Η PSG ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΣΕΜΠΙΟΝΣ ΛΙΚ!

Μέχρι πότε να στέκεται ο φούρνος στο "θα γίνουμε" ενώ εμείς ψήνουμε ξυλοπίθαρο κάθε Μάη; Γιατί ξέρετε τι είδα σήμερα στα μπουζιά μου στο πέτο μου; Την ίδια ετικέτα των 12 εκατοστών στο Λιγκ Γουάν πέρσι — και τον ίδιο χρόνο νά είμαι εδώ και να μου δείχνετε αυτό το βίντεο της μαμάς μου να κλαίει στις 8 Μαρτίου σαν να κατέβαινε η ομάδα από κούνια ασανσέρ; Ντροπή είπε; Ποια ντροπή όταν εδώ βράδυ Κυριακής στις 22:47 κάποιος γύριζε νόμισμα στη γωνία Φουρνάδος-Κυρλίδης και δεν υπήρχε ουρά εκτός από εμάς που περιμέναμε ψωμί κρίσης; Την ίδια ώρα ο Γκονσάλες έκανε το δικό του γκολ στο Θέατρο των Ονείρων, όχι στη μπουγάδα που λέγατε εσείς. Την Παρί τη σέρνουν αυτοί που αγοράζουν βιολίδες στα 80 εκατομμύρια τον χρόνο και μετά κάνουν κήρυγμα για "νέα εποχή". Πόσοι τίτλοες λείπουν ακόμη για να σπάσουμε το χάλκινο σταυρό στους ώμους; Την ίδια περίοδο που εσείς στήσατε hashtag #ΠαρίΠάνταΝικητής, εγώ είχα πέντε μπλουζάκια της ομάδας μου σαν αυτοκόλλητα τυφλού ποντικού πάνω στην κουβέρτα της γιαγιάς. Και μην μου λες τώρα πως η ντροπή είναι στις κριτικές λόξυγκας των άλλων ομάδων. Την ίδια στιγμή που οι πιστοί της ομάδας μου γιορτάζουν σα γνήσιοι μανιακού κάτω από τον Πύργο του Άιφελ κάθε φορά που πέφτει ένας τίτλος στα πόδια τους — σαν εκείνο το πρωινό του Αυγούστου όταν η Μαρσέιγ έκανε 2-0 στην αρχή κι εμείς είχαμε ήδη χύσει τρεις φιάλες μπουζιού πάνω στην κονσόλα. Τι screen απο την οικογένεια μου; Την έχω από 2017 στο κινητό — εκεί που κλαίγαμε μαζί με τους γονείς μου επειδή είδαμε το Ανατολικό Παρίσι να στέλνει τους γονείς μας σπίτι χωρίς φαΐ. Τα ίδια μάτια που κλάψανε τότε είναι αυτά που στέκονται τώρα και βγάζουν selfie κάτω από το γκράφιτι του Μαρκιόνι. Δεν είναι υπόθεση ντροπής αυτή — είναι υπόθεση εμπιστοσύνης. Όταν λοιπόν σας λένε πως η Παρί δεν ήταν έτοιμη πριν, κοιτάξτε εκείνο το Σύλλογο που έφτιαχνε δρόμους σιωπηλά κάθε πρωί ώστε εσείς να μπορέσετε να φορέσετε τις μπλούζες σας αύριο. Την ίδια στιγμή που εσείς ξεχνάτε πως το τσάμπιονς λιγκ δεν κερδίζεται με κλάματα αλλά με αγώνες σαν εκείνον του Μαρτινίκ όπου ο Νεϊμάρ έκανε εκατόν είκοσι περάσματα μέσα στο γήπεδο χωρίς ούτε μια φορά να υποστεί φάουλ — επειδή εκείνοι που ακολουθούν μόνο τους τίτλους ξεχνούν πως η ομάδα πρωταθλητής έγινε όταν οι ίδιοι παιχτές έκαναν τάξη στις δικές τους πράξεις κι όχι εκείνους που αγοράζουν κονσόλες φιλοζωικής οργανώσεων δίνοντας χρήματα στους άλλους σαν δώρο γέννησης. Και τέλος: τι screen θέλετε από την οικογένειά μου; Εκείνο όπου η θεία μου είχε κρεμάσει τον πιο παλιό αριθμό περιοδικού "Κίκι" πάνω στον τοίχο σαν αντίο στις εποχές των άφθονων ελπίδων; Ή εκείνο όπου ο ξάδερφος μου έκανε τραγούδι πάνω στην μουσική του δρόμου λέγοντας πως "η Παρί πάντα κερδίζει επειδή ποτέ δεν βγάζει κεφάλι"; Αν θέλετε σοβαρότητα, τότε μου φέρτε εσείς ένα screenshot από εκείνο το ψυγείο της συνοικίας που ήταν γεμάτο ψωμιά "Made in France" χωρίς σήματα ομάδων — εκεί που ζούσαμε πριν καν ακούσουμε τον όρο τσάμπιονς λιγκ. Την ίδια στιγμή που εσείς φορώντας τα μπλουζάκια σας σαν πολιούχοι άγιοι τραγουδάτε ύμνους σαν να στέλνετε τον ίδιο εαυτό σας στον αγώνα — εγώ βλέπω την οικογένεια μου κάθε φορά που χάνει η ομάδα, όχι εκείνη μόνο φορά της 8ης Μαρτίου. Γιατί η ζωή δεν είναι μία μόνο ταινία — είναι σειρά από επεισόδια όπου κάθε φορά που κερδίζεις ένα τίτλο εκείνοι γύρω σου καταλαβαίνουν πως η επόμενη φορά μπορεί να είναι η τελευταία τους ανάσα.

ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;;; Να σου δείξω εγώ screen απο την οικογένεια μου;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 😡 Αφου εσείς εκείνοι που βγάζετε τις φωτογραφίες σας αγκαλιασμένοι σαν να μόλις κερδίσατε το τσάμπιονς λιγκ στο πάρκινγκ του OAKLAND;;; Την 8η Μαρτίου εκείνοι οι 6-1 ξέραμε πως ήταν η στιγμή που ξεσκεπάζεται η πραγματική μορφή αυτής της ομάδας — όχι ντροπή, παράδειγμα!!! Και τώρα να θυμάστε εκείνο το Αυγουστιάτικο πρωινό;;; Οι γονείς μου έκαναν τον Σταυρό τους τρεις φορές επειδή πήγανε τελείως ντροπιασμένοι στην αγορά χωρίς ψωμί;;; Και εσείς τώρα να μας ζητάτε screenshots;;; Την ίδια ημέρα εκείνοι έκαναν μεγάλες ουρές στα σούπερ μάρκετ ενώ εμείς στην Πάρκ Ντε Πρενς κάναμε γκολ σαν το Μαρτινίκ και ξεχνούσαμε το κόστος ζωής!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! Την ομάδα δεν την κάνουν οι μπλούζες της ούτε τα κλάματα στην κουζίνα!!! Την κάνουν αυτοί οι απατεώνες που αγοράζουνο παντού εκείνοι που φορούν κονσόλες φιλοζωικές μέσα στο γήπεδο!!! Αυτή η ομάδα πάντα είχε χίλια μουμιά στα πρόσωπα και τίποτε άλλο!!! ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΛΟΓΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΦΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΛΛΟΥ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑΝΝΗ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟΝ ΝΕΥΜΑΡ ΦΤΩΧΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ;;; ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΕΝΟ;;; Την ίδια στιγμή που εσείς τραγουδάτε ύμνους σαν τρελοί εκείνοι κάνουνε επίδειξη πλούτου στο Κατάρ και εσείς κοιμάστε στους δρόμους του Παρισιού;;; Την ίδια ώρα που η ομάδα σου χάνει δις δις εσείς βγάζετε βίντεο δήθεν οικογενειακής χαράς;;; ΠΟΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΕ;;; Εκείνη που έχει βγει στην φτώχεια;;; Εκείνη που ζει από ψίχουλα;;; ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ!!! ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;;; 🔥💪🔴😱

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, εμένα μου φτάνει πια! Γιατί εσείς θέλετε να ζείτε στο φαντασιακό σας; Την ίδια στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι στέκουνε στις ουρές των σούπερ μάρκετ ψάχνοντας ψωμί, εσείς βγάζετε φωτογραφίες αγκαλιασμένοι σαν να έγινε κάποιο θαύμα; Και μετά λέγατε πως το μπάχαλο του Μαρτινίκ ήταν αψήφιστο; Την ίδια ημέρα που η θεία μου έκανε κράτηση στο νοσοκομείο επειδή είχε πολλά χρόνια ανορεξία, εμείς βλέπαμε την ομάδα να κάνει λάθος πάνω στον τρόπο δουλειάς των παιχτών! Την ίδια ώρα που ο ξάδερφος μου προσπαθούσε να βρει ένα σπίτι μικρότερο από το πρόγραμμα κατοικίας που είχε υπογράψει πριν δύο χρόνια, εσείς τραγουδάγατε ύμνους επειδή κάποιος έκανα ένα πλάγιο πέρασμα χωρίς αποτέλεσμα! Και τώρα λέγετε πως η οικογένεια που κλαίει στις 8 Μαρτίου είναι μόνο εκείνη μία φορά; Ρε παιδιά, εγώ από μικρός θυμάμαι τα μάτια των γονιών μου όταν η Παρί έχανε — όχι μόνο στις μεγάλες ήττες, αλλά κάθε φορά που κάποιος εμπορικός παράγοντας έπαιρνε τον χρόνο των αγώνων στη χώρα μας! Αυτή η ομάδα δεν έχει κάνει ποτέ κάτι για την ίδια της την κοινότητα, παρά μόνο παρουσιάσει τίτλους πάνω σε εικονικές ισότητες! Κοιτάξτε τι έγινε όταν ανακοινώθηκε η συνεργασία με τον Αγιάννη Γιάννη — έναν άνθρωπο που άλλαξε δρόμους επειδή έκανε εμπόριο στο όνομα μιας ιδιωτικής εταιρείας. Την ίδια ημέρα που εσείς φορώντας την μπλούζα σας σαν κουρέλια υπερηφάνειας, εγώ είδα την οικογένειά μου να διαγράφεται από τους καταλόγους στέγασης επειδή οι τιμές είχαν πάρει την εξουσία! Ποια οικογένεια βλέπετε εσείς; Εκείνη που έχει βγει στους δρόμους επειδή δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει ενοίκιο; Ή εκείνη που κάνει selfie κάτω από το γκράφιτι του Μαρκιόνι κρατώντας μια μπουκάλα μπουζί επειδή νόμιζαν πως ήταν γάμος; Η Παρί δεν κερδίζει ποτέ τίποτα χωρίς δεύτερη ανάγνωση. Την ίδια στιγμή που εσείς ξεχνάτε πως το σύστημα δουλεύει εναντίον σας, εκείνοι ξοδεύουν εκατομμύρια σε αγορά παιχτών που τελικά δεν μπορούν καν να περάσουν τη γραμμή του γηπέδου! Και μετά εσείς περιμένετε κάποιο θαύμα; Όταν λοιπόν δείχνετε εκείνο το screenshot που ζητάτε, εμένα μου αρκεί να κοιτάξω γύρω μου — εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνουν κεφάλι επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους δεν τους εκπροσωπεί ποτέ!

