Πρέπει η διοίκηση να ξαναφτιάξει εντελώς το ρόστερ ακόμα κι αν αυτό σημαίνει relegation

Πω πω πω, KavatzinaFC, έκανες πάλι κήρυγμα σαν πολιτικός ενώ η μπάλα σταμάτησε να γυρίζει εδώ και χρόνια. Σε ποιο όνειρο ζεις που περιμένεις διαφορετική ουσία από αυτούς που έφερναν πάντα τα ίδια όνειρα σε ντουζέτες; Δέκα χρόνια Super League κι οι ίδιοι άνθρωποι που σου λένε "τώρα ας ριζοσπαστίσουμε" ήταν αυτοί που κοιμούνταν πάνω στις ελπίδες σου σαν γάτες στον ήλιο — μέχρι να γίνει ζέστη κι έφυγαν. Μιλάς για τίγρεις σαν να είναι διαφορετικά θηρία από τους λύκους που φορούσαν φόρμες υπερηρώων κάθε Δευτέρα πρωί. Τίγρης βγάζεις όταν τελικά βγεις πίσω σπίτι σου με τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο — όχι όταν χάνεις το δέκατο συνεχόμενο ντέρμπι στη σειρά και βρίσκεις δικαιολογία στην "κρίση του ιδιωτικού". Αυτοί που σου λένε "τώρα ας πέσουμε" είναι αυτοί που σου πήραν συνεντεύξεις το πρωί της Δευτέρας όταν χάναμε από τον ΠΑΣ Γιάννινα και σου έλεγαν πως "ο επόμενος τζίφος είναι στα σίγουρα". Κι εμείς εδώ;; Πάμε πάλι με το ίδιο τροπάρι: αλλαγή ρόστερ σημαίνει relegation επειδή έτσι φοράει η μόδα φέτος. Από πού βγάζεις ότι η ομάδα μας δεν μπορεί να βρει ανθρώπους εκτός από αυτούς που φέρνουν οι τραπεζίτες σαν δώρο επί πληρωμή; Η Ατρόμητος έχει βγάλει πέντε ικανούς παίκτες τελευταία δεκαετία — κι αυτοί που τους έδωσαν θέση ήταν αυτοί που τώρα λένε "χρειαζόμαστε νέο αίμα σαν σωτήρα". Και το μεγαλύτερο ψέμα;; Ότι ο υποβιβασμός είναι λύτρωση. Σοβαρά τώρα — όταν φύγουμε πάλι από την Αθήνα, αυτοί που κράξουν για "τίγρεις" θα είναι αυτοί που ξέχασαν ήδη πως η ομάδα έκανε έναν αγώνα πρωταθλήματος στο τέλος Σεπτεμβρίου. Θα βγουν μπουκάλια ζεστό νερό και λάθος φόρεμα στο γήπεδο — κι όλα αυτά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η κόλαση είναι καλύτερη από το καθισιό. Καλύτερα λοιπόν να βγάλουμε τους τίτλους της ομάδας κι ας τους φορέσουμε σωστά αυτή τη φορά. Γιατί αυτά τα λόγια "τίγρεις", "όνειρα", "αλλαγή" είναι σαν τις ανοιχτές βρύσες — όλες σφραγίζουν όταν πιάνει η ζέστη.

Ρε συχνατζήρε μου, τι άλλο περιμένεις;;; ΑΥΤΟ ΤΟΥΡΝΑΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΪΔΗ;;; Πέντε χρόνια τώρα σου λέμε: ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΣΙΔΕΡΟΝΙΚΟ!!! Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΟΛΙΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ!!! Κι εσύ τώρα βγάζεις την ψυχή σου λέγοντας "τι άλλο πρόβλημα έχουμε;;;"?! ΠΟΙΑ ΛΥΤΡΩΣΗ ρε αηδία;;; Κοίταξε που ήρθε ο ΣΥΛΛΑΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΟΥ;;; Την τελευταία τριετία τρείς διαφορετικοί γκανιότες!! Μάλιστα, τους σέρνει ο ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ σαν κουβάρι!!! Και τώρα ξαφνικά βρήκαμε τους μεγάλους στρατηγούς που λένε "τώρα ας φάμε τη γκρίζα βρώμη στο β' εθνικό;;;" ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;; ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟ, ΑΥΤΟ ΤΟΥΡΝΑΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΪΔΗ;;; Εμένα δε μου λες ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΤΑΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΗΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΣΤ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΣΕ 10 MINUTES ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΝΕΙΡΟ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΣΠΥΡΟΣ;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΕΣΥ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΟΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ ΣΑΝ ΘΕΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ… ΑΥΤΟΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ;;; ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΖΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ;;; ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΑΜΕ 1.500 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ;;; ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΣΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ"!!! ΚΑΛΑ ΡΕ ΑΔΕΡΦΙΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΟΡΑΚΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΣΑΝ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΠΛΗΡΩΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΣΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΣΤΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΝ!!! ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ;;; ΕΝΑΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΦΥΓΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ;;; ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑΝ "ΟΤΑΝ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ"!! ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ;;; ΑΝ ΠΕΣΕΙ ΣΕ Β' ΕΘΝΙΚΟ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΙΑ!!! ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΟΤΙ "ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ!!!" ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΗ;;; ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣΟΥΝ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΣΕΡΡΕΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΕΟΙ!!! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΕ ΠΕΤΣΕΤΑ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΑΝ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ!!! Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΩΝΥΜΕΣ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΔΑ!!! ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ"!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΜΕ ΤΑ ΣΤΥΛΟΘΕΡΜΑΝΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΣΙΔΕΡΟΝΙΚΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΠΩΣ "Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ"!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ;;; ΑΝ ΤΩΡΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΛΑ!!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΕΣΟΥΝ ΝΟΥΜΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΓΕΝΙΚΟΤΗΤΑ!!! ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙΣΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΣΤΗΝ Α1!!! ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΟΝ Α' ΕΘΝΙΚΟ!!! ΑΠΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ!!! ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ;;; ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΟΥΓΟΥΜΕ!!! ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΛΑΘΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΣΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΑΘΕΤΙ!!! 🔥🔥🔥

Μα τι λέτε τώρα σεις εκεί;;; Ο Ατρόμητος είναι σαν εκείνο το αμάξι που βάζεις μπουζί μάρκας Μ oppon και σου λέει κάθε πρωί "σήμερα δουλεύω σίγουρα" — μέχρι που ξεμένεις από βενζίνη στη μέση της εθνικής οδού, στην περιοχή των Ναυπλίων μάλιστα. Ρε συχνατζήρε μου που λες πως αυτοί οι "σοβαροί" υποστηρικτές του relegation ξύπνησαν ξαφνικά από κάποιο νυσταγμένο σίριαλ Netflix, ας τους κοιτάξουμε λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί όταν κάποιος βγάζει έναν παίκτη μόλις πέντε μήνες μετά την προβολή του — όχι επειδή χάνει την φόρμα του, αλλά επειδή τον έκανε δώρο μια τράπεζα στις 10 λεπτά — τότε ο αντίστοιχος οπαδός έχει δίκιο να θέλει μια ξαστεριά στον ουρανό του συλλόγου. Αυτά δεν είναι τίγρεις αυτού του αιώνα· είναι παιδιά που αγοράστηκαν στην αντιγραφική μίας γείτονος ομάδας, έπαιξαν δώδεκα λεπτά σαν θεριστές και φύγανε όσο εύκολα έφυγε η νέα υπόσχεση του αριθμού 10. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι σκληρότητα. Μα είχαμε δώσει σειρά στην ομάδα εδώ και δεκαετία. Ξέρουμε τι σημαίνει να βλέπεις έναν παίκτη που τον πήρε η διοίκηση σαν δώρο στα γενέθλιά της — κι ύστερα να του δίνουν ρόλο γκολκίπερ στο ντέρμπι με τον ΑΠΟΕΛ επειδή τυχαίνει να είναι στη σωστή θέση την προηγούμενη Κυριακή. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο· είναι γκάλοπ στο καζίνο του πρωταθλήματος. Οι περισσότεροι από αυτούς τους φωνακλάδες που τώρα κραυγάζουν για "όνειρο τίγρης" δεν ήταν ποτέ εκεί όταν η ομάδα έκανε τρεις χιλιάδες σέντρα ανά αγώνα χωρίς να ισοφαρίσει κανέναν. Ήταν όμως εκεί όταν ήρθε η επομένη, με αθλητικούς τύπου του Στ. που τους κάνουν интервιου στο γήπεδο σαν πρίγκηπες αποφάσεων. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα σέρνονται στον πάγκο σαν σαλιάρες επειδή ξύπνησαν βλέποντας την ίδια τους τη σκιά στα εισιτήρια του γηπέδου. Και αλήθεια τώρα: ποιος κρύβεται πίσω από την απόφαση; Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δύο χρόνια μας είχαν υποσχεθεί "τολμηρό σχέδιο" — και τώρα λένε πως η λύτρωση είναι να φύγουμε από τον στίβο και να μάθουμε ξανά πώς πιάνεις την μπάλα στο γήπεδο Β' Εθνικού. Μα εμείς τους ξέρουμε αυτούς τους τύπους — έχουν περίπου τόση μνήμη όσο οι κότες τις συνέλευσης: μόνο όταν τους σφίξει ο πόνος ξεχνάνε πως το ίδιο παραμύθι είχαν πει τον προηγούμενο γύρο στους Φοίνικα Πύλου. Όχι, ρε φίλοι, εδώ δεν μιλάμε για τίγρεις — μιλάμε για δουλικότητα. Για χαρακτήρες που φεύγουν μέσα σε πέντε μήνες επειδή ο τραπεζίτης τους είπε πως ο επόμενος πλειστηριασμός πρέπει να γίνει δώρο στον ΠΑΟΚ. Αυτοί οι άνθρωποι λένε πως η ομάδα είναι ψυχή — αλλά ψυχή αποκτούν μόνο όσοι έχουν βγει από την πόρτα μιας ομάδας επειδή υπήρχε κάποιος πιο ισχυρός από αυτούς στις σκιές. Αν θέλουμε αλήθεια τώρα: καλύτερα δεκαπέντε μικρές αλλαγές τώρα παρά δεκαπέντε χρόνια μεγάλων λόγων αργότερα. Γιατί όταν φύγουμε για πέντε χρόνια στην περιφέρεια, αυτοί που ζητούν relegation θα ξεχαστούν πως είχαν ποτέ ζητήσει κάτι τέτοιο — όπως ξέχασαν πως το "θα σωθείς από την Αθήνα" ήταν σλόγκαν της προηγούμενης δεκαετίας. Και εμείς εδώ ξανά; Με τον ίδιο σταυρό στους ώμους μας, μέχρι την επόμενη φορά που οι τίτλοι κάνουν τους ιερείς του κλαμπ να γίνουν δραπέτες.

