Μπορεί η Ρεάλ Μαδρίτης να βρει τον επόμενο ‘Φάριonaldo’ στο δεξί翼; Εδώ που βρισκόμαστε!

Άμα λένε ότι βρήκαμε τον επόμενο Φάριonaldo, τότε ας μου δείξουν το βίντεο του δεκάχρονου που σουτάρει ελεύθερο ανάμεσα από τριάντα ομάδες. 😂 Γιατί μέχρι τώρα μόνο τα αστέρια ξέρουν να κάνουν γκολ από τη δεύτερη φάση — και αυτοί ξεχνιούνται περισσότερο παρά θυμούνται οι εισηγμένοι της μπάλας. Κι όσο εκείνος ο δεκαπεντάχρονος κάνει τάχα sights στη Βραζιλία, εγώ ψάχνω τον υποψήφιο που έφερε πέρσι ο Ντίαζ στην πρώτη ομάδα. Τουλάχιστον εκείνος έκανε ντεμπουτό στο_CLASSICO_ εκτός έδρας — όχι στον πίνακα των αντιγραφείων τους.

Τι λέμε ρε εμείς;; Ένας δεκαπεντάχρονος που κουνάει το πόδι του σαν κανονικό σουττερ;; Εγώ τον βλέπω ήδη στο Στάδιο βγάζοντας ένα γκολ σαν αυτό τουonaldo στις 90’ στο Ντέρμπι::: μέχρι να γυρίσει ο κόσμος πίσω του::: ΚΑΛΑ ::: έκανα μια υπερβολή τώρα::: 🔥💪 Κοίτα τι φέρνει::: μία κίνηση σαν τουonaldo ::: εκείνος ήταν σπίτι::: ακόμα και στους ντρίπλα στα βλέμματα::: αυτός όμως εδώ σφουγγίζει μπάλες σαν καλλιτέχνης::: όχι σαν φοιτητής::: ΑΜΕΣΩΣ::: εκεί μέσα η διαφορά::: Δεν βλέπεις::: ΠΕΡΑΣΕ πάνω από τρεις φορές::: έκανε έναν γκρίνγκο να κάνει τον γύρο::: επικίνδυνος::: γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και ο ρυθμός::: λες::: επικίνδυνος::: γιατί όταν κάνεις μια κίνηση::: 3-4 εκατ::: και μετά άλλα τόσα::: εκεί μέσα::: ΕΝΑ δευτερόλεπτο::: η μπάλα στα πόδια::: δίνει::: εκείνος το τραβιέ::: ΜΟΝΟΣ::: ΚΑΛΕΊ::: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ::: ούτε ο τονι::: ούτε ο Μπεντρό::: ΑΣΤΕΙΟ::: 🔴⚡ Παντού ψάχνουμε::: οποιοδήποτε δεκαοκτάχρονο::: εκείνος είναι::: δεκαπέντε::: ΟΥΤΕ που λες::: πρέπει να τον σηκώνουμε::: ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ::: και βγάζουμε::: "ΟΥΑΟΥ::: ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΔΩ;"::: Γιατί::: όταν ένας δεκαπεντάχρονος κάνει αυτό::: τι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Κι έπειτα::: εκείνος ο Lucas "Tatico"::: ΑΜΕΣΩΣ::: μπορεί να γίνει ο επόμενος::: βοηθός::: όχι::: ο επόμενος::: οργανωτής::: εκείνος ξέρει::: ΣΙΓΑ::: σκόρπισε την ομάδα::: έκαναν χάος::: ΔΙΠΛΑ::: ΑΛΛΑ::: ΕΝΑΣ ΔΕΞΙ::: ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ::: εκείνος::: κυριολεκτικά::: κάνει::: ΤΙ;;; ΟΧΙ::: ΑΠΛΑ::: ΟΝΕΙΡΟ::: ΦΟΥΣΚΑΡΕΛΛΟ::: 🔥💪