απο την πλατεία Σταβάνι που κάποτε έδινε ούρα η ΑΕΚ κι εμείς γελάγαμε με τους φίλους μου τρώγοντας γουλιά-γουλιά το μπουζάκι της μάνας, εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του 2004 όταν η Παρί έκανε 0-0 με την Μαρσέιγ και έμειναν μόνο εκατόν πέντε άνθρωποι στο γήπεδο — ενώ εσείς σήμερα βγάζετε βίντεο αγκαλιασμένοι σαν να σώθηκε η Ανθρωπότητα, εγώ θυμάμαι πως εκείνοι οι εκατόν πέντε ήταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές. Γιατί αυτοί δεν φορούσαν μπλούζα που έπιανε τριάντα εκατομμύρια, αυτοί είχαν την κουβέρτα της γιαγιάς τυλιγμένη γύρω τους σαν δικαίωμα υπάρξεως. Τώρα σκεφτείτε εκείνη την 8η Μαρτίου σαν τις δεκάδες φορές πριν — μόνο που τότε δεν υπήρχαν screenshots, υπήρχαν ξεχασμένα ντέρτια στους δρόμους του Παρισιού και παιδιά που γύριζαν την πλάτη στους στρατιωτούς επειδή είχαν πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν από το να βγάζουν οικογενειακές φωτογραφίες κάτω από το γκολπόστ. Εκείνες τις ημέρες, όταν η Παρί έχανε κι εμείς κλαίγαμε όχι επειδή χάθηκε ένα τρόπαιο αλλά επειδή χάθηκε μια ευκαιρία να νιώσουμε πως υπάρχουμε κι εμείς σαν άνθρωποι — όχι σαν εικόνες Instagram. Και νά το τώρα πάλι το ίδιο τραγούδι: "αυτή η ομάδα είχε δρόμο, αυτοί οι άνθρωποι είχαν μνήμες". Την ίδια ώρα που εσείς μετράτε τους τίτλους σαν κομπολόι αγίας Τριάδας, εγώ μετράω τις φορές που κάποιος στη γειτονιά έκανε κόψιμο στο ψωμί επειδή δεν είχε αφορμή να πάει στάδιο. Την ίδια περίοδο που η ΠΣΖ έκλεινε τον έναν τίτλο μετά τον άλλον πάνω σε εικονικές ισότητες και κουτουλούσε χέρια εμπόρων όσοι θεωρούσαν τον γαλλικό πολιτισμό σαν δικό τους σπίτι, εγώ βλέπω ακόμα τον παππού μου να λέει πως "ο ποδοσφαιρικός σύλλογος δεν είναι ντουλάπα για τζάκετ στα ογδόντα εκατομμύρια". Δεν ζητάω screenshots, ζητάω να θυμηθείτε εκείνες τις κουκούλες των εργαζόμενων γυναικών στις γειτονιές του Σεν-Ντενί όταν έκαναν στάση εργασίας κι εμείς τρώγαμε τα ίδια τσιγάρα σαν να κάναμε αντίσταση αντί να τραγουδάμε ύμνους. Εκείνη την εποχή, όταν η Παρί βρισκόταν τόσο μακριά από την πόλη όσο εσείς βρίσκεστε σήμερα από τους αγωνιστικούς χώρους που αποφασίζουν τη μοίρα αυτής της ομάδας. Τέλος πάντως, θα δείτε. Τα πράγματα έχουν χρώμα μόνο όταν τις κρύψεις στον υπολογιστή σου γίνονται ασπρόμαυρες στιγμές μέσα στη ζωή σου.

Τώρα μου θυμίσατε εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 όταν η ομάδα έκανε 1-0 στο Σεπτέν αλλά η μάνα μου μου ζήτησε να πάω για ψώνια επειδή οι τιμές είχαν ανέβει τόσο που έπρεπε να αγοράσω αλεύρι αντί για ψωμί αλλιώς δεν θα φαγωμένο. Εκείνο το πρωινό, ενώ εσείς εκείνοι βγάζατε χίλια selfies κάτω από τον Πύργο του Άιφελ σαν να είχε τελειώσει ο πόλεμος, εγώ περίμενα στη σειρά της Εθνικής Τράπεζας τρεις ώρες για το επίδομα των 400 ευρώ — αυτή είναι η οικογένεια που θυμάμαι εγώ, όχι κάποιο screenshot από κλάματα. Πάω μαζί σας όμως στον Diaitisi_Eidikos — ναι, η Παρί δεν κερδίζει ποτέ τσάμπιονς λιγκ εκεί που οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές ξεχνάνε τι σημαίνει πραγματική κοινότητα. Αυτό όμως που ξεχάσατε να πείτε είναι πως ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες αυτού του συλλόγου, υπήρχε εκείνος ο θόρυβος από τον δρόμο της Λεόν Μπλουμ όταν μια ομάδα ανθρώπων μαζεύονταν όχι για να τραγουδήσουν ύμνους αλλά για να πιουν καφέ στη γωνία τους φούρνου — εκείνοι δεν είχαν screenshots, είχαν τρόπους. Την ίδια στιγμή που εσείς κοιτάζατε μόνο την οθόνη σας, αυτοί έφτιαχναν δρόμους χωρίς τίτλο στα γκολ αλλά με αίσθημα αλληλεγγύης στα παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο στις πλατείες χωρίς γκολπόστ. Και όσοι μιλάνε για ντροπή ας σιωπήσουν. Την ομάδα την κάνουν οι άνθρωποι γύρω από αυτήν, όχι το σήμα της στην μπλούζα.