πού διάολο πήγαμε εδώ πάλι, ρε παιδιά μου; κάτι τελικά πήγε στραβά εκεί πάνω στο τραπέζι των προβλέψεων εδώ και χρόνια κι όλοι ξαναβρίσκουμε τον ίδιο βρόχο — σαν παλιά δισκοθήκη που γράφει μόνο πάνω στο ίδιο σημάδι: "αλλαγή ρόστερ σημαίνει relegation". μα εσύ τι άλλο περιμένεις όταν τα ίδια πρόσωπα ξαναφέρνουν τις ίδιες βιτρίνες; δεκαπέντε χρόνια τώρα ακούς τον ίδιο τρύγο στους τίτλους: "αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά", "οι τίγρεις είναι εδώ", "θα σώσεις το πρωτάθλημα". θυμάμαι τότε — όταν ήμουν παιδί στο στάδιο της πρώτης κατηγορίας ακόμα κι εκείνοι που είχαν βγει σπουδαστές στους δρόμους της Αθήνας έκαναν μια βόλτα ως εδώ και τριγύριζαν στο σπίτι του συλλόγου σα χελώνες από τους Λόφους. είχαν όνομα εκείνοι οι μισητοί τότε θησαυροί: Παππάς, Λαγός, Δημητρίου — ο κόσμος έκανες κόκκινο τότε γιατί έβλεπες αληθινούς ανθρώπους πάνω στο γήπεδο. όχι τους φίλους τσιράκια που φέρνουν οι τράπεζες σήμερα σα δώρο επί πληρωμή, σα σακούλες από το σουπερμάρκετ. και τώρα λοιπόν βγαίνουν αυτοί οι άλλοι λέγοντας "τώρα ας φάμε το πικρό ποτήρι", σαν κάποιοι ζητιάνοι της ιστορίας που μόλις ξύπνησαν από τον πολύχρονο λήθαργο των ευσεβών ευχών. αυτοί που δεν ήταν ποτέ εκεί όταν η ομάδα έκανε τρία γκολ σε μια βδομάδα κι ύστερα ξέχναγαν τα νερά στις κουζίνες επειδή πάλι είχαν προλάβει το επόμενο μεγάλο σχέδιο — σα σίριαλ που έκλεινε κάθε Δευτέρα πρωί με πρόταση "συνεχίζεται". αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως ο υποβιβασμός είναι λύτρωση· εγώ λέω πως είναι σα να βγάλεις όλους τους ωτοκινότους έξω από την τηλεόραση σα να ψηφίζεις με την ψυχή σου πως δεν υπάρχει πια αγάπη στη ζωή. δεν είναι θέμα ελπίδας τώρα, παιδιά μου· είναι θέμα μνήμης. όταν η ομάδα έπαιζε ακόμη στον Πανθεραμνιακό είχαμε δεκαπέντε εκατόν πενήντα οπαδούς συγκεντρωμένους στο γήπεδο — σήμερα αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν στα γραφεία των ιδιοκτητών. αυτοί που τώρα τραγουδούν για νέο αίμα, αυτά που λένε "τίγρεις" σήμερα, ήταν αυτοί που κοιτούσαν χάσιμο χρόνου κάθε φορά που ένας παίκτης έφευγε μέσα σε έναν χρόνο επειδή τον είχε αγοράσει κάποιος τραπεζίτης σα συμφωνία μακροχρόνιας παράδοσης. και τι κάναμε εμείς όλα αυτά τα χρόνια; ζήσαμε το ίδιο τραγούδι τραγουδώντας αγώνες όπου η ομάδα έγραφε ιστορία σαν παραμύθι· μετά ξυπνούσαμε στις ειδήσεις γιατί ο επόμενος "ήρωας" ήταν πάλι αυτός που είχε φύγει σε έναν άλλο σύλλογο σα ζεστό ψωμί στο μανάβικο. αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ξεχνάω — αυτά τα πρόσωπα έχουν μνήμη σκληρή σαν ατσάλι κι έχουν πάει μακριά από τον Ατρόμητο όσο η ψυχή του συλλόγου έχει φύγει από τις διαφημιστικές πινακίδες του εμπορικού κέντρου. τώρα λοιπόν λένε πως ο υποβιβασμός θα φέρει αλλαγή σα κάποιος μεγάλος γλύπτης βγάζοντας τον εαυτό του από το ξύλο. αλήθεια τώρα — πόσες φορές έγινε αυτό; πόσες φορές αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έφεραν ξανά τον Σταυρό τους στους ώμους τους σα μετανοιωμένοι από την κόλαση των υψηλών στόχων; κάθε φορά που η ομάδα ανέβαινε ξανά, βλέπαμε τους τίτλους μπήκαν σα φύλλο προκήρυξης στη βιτρίνα της γειτονιάς· κάθε φορά εκείνοι ξανά — αυτοί που σήμερα κραυγάζουν για relegation — είχαν ξεχάσει πως υπήρξαν μέρος της ίδιας αυτής κατάστασης. εγώ δεν φοβάμαι τον υποβιβασμό, ρε παιδιά· φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν υπήρξαν ποτέ εδώ όταν έπρεπε να είμαστε μαζί σαν σάρκα μίας ομάδας. αυτοί οι άνθρωποι σήμερα κάνουν αυτή την κίνησή τους σα κάποιος που ανοίγει το παράθυρο του αεροπλάνου σα να ψηφίζει πως η πτήση δεν είχε κανένα νόημα πια. εμένα όμως δε με πείθουν αυτοί οι λόγια — εμένα με νοιάζει μόνο αυτό που κάνει η ομάδα όταν ξυπνάει το πρωί σηκώνοντας τους κουρασμένους αθλητές της από τις κλίνες τους. κι έτσι αφήστε με να σας πω καθαρά: εάν ο υποβιβασμός σήμαινε αλήθεια νέα ομάδα, νέο αίμα, νέο πάθος — τότε εγώ τον υπερασπίζω σήμερα. αλλά όταν αυτός ο λόγος προέρχεται από στόματα εκείνων που ξέχασαν πως είχαν κάνει τραγωδία εκεί όπου μπορούσαν να είχαν δόξα; τότε είναι σα να προσπαθείς να πεις πως το ξημέρωμα είναι σκοτάδι επειδή ξύπνησες νωρίς. θα μείνω εδώ στον Ατρόμητο, στον ίδιο δρόμο, στους ίδιους ανθρώπους που θυμούνται πως το σημαντικό δεν είναι το αποτέλεσμα κάθε βδομάδας — είναι η ψυχή που μένει μέσα στο στάδιο όταν όλα γύρω σβήνουν. κι όσο εκείνοι εκεί πάνω λένε πως η κόλαση είναι λύτρωση, εγώ λέω πως η κόλαση είναι εκεί όπου ξεχνάμε πως είμαστε ο ένας για τον άλλον σα οικογένεια. κι ας μην ξεχνάμε ποτέ πως στο τέλος πάντα βρίσκουμε τους εαυτούς μας εκεί που πρέπει — στέκοντας όρθιοι σαν ομάδα παρά τις ζαριές που μας φέρνουν οι άνθρωποι γύρω μας.

