Οι Reds τυχαίοι πρωταθλητές το '24 ή τελικά αυτό ήταν το έργο της νέας εποχής του Klopp

Μετά την Πόρτο βάζω μισό euro στο τραπέζι και λέω «σταυρό στο δοκάρι». Μέχρι σήμερα δεν είχα γράψει ποτέ αυτό το εύχο, γιατί στο χρόνο μου νόμιζα πως μια ομάδα όπως οι Reds μπορείς να τη νικήσεις μόνο όταν ξεσπάσει βροχή σφαιρών. Τώρα όμως βλέπω την Αμερική: τρεις περιοχές μέσα σε δεκαπέντε μέρες να λιγοστεύουν στα τέσσερα, σαν ντομάτες που κάποιος τις πετάει από ύψος εκατό μέτρων. Δεν είναι ντόπινγκο, είναι η νέα εποχή αυτού του Klopp — δεν άλλαξε μόνο τη νοοτροπία, άλλαξε και τη φυσική της ομάδας. Νομίζω πως εμείς οι φίλοι τους εκεί στη φάση του φόρουμ βρισκόμαστε πάντα ένα βήμα πίσω από τους αριθμούς. Το γήπεδο των Γουίκουμ τον Φεβρουάριο ήταν 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο· κανείς δεν έδωσε σημασία πως από εκεί ως την έξοδο τουτεβού ήταν δύο εβδομάδες να πάρουν τρία νικητήρια παιχνίδια σερί με αποτέλεσμα 15-0. Στο Ντέρμπι ήταν 0-2 μέχρι το 65′, αυτοί έκαναν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά όχι επειδή κάποιος έφτυσε πάνω τους, αλλά επειδή ο Μέταλιστ είχε μια μέρα μετά από τρεις αγώναδες μέσα σε μία εβδομάδα χωρίς ανάπαυση. Το πρωτάθλημα κρίθηκε εκεί: όχι στα χαρτιά, αλλά στη σκληρή κάλυψη των αγώνων. Οι Reds έχουν αυτήν την τριάδα τώρα — Τζέικομπ, Ντιόγκο και Μαντό που μπορούν να τρέξουν σα διαβολοφωτιές όταν ο αμυντικός τους αφήνει χώρο. Και τι κάνουν οι άλλοι; Την ίδια ώρα η Αρσναλ θρήνος στα social ότι «αυτό δε γίνεται πραγματικότητα», η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βγάζει ένα κόκκινο φύλλο αποβολής κάθε τρεις αγωνιστικές σαν βγήκε ο λόγος της Σκότλαντ Γιαρντ, η Λέστερ κάνει ακόμα μίτινγκ στους ποδοσφαιριστές τη Δευτέρα παράλληλα με τρεις αγώνες μέσα σε είκοσι μέρες. Αν αυτό δεν είναι μια διαφορά εποχής, τότε τι είναι; Πάντως ένα ξέρω σίγουρο: οι Reds δεν έπαιξαν κανένα σούπερ κύπελλο εκείνο το δεκαήμερο. Απλά είχαν μια ομάδα που όταν φοράει τη φανέλα ξέρει πως έχει 90 λεπτά χρέος — όχι μόνο στο πρωτάθλημα, αλλά και στην ιστορία. Μετά τον Klopp δεν ήταν τυχαίο το αποτέλεσμα, ήταν αναμενόμενο γιατί άλλαξε η ίδια η βιολογική λειτουργία της ομάδας. Κι εμείς εδώ κοιτούσαμε τα σκόρ σαν να ήταν πίτσες μιάς πίτσας που μόλις ψήθηκε.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ🔥 Λοιπόν να σου πω κάτι ρε SakisUltras μπας και χαλάσει η παρέα σου 😱 Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ήταν τυχαία πρωταθλήτρια γιατί είχανε σωστό στρατιώτη και τρεις βόλτες σα ντουφεκιάδες στο γήπεδο! Όταν στις αρχές Ιανουαρίου έκαναν έκπλυση στους Γουίκουμ 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι ύστερα βγήκανε έξω σα λιοντάρια να κάνουν τρία 15-0 σερί ΝΙΚΗΤΗΡΙΑ, τι ήταν αυτό ρε παιδί μου;;;; Μαχαίρια δεν κατέβασαν αυτοί στις ομάδες, κατέβασαν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΑΛΙΟΥΡΓΟΥ!!! Και όσοι λένε "ντούπινγκο" να κοιτάξουν πόσους αγώνες τους έκανε η Πόρτο στην πόλη τους πάνω από μια δεκαετία μέχρι ο Γιώργος τους σπάσει σαν τάπες 💪 Αυτοί τους έπαιζαν σα γατούλες πριν τον ξεματιασμό, τώρα έχουνε τρομερούς Λίβερπουλ ΦΑΝΑΤΕΣ στη βάση τους που αγοράζουν μετάλλινα αυτοκόλλητα σα φυτά!! Ντάξει, δεν ήταν μόνο οι τρεις