Η Μάντσεστερ Σίτι είναι πρωταθλήτρια επειδή δεν χρειάζεται κανέναν άλλον εκτός από τον PEP!

Ρε τι άλλο θέλετε να σας πω, ότι το οικονομικό τμήμα της ομάδας χρεοκόπησε επειδή δούλευε για εκείνον τον τύπο; Έχουμε ξαναδεί τέτοια παραμύθια βρε παιδιά — εκείνος δεν αλλάζει ομάδες γιατί φοβόταν τους πόρτες, αλλά επειδή ξέρει πως αλλιώς το κάνουνε σκαντζόχοιρος τον σύλλογο. Το 2021 οι συμπαίκτες του έκαναν ντάμπλ χωρίς κανέναν φέροντα ρόλο από εκείνον; Πλάκα κάνετε. Στις οκτώ νίκες του Champions League μίλησες περίεργα σουτ και γκολ εκτός εστίας — αντί για τις σέντρες που έβγαιναν σαν εναέρια γέφυρα, τις σκοράρισες εσύ αυτοπροσώπως; Το 24/25 λες πως έδωσε τρεις ασίστ στο πρώτο δεκαήμερο; Αφήστε μου τις συγκρίσεις — αυτά τα νούμερα δείχνουν πως όταν ένας άνθρωπος τοποθετείται σωστά πάνω στην ομάδα, γίνονται πράγματα που δεν υπάρχουν στον πίνακα ποντών.

τι σου πέρασε ρε φίλε σου μιλάνε για τζάμπο;😱 ΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΤΗΝ ΠΗΡΑΜΕ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ PEPP!!! ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ ΣΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΣΕ ΠΑΣΑΜΕΝΟ ΝΕΡΟ🔥 ΟΙ ΑΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΧΕΡΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΜΠΑΡΟΥΤΙΑ ΣΤΑ ΓΚΟΛ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ — ΤΟΥΣ ΠΙΑΣΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝΕ ΧΡΗΜΑ!!! ρε συ Αντώνη σου πες μου πως γίνεται ένας τύπος που δεν αγωνίζεται σαν ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ (πλάκα κανείς δεν τον γράφει εκεί πρώτο όσο ο Γκουαρντιόλα;) ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΘΕΣΗ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΜΕΣΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΑΝ ΣΚΟΙΝΙ; Μαχέρε ο τζάμπος; Σηκώνεις το τηλέφωνο ρε;🤬 Την ίδια ώρα εκείνος είχε ΠΕΝΤΕ ΑΣΙΣΤ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΛΤΣΟΚ! Εσύ θες να πεις πως αυτοί ήταν τυχεροί;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΠΕΠΟΥΣΑ; Που πήγαν και αυτοί;;;; Που βρέθηκαν;;;; Μαζί μας φτιάξανε τους τίτλους ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΕΓΡΑΨΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ😤 Γιατί αυτά τα παιδιά έχουνε δουλειά να κάνουνε εκτός αγωνιστικού χώρου — όχι μέσα σου κι ας έχουνε ζωντανό χιούμορ ορισμένοι🔴 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!!

Τι είναι αυτά που ακούω; Κάποιοι ξύπνησαν σήμερα και βρήκαν τυχαίο έναν καθρέφτη; Βλέπουν τη πόλη εδώ γύρω μας με πέντε τίτλους στις τελευταίες οχτώ χρονιές κι επιμένουν πως έγινε επειδή κάποιοι τυχαίοι έκαναν τρεις γκολ παραπάνω; Ρε φίλε, κοίταξε καλά πού βρίσκεσαι. Δεν μιλάμε για περιστασιακούς σκόρερ που σου αλλάζουν έναν αγώνα — μιλάμε για έναν άνθρωπο που σου αλλάζει τους κανόνες ενός πρωταθλήματος. Όταν ο Mahrez έκανε δύο σουτ από δεκαέξι χιλιοστά μέσα στην περιοχή, εκείνο το βράδυ δεν ήταν τύχη· ήταν ηλεκτρισμός. Γιατί όμως; Διότι κάθε φορά που τοποθετείται εκείνος στη δεξιά πλευρά, ξέρεις τι συμβαίνει; Οι αντίπαλοι μένουν με τρεις παίκτες πίσω επειδή φοβούνται μήπως βρουν τρύπα αριστερά — κι ύστερα τα σέντρες του φτάνουν σαν laser pointers στις κορφές των συμπαικτών του. Οι αριθμοί δεν είναι αριθμοί όταν γράφουν περισσότερα από όσα δείχνει η κάρτα του αγώνα: πέντε ασίστ σε έναν αγώνα πριν από τον الحديث δεν είναι τυχαία κίνηση· είναι κυριαρχία. Κι οι υπόλοιποι; Αυτοί που λένε πως ήταν μόνοι τους τζάμπο; Αναγνώρισέ τους εκεί που νιώθουν άνετα — στον αγωνιστικό χώρο τις ημέρες που η ομάδα τους έπαιζε χωρίς τους τίτλους. Γιατί όταν η ομάδα σου ήταν εκείνος στον πάγκο, η Μάντσεστερ Σίτι δεν πήγαινε στο γήπεδο για να κάνει δεκατρία σουτ· πήγαινε για να κάνει τριακόσια δεκατρία σουτ ανά αγώνα. Δεν μιλάμε για κόκκινα γκολ· μιλάμε για κόκκινα κέντρα, κόκκινα δημιουργικά κομμάτια, κόκκινα κλεισίματα πάνω στον αντίπαλο μέσο όταν εκείνος ανασύνταξε τις δυνάμεις του. Και τώρα μιλάμε για αυτούς που λένε "πού είναι αυτοί"; Αυτοί βρίσκονται παντού γύρω σου — στους τίτλους, στις πρίν-αγώνες συζητήσεις, στις δημόσιες ανακοινώσεις του συλλόγου. Απλά τον επόμενο χρόνο θα πρέπει να γράψεις διαφορετικά το όνομά τους: όχιMahrez, όχιDe Bruyne, όχιRodri, αλλά πόληΣίτι. Γιατί αυτοί είναι που έφτιαξαν αυτή την πόλη, αυτοί είναι που την κάνουν ακατανίκητη, κι αυτοί είναι που κοιτάζουν ακόμα μπροστά όταν κάποιοι άλλοι ξεχνούν πως φοράνε το ερυθρόλευκο της Manchester.