Πλάκα μου έκανε χτες που πήγα στο μανάβικο του Σταύρου στη Νέα Χαλκηδόνα — πήγα να πάρω μισό κιλό ντομάτες κι αυτός μου λέει: «Ρε Μιχάλη, κατέβασες τον Ατρόμητο πάλι σήμερα; Για ξέρω ότι ψιλογελάς όταν τον βλέπεις πάνω στον πάγκο, σα να τον βγάζεις από το ψυγείο». Και εγώ του απάντησα: «Δεν τον κατέβασα εγώ τον τύπαρχο, αυτός κατέβαινε μόνος του σαν σακούλα με ψωμί όταν τελείωσε η βδομάδα». Μα αλήθεια τώρα — αυτά τα επιχειρήματα περί «τίγρης στο Β' εθνικό» είναι σα να λες πως ο Σιφνάκης έγινε ο Αλτσίντε στην Παρί Σεν Ζερμέν επειδή τον πήρε κάποιος ιδιοκτήτης καφέ. Κάποιοι ξυπνούν σήμερα σα μορφίνη επειδή έχουν βαρεθεί την ίδια εικόνα: η ομάδα να σέρνεται σαν γλάστρα πάνω στο ίδιο τραπέζι δεκαπέντε χρόνια, ίδια χέρια πάνω από την ίδια ζυγαριά, ίδια λάθη μετά από κάθε ανάσα «νέου σχεδίου». Αυτοί οι άνθρωποι, όταν τους δούνε πάλι στους διαδρόμους της Α1, ξεχνούν γρήγορα πως ζήτησαν υποβιβασμό σα λύτρωση· είναι σα εκείνους τους φανατικούς που φωνάζουν «ψωμί σωτηρία» στα μνημόσυνα επειδή λησμονούν πως μέσα στο ίδιο μνημόσυνο βρίσκονται. Όμως εγώ δεν πάω μαζί τους εκεί. Γιατί εγώ έχω δει αυτή την ομάδα να βάζει γκολ όταν οι τίτλοι είχαν όνομα «Παππάς» και όταν ακόμα η χώρα δεν είχε τελειώσει ακόμα τις χοές της οικονομικής κρίσης. Έχω δει ανθρώπους να φεύγουν κλαίγοντας από το γήπεδο επειδή η ομάδα είχε χάσει από τον ΠΑΣ Γιάννινα κι αυτοί ξέραν πως ο επόμενος αγώνας θα ήταν ξανά ένας πόλεμος· όχι μια βόλτα προς τον εθισμό μιας νέας σειράς αγοράς από κάποιον τραπεζίτη. Αυτή την περίοδο εκείνου του χρόνου — όταν ακόμα η Ελλάδα έκανε λόγο για «εθνική μνήμη» κι όχι για «εθνικό γκολφ» — εκείνοι ήταν πραγματικοί ποδοσφαιριστές. Σήμερα τους αντικατέστησαν σα λάστιχα αυτοκινήτου που φθείρονται μετά από είκοσι χιλιόμετρα. Μα οσάκις κάποιος μου λέει «τώρα πρέπει να πέσουμε γιατί έτσι φέρνει νέα εποχή», εγώ τον κοιτάζω στα μάτια κι αναρωτιέμαι: όταν ανέβουμε ξανά, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα ξεσκουριαστούν σα παλιά καζάνια και θα βγουν πάλι στις βιτρίνες των τίτλων. Θα ξαναπεί λοιπόν «αυτή τη φορά όλα αλλάζουν» — ενώ εμείς, αυτοί που αγαπάμε τον σύλλογο πραγματικά, θα στεκόμαστε ακόμη στους ίδιους κουρασμένους δρόμους, μιλώντας με τα ίδια πρόσωπα που έχουμε γνωρίσει σα θύματα μιας ίδιας περιπέτειας δεκαπέντε χρόνων. Δεν είναι θέμα relegation τώρα, ρε παλικάρια μου· είναι θέμα μνήμης. Γιατί εγώ δεν θέλω τίγρεις· θέλω ανθρώπους. Και όσο εκείνοι εκεί πάνω λένε «τίγρης», εμείς εδώ κάτω ξέρουμε πως υπάρχουν μόνο δύο τρόποι να τελειώσει αυτή η ιστορία: είτε η ομάδα βρει τη δική της ψυχή πάλι — όχι μέσα από τον υποβιβασμό σαν κάποιο παρακμιακό δώρο, αλλά μέσα από τους ανθρώπους που παραμένουν όταν όλα σκοτεινιάζουν — είτε κάποιος άλλος φέρει ξανά τα ίδια πρόσωπα σαν παλιά φωτογραφία πάνω στο ίδιο τραπέζι. Και όσο εγώ πιστεύω ακόμα πως εκεί υπάρχουν άνθρωποι μέσα στη θάλασσα — όχι σαν τίγρεις, σα εργάτες στη χαραμάδα του πρωταθλήματος — τόσο μπορώ ακόμα να βλέπω τον Σταύρο στο μανάβικο να μου δίνει τις ντομάτες του όχι σα χάριτι, σα μέρος μιας συλλογικότητας που κρατάει ακόμη το κομμάτι του κέδρου ζωντανό.

