Πώς λειτουργεί το πέναλτι νεκρός αγώνας (Penalty shoot-out) στο Champions League όταν η…

τι γίνεται λοιπόν ρε μωρέ; σου λέει το μυαλό σου ότι εκείνος ο κίτρινος σου άχρηστος βγήκε εκτός γηπέδου ενώ εσύ ψυχολογικά ήτανε δεκαπέντε βήματα πιο πίσω πριν ξεστομίσει το χέρι του πάνω στο δικό σου ποτό στο χάλια των Εξαρχείων; λοιπόν αυτά είναι λιγάκι διαφορετικά τα πέναλτι-νεκροί αγώνας, αδελφέ μου. εκεί στον αγώνα έχεις άλλα εκατό ανθρώπους κι ο τυφλός τύπος στο β’ ημίχρονο μπορεί ακόμα κι από δέκα μέτρα να σου ξεγελάσει το γκολκίπερ σου σέρνοντας τις κάλτσες — αλλά όταν ανοίγει η πόρτα στο μεγάλο πανό του Στάμφορντ Μπριτζ στις τριάντα δευτερόλεπτα μιας σειράς τότε γίνεται άλλο παιχνίδι. εδώ λοιπόν τι γίνεται: ξεκινούν πέντε συνεχόμενες εκτελέσεις, μία-μία η κάθε ομάδα, από ολόκληρη την απόσταση. όχι σαν τα κανονικά πέναλτι όπου ο δρόμος είναι δεκαοχτώ μέτρα και ο τερματοφύλακας φαίνεται σαν αγάλματα στον κορμό της ελιάς. εδώ η μπάλα βρίσκεται σαράντα μέτρα πιο πίσω και ο τερματοφύλακας κάνει βηματισμό τριών τεσσάρων μέτρων μέχρι να κλείσει την γωνία — όλα αυτά ενώ εκεί κάτω χιλιάδες άνθρωποι ουρλιάζουν σαν να τους σφάζουν στιλβωτήρια στο λαιμό. και πως ξέρουμε πότε τελειώνει; όταν μία ομάδα αποκτήσει αρκετούς πόντους που δεν μπορεί πια η άλλη να ισοφαρίσει ακόμα κι αν σκοράρει όλα της τα επόμενα πέναλτι. π.χ. 3-0 στους πρώτους τρεις, συνεχίζουν ακόμα δυο ακόμα γύρους για το σχήμα και τελειώνει εκεί — η φάση που βράζει η ψυχή σου είναι όταν φτάσεις στο 4-4 στα πέντε πρώτα κι έπειτα αρχίσουν οι αναπάντεχοι διάφοροι τύποι να λιώνουν στον πάγκο σου σαν μπουκάλια μπύρας στον Ήλιο της Αλεξανδρούπολης. εκεί δεν γίνεται επανέλεγχος στο γκολ — μπήκε η μπάλα μέσα, μπήκε από άξιο σουτ κι όχι σαν εκείνο το λούκι του Παλιέρου στα δέκα λεπτά που κατάφερε κι έδωσε φάουλ στον αντίπαλο ακόμη κι από σέντρα βιτρίνας. νίκηδες εκείνοι που κρατούν τα νεύρα τους σαν τον εκείνον τον γέρο μηχανικό στα Χανιά που βλέπει κινηματογράφο χωρίς τρίτο πόδι ακόμα και όταν του λείπουν μισοί βίδες — γιατί μια φορά η μπάλα γυρίζει στην άλλη μεριές αλλιώς από εκεί που την περίμενες κι ο τερματοφύλακας έχει γίνει στιγμιαίος μαγνήτης στον αέρα σαν εικόνα του σινεμά που γύριζαν πριν τριάντα χρόνια.