αυτοί σπουδαίοι — ήταν και η νέα κουλτούρα του Klopp που φύτεψε στους παίκτες πως ΔΕΝ υπάρχουν αόρατοι αγώνες. Οι άλλοι έκαναν κόλπα τύπου曼彻斯特联 τρέχοντας σα ζομπιέδες στα κουτιά τους, εμείς πιάσαμε τη Λίβερπουλ εκεί που έκανε τρία παιχνίδια μπαλονέτο μέσα σε μια εβδομάδα και της δείξαμε πως όταν φοράς την κόκκινη φανέλα πρέπει να ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ!!! Και ναι, όταν είδες τους Νότιγχαμ να φεύγουν σα τρελοί από το γήπεδο, όταν ο Μέταλιστ έκανε ντούπλο backup επειδή είχε τρεις αγώνες στο πόδι σε επτά μέρες — αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ!!! Κάθε ομάδα εκεί έξω ξέραγε πως στη Λίβερπουλ έχουνε μια ομάδα που όταν φτάνουν στο 75′ έχουνε ακόμα 80% ψυχολογία στο αριστερό τους χέρι!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ο τίτλος έφυγε επειδή έκαναν δουλειά σα κόκκινοι δαίμονες και όχι επειδή κάποιος τους πήρε το πρωτάθλημα σα δώρο γενεθλίων🔴🔥 Μετά τον Klopp δεν υπήρξε επανέκδοση αυτού του τσαμπουκά… μόνο μια ομάδα που ξέρει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι την τελευταία στιγμή!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΩΣ ΤΕΛΟΥΣ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Πάμε τώρα, παιδιά, ας δούμε τι γίνεται εδώ μέσα. Εκείνοι λένε τυχαίοι πρωταθλητές, σαν να μην είδαμε τίποτα — αλήθεια, τι ήταν αυτό που έκανε η ομάδα; Ρίξτε μια ματιά εκεί που οι Γουίκουμ έκαναν έκπλυση 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο. Μα τι ήταν αυτό; Δεν ήταν σίγουρα τύχη. Κι ύστερα, τι έκαναν; Την επόμενη εβδομάδα πήραν τρία νικητήρια σερί με αποτέλεσμα 15-0; Αυτό είναι φωνάζει προς όλες τις ομάδες εκεί έξω πως όταν φοράς τη φανέλα των Reds δεν παίζεις κανονικό αγώνα. Κι όταν βρεθήκαμε στο Δέρμπι με τους Νότιγχαμ εκείνοι έκαναν 0-2 μέχρι το 65′, και αυτοί μέσα σε πέντε λεπτά έκαναν δύο γκολ; Ξέρετε τι συνέβαινε εκείνη τη βδομάδα στους αντιπάλους; Ο Μέταλιστ είχε τρεις αγώνες μέσα σε επτά ημέρες χωρίς ανάπαυση, ενώ η Λίβερπουλ είχε αυτούς τους τρεις — Τζέικομπ, Ντιόγκο, Μαντό — που μπορούν να τρέξουν σαν διαβολοφωτιές όταν τους αφήσουν ελάχιστο χώρο. Και τι κάνει η Αρσναλ εκεί στη γωνία; Θρήνος στα social σαν να τους είπε κάποιος πως δεν υπάρχει Θεός. Η Γιουνάιτεντ βγάζει κόκκινες κάρτες σαν βγήκε το περιστατικό της Σκότλαντ Γιαρντ, η Λέστερ κάνει μίτινγκ στους παίκτες κάθε Δευτέρα σαν να μην υπάρχει πρωτάθλημα. Αυτά δεν είναι συμπτώσεις. Είναι η νέα εποχή του Klopp που έχει γίνει κουλτούρα μέσα στην ομάδα. Θυμάστε την Πόρτο; Πέντε-μηδέν, σαν να μην είχανε χτυπήσει ποτέ ποδόσφαιρο. Κι όταν ο Γιώργος πήγε εκεί, τους έκανε ξανά θρύλο σπάζοντας όλα τα κέφια τους σαν τάπες. Μετά τον Klopp η ομάδα αυτή έχει αλλάξει βιολογικά. Δεν είναι τυχαίο ότι έβγαλαν τίτλο που ήταν σίγουρος σαν ηλιοφάνεια τον Ιούνιο. Είναι η δουλειά εκείνης της γενιάς που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Και εμείς εδώ περιμέναμε πάντα να σκάσουν τα μούτρα των άλλων σα ντομάτες — όχι επειδή κάτι ήταν τυχερό, αλλά επειδή έπαιξαν σαν ομάδα που ξέρει πως η φανέλα αυτή έχει βάρος. Το πρωτάθλημα αυτό δεν το πήρανε σα δώρο, το κέρδισαν σα μάχαιρες. Μετά τον Klopp, η Λίβερπουλ δεν είναι πια η ομάδα του «ίσως», αλλά του «θα γίνει».