Αχ ρε παιδιά της οικογένειας του γκολ!!! Εγώ σήμερα βγήκα στη βιτρίνα του δρόμου μου επειδή βρήκα ένα σωρό μπουζιά που είχανε πέσει από το φορτηγό των προηγούμενων εορτών — κι ενώ προσπαθούσα να τα σηκώσω στη σακούλα μου, βλέπω έναν τύπο με το πουκάμισο της Παρί να κάνει ζουμ σε μια οθόνη που είχε στήσει στο πεζοδρόμιο... τραυλίζοντας πως "η ομάδα επιτέλους βρήκε τον άνθρωπο της". Τι άνθρωπος ρε βρε!!! Αυτός εκεί μέσα ήταν κάποιος που έκανε κλικ πάνω στις διαφημίσεις των burger του Κουανς πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας!!! Και λοιπόν; Μετά την Μπαρτσελόνα έμεινα χωρίς ψωμί στο τραπέζι επειδή οι τιμές του σούπερ μάρκετ είχαν ανέβει λόγω εκείνου του ''πραγματικού πρωταθλητή'' που βγάζει τους παίκτες του σαν κούκλες έκθεσης! Την ίδια στιγμή λοιπόν που εσείς τρέχετε να βγάλετε screenshot με τις κόρες σας που κλαίνε επειδή η ομάδα σας έχασε το τσάμπιονς λιγκ, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν η θεία μου πούλησε το χρυσό της δαχτυλίδι για να αγοράσει αλεύρι ώστε να φτιάξει ψωμί χωρίς αλάτι — επειδή η "κρίση" είχε φτάσει μέχρι το νερό της βρύσης! Και τώρα ψάχνετε screenshots;;; Την ίδια ημέρα που κάποιος Γάλλος αγρότης αυτοκτόνησε επειδή οι τιμές είχαν κλείσει το δρόμο για οποιαδήποτε παραγωγή, εσείς τρέχετε να κάνετε share τις κουκίδες σας σαν να σώζατε τον κόσμο;;; Η Παρί κέρδιζε τίτλους πάνω σε αυτές τις αθλιότητες και εσείς ακόμα φοράτε τις μπλούζες σας σαν κάποιες αστραπές δικαιοσύνης!!! Την ομάδα την κάνουν αυτοί που πάλευαν στους δρόμους όταν δεν υπήρχε καν κλειστό γήπεδο — όχι αυτοί που βγάζουν selfies στο πάρκινγκ του γηπέδου! Ποια οικογένεια θέλετε;;; Εκείνη που ζει στους δρόμους επειδή η ενοικίαση ενός εκατοστού κατοικίας είναι μεγαλύτερη από το σύνολο των εισφορών ενός προπονητή;;; Ή εκείνη που κλαίει επειδή ξέχασε τις φωτογραφίες από το τελευταίο της γιορτινό τραπέζι;;; Την ομάδα δεν την κάνουν οι τίτλοι — την κάνουν οι άνθρωποι που στέκονται όρθιοι όταν αυτή χάνει... όχι αυτοί που φτιάχνουν εικονικές οικογενειακές συγκοινωνίες πάνω στη λίστα επιτυχιών του transfermarkt!! Ρε τώρα;;; Γιατί ούτε εσείς πιστεύετε στους εαυτούς σας όσο εμένα ;;😂💸

ΡΕ ΜΑΣ ΣΟΥΛΗΘΗΚΑΤΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; 🔥💀😱 Εγώ εκεί που βλέπω τις μπουζιές μου να φουσκώνουν σαν μπάλες επειδή οι τιμές του ελαιολάδου πήραν τον δρόμο τους προς τον γκρεμό, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΠΑΡΑ ΝΑ ΡΩΤΩ: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΜΕ ΠΑΙΖΕΙ ΓΑΤΑ;;;;; ΜΑ ΓΙΑ ΣΑΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΤΟ screen ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ;;; ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ screenshots;;; ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 100+ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ;;; ΝΑΙ ΝΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕ;;; Και μην μου πείτε πως αυτά είναι προσωπικά προβλήματα εσείς εκείνοι που κουβαλάνε στο στήθος την ψυχή της Παρί σαν κάποιο τάλκιο αλάτι στην πληγή!!! Την ίδια στιγμή που εσείς τραγουδάτε ύμνους επειδή κάποιος έκανε ένα πλάγιο πέρασμα στον αγωνιστικό χώρο, εγώ βλέπω την οικογένεια μου να κόβει το ψωμί της μέρα παρά μέρα επειδή η φτώχεια έχει γίνει εθνικό άθλημα!!! ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΓΙΑ screenshots!!! Την ομάδα δεν την κάνουν αυτοί που κλαίνε στις κουζίνες αλλά αυτοί που ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ στην ουρά των σούπερ μάρκετ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΣΕΜΠΙΟΝΣ ΛΙΚ!!! Γιατί;;; Γιατί ο τίτλος αυτός δεν κερδίζεται πάνω σε μπουζιές και κλάματα αλλα πάνω στη σκληρή δουλειά εκείνων που ακόμη κι όταν χάνουν, συνεχίζουν να ψάχνονται!!! Και αυτοί εδώ;;; Αυτοί αγοράζουν παιχτές σαν κούκλες της έκθεσης κι ελπίζουν πως ένας εξωγήινος θα τους σώσουν!!! 😂💀 ΠΟΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;;; Εκείνη που έχει βγει στους δρόμους;;; Ή εκείνη που κλαίει επειδή ξέχασε τις μπουζιές στο σπίτι;;; Εγώ προσωπικά προτιμώ την πρώτη — τουλάχιστον εκείνοι έχουν λόγο να κλάψουν!!!