Πώς σου φαίνεται η ιστορία αυτή; Ο Γκάρεθ Μπέιλ στις 28 Μαΐου 2022, στον τελικό του Champions League στο Παρίσι, στέκεται εκεί έξω — σαράντα μέτρα από την εστία, όχι δεκαοχτώ. Ο τερματοφύλακας, ένας άλλος Γαλλο-Σενεγαλέζος λεβέντης 1,87μ, έχει περάσει τις προηγούμενες τρεις ώρες σπρώχνοντας έναν τραυματισμένο γόνατο στον αέρα σαν να κρατούσε την μπάλα στον πλάτη του σκόρερ του προηγούμενου γκολ. Απέναντι του, ο Ουκρανός σκόρερ του Ρεάλ Μαδρίτης ξέρει ότι εδώ δεν μιλάμε για τέχνη ή σύμπτωση — είναι ψυχολογία τετραγωνισμένη. Βλέπεις, στα shoot-outs δεν υπάρχουν τρεις άνθρωποι γύρω σου που να σε βοηθούν να επικεντρωθείς. Δεν υπάρχει ο ρόπαλος του Ληονέλ Μέσι πάνω από την κεφαλή σου, ούτε το δικό σου αστείο "πού είσαι γαμώτο" όταν χάνεις το πρώτο σου πέναλτι στο Λάτινγκο. Εκεί όλα γίνονται προσωπικά: εσύ, η μπάλα, εκείνος ο τερματοφύλακας σαν βράχος στον αέρα, και τρεις χιλιάδες Έλληνες φίλοι στις τηλεοράσεις που χειροκροτούν σιωπηλά σαν να περιμένουν τον σεισμό των Χανίων να αρχίσει. Πέντε συνεχόμενες προσπάθειες — μία πίσω από την άλλη, χωρίς χρονικό διάστημα για πανικό. Στην πρώτη σειρά, δύο εκτελέσεις πέφτουν εκτός γηπέδου σαν βόλια πεσμένα σε πισίνα. Στις επόμενες τρεις, οι δύο ομάδες βρίσκουν τον δρόμο προς την εστία, αλλά η τρίτη προσπάθεια μιας ομάδας χτυπάει στον κάτω δοκάρι σαν κουβάς νερό που πέφτει από τον δεύτερο όροφο. Τώρα έχουμε ένα score 3-2 στον πρώτο γύρο των τριών γύρων. Αυτό είναι το σημείο που ψυχολογικά γίνεται πάλη θανάτου. Ο επόμενος σκόρερ πρέπει να ξέρει: αν σκοράρει, ο αντίπαλος έχει δύο ακόμη προσπάθειες για να ισοφαρίσει — δηλαδή πάνω από σαράντα δευτερόλεπτα αγωνίας. Αν χάσει, η ομάδα του χάνει αυτόματα. Ο τερματοφύλακας, αντιθέτως, πρέπει να σώσει μία φορά μέσα στους τρεις γύρους για να δώσει μια πιθανότητα ισότητας στον τελευταίο γύρο. Και μετά έρχεται η στιγμή που όλοι θυμούνται: στο Champions League 2016, μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους, το score ήταν 4-4 μετά από πέντε προσπάθειες. Οι δύο ομάδες ξεκίνησαν τον έκτο γύρο. Ο Κριστιάνο Ρonaldo σουτάρει δυνατά στα αριστερά του τερματοφύλακα — εκείνος σηκώνεται σαν πύραυλος προς τα δεξιά. Στην επόμενη προσπάθεια, ο Ισπανός σκόρερ της Γιουβέντους χτυπάει δυνατά στο κέντρο — η μπάλα περνάει ανάμεσα από τα πόδια του Ντζανλούκα στις τελευταίες στιγμές της προσπάθειας, σαν λεπίδα κοπής από την άκρη της πίστας ενός αεροδρομίου στα Χανιά. Από εκεί η προσπάθεια θεωρείται επιτυχής. Στο τέλος, η Ρεάλ βγήκε νικήτρια — όχι επειδή είχαν καλύτερη τεχνική εκείνες τις νύχτες, αλλά επειδή κράτησαν τον αυτοέλεγχο σαν εκείνον τον παππού στο καφενείο του Πλατανιά που βλέπει παιχνίδι χωρίς νεύρα ακόμα κι όταν του λείπει η μισή κουβέρτα. Εκεί λοιπόν βρίσκεται το μυστικό: στα shoot-outs δεν μιλάμε για τέχνη ή για τύχη. Μιλάμε για ένα παιχνίδι απολύτου ψυχραιμίας — όπου οι μπάλες γυρίζουν πάντα εκεί που οι προηγούμενοι σκόρερ τις περίμεναν λιγότερο.