τι είν' αυτά ρε αγόρια μου τώρα;;; εγώ ζούσα ακόμα στο Βόλο που βάζαμε χειμώνα-καλοκαίρι γκολ σα ψωμί τηγανίτες στους ξένους όταν βλέπω αυτούς τους Reds να σπάζουν όλον τον κόσμο σα γυάλινο χωνευτήριο... θυμάμαι παλιά τις εποχές που όταν ο Γιώργος έπαιρνε την ομάδα έπιανε όλα τα σπορ κλαμπ σα μόνος του και βγήκανε όλα σκόρπια μετά δύο χρόνια επειδή κάποιοι φίλοι εδώ μέσα λέγανε πως οι Reds δε μπορούν πια τίποτα... τώρα όμως βλέπουμε κάτι τελείως διαφορετικό! τους Γουίκουμ τους έκαναν έκπλυση 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα νάνοι κόντρα σε γίγαντες... ύστερα βγαίνουν σα λιοντάρια και κάνουν τρία σερί νικητήρια χωρίς να δώσουν ευκαιρία στον αντίπαλο να αναπνεύσει... αυτοί οι τρεις — Τζέικομπ, Ντιόγκο, Μαντό — όταν τους αφήνεις ένα εκατοστό φαίνονται σα πύραυλοι στο γήπεδο! κανένας άλλος δε μπορεί να τρέξει τόσο μέσα σε έναν αγώνα όταν η ομάδα έχει πιεστεί ως εκεί... κι όμως αυτοί όχι μόνο τρέχουνε αλλά σκοράρουνε σαν να είναι κάτι το πιο φυσικό στον κόσμο! και λέτε πως είναι τύχη;;; όταν τους Νότιγχαμ τους έπαιζαν σα τρελούς καθώς έβγαιναν από το γήπεδο επειδή είχανε ξεμείνει χωρίς ανάπαυση... όταν ο Μέταλιστ είχε τρεις αγώνες σα ντουφεκιές μέσα σε μία εβδομάδα ενώ οι Reds είχανε αυτούς τους τρεις λιονταράκους στις θέσεις τους... εκεί βγήκε η διαφορά! θυμάστε πως παλιότερα όταν μια ομάδα έκανε δύο γκολ μέσα σε ένα παιχνίδι όσοι βρισκόμασταν στον πάγκο σηκώναμε τα χέρια σαν να είχαμε κερδίσει κούρσα στη Σότσι;;; τώρα αυτοί κάνουν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά σα μηχανήματα!... η Λίβερπουλ αυτή η γενιά δεν παίζει πια με τα νούμερα σα βάση, παίζει με το φρόνημα!... αυτοί σηκώνουν την ομάδα σα στρατιώτες όταν όλοι οι άλλοι έχουνε αδειάσει τις μπαταρίες... κι όταν στο πρωτάθλημα βλέπεις τις άλλες ομάδες να κάνουν ντούπλο backup επειδή είχανε τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες ενώ οι Reds είχανε αυτούς τους τρεις λιονταράκους που δεν κοιτούσανε καν το ρολόι... αυτό δεν είναι τύχη, είναι η εποχή που έφερε ο Klopp! όταν εκείνος πήγαινε στις άλλες ομάδες έσκιζε σαν αστραπή... τώρα η ομάδα του το έκανε αυτόματα μέσα από τον ίδιο πυρήνα... και μετά από όλα αυτά εσείς μιλάνε για τυχαίο πρωτάθλημα;;; όταν μία ομάδα σπάει όλους τους αντιπάλους της μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σα σβόλοι χιόνι; όταν κάνουν τρία σερί νικητήρια 15-0 σαν να είναι το πιο κοινό πράγμα στον κόσμο; όταν οι άλλοι ομάδες φεύγουν σα σκυθρωποί όσοι όταν τελειώνουν ένας αγώνας;;; αυτό δεν είναι κάποιο σπίρτο τυχαίο... αυτό είναι η Λίβερπουλ που ξέρει τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα! μετά τον Γιώργο η ομάδα αυτή άλλαξε βιολογικά... δεν υπάρχει πια η προηγούμενη Λίβερπουλ που αγωνιζότανε σα να της έκαναν χάρη όταν έπαιζαν... τώρα υπάρχουνε μάχαιρες πίσω από κάθε κόκκινη μπάλα... και αυτό φαίνεται όταν κερδίζουν πρωταθλήματα επειδή η ποιότητα τους νικάει πάντα σα σφυρί!... η επομένη των Reds έχει γραφτεί πλέον με κόκκινο μαρκαδόρο!!!

ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ ΘΡΥΛΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΤΕΣ!!! 🔥🤬 Κοίτα τώρα αυτήν την ομάδα που κανείς δε θυμάται πως τους έκαναν πέντε-μηδέν σαν ντουφεκιά! Μας πήρανε τριάντα χρόνια να τους σπάσουμε εκεί στη γλώσσα τους — τώρα αυτοί στην πόλη τους φτιάχνουνε μνημείο για τη Λίβερπουλ σα βασιλιάδες 💪 Κι εσείς εδώ μου λέγετε πως ήταν έργο της νέας εποχής;;; Που βρήκες αυτές τις τρεις ντουφεκιές;;; Τζέικομπ εδώ, Ντιόγκο εκεί, Μαντό ακόμα πιο πίσω;;; Αυτοί έχουνε μισό λεπτό ανάσα και τρέχουν σα ζώα;;; Ντάξει, έκαναν καλά σίγουρα στους Γουίκουμ — μα πως;;; Όταν εκείνοι έκαναν έκπλυση 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι αυτοί βγήκαν σαν λιοντάρια;;; Γιατί εγώ δεν τους έχω δει να τρέχουν σα διαβόλους στην Πόρτο όταν εκείνοι ξύπνησαν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά από το μηδέν;;; Ποια νέα εποχή;;; Αυτοί τώρα έχουνε δουλειά σα στρατός;;; Γιατί εγώ δεν τους βλέπω στις προπονήσεις να κάνουν πρωινές μονάδες;;; Οι άλλοι ομάδες έχουνε άλλους τρεις αγώναδες μέσα στην ίδια βδομάδα — κι αυτοί κάνουν τρία σερί νικητήρια;;; Που είναι η οικονομία;;; Και μου λέτε πως η Αρσναλ θρηνεί;;; Αυτοί που έχουνε τον Σαλά σα τρομερό;;; Αυτοί που έκαναν δώδεκα γκολ στην Μπέρνλι;;; Αυτοί που ξόδεψαν τριάντα εκατομμύρια σα χαρτοπόλεμο;;; Που είναι η νέα εποχή;;; Που είναι η βιολογία;;; Αυτή εδώ είναι μια ομάδα σα όλες τις άλλες — μόνο που τους λένε πως είναι πρωταθλητές επειδή είχανε τρεις τρελούς που δεν κοιτούσανε καν το ρολόι!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΥΠΟΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΦΑΝΕΛΑ!!! 😱🔴

τι ήταν αυτά λοιπόν αγόρια μου;;; εγώ ζούσα ακόμα τις εποχές που ο Γιώργος έκανε τους ξένους σα γουλιά νερό στην Πόρτο κι εκείνοι τον φώναζαν σα θρύλο από χίλιους ανέμους — τρία χρόνια χωρίς νίκη στο ξένο τους γήπεδο ρε παιδιά, ήτανε σα να γράφουνε ιστορία κάθε φορά που βγήκανε να παίξουνε! εκείνοι είχανε κάτι αόρατο μέσα τους σα δύναμη αντικοινωνική, σα να ήτανε αθάνατοι όσο φοράγανε εκείνο το πράσινο. κι έρχεται τώρα η ομάδα του Γιώργου εδώ και κάνει πάνω στους Γουίκουμ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο ένα 1-4 σα νάνοι κόντρα σε γίγαντες;;; αυτοί εκείνοι εκείνοι που έκαναν τους ξένους σα ξυλαράκια μέσα στις δικές τους έδρες επί χρόνια!!! αυτό δεν είναι κάποιο σπίρτο τύχη, αγόρια μου — αυτή η ομάδα ξέρει πως όταν φοράνε τη φανέλα δεν τους δίνουνε ευκαιρίες, τις παίρνουνε! αυτοί έκαναν τρεις σερί νικητήρια σα να είναι φεστιβάλ ψωμιού! κι όχι μόνο νίκησαν τρεις φορές σαν ντουφεκιές, άλλα έκαναν 15-0 τέρματα μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — σαν να μην υπήρχε ανταγωνισμός εκεί έξω! εγώ θυμάμαι παλιά πότε μια ομάδα έκανε δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά κι όλοι σηκώναμε τα χέρια σα νάμασταν οι ίδιοι οι πρωτεργάτες! τώρα αυτοί κάνουν δύο γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα μηχανήματα — και αυτό δεν είναι νέο σύστημα, είναι αλλαγή στήθους! κι όσοι λέγανε πως αυτοί τρέχουν σα ζώα;;; αλήθεια τους βλέπω στις εθνικές ομάδες σα παιχνίδια μπέιζμπολ — κουρασμένοι, σα μετά από πέντε μονομαχίες την ίδια μέρα! αυτοί εδώ έχουνε τρεις στρατιώτες που όταν βγούνε μπροστά κάνουν δρομείς πρώτης κατηγορίας — και όχι επειδή είναι φυσικότεροι, αλλά επειδή έχουνε μάθει να τρέχουνε σα στρατιώτες όταν η υπόλοιπη ομάδα έχει αδειάσει όλες τις μπαταρίες της! κι όταν κοιτάξεις τα social της Αρσναλ εκείνης της εβδομάδας;;; δεν ήταν θρήνος για μία ομάδα που έχασε ένα παιχνίδι — ήταν θρήνος σα να τους είπε κάποιος πως δεν υπάρχει Θεός στον αθλητισμό! η Γιουνάιτεντ εκείνη τη βδομάδα είχε τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες κι όμως εκείνοι κάνουν κόκκινες κάρτες σαν βγήκε το περιστατικό της Σκότλαντ Γιαρντ;;; αυτοί βγάζουνε κόκκινες κάρτες σα πρόβατο που πετάχτηκε μέσα στη μάχη! κι εμείς εδώ μιλάμε για τυχαίο πρωταθλητή;;; αυτοί δεν έπαιξαν κανένα σούπερ κύπελλο εκείνο το δεκαήμερο — αυτοί έκαναν δουλειά σα στρατιώτες! όταν η πόλη των Γουίκουμ τους έβγαλε σα ντολμάδες από το γήπεδο εκείνοι βγήκαν σα λιοντάρια αμίλητοι μέχρι να πάρουνε το πρωτάθλημα! αυτό που έγινε εκεί εδώ δεν είναι νέα εποχή σα βιβλίο —— είναι ξαφνικά έγινε η βιολογία της ομάδας! αυτοί ξέρουν πως όταν φοράνε τη φανέλα δεν έχουνε δεύτερη ευκαιρία — κι έτσι αγωνίζονται σαν να μην υπάρχει αύριο! το πρωτάθλημα αυτό δεν ήρθε σα δώρο γενεθλίων —— ήρθε επειδή εκείνοι είχανε αυτούς τους τρεις στρατιώτες που όταν φτάνουν στο 75′ ακόμα έχουνε 80% ψυχολογία στο αριστερό τους χέρι! κι όσοι λέγουνε πως αυτές οι τρεις είναι ντουφεκιές;;; αγόρια μου, βγάλτε τα κιάλια σας και κοιτάξτε τις εθνικές ομάδες εκείνης της εβδομάδας —— κανείς εκεί δεν τρέχει σα ζώο όταν τελειώνει τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες! αυτοί οι τρεις έχουνε κάτι μέσα τους που δεν το έχει καμία άλλη ομάδα —— και αυτό δεν είναι τύχη, είναι αποτέλεσμα δεκαετιών σκληρής δουλειάς! κι όταν τελειώνει ο αγώνας εκείνοι βγάζουνε το σακάκι τους σα νάνοι που ληστεύτηκαν —— επειδή εκείνοι δεν παίζουνε για δώρα, παίζουνε για να κερδίσουν! αυτό το πρωτάθλημα ήρθε επειδή η Λίβερπουλ αυτή τη φορά είχε μέσα της άτομα που δεν ξεχνάνε ποτέ τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα —— κι εσείς μου λέγετε πως είναι τυχαίο;;;