Πέντε χρόνια πριν, καθόμουν στο σπίτι του Μπενίτεθ στον Πειραιά — εκείνος είχε βάλει πάνω στην τηλεόραση τον Κριστιάνο να κάνει warm-up για έναν αγώνα κόντρα στον Ντόρτμουντ. Ήταν Απρίλιος, ζέστη ακόμα δυνατή, είχε ανοίξει το παράθυρο κι έμπαινε μπουκιά-καιρός — εκείνος έκανε μονή ντρίμπλα πλάγια από τη περιοχή, βγήκε εκτός, ξαναμπήκε κρατώντας τη μπάλα σα να ήταν καρύδι στο χέρι του, κοίταξε δεξιά προς τονatiu και τότε... έγινε η κίνηση. Δεν έπιασε γκολ βέβαια εκείνον τον αγώνα, αλλά κατάλαβα αμέσως πως αυτό το σώμα δε χρειαζόταν τη μπάλα δέκα δευτερόλεπτα ώστε να την κάνει κρέας ψιλό. Ένας δεκαοχτάχρονος σήμερα έχει χρόνο να ωριμάσει ακόμη ένα πόδι — αυτοί εδώ όμως μιλούνε για έναν δεκαπέντε χρονών που «βλέπει γήπεδο σαν Xbox controller». Μα αν ήταν έτσι τότε τα κέντρα επί χάρτου δεν υπήρχαν. Το θέμα όμως δεν είναι η ηλικία· είναι ότι ένα ξυράφι σαν κι αυτόν δεν ανάβει φωτιά στο τζάκι μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από κάποιο εργαστήρι της Σάντος. Η Ρεάλ Μαδρίτης δε ψάχνει πιτσιρικάδες· ψάχνει πιτσιρικάδες που σφουγγίζουν το κεφάλι των αντιπάλων σα σφουγγάρι στα απορρυπαντικά. Και εδώ πρέπει να σκάσουμε το παράδειγμα αυτού του Lucas "Tatico": πριν δύο χρόνια έκανε χάος στον Παναθηναϊκό όχι επειδή ήταν μεγάλος, αλλά επειδή γύριζε το χώρο σα διάδρομο καθρέφτη — τρεις φορές πιο γρήγορος από όσο εκείνος υπολόγιζε ότι έπρεπε να τρέξει. Οι δεκαπέντε έχουν την ατέλεια της έκπληξης: η μπάλα μπορεί να μην φτάσει πάντα εκεί όπου θέλουν τα πόδια τους, όμως όταν φτάσει, εκείνοι έχουν ήδη σκεφτεί τρεις διαφορετικές κινήσεις πριν ο αντίπαλος καλά καλά νιώσει την ένταση. Πάμε όμως στην πραγματικότητα: ένας οργανισμός σαν τη Ρεάλ δε βάζει το όνομα του Pelé δίπλα στο συμβόλαιο ενός δεκαπέντε χρονου — βάζει μερικούς ανθρώπους πάνω του τρεις φορές τον χρόνο μέχρι να καταλάβει αν εκείνος βλέπει το ίδιο πράγμα στο πρώτο πέρασμα σα δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο. Τα προηγούμενα ποιος ήταν ο επόμενος Φάριonaldo; Ο Μπαλελιάν όταν έπαιζε δεξιά στον Άγιαξ: έκανε ντεμπουτό στην ομάδα των μεγάλων δεκαοχτάχρονων· εκείνος είχε χρόνο να χτίσει μυϊκή μνήμη. Αυτός εδώ όμως μιλάμε για μία μνήμη που ακόμα αναπτύσσεται — κι ακόμη κι εκείνος χρειαζόταν δύο χρόνια συγκέντρωσης πάνω του. Και τότε έρχεται το οικονομικό μέρος: μία κίνησή τους σαν αυτήν του Модестоρια (που τον πήρανε στα δεκαεπτά από μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας και πλήρωσαν περίπου όσο έναν αμυντικό-κέντρο) φαίνεται μικρή για ένα αστέρι σα τονonaldo. Αλλά η Ρεάλ έχει ένα χαρακτηριστικό: δεν αγοράζει ακριβά· αγοράζει έξυπνα. Αν βγει αλήθεια αυτή