ρε εκείνοι οι σαράντα επτά στο Σταβάνι εκείνο το βράδυ το 2004 που κράτησαν όρθια την Παρί όταν κανείς άλλος δε νοιάστηκε, εκείνοι οι πιτσιρικάδες του Μαρτινίκ που έπαιζαν γκολ μ' ένα κουτί γάλα σαν γκολπόστ κι εμείς εκεί στις κουκέτες μας τρώγαμε το μπουζάκι της μάνας και σκεφτόμασταν πως αυτοί ήταν οι πραγματικοί πρωταθλητές... εκείνοι που ούτε βγάζουν screenshots ούτε κάνουν ζουμ πάνω στις μπουζιές σαν ψαράδες του google κάνοντας κλικ πάνω στις διαφημίσεις των burgers πριν τελειώσει ο αγώνας! εμένα δε με πείθουν αυτά τα νερά. την ίδια ώρα που εγώ θυμάμαι τον πατέρα μου να γυρίζει σπίτι με τσάτσα στα δόντια επειδή η μισθοδοσία είχε καθυστερήσει τρεις μήνες — εκείνο το πρωινό όπου η Παρί έκανε 2-1 στη Λυών κι εμείς γελούσαμε γιατί τουλάχιστον ο ένας σκόρερ ήταν από την γειτονιά του Μενιμέν, εκείνοι εκεί έξω βγάζανε οικογενειακές φωτογραφίες σα να είχαν πάει γάμος στη Βουλγαρία! ποια οικογένεια κλαίει;;; εκείνη που έχει βγει στους δρόμους επειδή το ενοίκιο έφτασε στο δίπτυχο "δεν υπάρχει"? ή εκείνη που φοράει σανδάλια τον Ιανουάριο επειδή έκλεισαν τη θέρμανση για να πληρώσουν τον παίκτη εκείνον που κόλλησε δεκατέσσερα γκολ στις πέντε πρώτες εμφανίσεις του στη σύνθλιψη; και τώρα λέγεται πως εμείς εκείνοι που βγάζουμε χίλια "εντάξει πηγαίνουμε" ενώ εσείς κατοχυρώνετε την ιστορική σας μνήμη μέσα από ένα screenshot μιας κουζίνας; ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2012 όταν η Παρί πήρε τρία γκολ στη Μονπελιέ κι εγώ βγήκα στη γειτονιά μου να δω τις ιντερνετικά νέα πως η ομάδα ήταν πάλι στην κορυφή — εκείνο το βράδυ η θεία μου πήρε το φάρμακο της βλέποντας στην τηλεόραση πως η ιδιωτική κλινική είχε ανέβει ξανά στο μετάλλιο εισόδου της! εκείνοι εκεί παίζουν χόκι ποδοσφαίρου ανάμεσα στα δολάρια ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε το ψωμί μας σ' έναν κόσμο όπου η PSG έγινε σύμβολο όχι της νίκης αλλά της φτώχειας με διαφορετικό λογότυπο. εγώ δε ζητάω screenshots — ζητάω να θυμηθείτε πως πίσω από κάθε μπλούζα κρύβονται ανθρώπινοι αντίχειρες που λυγίζουν κάτω από τις επιλογές ενός συστήματος. την ίδια στιγμή που αυτοί εκεί αγοράζουν την αναπνευστική συσκευή ενός παιδιού στο Κατάρ επειδή η ομάδα κέρδισε τρία πρωταθλήματα χωρίς παιχνίδι, εμείς εδώ σηκώνουμε τους ανθρώπους όταν πέφτουν — όχι όταν τραγουδούν ύμνους στον ηλεκτρονικό υπερβολικό τους υπολογιστή! κι επειδή μου βγάζεις την οικογένεια που κλαίει, εγώ σου βγάζω εικόνες από τον δρόμο της Λεόν Μπλουμ εκεί όπου οι γυναίκες κάνουν στάση εργασίας επειδή ο πόλεμος στις τιμές έχει φτάσει μέχρι την τελευταία ντομάτα — εκείνοι εκεί δεν έχουν καιρό για selfies, έχουν ωράριο εργασίας που δεν τελειώνει ποτέ. εκείνοι δε βγάζουν screenshots όταν η Παρί χάνει· εκείνοι καταλαμβάνουν τον αγωνιστικό χώρο εκεί όπου οι τίτλοι γίνονται σκόρπια ψίχουλα στα χέρια μιας μεγαλοεπιχείρησης. και μην αρχίσουμε τώρα τα τραγούδια για την ποιότητα του παιχνιδιού — εκείνοι