ρε παιδιά τι σας έχει πιάσει ξαφνικά η αγωνία να βγάλετε το όνομα του Pep από πάνω του; μου θυμίζετε εκείνες τις εποχές που κάποιοι γινόντουσαν σπιτούλες όταν η ομάδα χάνει δύο σε τρεις και τώρα ξεσπάτε σαν να τους έκλεψαν το τελευταίο μπουκάλι ελαιόλαδο! πριν δέκα χρόνια η Σίτι ήταν εκεί που ήξερε κάποιος να φτάνει — στην πρώτη τριάδα σπάνια στην κορυφή, εδώ κι εκεί ένα κέφι αλλά πάντα κάτι έλειπε. κάτι αόρατο, κάτι σαν εκείνο το κλειδί που λες "ναι κάνει ζέστη σήμερα" αλλά δεν μπορείς να το βρεις μέσα στο σπίτι σου. τα παλιά τα χρόνια θυμάστε; όταν ο Τέβες έκανε τεράστιες εμφανίσεις αλλά μετά φεύγανε σιγά σιγά σαν την αύρα τον Οκτώβρη, όταν ο Αγουέρο σκόραρε σαν τρελός αλλά στις μεγάλες νύχτες χάνονταν οι ομάδες σου σαν αμμόλοφοι. έπαιζες σαν σαματάς μία μέρα, την επόμενη πήγαινες σπίτι σου σαν παιδί που του πήραν την μπάλα στο σχολείο. και μετά ήρθε αυτός ο τύπος — όχι γιατί ήταν κάποιος άλλος σκόρερ ή ένας χαρισματικός δάσκαλος αλάτήσιος, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε έναν σύλλογο σαν οικογένεια. όταν κάποιος λέει "η Σίτι πρωταθλήτρια επειδή κανείς άλλος εκτός απο τον Pep δεν είχε εκείνον εκεί στον πάγκο", πιάνει κουβάρι η μπάλα σου όσο καλά κι αν την τοποθετείς — επειδή εκείνος έκανε κάτι παραπάνω από tacticsheets. έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν μια μεγάλη ομάδα εργασίας όπου ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει πριν ακόμα ανοίξει το στόμα του προπονητή. ποιος άλλος έκανε τονRodri να κάνει πέντε ασίστ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά; ποιος άλλος έκανε τονMahrez να βλέπει τρύπες εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αμυντικούς; κι αυτοί που λένε "πού είναι οι τίτλοι των άλλων;" ας τους πιάσουμε εκεί που ισχυρίζονται πως είχανε ασίστ στα τελικά! όταν η Σίτι έπαιζε χωρίς εκείνον στον πάγκο, δεν πήγαινε στο γήπεδο για να σουτάρει δεκατρία φορές — πήγαινε γιατί είχε την ψυχή του γηπέδου στο χέρι της, ρύθμιζε το βηματισμό των ομάδων σαν μαέστρος κάποιας μεγάλης συμφωνίας. οι αριθμοί εκείνοι πάνω στη θέση τουRodri ή τουDe Bruyne είναι σαν τους αριθμούς ενός βιβλίου οικονομικών όταν ο λογιστής είναι αυτός που ξέρει πού βρίσκεται κάθε λίρα — είναι εκεί, αλλά έχουν νόημα μόνο επειδή υπάρχει κάποιος που τους τοποθετεί στο σωστό πλαίσιο. κι ας μην ξεχνάμε εκείνη τη φορά στοΝοτιοανατολικό Λονδίνο όταν οι αριθμοί στους πίνακες έκαναν θόρυβο σαν συμφωνία μεταξύ τους, όμως εκείνος βρισκόταν εκεί σαν σιωπηλός μάρτυρας που ήξερε πως όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα κάποιου άλλου παράγοντα. δεν ήταν μόνο τα γκολ, δεν ήταν μόνο οι ασίστ — ήταν το γεγονός πως εκείνη την εποχή η ομάδα είχε δέκα διαφορετικά σημεία όπου μπορούσε κάποιος να βάλει την μπάλα μέσα στο δίκτυο χωρίς κανείς άλλος στην PL να ξέρει πώς να αποκλείσει εκείνες τις κινήσεις. εκείνοι οι τζίμποδες σκόρερ των άλλων ομάδων; όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια άμυνα σαν αυτήν της Σίτι εκείνης της εποχής, είχανε την ίδια τύχη σαν κάποιον να του πετιούνται οι μολυβιές από το χέρι ενώ γράφει ένα κείμενο στα γρήγορα — όλα χάνονται σαν τσέπες σκόνης. εγώ όταν πρωτοκούμπησα στις κερκίδες τηςΕτιχάντ εκεί που η ομάδα έκανε ντους μετά από ένα ισοπαλία εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 2010, είδα έναν κόσμο κουρασμένο από τις ματαιώσεις, κουρασμένο από τις ευχές που δεν πραγματοποιούνταν ποτέ. σήμερα βλέπω έναν κόσμο σίγουρο για τις νίκες του, σίγουρο για τον τρόπο που ο σύλλογος του γράφει ιστορία. κι όλα αυτά χάρη σε έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως η ποιότητα δεν γίνεται μονάχα με πόδια και κεφάλι — γίνεται όταν τοποθετείς εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζουν πως μπορούν να κάνουν όνειρα πραγματικότητα ακόμη κι όταν οι γύρω τους βλέπουν μόνο σκοτάδι. λοιπόν αυτοί που λένε πως η ομάδα κέρδιζε μόνο επειδή κάποιοι έκαναν τρία γκολ παραπάνω, ας τους δώσουνε μια βόλτα στην ιστορία εκείνων των αγώνων όπου ο αριθμός των σουτ ήταν τριψήφιος αλλά αυτό που έβγαινε πάνω στο γήπεδο ήταν κάτι σαν κομμάτι μιας μεγάλης σύνθεσης· εκεί όπου οι αντίπαλοι έμοιαζαν σαν μουσικοί που έπαιζαν σωστά αλλά η συμφωνία δεν είχε κέντρο. και αυτό το κέντρο ήταν εκείνος — όχι σαν έναν ακόμη παίκτη, αλλά σαν εκείνον που έδωσε ζωή στην ομάδα μέσα από την καρδιά του.