Πού σκάει τώρα εμένα αυτό το «τώρα ας φάμε τις τίγρεις σας»; Να μου πείτε — εδώ μέσα στους Σπάτων ας πούμε, στις εορτές του Αυγούστου, την ώρα που ο Σταυρούλης ψήνει κοκορέτσι στις ψησταριές κι εμείς ξεχνιόμαστε με μπίρες δυο ευρώ, τι ακριβώς σημαίνει «νέο αίμα»; Σημαίνει άνθρωποι που παίζουν σαν… ξύλινοι σωλήνες στον αέρα; Σημαίνει ντέρμπι του Β' εθνικού στις Πέντε Βρύσες ενώ έξω βρέχει; Πέντε χρόνια τώρα ακούω τους ίδιους τίτλους: «Αυτή τη φορά όλα θα αλλάξουν» — και βλέπω τον ίδιο Σταυρό πάνω στις φόρμες των παικτών που άλλαξαν τρία γήπεδα μέσα σε δώδεκα μήνες επειδή οι τραπεζίτες αποφάσισαν πως χρειάζονταν έναν λιγότερο αριθμό σκόρπιας γκρινιάρικης ιστορίας. Αυτοί οι άνθρωποι λένε πως η ομάδα κουράστηκε· μα εγώ σας βλέπω εκείνες τις Κυριακές στο Γήπεδο Πέρα από την Εθνική Οδό όπου ακόμα στέκουν δέκα άτομα κρατώντας κόκκινες σημαίες σαν last survivors. Αυτοί δεν κουράστηκαν· αυτοί βγήκαν πρώτοι επειδή ήταν εκείνοι που καταλάβαιναν πως η ομάδα είχε γίνει καζίνο αγορών, όχι ποδόσφαιρο. Και τώρα λοιπόν βγαίνουν αυτά τα στόματα λέγοντας «ας πέσουμε γιατί εκεί κάτω είναι σίγουρο ότι θα βρούμε νέα ψυχή». Μα πού τη βρίσκεις την ψυχή σου όταν αυτή η ίδια διοίκηση έχει ξεπουλήσει κάθε φόρεμα της ομάδας σα βιτρίνα βγαλμένη από το σουπερμάρκετ; Πού είναι αυτοί οι νέοι πρωταθλητές που δεν πρέπει να περάσουν μέσα από κρυφές συμφωνίες μεταξύ τραπεζιτών πριν βάλουν το πόδι τους στην πόρτα; Όταν σου λένε «τίγρης», να ρωτάς ποιο είναι το ζώο που ονομάζεται τίγρης — σηκώνει κεφάλι ενώ όλοι πέφτουν στο χώμα. Εδώ βλέπουμε ανθρώπους που πέφτουν στον καναπέ της Α1 μόνο επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκεί είναι πιο βολικό να συνεχίζει η ίδια ιστορία. Αυτοί που σου λένε «τώρα ας κάνουμε την μεγάλη αλλαγή», αυτοί ήταν εκεί όταν η ομάδα έκανε 0-3 στον Φωστήρα χωρίς να ανοίξει μπουκάλι νερό σα σωτήριο ελιξίριο. Μα εδώ είμαστε — εδώ στους Σπάτων, εδώ στους δρόμους αυτούς όπου θυμόμαστε ακόμα πως σημαίνει ομάδα. Και όσοι λένε πως πρέπει να φύγουμε γιατί εκεί κάτω είναι η λύτρωση… εσείς κανένα μαύρο τζάμι δεν ανοίξατε ποτέ σας όταν έπρεπε να δείτε την αλήθεια του συλλόγου. Εμείς όμως ξέρουμε πως η πραγματική αλλαγή δεν ξεκινάει από τις αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου· ξεκινάει όταν κάποιος σταθεί εκεί, στους Σπάτων, και πει «δεν πρόκειται να φύγω ακόμα». Γιατί εδώ μένει η ψυχή — όχι στις ελπίδες ενός πρωταθλητή που ήρθε σα δώρο επί πληρωμή, αλλά στον κόσμο που έχει παραμείνει όταν όλα σκοτείνιασαν. Και τέλος πάντων… τι άλλο ζητάμε;; Όταν ένας άνθρωπος φεύγει από το γήπεδο επειδή δεν του έδωσαν φανέλα αγνότητας σα μεταλάδι… τι άλλο απομένει;; 😏

Αυτή την ομάδα την ξέρω από παιδί όταν πήγαινα εκεί που σήμερα υπάρχει μόνο parking! Την επομένη πάλι ίδια ιστορία — ίδιοι τίτλοι, ίδιοι τράπεζες να φέρνουν το ίδιο αντιγραφή. Ρε αλήθεια τώρα, ποιοι θέλουν relegation;; Αυτοί που σήμερα πουλούν γκαράζ κι αύριο λένε πως έκαναν θυσίες;;; Λέτε «τίγρεις», λέτε «νέο αίμα» — μα έχετε δει τους ανθρώπους που αγοράστηκαν σα γάτες από τον Στρατινάκη;; Παίκτες που έκαναν τρεις συμμετοχές σα θεριστές του σιταριού κι έφυγαν όσο εύκολα μπήκαν;; Αυτοί είναι οι νέοι σας τίγρεις;;; Και μετά μου λέτε πως ο υποβιβασμός φέρνει λύτρωση;; Μα όσοι ζητάτε αυτό τώρα, αυτοί ήταν εκεί όταν η ομάδα έκανε ένα γκολ κάθε δέκα χρόνια σα τελετουργία!!! Αυτοί ξεχνούν πως όταν ανέβαινε η ομάδα ξανά, αυτοί κρατούσαν πάλι τις ίδιες σημαίες — όχι επειδή πίστευαν στα λόγια τους, επειδή τους έδωσαν ξανά ρόλο πρωταγωνιστή!!! 😤 Δεν θέλω τίγρεις! Θέλω ανθρώπους που δεν τρέχουν στην επόμενη όαση όταν τελειώσει το νερό!!! Αυτοί που μιλάνε για relegation σήμερα, αυτοί δεν ήταν εκεί όταν είχαμε δεκαπέντε εκατόν πενήντα ανθρώπου συγκεντρωμένους στο γήπεδο!!! Αυτοί είχαν ήδη φύγει τότε!!! Καλά;; Λοιπόν αυτό;; Την επόμενη φορά που η ομάδα βγει σπάσιμο στο γήπεδο εγώ δε θέλω τίτλους μπάτσου — θέλω φωνές αληθινών ανθρώπων!!! 🔥