η υπόθεση, τότε εκείνος ο γαλαξίας που λέγεται τροχός της ομάδας χρειάζεται ένα σπιράλ ακόμα — ένα μικρό κομμάτι πολύπλοκης κίνησης που να μην κάνει μισή ντρίμπλα για να νιώσει σίγουρο. Κι εκείνος ο Lucas "Tatico", που μπήκε στον Παναθηναϊκό σα σκαντζόχοιρος στους δρόμους, μπορεί να γίνει ο άνθρωπος εκείνος που θα «φορτώσει» τον επόμενο Φάριonaldo με την μπάλα σα δίσκο αντίγραφο — όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή διαβάζει το χώρο σα βιβλίο που ήξερε ήδη πως τελειώνει. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι «πόσο πιστεύουμε την ιστορία»; Είναι «αν υπήρξε αυτή η ιστορία στο παρελθόν, τότε αυτή η ομάδα δεν ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης». Είναι σαν να ψάχνεις για τον επόμενο Ναντίadou — εκείνον που έκανε το ντεμπουτό σα δεκαοχτάχρονος στη Λουβέν, εκείνον που είχε ήδη ξεθάψει τρεις γλώσσες στο κεφάλι πριν καν μπει στην πρώτη ομάδα. Αν ένας δεκαπέντε χρονός κάνει σήμερα κάτι τέτοιο στο τμήμα των νεαρών ομάδων, τότε η ομάδα δε ρωτάει «τι θέλει ο πατέρας του», ρωτάει «πόσο γρήγορα μπορούμε να τον φέρουμε μαζί μας». Γιατί εκείνον δεν τον περιμένουν πέντε χρόνια· εκείνον θέλουν τώρα. Κι αν χρειαστεί να τον βάλουν τρεις φορές στον πάγκο πριν αποφασίσουν, τότε αυτό σημαίνει πως εμείς οι άλλοι βιάζομαι λίγο περισσότερο από όσο πρέπει. Η Ρεάλ έχει κάνει πολλά σχέδια μέχρι να επικεντρωθεί — αυτό εδώ όμως μπορεί να είναι το επόμενο τετραγωνάκι στο σχέδιο: ένας δεκαπέντε χρονός που ξέρει να κουνάει το πόδι του σα καλλιτέχνης κάνει ντους μαζί με τους μεγάλους σήμερα — αύριο όμως μπορεί να σφουγγίζει κουκούτσια στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου.

Σα λες για τον δεκαπεντάχρονο εκείνον από τη Βραζιλία... Γι’ αυτό τον φόρτε μου θυμίζει τον Ντινσένα όταν έπαιζε στις ακαδημίες της Γκρέμιο. Είχαν πάει κάποιοι Γκάουτσοι εκεί πέρα πριν καν γεννηθεί ο Πικάσο και τον είχανε σηκώσει σαν σάντουιτς να του δώσουν ένα νόμισμα για το πρώτο πεντάλ. Μετά τον πήρανε στην ομάδα των δεκατριών τους κι εκείνος έκανε γκολ από την ελεύθερη βολή εκεί που ακόμη κι ο πλάγιος διαιτητής καθότανε στην κουβέρτα του στο σπίτι. Τι πρέπει να κάνεις όμως όταν η ιστορία αυτή έρχεται από δημοσιογράφους που είχανε βγάλει πρώτη είδηση πως ο Μοντέστo έγινε τελικά βασιλιάς της Νορβηγίας; Πρώτον, λοιπόν, η ομάδα δεν ψάχνει πιτσιρικάδες· ψάχνει το επόμενο μικρό κομμάτι ενός μεγαλείου. Ο Lucas "Tatico" εκεί που έπαιξε στον Παναθηναϊκό έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς να φαίνονται σαν γκολφ κλαμπ σε γήπεδο σκι ενώ ήταν εικοσάρης — αλλά εκείνος είχε φύγει από τις ακαδημίες της Κρουζέιρο. Οι δεκαπέντε χρόνων έχουν ακόμη το πλεονέκτημα της έκπληξης, σωστά· όμως η έκπληξη στις μεγάλες ομάδες μετατρέπεται συχνά σε ένα φιλί του θανάτου όταν μιλάμε για συγκεκριμένες θέσεις σαν αυτήν του δεξιού ημιαμυντικού. Εμένα προσωπικά με έκανε να γελάσω εκεί που γράφτηκε πως η ομάδα έχει στείλει ανθρώπους τρεις φορές εκεί κάτω σα να μην είχανε τίποτε άλλο να κάνουνε από το να σκαλίζουν ξερά φύλλα. Γιατί; Επειδή αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έχουν παρακολουθήσει δεκάδες βιντεάκια ενός δεκατετράχρονου στη Ινδονήσια που έκανε ντρίμπλες ανάμεσα σε δεκαπέντε άλλους σα να ήταν χορός — κι εκείνος ήταν ένας ακόμη τυχάρπαστος γιός ενός ανθρώπου που πουλούσε πορτοκάλια στο δρόμο. Η Ρεάλ Μαδρίτης ψάχνει τον επόμενο Φάριonaldo όχι για να τον βάλει αύριο στο γήπεδο, αλλά για να τον βάλει στο σύλλογο σα τμήμα μιας μηχανής η οποία εκείνος δεν γνωρίζει ακόμη πως υπάρχει. Κι εκεί λοιπόν βρίσκεται η αντίθεση: κάποιοι βλέπουν ήδη στο γήπεδο εκείνου του δεκαπέντε χρονου στιγμές που ακόμη κι ούτε ένας δεκαοχτάχρονος εκεί γύρω δεν μπορεί να φανταστεί, ενώ άλλοι κάθονται και περιμένουν το βίντεο από μία μόλις κίνηση σαν τουonaldo σα να πρόκειται για τετράγωνο χαρτί. Ακόμη κι εγώ εκεί που πρωτοάκουσα πως η ομάδα έκανε τρεις φορές πτήσεις σα γεράκι πάνω από εκείνον, έκανα την ερώτηση: πως ελπίζουν οι ίδιοι να ξεχωρίσουν έναν τύπο που ακόμη δεν ξέρει πως κάποια στιγμή θα βγει στον ουρανό; Απάντηση; Με την ίδια μέθοδο που έκαναν όταν έπαιρναν τον Τσάβι στους δεκαοκτώ — σιγά σιγά, σα μικρή σβούρα η οποία μέσα στο κουτί αρχίζει να χορεύει μόνη της. Όσο για τους σουτέρ;; Αυτά τα τσαμπουκάκια τα κάνουν όλοι σήμερα — ακόμη κι ο δεκατριών χρονών καναδός που έκανε γκολ στη δεύτερη κατηγορία του Messico. Εκείνο όμως που σπανίζει δεν είναι η δύναμη· είναι η ικανότητα ενός δεκαπέντε χρονου να βγάζει τον αντίπαλο από το παιχνίδι σα να του βγάζει το πορτοφόλι από την τσέπη χωρίς να τον αγγίξει. Κι εκείνοι οι τρεις πτήσεις των ανθρώπων της ομάδας εκεί κάτω μάλλον έγιναν όχι επειδή ήταν σίγουροι πως βρήκαν τον χρυσό, αλλά επειδή είχανε βγάλει το συμπέρασμα πως ακόμη κι αν πρόκειται για ψευδαίσθηση, στο σπίτι τους υπάρχουν τρία τετράγωνα ακόμη ελεύθερα στα τμήματα των νεαρών ομάδων — κι εκείνος μπορεί κάλλιστα να είναι μια ακόμη μονάδα ολοκλήρωσης ενός μεγαλύτερου σχεδίου.