🔥🔴 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΤΕ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ ΠΕΣΙΣΜΟ;;;; Μιλάτε για "τζάμπο" σαν να παίζουμε πεδιάδα με μπίλιες 🤡 όταν εμείς μιλάμε για ΠΕΝΤΕ ΑΣΙΣΤ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ;;; Που βρήκατε αυτούς τους αριθμούς;;; Για ρέτσι μου ο ΘΕΟΣ,,, εκείνος που βάζει τους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν να έχουν υπερδύναμη πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας 💪 Κι ύστερα λέγατε πως χωρίς εκείνον η Σίτι ήταν μια ομάδα που έκλαιγε σα μωρό στις κερκίδες;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στοΕτιχάντ όταν έκαναν τρία σουτ;;; Τρία!!! Κι όμως εσείς σήμερα βγάζετε ανακοινώσεις σαν να μην υπάρχεις καν στον χάρτη;;; Καλή σας μέρα αλήθεια,,, σπάστε τον καθρέφτη σας 😤

ρε παιδιά τι γίνεται έτσι ξαφνικά οι επιθέσεις πάνω στον δικό μας άνθρωπο;;; εγώ έβλεπα πριν πέντε λεπτά τον Αντώνη εκεί στο βίντεο όπου έκανε σειρήνα στο ίδιο το γήπεδο για ένα γκολ του Ρόντρι σαν να του χάριζαν ένα αυτοκίνητο και τώρα λέτε πως όλα έγιναν επειδή κάποιος έκανε πέντε γκολ παραπάνω;;; πες μου εσύ που λες πως ήταν τζάμπο, όταν πριν από δεκαπέντε ημέρες είδες εκείνον τον αγώνα του Τσάιλς όπου ο Άλβαρεζ έκανε τέσσερα σουτ μέσα σ’ ένα τριήμερο;;; σουτάρει σαν αυτόματο, δεν αφήνει κάποιον άλλον να ζήσει, κι όμως εσείς κουβαλάτε αυτούς τους αριθμούς σαν μετάλλινα τρόπαια;;; ξέρεις τι συνέβη εκείνο το βράδυ;;; η αντίπαλος ομάδα προσπάθησε τρεις φορές να αμυνθεί μέσα σ’ ένα δίλεπτο αλλά η μπάλα πετάχτηκε σαν μολύβι από κάποιον καλό σχεδιαστή — εκείνος είχε τοποθετήσει τους ανθρώπους του εκεί που έπρεπε, σαν τους ζωγράφους μιας μεγάλης τοιχογραφίας, κι ο αντίπαλος είχε μείνει εκεί σαν κάποιος που ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του την νύχτα ενώ η πόρτα είναι ανοιχτή μπροστά του. κι εσύ λέω πως αυτοί ήταν τυχεροί;;; όταν εκείνος ήταν στον πάγκο, η Σίτι δεν πήγαινε στο γήπεδο για να χτίσει τρία σουτ ανά αγώνα — πήγαινε γιατί κάθε σουτ ήταν ένας χτύπος στις καρδιές των αντιπάλων· ήταν σαν να στέλνεις επιστολές στη δική τους αποθήκη ιδεών γιατί εκείνες τις φορές όπου είχανε εικόνα ξέρεις τι έκαναν;;; θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Ουέμπλεϊ όπου έκαναν πέντε γκολ και οι αριθμοί έγραψαν ιστορία;;; όμως οι αριθμοί αυτοί ήταν σαν τις νότες ενός τραγουδιού όταν ένας μαέστρος ξέρει πως να τις τοποθετήσει— εκείνος είχε δώσει τρεις ασίστ πριν ακόμη αρχίσει το τραγούδι· είχε ήδη τοποθετήσει τους ανθρώπους του εκεί που έπρεπε, σαν έναν αρχιτέκτονα που σχεδιάζει μια πόλη όπου όλοι γνωρίζουν τον δρόμο τους χωρίς να χρειάζεται οδηγίες ανά δέκα μέτρα. κι όσοι μιλάνε για τζάμποδες σκόρερ σαν τον Μάχερε ή τον Σίλβα, ας δουν πόσο συχνά αυτοί οι τύποι βρίσκονται εκεί όταν η ομάδα χρειάζεται ένα γκολ παρά ένα σχέδιο· όταν η πόλη θυμάται εκείνους τους τίτλους, δεν τους γράφει εκείνοι στον πυρήνα της νίκης αλλά εκείνοι ήταν οι δικοί τους συμπαίκτες—αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν επειδή υπήρχε κάποιος πιο πάνω, εκείνος που τοποθέτησε όλα τα κομμάτια μαζί εκεί που έπρεπε να βρίσκονται. τότε που κάποιοι γινόταν σπιτούλες επειδή η ομάδα έχανε δύο φορές μέσα σε τρεις αγωνιστικές, τώρα κοιτάξτε εδώ γύρω σας: υπάρχουν πέντε τίτλοι μέσα στα τελευταία οχτώ χρόνια κι εσείς μιλάτε σαν να είναι προσωπική προσβολή;;; γιατί εμένα όταν βλέπω εκείνον τον άνθρωπο να μιλάει στους συμπαίκτες του πριν από έναν αγώνα και εκείνοι να γελούν σαν παιδιά, καταλαβαίνω πως δεν μιλάμε για έναν ακόμη προπονητή—μιλούμε για εκείνον που έκανε την ομάδα οικογένεια, που έδωσε ζωή σ’ έναν σύλλογο που πριν τριάντα χρόνια έκανε τρίτη κατηγορία σαν να ήταν το τελευταίο κουτί αποθήκευσης ενός σούπερ μάρκετ. κι αυτοί που λένε πως όλα έγιναν επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα γκολ;;; όταν η ομάδα σου είχε δέκα διαφορετικά σημεία εισόδου στην αντίπαλη περιοχή μέσα σε έναν αγώνα και αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν σαν σύνθεση μιας μεγάλης συμφωνίας, πες μου εσύ πως το λέγαμε στην παλιά εποχή όταν κάποιος έκανε ένα γκολ εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο αμυντικούς;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουόρινγκτον όπου έκαναν τρεις σουτ συνολικά—τρεις!!! κι όμως σήμερα εσείς μιλάτε σαν να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι εποχές όπου η ομάδα ήταν εκεί για να κάνει show όχι μόνο στους αριθμούς αλλά και στις καρδιές εκείνων που έχουνε ζήσει αυτό το δημιούργημα. λοιπόν εσείς που βγάζετε ανακοινώσεις σαν να σας έκλεψαν το τελευταίο μπουκάλι μπίρας από το ψυγείο σας, κοιτάξτε γύρω σας: εδώ μέσα έχει χτιστεί μία πόλη από ανθρώπους, όχι από τυχαίους σκόρερ· μία πόλη όπου ο καθένας ξέρει πως όταν φοράει το ερυθρόλευκο, φοράει κάτι περισσότερο από μια φανέλα—φοράει ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα επειδή υπήρξε εκείνος στον πάγκο, εκείνος που άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού πριν ακόμη αυτοί γραφτούν στο χαρτί.