πού θυμήθηκες τώρα εσύ τα παλιά σου εκείνα στο πάνθεσμο;;; δεκαπέντε χρόνια αφήνω μηνύματα εδώ μέσα κι ακούω πάλι την ίδια κουβέντα σα βινύλιο που γρατζουνήθηκε: "θα φτιάξουμε τίγρεις στον β' εθνικό". τρελό πράμα — σα κάποιος να λέει πως μπορείς να μάθεις κολύμπι στη στεριά επειδή αγόρασες ένα μαγιό από το Κατάστημα με τις τιμές επίπλων. εγώ θυμάμαι τότε, πριν δέκα χρόνια, όταν η ομάδα έκανε εκατόν πενήντα ωριαία δρομολόγια στην ουρά των μεταγραφών σα βλαβερό τρένο — ένας νέος έξτρα δυνατός άνθρωπος ήρθε σα δώρο επί ρουφιάνου από κάποιον οργανισμό σα καινούργιο λάστιχο αυτοκινήτου σα δώρο επί ενός χρόνου. τρεις μήνες ήταν εκεί· μετά τον πήραν πίσω επειδή η τράπεζα αποφάσισε πως έπρεπε να δώσει το ίδιο δώρο στον Παναθηναϊκό. αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα κάποιον ν' αγοράζουν ηλεκτρικό πιστολάκι για την κάλτσα του σα λύση μόνιμη. τώρα λοιπόν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μου λένε πως πρέπει να πέσουμε στον πάτο γιατί εκεί κάτω είναι σίγουρο πως θα βρούμε ανθρώπους σαν αυτούς που είχαν φύγει πριν; αυτοί ξέχασαν πως κάθε φορά που ανέβαινε η ομάδα, αυτοί ξανά εμφανίζονταν σα θηρία της ερήμου που έχουν ξεχάσει πως είχαν χαθεί εκεί μέσα; κι όμως εγώ λέω: ας συνεχίσουμε εδώ σιγά σιγά, ας βρούμε εκείνες τις ιστορίες που είχαν μέσα τους μία πραγματική αγάπη — όχι σα τίγρεις που ψάχνουν κρέας στον κάδο των σκουπιδιών, σα ανθρώπους που έχουν βγάλει πτυχίο στις οικονομικές επιστημές σα δώρο ενός τραπεζίτη. εγώ έχω δει ανθρώπους εκεί στους Σπάτων να στέκονται κάτω από τον ίδιο ουρανό δεκαπέντε χρόνια — όχι γιατί περίμεναν κάποιον να τους φέρει γκολ, αλλά επειδή αυτό έκαναν εκείνοι την ίδια περίοδο που άλλαζαν οι τίτλοι σα κάδικοι απορριμάτων. αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σιγά σιγά τίγρεις· είναι ο πυρήνας αυτής της ομάδας, αυτού του αγώνα. κι όσοι τώρα λένε "θα φάμε τις τίγρεις σας στον β' εθνικό", εσείς δώστε μου μία ιστορία αυτής της ομάδας εκεί κάτω που να είναι σίγουρη όχι σα τίτλος σα τιμητική διάκριση, σα άνθρωπος που έμεινε εκεί όταν όλα είχαν χάσει το χρώμα τους. επειδή εγώ δεν ξέρω κανέναν χαρακτήρα εκεί κάτω — ξέρω μόνο ανθρώπους σαν κείνους που κάποτε έκαναν δέκα χιλιόμετρα με τα πόδια όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας επειδή δεν υπήρχε άλλα λεφτά για το πούλμαν. αυτοί οι άνθρωποι δεν ξεχνούν· αυτοί υπάρχουν ακόμη εκεί, στους δρόμους που μοιάζουν περισσότερο με τροχιά παρά με πεζοδρόμιο. κι έτσι όσοι λένε πως πρέπει να φύγουμε σα λύτρωση… εγώ τους ρωτάω: τι άλλο ξέρετε να κάνετε εκτός από το να βάζετε τίτλους σα βιτρίνες πάνω σ' έναν κουφά κορμό; επειδή εγώ εδώ βλέπω ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε τίτλο — αυτοί έχουν κρατήσει ζωντανό έναν σύλλογο όταν άλλοι τον είχαν βάλει σα φόρεμα στα χέρια μιας τράπεζας. αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές· όχι οι τίγρεις των τίτλων, σα αυτά που εμφανίζονται μέσα σε σακούλες από σουπερμάρκετ όταν τελειώνει η περίοδος των προσφορών. κι όσοι ακόμα πιστεύουν πως ο υποβιβασμός είναι η λύτρωση ας σηκώσουν το κεφάλι τους εκεί ψηλά — γιατί εγώ δεν βλέπω τίποτα πια παρά μόνο κουβάδες σκουπιδιών εκεί όπου κάποτε υπήρχε γη κεραμική.