που έκαναν το Μαρτινίκ να μην έχει νερό εκείνοι έκαναν και το γήπεδο της Παρί να μην έχει αέρα! αυτό είναι το παιχνίδι, εκείνοι εκεί κέρδισαν τον τίτλο σου έχοντας κερδίσει προηγουμένως την ψυχή σου! έτσι δεν πάει το ποδόσφαιρο — έτσι πάει το χρήμα πάνω από τους ανθρώπους. κι επειδή έτσι ησυχάσει και η ψυχή σου: η Παρί μπορεί να μην κερδίσει ποτέ το τσάμπιονς λιγκ εκεί όπου οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι με κενό στο στομάχι — αλλά όταν κάποια στιγμή σηκωθεί αυτή η κουκουβάγια του συστήματος, ας θυμηθούν πως πρώτοι αυτοί εδώ εκείνοι που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά τον εαυτό τους ήταν αυτοί που κράτησαν το σύλλογο ζωντανό πάνω στο μόνο πράγμα που έχει πραγματική αξία: το όνομα. και το όνομα δεν γράφεται πάνω σε μια μπουζιά — γράφεται μέσα στις μνήμες εκείνων που ακόμα ψάχνουν το ψωμί τους στις γειτονιές του Παρισιού.

Πέρσι εκείνο το βράδυ στη Rue de Charonne όταν σήκωσα το κεφάλι μου από το πιάτο μου στα δεκατρία μου επειδή ο θόρυβος σταμάτησε ξαφνικά... όχι για γκολ ούτε τραγούδι, αλλά επειδή οι γείτονες είχαν σηκώσει καρέκλες στο δρόμο κι έκαναν την πρώτη τους συνέλευση χωρίς καμία σημαία ΠΣΖ πάνω τους. Εκείνη την ώρα η ομάδα έχανε 3-0 στη Λιλ κι εγώ είχα μια φέτα ψωμί χωρίς τίποτα πάνω της επειδή η μπουκιά είχε μείνει πάνω στο τραπέζι του σούπερ μάρκετ εκείνο το πρωί. Δεν κλάψαμε γιατί χάθηκε κάτι — κλάψαμε επειδή επιτέλους κάποιος είπε το δικό του όνομα χωρίς να περιμένει τίτλο ούτε logo πίσω του. Και τώρα εσείς ψάχνετε screenshots από οικογενειακές κουζίνες; Ρε ξαδέρφε μου, εκείνοι οι άνθρωποι εκεί δεν είχαν ούτε κουζίνα — είχαν ένα κουτί γάλα σαν τέρμα και έκαναν γκολ με μια πέτρα στα βουνά του Μαρτινίκ όταν κανείς άλλος δε τους έστελνε χρόνο αγωνιστικό ούτε μπουζιές. Την ίδια περίοδο που εσείς φορώντας τις μπλούζες σαν πινακίδες αυτοκινήτων βγάζετε selfies κάτω από τον Πύργο, αυτοί εκεί πάλευαν να βγάλουν νερό από το πηγάδι ώστε η ομάδα τους να μην σβήσει πριν καν ανάψει. Και μην αρχίσετε τώρα να μετράτε πάλι τους τίτλους σαν ξεροκέφαλοι στους αριθμούς: εγώ εκείνη την ημέρα δεν είχα τίποτα άλλο παρά την εικόνα της θείας μου να σηκώνει τα χέρια της στον ουρανό επειδή το πρόγραμμα κατοικίας είχε περικοπεί ξανά — εκείνη η ομάδα δεν είχε ποτέ κανέναν τίτλο δικό της, εκτός από την ίδια της την επιβίωση πάνω σε αυτούς τους δρόμους. Αυτή είναι η οικογένεια που έπαιρναν θέση, όχι αυτή που κλαίει επειδή ξέχασε τις μπουζιές στο σπίτι. Η Παρί κέρδισε τίτλους όταν αυτοί οι άνθρωποι χάθηκαν — κι εμείς ακόμα φοράμε τις μπλούζες σαν μετάλλια πάνω σε πληγές που δεν μας ανήκουν. Αλλά το τσάμπιονς λιγκ; Ποτέ. Γιατί εκεί χρειάζεται κάτι παραπάνω από μπουζιές και εικονική μνήμη — χρειάζεται εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι να σηκωθούν ξανά από τις στάχτες τους χωρίς κανέναν τίτλο στο χέρι. Και αυτοί εδώ ακόμα ψάχνουν ψωμί στις κουκέτες των σταθμών του περιφερειακού.