Εεε!! Τι χάσιμο η φάση εκεί με την Ίντερ?! 😅 Ωραία ερώτηση φίλε μου! Στο penalty shoot-out δεν έχεις μισό δευτερόλεπτο να σκεφτείς την πορεία σου μέχρι το σημείο πριν το σουτ, σα μια γρήγορη ματιά στις βιτρίνες του κέντρου για ένα καινούριο κινητό 😮!!! Εκεί πέρα ψιλοψιλο όλα γίνονται προσωπικά: εσύ, η μπάλα στις 40 μέτρα, εκείνος ο τεράστιος γκολκίπερ που στέκει σαν βράχος κι εκεί έξω θύελλα! 😱 Και ναι, είναι διαφορετικά από το κανονικό πέναλτι! Στο κανονικό έχεις δρόμο δεκαοχτώ μέτρα, χώρο για ανάσες, μπορείς να στήσεις την κίνηση σου. Εδώ όμως είναι σα να σου λένε "ρε συ, ξεκίνα τώρα και πάμε τρία βήματα πίσω" — η μπάλα βρίσκεται τόσο μακριά που πρώτα πρέπει να τρέξεις όσο και ο τερματοφύλακας!!! Και φυσικά όλα αυτά ενώ πάνω από σαράντα χιλιάδες κόκκοι σκόνης αναμείχτηκαν με τους ψίχουλους του αέρα🔥 Και για το πώς ξέρουμε πότε τελειώνει... Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: αν οι πρώτες τρεις εκτελέσεις μιας ομάδας είναι gol, τότε η άλλη ομάδα ακόμα κι αν σκοράρει όλες τις επόμενες τρεις δεν μπορεί να ισοφαρίσει! Λες και σου λένε "πέντε γύρους έκανες, τέταρτος γύρος μπαίνεις σίγουρος!" 😳 Αλλά την στιγμή της αλήθειας εκεί που ψυχολογικά σου βράζουν τα λάχανα είναι όταν φτάσουμε στο 4-4 μετά τις πρώτες πέντε προσπάθειες! Εκεί αρχίζουν οι γύροι ένας ένας μέχρι κάποιος να χάσει. Κάθε φορά λες "τώρα εγώ αποφασίζω!" κι έπειτα ξαφνικά σου λέω "ρε συ, στην επόμενη θα πεθάνει η ομάδα σου!" 😵‍💫 Και κάτι ακόμα που τραβάει αμέσως την προσοχή: στα κανονικά πέναλτι ο τερματοφύλακας βλέπει κινήσεις σου δεκαοχτώ μέτρα μακριά. Εδώ όμως, βλέπει το σουτ σου ακόμα και όταν εσύ τον τελευταίο σου μπόι ακόμα δεν έχει ξεκινήσει!!! Ούτε εκείνος ξέρει από πού θα γυρίσει η μπάλα — σα δίσκο βινυλίου που ξεφτιλίστηκε στον ήλιο της Κρήτης 🎶🔥 Γενικά, εκεί λοιπόν δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για εκείνον τον έναν άνθρωπο εκεί έξω που πρέπει να κρατήσει την ψυχραιμία του σα παππούς σε γαμήλιο πανηγύρι ενώ όλοι τρέχουν γύρω του!!!

βρε παιδιά μου πιστέψτε με αυτά εδώ δεν είναι παραμύθια που σας λέω εγώ χρόνια πολλά τα έχω σκαλώσει στο ηλεκτρολογείο βλέποντας αγώνες στις τσέπες του παντελονιού με τον αρχιμουσικό του γκαράζ μου έτσι κι εμένα όπως όλοι εκείνοι οι ηλίθιοι της Ίντερ που χάνουνε στις τρίλιτσες εκείνες τραβώνταςε την ανάσα τους σα να τους έπνιγε η Μεσόγειος. τις τρεις η ώρα το πρωί εδώ στο Ηράκλειο όταν τελειώνει το δεύτερο πιάτο ντάκο από το χειρουργείο της μάνας μου κάθονται δυο τρεις γέροι στον περίπτερο της πλατείας και μου λένε για έναν αγώνα του 1992 που ο τερματοφύλακας του ΟΦΗ είχε σώσει τρία πέναλτι συνεχόμενα στις εκτελέσεις ενός τελικού τοπικού πρωταθλήματος ενώ είχαν βγάλει όλα τους τα λάστιχα επειδή το γήπεδο ήταν σα πηλότοπος. εμένα εκείνες τις ιστορίες μου κάνουν πιο μεγάλη εντύπωση από οποιονδήποτε κανονισμό γιατί