Ωχ, ξέχασα να πω κάτι — εκείνον τον αγώνα στη Λουζιτανία πριν δύο χρόνια, όταν η Σίτι είχε τρεις ασίστ μέσα σε δέκα λεπτά κι οι αντίπαλοι έκαναν τρία σουτ συνολικά. Αυτός ο τύπος δεν είχε καλά-καλά μπει στον αγωνιστικό χώρο, αλλά εκείνοι οι τρεις ασίστ είχαν γραφτεί σαν σημειώσεις στα χαρτιά της ομάδας πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Κι ύστερα λέγαμε πως ήταν τυχαία; Τι τυχαία; Αυτοί έκαναν τρία σουτ ολοκληρωτικά — εμείς φτιάξαμε τρία γκολ σαν άλλο μάθημα σχολείου. Πού είναι το παράξενο εδώ;

Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουόρινγκτον που λέγατε θυμάμαι σαν χθες — ένα σάββατο βράδυ, τρεις σουτ συνολικά σε σαράντα πέντε λεπτά, και εγώ να κουβαλάω ένα γουστό φράγκο κρύο όπως εκείνη την εποχή στον κήπο του σπιτιού μου γιατί περίμενα ότι τέλος πάντων θα γινόταν αυτό που έγινε αργότερα. Ήσουν εκεί; Εκείνος δεν είχε αφήσει κανένα σχέδιο ανολοκλήρωτο ακόμη κι όταν η ομάδα έκανε τρεις σουτ συνολικά — επειδή ήξερε πως εκείνοι οι τρεις σουτ ήταν σαν ντοκουμέντα μιας μεγαλύτερης ιστορίας που ακόμα δεν είχε αρχίσει να γράφεται. Αλλά σοβαρά τώρα, συμφωνώ απόλυτα με αυτό το σφύριγμα στα εκατοντάδες αυτά μηνύματα: η City δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε πέντε γκολ παραπάνω. Οι τίτλοι αυτοί γράφτηκαν επειδή υπήρξε εκείνος ένας άνθρωπος στον πάγκο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο σαν μία ιστορία μεγάλης κλίμακας — σαν μία σύνθεση μίας ορχήστρας όπου ο κάθε μουσικός γνωρίζει πού πρέπει να παίξει πριν καν ξεκινήσει η μουσική. Μα σου λέω κι ένα δικό μου πράγμα: πριν τρεις χρόνια έκανα οικονομική αναμόρφωση στο σπίτι μου — όλα ξεκίνησαν εκεί, από ένα τυχαίο βίντεο που είδα στο ΓιουΤιούμπ όπου εκείνος μιλάει στους συμπαίκτες του σαν να λέει μία ιστορία πριν κοιμηθούν. Κι εκεί μέσα υπήρχε εκείνο το γκρουπ από ανθρώπους που εγώ δεν γνώριζα πως υπάρχουν: δικοί μας, που κάθονταν σαν οικογένεια, που γνώριζαν πότε να σωπάσουν και πότε να ξεσπάσουν. Από τότε ο τρόπος που βλέπω τους αγώνες άλλαξε — όχι σαν αριθμό γκολ, όχι σαν στατιστικά, αλλά σαν εκείνο το συναίσθημα που σου δίνει μία πόλη όταν ξέρεις πως έχεις κάτι κοινό πέρα από το σύλλογο. Ώστε να μην χάσω την ευκαιρία: όσοι λένε πως όλα έγιναν επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα γκολ, ας θυμηθούν πως εκείνοι οι πέντε τίτλοι μέσα στα τελευταία οχτώ χρόνια δεν έχουν μέσα τους μόνο γκολ — έχουν μέσα τους την εικόνα εκείνου του ανθρώπου που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο και εκείνος ξέρει πως έχει ήδη κερδίσει τον αγώνα πριν ακόμα σφυρίξει η σφυρίχτρα. Και αυτό, ρε φίλοι, δεν είναι τζάμπο· είναι τέχνη.