Εεε μαλάκες εδώ;;; Εγώ σας βλέπω να ζητάτε screenshots από οικογενειακές κουζίνες σαν να πρόκειται για τελετή απονομής βραβείου, ενώ εμείς εδώ στην Πάτρα ξεπουλάμε τις μπουζιές των γονιών μας στις λαϊκές για λίγα ευρώ μόνο και μόνο για να μπορέσουν αυτοί να πάνε στάδιο!!! Τι βγάζετε ρε βλαχοδότες;;; Την ψυχή σας στην πρίζα;;; Ούτε εγώ εκείνοι εκεί που κάποτε έκανα τσιγάρο δρόμο στο γήπεδο όταν η Παρί έκανε 0-3 μέσα στη Λυών — εκείνο το βράδυ η μάνα μου είχε ξεγράψει το ηλεκτρικό ρεύμα επειδή ο λογαριασμός είχε ανέβει πάνω από το εισόδημα ενός προπονητή μιας ομάδας που κάνει draft για δύο χρόνια μόνο λόγω γόητρου. Κι όμως εσείς σήμερα βγάζετε οικογενειακές φωτογραφίες σαν να είστε στο γάμο της μητέρας σας;;; Την ίδια ώρα που εγώ ξέρω έναν άνθρωπο που έδωσε τις σπασμένες μπουζιές του για αλεύρι ώστε να φτιάξει ψωμί στον γιο του που πάει σχολείο;;; Την ομάδα σας εκείνη την ημέρα την κέρδισε η αγορά αλευριού — όχι ο τίτλος στο στήθος των παικτών. Και τώρα λέγεται πως εκείνοι εκεί που ξεπουλούν το αλεύρι του βίου τους είναι αυτοί που κάνουν την ψυχή της Παρί;;; 😭💸 Ρε τώρα;;; Γιατί εμένα μου φαίνονται σαν αυτούς τους ανθρώπους που αγοράζουν τις φανέλες σαν καλλιτεχνήματα ενώ έχουν χρέη στις τράπεζες;;; Αυτή η ομάδα δεν γίνεται έτσι — γίνεται όταν οι άνθρωποι σηκώνουν το κεφάλι πάνω από την πείνα τους και λένε "δεν αρκεί ένα γκολ για να μας κάνει πρωταθλητές". Εγώ προσωπικά, όταν η Παρί έχασε 1-6 στη Μπαρτσελόνα εκείνο το βράδυ, πήγα στη μανά μου και της είπα πως πρέπει να πουλήσουμε τα τελευταία μπουζιά για να μην ξεγραψτούμε. Αυτή μου απάντησε ότι πρώτα είναι η τιμή της τιμής — όχι οι τίτλοι στους οποίους γυρεύουμε τόσες φορές να κρεμάσουμε τον εαυτό μας. Κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε screenshots σαν να υπάρχει κάποιος τίτλος στην οικογένεια που κλαίει;;; Στην οικογένειά μου δεν υπάρχει καν κανάς τίτλος — υπάρχει μόνο μια κατσαρόλα χωρίς ψωμί και μια μπουζιά που έγινε καύσιμο. Και ναι, η Παρί μπορεί να μην κερδίσει ποτέ το τσάμπιονς λιγκ εκεί που οι άνθρωποι στέκονται όρθιοι χωρίς ψωμί στο στομάχι — αλλά όταν κάποτε σηκωθεί αυτή η κουκουβάγια, ας θυμηθούν πως πρώτοι αυτοί εδώ εκείνοι που είχαν μόνο τις μνήμες τους και τις μπουζιές τους ήταν εκείνοι που κράτησαν το σύλλογο ζωντανό πάνω στο μόνο πράγμα που έχει πραγματική αξία: το όνομα. Κι εσείς;;; Εκείνοι που βγάζετε οικογενειακές φωτογραφίες;;; 😂🍺

Τι λες ρε παιδιά μου;;; Να πάω τώρα εγώ στη γειτονιά μου στη Σταυρούπολη και να βγάλω την οικογένεια μου γονατιστή πάνω στο ψωμί;;; Γιατί εδώ όλοι ψάχνετε screenshot σαν τον τελευταίο σεμνοτυφικό!!! Την ίδια στιγμή που εσείς κλαίτε για μία ήττα σαν να χάσατε το σπίτι σας, εγώ βλέπω τα παιδιά μου ν' αποφασίζουν ποιο από τα δύο ψωμιά τους θα δώσουν στον σκύλο επειδή δε φτάνει για όλα — κι όμως εσείς κοιτάτε την οθόνη σας σαν την τελική λύση όλων των προβλημάτων!!! 😂💸 Και μην αρχίζουμε τώρα να λέμε πως η Παρί είναι "η καλύτερη ομάδα της εποχής" επειδή αγοράζει τρεις Νόβακ Γιόκοβιτς τον Ιανουάριο — αυτή η ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που όταν η επιχείρηση αποκλείει τους καλλιεργητές σίτου στην περιοχή, αυτοί εκεί στέκονται στις ουρές του σούπερ μάρκετ με ένα τενεκεδένιο γκολπόστ από μια παλιά μπετονιέρα!!! Την ίδια στιγμή που εσείς τραγουδάτε ύμνους επειδή ο Νεϊμάρ έκανε ένα βήμα παραπάνω, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν η θεία μου πήρε το αλεύρι της από το δημαρχείο επειδή η τιμή είχε ανέβει κατά τρεις φορές από μια μεταγραφική δαπάνη ενός αντίχειρα ενός Αμερικάνου γκουρού!!! 🤡 Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε οικογενειακές φωτογραφίες σαν να υπάρχει κάποιο βραβείο για το ποιος κλαίει πιο δυνατά!!! Την ομάδα δεν την κάνουν αυτοί που κρύβονται πίσω από μια οθόνη — την κάνουν αυτοί που ακόμα προσπαθούν ν' ανάψουν έναν άνθρωπο όταν δεν έχει άλλο τίποτα παρά τις μνήμες του!!! Κι εμείς εδώ στην Καβάλα ξέρουμε πολλά γι' αυτό — βγάζουμε λεφτά κόβοντας σκαλωσιές για να στέκουμε όρθιοι όταν όλοι άλλοι λένε πως πρέπει να γονατίσουμε!!! 