφάλι ψηλά όταν βλέπει έναν δρόμο σαν κυκλική ιστορία — κι όχι σαν ευθεία γραμμή προς κάποιο γκολ. αυτοί εκεί έγιναν ξανά νικητές μόνο όταν ανακάλυψαν πως δεν ήταν τυχεροί — ήταν απλώς έτοιμοι ν' αρχίσουν από την αρχή.

Μπας τά'χανε κι αυτοί την τύχη τους σαν λοταρία; Στο προηγούμενο ντοκιμαντέρ της γαλλικής τηλεόρασης έδειχναν πως εκεί στην Rue du Stade οι τοίχοι μιλούν από μόνοι τους — αλλά σήμερα μου φάνηκαν σα νάτανε ανοιχτές μπιριές αδειάσματος. Στους Ροντέζ έφεραν τρεις πόντους σα μπογαλάκι του σούπερ μάρκετ, ενώ αυτοί εδώ στο Bauer έκαναν πάρτι λύπης σα να πήγαιναν στη διεκπεραίωση ενός γηπέδου. Τι θέλεις τώρα; Να ψάχνουμε ιδιοκτήτες η πίστη μας στο σκοτεινό υπόγειο του excel; Στα κουτουλιάματα των αριθμών όσοι άλλαξαν πάλι φορά τις κάλτσες τους; Την ίδια ώρα εκεί στη Γαλλία ένας γέρος ξεπουλάει τις σημαίες σα σουβλάκι στο παιδικό πάρτι επειδή κανείς δεν τολμάει να τις πάρει από το πάτωμα. Παιδιά, το γήπεδο αυτό στέκεται ακόμα επειδή κάποιοι ακόμα βρίζουν τον προπονητή τους σα να ήταν δικός τους ο μπαμπούλας — όχι επειδή είναι πλούσιοι, αλλά επειδή ξεπουλάνε ακόμη και την τελευταία τους ανάσα. Κι όταν τελειώσει κι αυτή; Θα μείνουμε μόνοι με τις στάχτες σαν εκείνες τις στάχτες των τσιγάρων που πέφτουν στον πάγκο δίπλα σου χωρίς κανείς να τις σηκώσει. 😏💸