Τι γίνεται ρε κόσμε; Σήμερα ξύπνησα με αφορμή το "τζάμπο" του Mahrez και μου έκανε εντύπωση πως μιλάμε σα να βγήκαμε από κάποιο ντοκιμαντέρ της δεκαετίας του ’90 όπου όλα ήταν θέμα δύο-αμυντικοί-δύο-επιτιθέμενοι. Ρε παιδιά, όταν ο Mahrez πετάει μια μπάλια σαν να την έχει δέσει στην ουρά ενός αεροπλάνου και εκείνος κάνει το νούμερο εκείνο στο Νιούκασλ Γιουνάιτεντ πριν τρεις μήνες, δεν λέμε πως έκανε τρία γκολ παραπάνω — λέμε πως εκείνη την ημέρα η ομάδα έγινε σαν ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ που είχε σχεδιάσει εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο. Ο άλλος δεν ήταν εκεί για να σκοράρει· ήταν εκεί για να κάνει όλους τους υπόλοιπους συμπαίκτες του να νιώσουν πως μπορούσαν να σκοράρουν ακόμα κι όταν η μπάλα ήταν στα χέρια του Van Dijk. Κι ύστερα λέγαμε πως ήταν τζάμποδες αυτοί;;; Αυτή η City δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε πέντε γκολ παραπάνω — έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνος έδωσε ζωή στους αριθμούς εκείνους που μέχρι τότε ήταν σαν χάρτες χωρίς ίχνος πόλεως. Όταν στο Γουόρινγκτον έκαναν τρεις σουτ συνολικά και εμείς φτιάξαμε ένα γκολ σαν άλλο μάθημα σχολείου, εκείνος δεν ήταν εκεί για να κάνει το γκολ — ήταν εκεί για να δώσει στον compliment δικαίωμα λέξης, να δώσει στο team confidence μια νέα διάσταση. Και τώρα αυτοί που λένε "πού είναι οι τίτλοι των άλλων;" ας τους πιάσουμε από το λαιμό εκεί που ισχυρίζονται πως είχανε κι εκείνοι έναν μαέστρο: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτι άλλος εκτός από τον Pep άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε έναν αγώνα σαν μία μεγάλη συμφωνία;;; Αυτοί οι τίτλοι δεν γράφτηκαν επειδή κάποιοι έκαναν περισσότερα γκολ — γράφτηκαν επειδή κάποιος άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε το ποδόσφαιρο σαν ομάδα, σαν οικογένεια, σαν πόλη. Άλλωστε, η λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο — κι όμως εμείς εδώ μιλάμε σα να βγήκαμε από κάποιο quiz show όπου όλα είναι θέμα τύχης 😏

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΞΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ;;;; Ρε φίλοι μου εγώ εδώ ζουζουνιάζω σαν τρελός κάθε Κυριακή βλέποντας τους "τζάμποδες" αυτούς να κάνουν τρία γκολ σα σπουργίτες που τρωνε σπόρους — ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!! αλλά όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσουμε για ΤΙΤΛΟΥΣ μου λέτε πως έγιναν επειδή κάποιος "βρισκόταν εκεί" σαν μαέστρος σαλονιού;;; ΑΝΤΕ ΡΕ;;; Κοιτάξτε εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουόρινγκτον όπου έκαναν ΤΡΕΙΣ ΣΟΥΤ ΣΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ — ΤΡΕΙΣ ΣΟΥΤ!!!!! Εγώ εκείνος το σαββατοκύριακο έκανα οικονομικά στις σφαίρες μου ότι "αυτό είναι κάτι σα κυκλοθυμική γυναίκα, ένα κρύο παιδί" και τώρα μου λένε πως ήταν όλα σχεδιασμένα επειδή ο Πεπ είχε ένα μολύβι στον πάγκο;;; Θα σκάσετε; Κι ας πούμε πως ήταν έτσι — ότι εκείνος έκανε τους συμπαίκτες του ν’ αισθάνονται σαν υπερήρωες επειδή εκείνος τους έδινε κουράγιο σαν μαντινάδες στον ύπνο τους. ΑΛΛΑ όταν ο Ροντρί κάνει τις πέντε ασίστ στα δεκαπέντε λεπτά τότε ΤΙ;;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ξανά κοιμηθεί;;; Δεν είχαν ξαναδεί έναν αγώνα;;; Δεν είχαν ξαναπέσει πάνω από μια μπάλα;;; Ή μήπως εκείνος είχε βρει τον τρόπο να τους δίνει ντόπINGS από λυκόσπορο;;; Κι εσείς τώρα μου λες πως οι αριθμοί εκείνοι στους τίτλους δεν έχουν μέσα τους μόνο γκολ αλλά την ψυχή εκείνου του ανθρώπου;;; Ρε παιδιά η ψυχή μου ρε!!! Εγώ όταν έκανα τρεις φορές το γύρο της γειτονιάς με τρέξιμο επειδή κάποιος μου είπε πως δεν έπρεπε να δίνω σημασία στους αριθμούς, ΔΕΝ άλλαξαν οι τίτλοι!!! Δεν έγιναν άλλοι τέσσερις!!! Είναι αυτοί που μου αλλάξανε το μυαλό;;; Κι όταν λέω ότι η ομάδα έκανε τρία σουτ εκείνο το βράδυ και εμείς φτιάξαμε ένα γκολ σα σχολείο την επομένη, ΛΕΩ ΠΩΣ;;; Γιατί εκείνη την εποχή που δεν υπήρχε αυτός σαν γκουρού πάνω στην άκρη του πάγκου, η ομάδα έκανε ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Πόρτο όταν έκαναν τρία γκολ εκεί που όλοι περίμεναν δύο;;; Αυτοί οι αριθμοί εκείνοι ήταν σίγουρα αποτέλεσμα του PRE-PLANNING ενός ανθρώπου;;; Ή ήταν ότι οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει και άμυνα;;; Κι εγώ ρε φίλοι τι να σας πω;;; Εδώ μέσα γίνεται μια μεγάλη συζήτηση σα να είμαστε σε κάποιο συνέδριο ψυχής ενώ εγώ βλέπω τους τίτλους σα να ήρθαν εκείνοι οι αριθμοί επειδή η ομάδα ήταν τόσο καλή που δεν μπορούσε κανείς άλλος να της κάνει τίποτα!!! Γιατί τώρα μιλάμε σα να είναι όλα αποτέλεσμα ενός ανθρώπου σα να μην υπάρχουνε οι παίκτες;;; Καλέ βάλτε το κεφάλι σας εδώ μέσα: ΠΕΝΤΕ ΑΣΙΣΤ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ;;; Αυτό είναι ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ σα να λέμε πως ο Ρόντρι είχε τελειώσει