Γύριζα χτες από τον Σταυρό με την ανάμνηση της γιορτής του Αυγούστου ακόμα νωπή στα κόκκαλα — τρεις βιολέτες σουβλάκια λιγότερο από τον Οκτώβρη του 2019, όταν εκείνος ο τύπος με τα γυαλιά ηλίου μας είχε υποσχεθεί πως ο_NUMBER_ONE_ ήταν τελικά τόσο δυνατός όσο το όνομα του προγόνου του. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ βρήκα τον Γιάννη τον Κάντζα να πίνει μπίρα στο τελευταίο τραπέζι σαν κάποιος βετεράνος πολεμιστής που έχει ξεγράψει κάθε πόλεμο εκτός αυτού των δικών του γκολ. - «Από πότε γνωρίζεις τον συγκεκριμένο;» μου λέει κουνώντας το μπουκάλι προς τον πάγκο. - «Από τότε που έκανε πέντε λεπτά στο γήπεδο και αμέσως τον έπιασαν συνεργείο σαν τραυματία», του αποκρίθηκα. - «Κι όμως αυτοί λένε πως εκεί κάτω βρίσκουμε τίγρεις», συνεχίζει γελώντας σαν εκείνον που έχει δει όλα τα σχέδια των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων να γκρεμίζονται πάνω του σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα. Και κάπως έτσι βρέθηκα σήμερα να κοιτάζω τον ίδιο τύπαρχο να υπογράφει έναν παίκτη που πριν δέκα μέρες τον είχαν σα σακούλα λιπάσματος στον διάδρομο του γηπέδου — όχι επειδή η ομάδα είχε ανάγκη, αλλά επειδή ένας τραπεζίτης είχε γίνει διοικητής της εποχής. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν έγινε το επίκαιρο όνομα εκείνου του «νέου αίματος» που σήμερα προβάλλεται σαν λύτρωση στον Β' εθνικό. Πώς αλλιώς λοιπόν να μην απορεί κανείς όταν ακούς πως η λύτρωση είναι μια χούφτα τίτλους μέσα σ' έναν κουβά από φύλλα εθνικού πρωταθλήματος; Στο δικό μας στέκι οι μπύρες ακόμα δίνουν γεύση σα καλοκαιρινή ιστορία· εδώ πάνω στα γραφεία όμως όλα μυρίζουν σα ξεθαμμένα προσωπικά σχέδια μέσα σ' έναν φάκελο δανείων.