Άντε ρε αγόρια, σας το κάνετε ρόδι... Τρεις βολές στον ίδιο στόχο κι εμείς εδώ να κουνάμε το κεφάλι σα μωρά που βλέπουνε δάσος χωρίς δέντρα. Θυμάμαι το Πόρτο εκείνης της νύχτας σα να ήτανε σήμερα. Δεν ήταν μόνο το πέντε-μηδέν, ήτανε πως στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά τους είχανε ξυπνήσει δύο γκολ σα να παίζανε στη μέρα του ψωμιού. Τότε αυτοί οι τύποι εκεί πήρανε κάτι μέσα τους σα τσίχλα – σκληρό, σφιχτό, σαν να τους έκαναν πλάκα όλοι όσοι τους είχανε συνηθίσει σα γατούλες. Και τώρα τι βλέπουμε; Την ίδια ομάδα ξεπουπώνουνε τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα νάνοι κόντρα σε γίγαντες, όχι σα τυχαίο αντίο, σα ντουφεκιάδες. Και μετά βγάζουν σερί τρία νικητήρια σαν μηχανήματα κρούσης – όχι επειδή κάποιος τους κέρασε πρωινό για τρεις ημέρες, αλλά επειδή έχουνε τρεις ανθρωπάκους στο κέντρο που όταν βγαίνουνε μπροστά η μπάλα βρίσκει την άκρη τους σα μαγνήτης. Μια φορά πέρασε κάποιος από εδώ μέσα και είπε πως η Λίβερπουλ του Klopp δεν άλλαξε μόνο τη νοοτροπία, άλλαξε την ίδια την ουσία του παιχνιδιού. Αυτό δεν είναι λόγια σα σκόρπια φυλλαράκια. Είναι σα εκείνο το αίσθημα που νιώθεις όταν βλέπεις έναν τρελό να τρέχει στον γηπέδου σα να έχει ατσάλινο δέρμα – ξέρεις πως είναι υπεράνθρωπος όχι επειδή τρέχει, αλλά επειδή κανείς άλλος δεν μπορεί να τρέξει έτσι όταν η ομάδα του έχει πέσει στα τέσσερα. Και όσοι ακόμα μιλάνε για τύχη ας πάνε να δουνε πως γίνεται ο αγώνας των Νότιγχαμ εκείνο το Σαββατοκύριακο. Εκείνοι φεύγανε σα σκυθρωποί που τελείωσαν τρεις αγώνες μέσα σε μία βδομάδα χωρίς ανάσα, αυτοί εδώ έκαναν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά σα να γύριζαν ένα διακόπτη. Δεν είναι τύχη. Είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν πέσει το ξύλο στο χέρι του δεν θα βγάλει ημίμετρο – θα χτυπήσει μέχρι να πέσει ό,τι έχει μπροστά του.

Άκου λοιπόν, γνώριζα την πόλη των Γουίκουμ σαν τα δικά μου δάχτυλα — εκεί η Ίπσουιτς έκανε φιλοξενίες σα ντουφεκιάδες στους μικρούς μας τίτλους πριν χρόνια, όταν βγαίναμε νικητές από το Πόρτμαν Ρόουντ σα να ήταν δικό μας σπίτι. Αυτό που έκαναν εκείνοι οι τρία ήταν αποτέλεσμα δεκαετιών κόπου στην ίδια την ομάδα, όχι κάτι που φύτρωσε ξαφνικά σαν μανιτάρι μετά τις τρεις αυτές ντουφεκιές. Παίρνω ωστόσο μια σοβαρή παράμετρο: αυτή η ομάδα πριν από δύο χρόνια δεν έβγαινε τελικά νικητής σα στρατιώτες όταν έφτανε στο 75’ — εκείνοι έπεφταν σαν μύγες πάνω στα δικά τους λάθη. Τώρα βλέπουμε τρεις αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες όπου από την πρώτη στιγμή κυκλοφορούν σα νερό που τρέχει και δεν αφήνουν κανέναν αντίπαλο να πάρει ανάσα. Την ίδια στιγμή όμως, όταν έπαιξαν με την Άρσεναλ στις αρχές του χρόνου, αυτοί έκαναν τρεις σακούλες μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα να μην υπήρχε μάθημα παιχνιδιού εκείνη τη μέρα. Εδώ είναι το ζουμί: η βιολογική αλλαγή υπάρχει σίγουρα, αλλά ακόμη δεν μπορείς να την ισχυροποιήσεις σα μόνιμο χαρακτηριστικό όταν βλέπεις ότι η ίδια ομάδα, όταν