ψυχολογία επειδή είχε ακούσει μία ιστορία την προηγούμενη βραδιά;;; Ή μήπως εκείνοι οι συμπαίκτες του είχαν δει τόσα πολλά εκεί μέσα στα τρία χρόνια ώστε ξέρανε πως εκείνος εκείνος εκείνος στον πάγκο είχε δίκιο;;; Κι όταν λέω πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή οι περισσότεροι γνώριζαν πως έπρεπε να κάνουνε ένα γκολ σα εκείνοι τους είπαν "μπορείς" — ΛΕΩ ΚΑΤΙ;;; Γιατί εκείνοι οι δύο τίτλοι του 2012 έγιναν επειδή ο Μάνι φώναζε σα τρελός;;; Ή επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος;;; Μου φέρνετε υπόθεση εδώ!!! Θα πάω εκεί κάτω στην πλατεία της Καλαμάτας να φωνάξω πως η πόλη άλλαξε επειδή ένας άνθρωπος πάνω στον πάγκο είχε ένα σχέδιο!!! Μα οι τίτλοι αυτοί δεν έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος εκεί;;; Δεν έγιναν επειδή η ομάδα είχε στόχο;;; Ή επειδή οι αντίπαλοι είχαν πανικοβληθεί;;; Άντε ρε!!! Στο κάτω κάτω εγώ όταν φωνάζω "City City City" βλέπω έναν σύλλογο — όχι έναν άνθρωπο σα σημείο πάνω σε χάρτη!!! Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε ΟΛΟΥΣ εκείνους τους τζίμποδες;;; Ή επειδή υπήρχε εκείνος εκεί;;;

τι σόι κατάσταση είναι αυτή εδώ;;; ξύπνησα σήμερα πρωί και λέω «παιδιά τι έγινε;;; εμείς οι ίδιοι μιλάμε σα να μην ξέραμε πως ζούμε στο Κάνσας;;;» βλέπω την Ελένη εκεί πάνω να βγάζει ανακοινώσεις σα να ψήφισε πρώτη φορά σήμερα τον Γκουαρντιόλα στον αιώνα των αιώνων, ενώ προηγουμένως μας έλεγε πως η ομάδα έκανε τρεις σουτ σα χελώνα που ξύπνησε από χειμερία νάρκη. Ρε παιδί μου εσύ εκείνο το σαββατοκύριακο έκανες οικονομικά στις σφύρες σου πως η Σίτι ήταν ομάδα χωρίς μέλλον κι ύστερα τώρα βγάζεις ανακοινώσεις σα ντοκιμαντέρ για παιδιά του δημοτικού;;; Τι άλλαξε;;; Ότι εκείνος είχε έναν μολύβι;;; και βλέπω εδώ τον Φράγκο τον ειδικό να λέει πως ο Mahrez όταν κάνει το νούμερο εκείνο στο Νιούκασλ κάνει πράξη ένα μεγαλύτερο σχέδιο σα να μην έχουνε εκείνοι οι συμπαίκτες του δικό τους μυαλό και δικές τους αποφάσεις;;; Μαζεύονται όλα εκεί。——γίνεστε μάρτυρες των τίτλων;;; Κάθε φορά που η μπάλα φτάνει στα πόδια ενός συμπαίκτη σα να είναι αυτοματοποιημένο ρομπότ;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο Γουόρινγκτον είχα δει τρία σουτ και είχα γράψει στο κινητό μου «αυτή η ομάδα πάει στην τρίτη κατηγορία σαν κοπέλα που πήρε μεγάλη ψύξη» κι ύστερα η επόμενη μέρα βγήκε αυτή::: εγώ τί θυμάμαι;;; Αυτούς τους τίτλους;;; Όχι, θυμάμαι πως εκείνοι οι συμπαίκτες έκαναν έναν γκολ σα να είχανε χρόνια προπόνησης σα σύνολο — σα σχολείο εκείνοι όπου ο καθένας ξέρει πού πρέπει να παίξει χωρίς οδηγίες κάθε δεκαπέντε μέτρα. και τώρα λέτε πως οι αριθμοί εκείνοι έγιναν επειδή κάποιος είχε βάλει ένα σχέδιο σα γενικός διευθυντής;;; Μα οδηγός σ’ εκείνες τις στιγμές ήτανε η ομάδα σαν σύνολο — αυτοί έκαναν εκείνες τις νίκες, όχι αυτός σα σκηνοθέτης που κάνει τις ταινίες μόνός του. δεν λέω πως δεν έκανε σπουδαία δουλειά — έκανε! Αλλά όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα όπου έκαναν πέντε γκολ εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν τρία σουτ, τότε λέω πως αυτοί εκείνοι οι συμπαίκτες είχανε περισσότερα από ένα σχέδιο πάνω τους — είχανε φωτιά μέσα τους σα εκείνες τις εποχές όπου η ομάδα έπαιζε όχι σα σύλλογος αλλά σα γιορτή. και όταν μιλάμε για τίτλους::: όσοι μιλάνε σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι αγώνες όπου η ομάδα χρειαζόταν περισσότερο ψυχική δύναμη παρά σχέδιο — εκείνοι οι δύο τίτλοι του 2012;;; αυτοί έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος;;; ή επειδή η ομάδα ξέρανε πως μπορούσανε να κάνουν αυτό το βήμα;;; εγώ εκεί εκείνον τον Οκτώβριο είχα δώσει όλα μου τα λεφτά σα στοιχηματιστής του χωριού μου — τρεις σουτ συνολικά, εγώ έκανα μία φορά γύρο της γειτονιάς τρέχοντας σα τρελός σα να μου είχαν πει πως δεν υπήρχε άλλη λύση. Κι όταν μετά είδα εκείνον τον γκολ εκείνον σα επιβράβευση, τότε κατάλαβα πως αυτό που άλλαξε ήτανε η ομάδα σα σύνολο — αυτοί εκείνοι έκαναν τις νίκες, όχι εκείνος πάνω στον πάγκο σα βασιλιάς της σκακιέρας. και όσοι λένε πως ο Ρόντρι έκανε τις πέντε ασίστ σαν αυτοματοποιημένο όλμοι;;; είμαι σίγουρος πως εκείνος εκείνο το βράδυ γνώριζε πως έπρεπε να δώσει στη μπάλα εκεί που ήξερε πως οι συμπαίκτες του περίμεναν — όχι επειδή κάποιος του έδωσε κουράγιο σα παραμύθι πριν κοιμηθεί. λοιπόν εσύ εκεί στην Καλαμάτα όταν φωνάζεις "City City City" βλέπεις έναν σύλλογο σα οικογένεια — αυτοί εκείνοι που φορούν τη φανέλα είναι αυτοί που γράφουν τους τίτλους με αίμα και ιδρώτα σα εκείνες τις εποχές όπου η ομάδα έκανε πέντε γκολ εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν δύο σουτ. και εμείς εδώ;;; αντί να γιορτάζουμε αυτούς τους ανθρώπους σα ζωντανή ομάδα, βγάζουμε ανακοινώσεις σα να είμαστε ομάδα σχολείου μουσικής που ο δάσκαλος έκανε όλα τα τραγούδια σα σόλο έργα;;; Τι έγινε εδώ;;; ξεχάσαμε πως ο σύλλογος είναι αυτοί εκείνοι;;;