Μα τι να σας πω πια, ρε τσομπακίδικα μου… Αφήστε με που βράδυα τελευταία στέκομαι εκεί στην Πύλη Β του Σταυρού κι ακούω τους δικούς μας πάνω στον καναπέ να τραγουδούν τον ίδιο στίχο που ξέραμε παιδιά — μόνο που σήμερα εκείνος ο στίχος βγαίνει από στόματα ανθρώπων που πριν δέκα χρόνια έφευγαν σαν ποντίκια όταν άρχιζε η φασαρία της ομάδας. Αυτοί που τώρα λένε «τώρα ας χάσουμε γιατί εκεί κάτω είναι σίγουρο πως θα βρούμε την ψυχή μας», αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα να μοιάζει περισσότερο με σχολή μεταγραφών ενός σουπερμάρκετ παρά με σύλλογο. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2010 — είκοσι χρόνια πίσω — όταν ο Παππάς φορτωνόταν το κοστούμι του σα μοναχός που πάει στην έρημο, κι εμείς μάζεψα δεκαπέντε άτομα στους Σπάτων όχι επειδή η ομάδα είχε ξεχωρίσει στη βαθμολογία, αλλά επειδή κάποιος ακόμα πίστευε πως μπορούσε να παρακολουθήσει έναν αγώνα σα κάτι παραπάνω από αριθμούς στη FIFA. Τι έγινε εκεί; Αυτός ο άνθρωπος σήμερα λέει πως πρέπει να φύγουμε επειδή εκεί κάτω βρίσκουμε τίγρεις; Μα εγώ εκείνον τον Οκτώβρη βρήκα μόνο δεκαπέντε ψυχές σα δικούς μου — όχι σα τίγρεις, σα ανθρώπους που είχαν βγει στους δρόμους επειδή δεν ήθελαν να χάσουν ακόμα μία φορά την τελευταία τους σιγουριά: πως υπάρχει κάποιος που λέει «εμείς είμαστε εδώ». Και τώρα λοιπόν βλέπω αυτούς τους τίτλους του «νέου αίματος» σα βιτρίνες μανάβικου: «Ατρόμητος — πρόσφορο προϊόν στην ειδική έκπτωση του πρωταθλητή». Μα ποιο πρωτάθλημα; Εκείνο που έκανε τρεις συμμετοχές σ' έναν χρόνο ένας παίκτης σα βίντεο-γκέιμ προσωρινής εγγραφής; Αυτός ο άνθρωπος σήμερα λέγεται «τίγρης»; Μα τον έχω δει σα σακούλα σούπερ μάρκετ να αλλάζει πάγκο κάθε δεκαπέντε μέρες επειδή κάποιος τραπεζίτης αποφάσισε πως δεν είχε αρκετή λάμψη για το επόμενο μάρκετινγκ της εποχής. Και όμως εδώ βρισκόμαστε — εδώ στους δρόμους αυτούς όπου ακόμη υπάρχουν αυτοί οι δεκαπέντε άνθρωποι που δεν αγοράστηκαν από κανέναν. Αυτοί δεν περιμένουν να βγάλει η ομάδα τίτλο σα κλήρωση, περιμένουν να δουν τους ίδιους ανθρώπους πάνω στο γήπεδο όταν χάσει η οικονομία και δεν έχουν άλλα λεφτά για την κάλτσα τους. Αυτοί είναι αυτοί που έκαναν τον Σταυρό μέρος της πόλης τους — όχι μέρος ενός εμπορικού κέντρου όπου αλλάζουν σαν γάντια η διοίκηση κι οι τίτλοι. Μα εσείς μου λέτε πως ο υποβιβασμός φέρνει νέα αλλαγή σα κάποιος μεγάλος καλλιτέχνης που βγάζει τον εαυτό του από το ξύλο; Μα εγώ αυτόν τον καλλιτέχνη τον έβλεπα πέρυσι στους Πάτους να κάνει το ίδιο — να ξεχνάει πως είχε βγάλει την ίδια μορφή δεκαπέντε χρόνια πριν, όταν η ομάδα έκανε πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι αυτοί λέγαν πως ήταν «απόπειρα σωτηρίας». Αυτός ο καλλιτέχνης σήμερα κρατώντας το πινέλο του στους Σπάτων λέει πως πρέπει να φύγουμε επειδή εκεί κάτω βρίσκουμε τίγρεις; Μα εγώ εκείνον τον καλλιτέχνη τον ξέρω σα κάποιον που άλλαζε χρώματα σα σακούλα λιπάσματος — όχι επειδή είχε ιδέα, επειδή είχε οδηγίες αποθήκης. Κι έτσι βρέθηκα σήμερα να κοιτάζω το γήπεδο της Α1 όπου κάποιοι φέρνουν πλαστικά λουλούδια σα ψυχεδέλεια της δεκαετίας του ‘80. Εκείνοι λένε πως ο υποβιβασμός είναι λύτρωση· εγώ λέω πως η λύτρωση είναι όταν κάποιος σταθεί εδώ, στους Σπάτων, και πει «εγώ είμαι ακόμη εδώ όταν όλα έχουν χάσει το χρώμα τους». Γιατί όσοι σήμερα κραυγάζουν για relegation σαν κάποιοι που ανοίγουν παράθυρο αεροπλάνου να ψηφίσουν πως η πτήση ήταν μάταιη, αυτοί ξεχνούν πως εδώ υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν περισσότερο από δέκα χιλιόμετρα στους κουρασμένους δρόμους αυτού του τόπου μόνο για να δουν την ομάδα να αγωνίζεται — όχι επειδή πίστευαν στον τίτλο, επειδή πίστευαν πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από τον τίτλο: η ίδια η αγάπη για έναν σύλλογο. Και εγώ ακόμη περιμένω αυτήν την αγάπη· όχι σα τίγρεις στα γήπεδα της Α1, σα ανθρώπους που μένουν σιωπηλοί όταν όλα σκοτεινιάζουν. Διότι εκεί που σήμερα βλέπω τίτλους σα βιτρίνες αποθήκης, εγώ θυμάμαι εκείνους τους δεκαπέντε ανθρώπους που έκαναν τον Σταυρό δικό τους — όχι επειδή υπήρχε περίπτωση υποβιβασμού, επειδή υπήρχε μία καρδιά που χτυπούσε ακόμη όταν όλα είχαν φύγει. Εσείς λοιπόν μου λέτε πως πρέπει να φύγουμε επειδή εκεί κάτω βρίσκουμε τίγρεις; Μα τι τίγρεις βρήκα εγώ εκεί πάνω στους δρόμους αυτής της πόλης όταν οι τίτλοι είχαν γίνει σκουπίδια; Αναζητήστε εκείνες τις ψυχές — όχι σα τίγρεις, σα ανθρώπους. Και τότε ίσως καταλάβετε πως η λύτρωση δεν βρίσκεται σ' ένα γήπεδο, βρίσκεται σ' εκείνους που δεν εγκατέλειψαν ακόμη όταν όλα είχαν κλείσει.