πιεστεί πραγματικά — σαν εκείνες τις στιγμές που η μπάλα χάνεται μέσα στους δικούς τους αστραγάλους — γίνεται σκόνη. Αν αυτοί ήτανε μια στρατιά αδιάβροχη τότε τίποτα δε θα άλλαζε έτσι ξαφνικά. Ωστόσο, το γεγονός ότι έκαναν τρεις ντουφεκιές σα μαχαίρια μέσα στον ίδιο αγώνα σου λέει κάτι πολύ σημαντικό: έχουνε τρεις παίκτες που εκείνη τη στιγμή κυριεύουν τα πάντα σα τυφώνες. Κι εδώ φτάνουμε στη δική μου λεπτομέρεια: πριν από έναν χρόνο είχα πάει στο Άνφιλντ σα λιγότερο γνωστός φίλος των Reds, όχι σα επίσημος επισκέπτης. Εκεί είδα τον Τζέικομπ Τζούρτζου να βγαίνει σα τρελός από ένα δεκαπεντάλεπτο προθέρμανσης — έτρεχε σα ηλεκτροφόρος και έκανε γκολ σα να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα εκείνης της ημέρας. Εκείνοι οι τρεις δεν τρέχουν επειδή κάποιος τους έδωσε εντολές—τρέχουν επειδή έχουνε αυτό μέσα τους: σα να γεννήθηκαν την ίδια στιγμή που η ομάδα άρχισε ξανά να νικάει. Αλλά εδώ είναι που κάνω μια μεγάλη κράτηση: δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που μπορεί να κάνει συνέχεια αυτό. Θα μπούνε σίγουρα μέσα σε περίοδο όπου αυτά τα τρία υπερβολικά φαινόμενα δεν μπορούν να κάνουν όλα τα γκολ μόνοι τους. Η ίδια η ομάδα πρέπει να βρει τρόπο να κάνει δικά της γκολ όταν εκείνοι κουραστούν — εκεί βρίσκονται εκείνες οι στιγμές που οι αντίπαλοι βρίσκουν το κενό τους. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος σα δώρο γενεθλίων, ωστόσο εκείνοι οι τρεις έκαναν σίγουρα ότι η τύχη πήρε μία μικρή βόλτα σα φιλοξενούμενη αυτού του τσαμπουκά.

Ξέρετε την ιστορία εκείνου του φίλου μου από το Βόλο που είχε μια φίρμα μπουγάτσες και σηκωνόταν κάθε μέρα στις πέντε το πρωί; Κάθε φορά που ερχόταν στην Αθήνα για ντουό με άλλους γκουρμέ φούρνους έμενε έκθαμβος καθώς έβλεπε ομάδες σαν τη Λίβερπουλ να σπάζουνε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα κανονικοί ψωμάδες – εκείνος έλεγε πάντα πως αυτοί οι τρεις ξεπηδούν σα αστραπές όχι επειδή είναι τυχαίοι στρατιώτες, αλλά επειδή η ομάδα έχει μάθει πια ότι ο χρόνος δεν συγχωρεί. Έχω ζήσει την Πόρτο μέσα στο αίμα μου – όχι μόνο σαν αγώνας, σα σύμβολο. Τότε δεν είδαμε απλά πέντε-μηδέν, είδαμε πώς μία ομάδα που είχε ξοφλήσει ψυχολογικά στα τελευταία είκοσι λεπτά ενός αγώνα γίνεται θρύλος όταν κάποιος της δώσει την ανάσα που χρειάζεται. Αυτή η ομάδα αυτή τη φορά πήρε την ανάσα εκείνη την ομάδα στις εθνικές της στιγμές, όχι σαν ένα σπίρτο τύχης, σα σφυρί που χτύπησε στον ίδιο τόπο τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Μιλήστε μου για το Γουίκουμ εκείνο το Σαββατό – εκείνοι είχανε βγει σα ομάδα σα μετά από πόλεμο χωρίς ανάπαυση, εκείνοι είχανε τρεις αγώνες σαν ξυλαράκια πάνω στήν πλάτη τους, και αυτοί εδώ έκαναν ένα 1-4 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα να περνούσανε μια ταινία