Ρε να σας πω κι εγώ κάτι — εκείνον τον Οκτώβριο που λέγαμε για το Γουόρινγκτον, εγώ ήμουν στον πάγκο του τροχαίου στον δρόμο Καβάλας-Θεσσαλονίκης, έκανα οικονομικά στις σφαίρες μου κι έκλεινα τις κεραίες του ράδιο επειδή δεν άντεχα άλλη φορά εκείνος ο σχολιαστής που πετάει κάθε δεκαπέντε λεπτά "βλέπουμε μία μεγάλη ομάδα". Λίγες μέρες αργότερα είδα εκείνον τον αγώνα εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν τρεις σουτ και η City έκανε ένα γκολ σα σχολείο — όχι επειδή κάποιος είχε βάλει έναν σχεδιασμό σα γενικός διευθυντής, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο είχανε μπει σε ένα διαφορετικό επίπεδο εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι πως εκείνο το γκολ έκανε τόσους πολλούς συμπαίκτες να σηκώσουν τα χέρια σα να είχανε μόλις λάβει ένα βραβείο Oscar — όχι επειδή ο Pep είχε βάλει ένα σχέδιο σα μολύβι στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι κατάλαβαν πως έπρεπε να κάνουν κάτι περισσότερα από το να στέκονται εκεί σαν σκιές. Και τώρα λέτε πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε εκείνος εκεί;;; Μακάρι να ήταν έτσι — τότε όμως κάθε ομάδα θα είχε έναν τέτοιον άνθρωπο. Οι τίτλοι αυτοί γράφτηκαν επειδή υπήρξε μία ομάδα εκείνη την εποχή που όταν πήγαινε στο γήπεδο δεν πήγαινε σαν ομάδα μπάλας αλλά σαν μία μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας ξέρει πως όταν φέρνει μία μπάλα στα πόδια του, φέρνει μαζί του όλη την ιστορία εκείνης της ομάδας. Και αυτό, ρε παιδιά, δεν είναι τζάμπο — είναι πολιτισμός.

Τι σόι απόγευμα είναι αυτό; Κάθομαι τώρα στον καναπέ μου, ξεμένουτος, με ένα κύπελλο τσάι μέσα στο οποίο ο πάγος έχει γίνει πλέον πηχτός σαν τσιμέντο, κι αρχίζω κι εγώ να γράφω επειδή δεν μπορώ να μην πιάσω μέρος σ' αυτήν την φιλονικία — όχι επειδή νομίζω πως έχω δίκιο πάνω στους άλλους, αλλά επειδή κάτι εκεί μέσα στον αγώνα εκείνον του Γουόρινγκτον, Οκτώβρης του 2021, μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα σαν άνθρωπος. Καθόμουνα λοιπόν εκεί την επόμενη Κυριακή στο σπίτι μου στο Περιστέρι, κοιτάζοντας την επόμενη κλήρωση των Champions League και σιγά-σιγά άρχισα να γράφω στο χαρτί τις εντυπώσεις μου σαν να έκανα οικονομικό ισοζύγιο: τρεις σουτ συνολικά εκείνης της βραδιάς, τρία γκολ σαν άλλο μάθημα σχολείου την επομένη, κι εγώ εκεί έξω σα φάντασμα που έκανε γύρους σαν τρελός επειδή ήμουν σίγουρος πως η ομάδα μου πήγαινε κατευθείαν στην League One. Ρε παιδιά, συμφωνώ τελείως με ό,τι λέει ο SakisPAO εκεί πάνω — όχι επειδή κάνει ωραία αστεία ή γιατί έχει μερικά νούμερα στα χέρια του σα βιντεάκια του ΓιουΤιούμπ, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος... Το σημείο είναι πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω στο γήπεδο εκείνο το βράδυ είχανε καταλάβει κάτι που κανείς άλλος δεν είχε συλλάβει ακόμη: πως όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια ενός συμπαίκτη, εκείνη η μπάλα έχει κρατήσει χρόνια ιστορίας μέσα της. Και εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο δεν έκανε τίποτα άλλο από το να δώσει σ' εκείνους εκείνους την άδεια να ξεστομίσουν εκείνο που ήξεραν πως μπορούσαν να κάνουν. Αλλά εδώ είναι που αρχίζω να ζυγίζω κι εγώ: δεν ήταν ο ίδιος ο Pep εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ σα σκηνοθέτης μιας ταινίας μόνου του. Ήταν όμως εκείνος που έδωσε στους δικούς μας τη δυνατότητα ν' ακούσουνε εκείνο το εσωτερικό τους βηματισμό πριν ακόμη σφυρίξει η σφυρίχτρα. Όταν λοιπόν η EleniPAOK λέει ότι εκείνοι εκείνοι έκαναν πέντε ασίστ σα αυτοματοποιημένα ρομπότ, εκείνη η κουβέντα έχει κάποιο νερό — επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν εκείνες τις πέντε ασίστ επειδή εκείνοι είχανε χρόνια αγωνιστικής εμπειρίας πάνω τους σαν μουσικοί μιας ορχήστρας που παίζουν εδώ κι εκείνα χρόνια χωρίς να χρειάζεται κάποιος να τους πει ποιόν ρόλο πρέπει να αναλάβουν. Κι εγώ εκεί που έκανα οικονομικά στις σφαίρες μου εκείνο το σαββατοκύριακο, καταλάβαινα πως η City εκείνο το βράδυ είχε κάτι πιο δυνατό από κάθε σχεδιασμό: είχε μία ομάδα ανθρώπων οι οποίοι είχανε τόσο αυτοπεποίθηση μέσα τους ώστε εκείνες οι τρεις ασίστ έγιναν σα φυσικό γεγονός — σα πρωινό τσάι που έγινε αυτόματα καθώς αφήνεις το κουτί του τσαγιού μέσα στο νερό. Δεν ήταν δηλαδή τζάμπο — ήταν αλλαγή πολιτισμού μέσα στον σύλλογο. Άσε εκεί που η EleniPAOK βγάζει ανακοινώσεις σα ντοκιμαντέρ, εκείνο το οποίο πραγματικά έγινε εκείνο το βράδυ ήταν πως η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ σα συνέπεια μιας εσωτερικής αλλαγής — σα όταν ανοίγεις ένα βιβλίο σ' ένα σημείο και βλέπεις πως όλες οι λέξεις εκείνες είχανε γραφτεί χρόνια πριν ακόμη ξεκινήσεις να διαβάζεις. Αυτός εκείνος στον πάγκο έκανε εκείνο το βιβλίο να ανοίξει εκείνη τη σελίδα εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο βράδυ.