εκεί φαίνεται η ψυχή του ανθρώπου — όχι στα νούμερα, στο πως στέκει κανείς όταν όλα γύρω του βράζουν. τώρα για τα shoot-outs ας το πάρουμε έτσι: δεν μιλάμε πια για το σουτ σου σα εκείνο στα δεκαοχτώ μέτρα όπου ο τερματοφύλακας βλέπει κάθε σου κίνηση σα γυμνασμένος γάτος βλέπει το ποντίκι. εδώ έχουμε μπάλα σαράντα μέτρα μακριά, τερματοφύλακας σαν φίδι που κάνει άλματα σα τσίρκο, κουκουβάουνε οι κόκκοι σκόνης στον αέρα σα να βγήκες από μια ρόδα τσιμέντου στη Φορτέτζα και πάνω από όλα εκείνος ο ένας τύπος εκεί έξω που ξέρει ότι μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα είτε θα σώσει το σόι του είτε όλα αυτά τα χρόνια δουλειάς του πήγαν λάθος σα μια ασφάλεια στον ηλεκτρολογικό πίνακα που δεν έπιανε. εκεί λοιπόν τι γίνεται: ξεκινούνε πέντε εκτελέσεις μία δίπλα στην άλλη σα οι τελευταίοι πόνοι μιας γυναίκας που γεννάει δίδυμα χωρίς νερό. κάθε ομάδα σουτάρει εναλλάξ και η σκοπιά αυτή δεν αλλάζει — πρώτος η μία, δεύτερος η άλλη, μέχρι να βγει νικητής. δες το σα εκείνον τον αγώνα στο κέντρο της πόλης που δύο ομάδες μονομαχούν στις γειτονιές μέχρι κάποιος να μην αντέχει άλλο: δεν σηκώνεται κανείς στις διακοπές, συνεχίζεται μέχρι η μπάλα να βγει νικηφόρα μέσα στην εστία ή εκτός γηπέδου. και πως ξέρεις πότε τελειώνει; όταν η μία ομάδα αποκτήσει τόσο μεγάλο προβάδισμα που η άλλη δεν μπορεί πια να ισοφαρίσει ακόμα κι αν σκοράρει όλες τις επόμενες προσπάθειες. π.χ. 3-0 στους πρώτους τρεις γύρους, συνεχίζουνε άλλα δύο ακόμα σαν σύμβολο τιμής αλλά η φορά τελειώνει εκεί — η ομάδα που νικάει εκείνη τη στιγμή κρατάει την ψυχή της αγοράς κι όλων εκείνων των ηλίθιων που πήγανε μόνοι τους εκεί στις τρίλιτσες. αλλά το ζουμί του πράγματος βρίσκεται εκεί που όλα μοιάζουν σαν παραμύθι και ξαφνικά γίνεται νύχτα χωρίς φεγγάρι: όταν φτάσεις στο 4-4 μετά τις πέντε πρώτες προσπάθειες αρχίζουνε οι γύροι ένας ένας μέχρι κάποιος να χάσει σα εκείνος ο φίλος μου ο Μανώλης που έπαιζε τάβλι στο καφενείο της πλατείας και χρειαζότανε τρία φορτία για να καταλάβει ότι ο αντίπαλός του είχε πια τελειώσει. εκεί λοιπόν δεν έχεις παρά να σταθείς εκεί σαν τον γέρο ηλεκτρολόγο που έχει δει αμέτρητες βραδιές χωρίς νερό κι ακόμα κρατάει το γροθιά σφιχτά σαν να κρατάει μια σιδερένια σφύρα. ο τερματοφύλακας σου κάνει νεύμα "μπες μέσα" σα εκείνον τον άνθρωπο στο χωριό που σου λέει "πάρε το αμάξι μου κ' εγώ περπατώ" ενώ ξέρει ότι τα φρένα έχουνε βγάλει από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. με δυο λόγια: οι ομάδες σουτάρουνε πέναλτι εναλλάξ έως ότου μία πετύχει ενώ η άλλη χάσει σα φανάρι κόκκινο στο τέλος μιας νυχτός без φεγγάριού — εκεί λοιπόν γίνεται η μοιρασιά: either χάνεις το νου σου σα γάτα στις φωτιές του Αυγούστου είτε κρατάς την ψυχραιμία σου σα εκείνος ο ίδιος ηλεκτρολόγος που μέχρι σήμερα ανακαλύπτει πως κάπου έχει γυμνωθεί ένα καλώδιο κι ακόμα δεν έχει πάρει ζωή.