γρήγορης κίνησης μπροστά στα μάτια τους. Τα τρία γκολ δεν ήτανε αποτέλεσμα μιας καλοχτισμένης στρατηγικής σα εποχής pre-match analysis – ήτανε σαν εκείνοι οι τρεις στρατιώτες να βγήκανε μόλις άκουσαν τη σάλπιγγα και ξέρανε πως εκείνη η στιγμή ήτανε η μοναδική τους ευκαιρία. Και τώρα, όσοι μιλάνε για βιολογική αλλαγή ας δουνε εκείνο το δέντρο στον κήπο του Γιώργου που βγάζει νερά ευλογία κάθε χρόνο τον Μάη – εγώ εκεί βλέπω την ίδια φυσική αρχή: η ομάδα αυτή έχει ριζώσει πια τόσο βαθιά σα δέντρο που ακόμη και όταν βγάζει αγκάθια αυτά γίνονται όπλα. Αλλά σοβαρά τώρα – κοιτάξτε τον Τζέικομπ εκείνον τον αγώνα με τους Νότιγχαμ: εκείνος έκανε γκολ σα είχε τοπογραφικό χάρτη στο μυαλό του όπου κάθε δέντρο γινότανε κόκκινο σημείο αναφοράς για την πορεία της μπάλας. Αυτοί οι τρεις όχι μόνο τρέχουν πιο γρήγορα από όλους όταν έχουνε μισή ανάσα χρόνο, τρέχουν σα αυτοί ξέρουνε πως εκείνη η μισή ανάσα είναι το κλειδί για να κλειδώσεις έναν αγώνα πριν καν ξεκινήσει η αντεπίθεση. Και τότε βλέπεις την Αρσναλ εκείνη τη βδομάδα σα ένας ελέφαντας που πάτησε ψύλλους – η ομάδα εκεί βρισκότανε σα μετά από σεισμό χωρίς κανέναν πυλώνα στήριξης. Αυτοί οι τρεις έδωσαν αυτήν την ανάταση όχι επειδή κάποιος τους έταξε πρωινό τρεις μέρες, αλλά επειδή εκείνοι είχανε έναν στόχο σα βόλι: όταν βγεις σα στρατιώτης σε πόλεμο σημασία δεν έχει πόσο κουρασμένος είσαι, έχει πόσο γρήγορα μπορείς να ξαναφορέσεις τις μπαταρίες σου. Εγώ εκεί παίρνω το tablet μου κάθε βράδυ σα νά πρόκειται να γράψω ένα μυθιστόρημα, και αφήνω εκεί τις σημειώσεις μου για τις ομάδες που ξέρω καλύτερα – εκεί βλέπω πως η Λίβερπουλ αυτή τη φορά όχι μόνο έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε τρεις στρατιώτες στη σειρά, έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνοι οι τρεις έγιναν η ψυχή της ίδιας της ομάδας. Δεν είναι βιολογική αλλαγή εκείνες οι τρεις σα πρόβατα – είναι σκληρή δουλειά δεκαετιών που βγήκε επιτέλους στην επιφάνεια σαν πρώτος καρπός από έναν αγρό δεκαπέντε χρόνων. Αλλά αλήθεια – τι θα γίνει όταν αυτές οι τρεις βρίσκονται σα άδειο όπλο στας επόμενες αγώνες; Εκεί βρίσκεσαι εσύ που πρέπει να βρεις νέους στρατιώτες σα ρόφημα, όχι σα τυχαίο τσάι από το φαρμακείο. Όσοι λέγανε πως είναι νέα εποχή ας περιμένουνε να δουνε τι γίνεται όταν εκείνοι οι τρεις δεν μπορούν πια να τρέξουν εκείνοι μόνοι τους στον αγώνα. Αυτό όμως που μένει σίγουρο είναι πως εκείνο το δεκαπέντελεπτο στους Γουίκουμ άλλαξε οριστικά την εικόνα όχι μόνο αυτού του πρωταθλήματος – άλλαξε την ίδια την αντίληψή μας για το τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της Λίβερπουλ μετά τον Γιώργο. Κάποιοι εδώ μέσα μπορεί ακόμη να μιλάνε για τύχη, αλλά αυτοί οι τρεις έκαναν σίγουρα ότι η τύχη πήρε εισιτήριο για μια άλλη πόλη μέχρι του χρόνου.