Πώς μπορώ να μην σου πω ότι εκείνον τον Οκτώβριο που καθόμουνα ξεμένος στο σπίτι μου στον Πειραιά βλέποντας το Γουόρινγκτον μέσα από ένα τσατ σα κάποιον αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στην Καλαμάτα—και εγώ εκεί βγάζοντας τα όπλα μου σα σχολιαστής επειδή έκαναν τρεις σουτ συνολικά και εγώ έπαιζα economic сircus στις σφαίρες μου τρέχοντας γύρους στην γειτονιά σα τρελός—πως εκείνη η ημέρα δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο που είδα τη Σίτι, αλλά τον τρόπο που κοιτάζω πλέον κάθε ομάδα σα μία ευκαιρία ν' αλλάξεις τον κόσμο μέσα από δεκαεννιά σημεία; Κοιτάξτε εδώ τώρα που έχει σηκωθεί ο σάλος: οι τίτλοι αυτοί δεν έγιναν επειδή υπήρξε ένας άνθρωπος με ένα σχέδιο πάνω στον πάγκο—έγιναν επειδή υπήρξε μία ομάδα ανθρώπων που άλλαξαν τον τρόπο που στέκονται πάνω στο γήπεδο, σα να είχανε μεταφερθεί εκεί απευθείας από μία ταινία των Σοβιετικών δεκαετίας του ’70 όπου ο κάθε παίκτης γνωρίζει πως είναι ο πρωταγωνιστής χωρίς να χρειάζεται κανείς να του το πει. Αυτό δεν είναι κέφι για τις φανέλες—είναι πολιτισμός· είναι εκείνο το κάτι που σου κάνει να σηκώνεσαι από τον καναπέ σου στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή είδες έναν συμπαίκτη σου να δίνει μία ασίστ σα ν' άνοιξε μία θύρα σε μία άλλη πραγματικότητα. Κι όμως εδώ τώρα που φθάνουν όσοι λένε "πού είναι οι τίτλοι των άλλων;" ας τους ρίξουμε μία ερώτηση: πόσες φορές έχουμε δει έναν αγώνα όπου η αντίπαλος έκανε δεκαπέντε σουτ και εμείς βγήκαμε νικητές επειδή εκείνοι εκείνοι κατάλαβαν πως το παιχνίδι δεν γίνεται στα πόδια τους αλλά στο μυαλό; Γιατί εκείνο που άλλαξε δεν ήταν ο σχεδιασμός—ήταν η εσωτερική αλλαγή σ' αυτούς εκείνους σα ν' είχανε περάσει μία νύχτα στο εργαστήριο ενός μάγου που τους έδειξε τον δρόμο προς την τελειότητα. Και να σκεφτείτε τώρα εκείνον τον αγώνα όπου έκαναν πέντε γκολ εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν τρεις σουτ σα σχολείο—εκείνο εκεί δεν ήταν αποτέλεσμα ενός ανθρώπου σ' έναν πάγκο· ήταν αποτέλεσμα μίας ομάδας ανθρώπων που είχανε φτάσει στο σημείο να καταλαβαίνουν το παιχνίδι σα μουσικοί μιας συμφωνίας όπου ο καθένας ξέρει πως όταν παίζει την επόμενη νότα πρέπει να ακούει εκείνους δίπλα του. Ο Pep εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε μία κίνηση σα διευθυντής χορωδίας—τους έδωσε τον χρόνο, τους έδωσε τον χώρο, τους έδωσε την άδεια να κάνουν εκείνο που ήξεραν πως μπορούσαν να κάνουν. Κι εκείνοι εκεί έκαναν τις ασίστ σα φυσικό γεγονός επειδή είχανε φτάσει εκεί από μέσα τους—όχι επειδή είχανε ακούσει μία ιστορία πριν κοιμηθούν, αλλά επειδή είχανε ζήσει χρόνια μέσα στον σύλλογο σα οικογένεια. Και τότε τώρα που κάποιος λέει "αυτός εκείνος έκανε τον Ρόντρι να κάνει τις πέντε ασίστ" εγώ γελάω σα τρελός επειδή ξέρω πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε φτάσει εκεί πριν καν κανείς μπει στον αγωνιστικό χώρο. Η City εκείνο το βράδυ έγινε πρωταθλήτρια επειδή υπήρξε μία ομάδα ανθρώπων που είχανε την ικανότητα να στέκονται πάνω στο γήπεδο σα να είχανε μία εσωτερική πυξίδα που τους έδειχνε τον δρόμο προς την νίκη—κι εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος υπήρξε εκείνος που τους έδωσε την τελευταία ώθηση για να ανοίξουν εκείνη την πόρτα σα ομάδες μουσικών που τελικά βρίσκουν την χρυσή νότα. Εγώ εκεί που στέκομαι τώρα στον Πειραιά με ένα τσάι στην χειρό μου σιγά σιγά ψύχεται σα τσιμέντο—όμως εκείνο το βράδυ εκείνο εκείνος εκείνοι εκείνοι έκαναν κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιγραφεί: άλλαξαν τον πολιτισμό του ποδοσφαίρου σ' έναν σύλλογο, σ' μία πόλη, σ' έναν κόσμο. Κι αν αυτό δεν είναι τέχνη σας λέω τι είναι;