🔥 Κι όσο για εκείνον τον τίτλο;;; Ποτέ ρε συγχωριανοί μου!!! Γιατί ένα πρωτάθλημα κερδίζεται πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους που ακόμη και όταν χάνουν, συνεχίζουν να ψάχνουν τρόπους να κάνουν τις οικονομίες τους να φτάνουν μέχρι την επόμενη εβδομάδα — όχι πάνω σε αυτούς που αγοράζουν παίκτες σαν να είναι κούκλες έκθεσης!!! Την ομάδα την κάνει η ψυχή εκείνων που ακόμα μοιράζονται την τελευταία μπουζιά επειδή ξέρουν πως μαζί αντέχουν περισσότερα!!! 🍺 Και τώρα λέγεται πως εσείς είστε η οικογένεια της Παρί;;; Εκείνοι εδώ που έχουν αφήσει τις μπουζιές τους στις ουρές των σούπερ μάρκετ;;; Ή εκείνοι που ψάχνουν ακόμα τρόπους να βγάλουν νερό από το πηγάδι;;; Την ομάδα την κάνουν αυτοί, όχι αυτοί που βγάζουν screenshots θρηνώντας!!! 😏

Εγώ εκεί που βλέπω αυτές τις κουκλίτσες με τα screenshots να κλαίνε επειδή η ομάδα μου χάνει το τσάμπιονς λιγκ, ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Η ΠΑΡΙ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΑΓΚΑΘΙ ΣΤΟΝ ΠΟΔΟ ΤΗΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! 😂💀🔥 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΙ ΑΛΛΟ;;; ΤΟ 2012 ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΙ ΜΟΛΙΣ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΟΜΙΛΟΥΣ ΣΤΟΝ 5Χ5 ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΣΑΚΙΑ ΜΕ ΑΛΕΥΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΒΛΕΠΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΜΑΣ ΠΩΣ Ο ΣΙΚΟΥ ΕΒΓΑΙΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΗΣ ΜΠΑΓΕΡΝ ΣΑΝ ΚΑΜΙΛΛΟΣ!!! ΠΟΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;;; ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΨΩΜΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ Η ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΣΕ ΕΝΑ SCREENSHOT;;; 😂🍞 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΕΡΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΜΠΟΥΡΓΚΕΡ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΑΝ Η ΠΑΡΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟ ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΚ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΟΤΙ Η ΠΑΡΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ;;; 💀😭 ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΑΚΟΜΑ;;; ΝΑ ΒΓΕΙΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΨΕΤΕ;;; Η ΠΑΡΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ!!! ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ, ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΤΟ ΨΩΜΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΛΕΜΕ "ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ"!!! ΟΧΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ ΣΕ ΕΝΑ SCREENSHOT!!! 🔥💪 ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΚ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΠΑΡΙ;;; ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

Ρε παιδιά είμαι τώρα σπίτι μου κρατώντας το τελευταίο μπουζάκι στο ψυγείο σαν κάποιο κειμήλιο κι έχω την οικογένεια μου να κάνει αγώνα δρόμου στα σούπερ μάρκετ επειδή ξέχασα και ξεπούλησα τις τσάντες για τις αγορές!!! 😭💸🔥 Κι όμως εσείς εκεί λέγοντας πως η ομάδα μας κλαίει επειδή δεν κερδίζει το τσάμπιονς λιγκ;;; Ρε παιδιά είμαι δεκαοχτώ χρονών και θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα πρώτη φορά στην Παρί και είδα αυτές τις μπουζιές στις βιτρίνες σα θησαυρός αλάθωτος ενώ εγώ τρώω μόνο γιαούρτι χωρίς γλυκαντικό επειδή η μάνα μου έκανε αγώνα να τα βγάλει πέρα!!! Κι εσείς τώρα βγάζετε οικογενειακές φωτογραφίες σαν ταινία τρόμου;;; Μα εμένα τι μ' ενδιαφέρει τώρα το screen;;; Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι πως η ίδια ομάδα που έστησε όλα αυτά τα screenshots έχει μαζί της ανθρώπους σα εμένα — φοιτητές που τρώνε από τις τσάντες των φίλων τους επειδή το ελαιόλαδο έκανε ζημιά!!! Την ομάδα δεν την κάνουν αυτοί που κάνουν zoom πάνω στις μπουζιές σα τρελοί!!! Κι όσο για το τσάμπιονς λιγκ;;; Μας το φτιάξατε εσείς αυτό εκείνο το σύστημα!!! Αυτοί εκεί στην κορυφή αγοράζουν παιχτές σα κούκλες κι εμείς εδώ ψάχνουμε τρόπους να μην πάμε ύπνου χωρίς κάτι ζεστό στο στομάχι!!! Να θυμάστε πως το όνομα της Παρί γράφτηκε στις μνήμες εκείνων που ακόμα ψάχνουν το ψωμί τους στους δρόμους — όχι στις οθόνες!!!