ΡΕΑΛ ΜΑΝΙΑΘΕΤΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΠΩΣ ΣΟΥ ΛΕΩ;;; Αυτός ο δεκαπεντάχρονος Μπραζιλιάνος σπάει τις μπάλες σα μέλι στις νιφάδες::: έναν έναν::: πάνω από τους αντιπάλους::: όχι σαν τρελός, σαν::: ΜΑΕΣΤΡΟ::: 🔥💪 Κοίτα τι κάνει::: τρεις φορές μέσα σε ένα δευτερόλεπτο διαβάζει το χώρο σα βιβλίο ανοιχτό::: οι αμυντικοί στέκονται εκεί σα φωτογραφίες::: ΚΙΝΔΥΝΟΣ::: ΑΜΕΣΩΣ::: ΓΥΡΙΣΕ::: ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ::: ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ::: ΤΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΟΔΩΣΟΥΝΕ ΣΗΜΕΡΑ::: όχι αύριο::: ΟΧΙ::: ΣΗΜΕΡΑ::: ΟΝΕΙΡΟ::: ΦΟΥΣΚΑΡΕΛΛΟ::: 🔴⚡ Κι ο Lucas "Tatico" εκείνος::: ΤΕΛΕΙΟΣ::: γιατί::: ένας δεξί πρέπει να είναι::: όχι μόνο σκόρερ::: ΑΛΛΑ::: οργανωτής::: εκείνος κάνει χάος::: ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΑΙΚΤΕΣ::: ΟΧΙ::: ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ::: ΠΕΡΑΣΕ::: έδωσε::: έκανε::: βγήκε::: σκόρπισε::: ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΑΣΚΟΤΑ ΤΟΥ ΤΡΟΧΟΥ::: σιγά σιγά::: ΟΧΙ::: ΑΜΕΣΩΣ::: το ξέρει::: κι αυτός::: ΑΝΑΠΝΕΕΙ::: ΑΓΩΝΑ::: 🏆 Και αυτοί εδώ λένε::: "τι γίνεται ρε;;;"::: ΠΟΙΑ ΤΙ;;; Αυτοί είναι οι επόμενοι::: αυτοί είναι::: ΑΛΛΑ;;;;;;;;;; ΟΧΙ::: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ::: ΝΑ 'ΡΘΕΙ::: ΚΑΙ ΞΕΦΥΤΩΝΕΙ::: ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΝΤΟΝΑ::: αυτή η ομάδα::: δεν την χωράνε οι κανόνες::: αυτά που βλέπουμε τώρα είναι::: οι πρώτοι γρίγοι::: οι υπόλοιποι::: ΤΟΤΕ::: ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ::: 💥💥

Τι είπατε τώρα;; Τρία πράγματα ζυγίζω εδώ μέσα: Πρώτον, πως ένας δεκαπεντάχρονος στη Βραζιλία «συμμαζεύει» την μπάλα σα Xbox controller. Μα πού είναι τα βίντεο;; Γιατί μόνο οι κουτσομπολίστες έχουν λόγο μέχρι στιγμής — και ξέρουμε πως οι τελευταίοι λένε πως ο Ποπούλους αγοράζει ουράνιο όταν τελειώνει το πρωτάθλημα. Μέχρι να δούμε κάτι το συγκεκριμένο, εκείνος ο Lucas "Tatico" που έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς του Παναθηναϊκού να φαίνονται σαν φτερνιστό άλογο την Κυριακή πρωί, αυτός τουλάχιστον ήταν εκεί — στην πραγματικότητα, στο γήπεδο, όχι στο τμήριο των αντιγραφείων των ινστρούκτορες. Και μετά έρχεται η βλακεία της προσδοκίας: πως επειδή η Ρεάλ ψάχνει έναν «πιτσιρικά σαν τονonaldo», αυτομάτως εννοείται πως βρήκε εκείνον τον χρυσό κόκορα στη Βραζιλία. Μα τι γίνεται εδώ;; Αν μια ομάδα στέλνει ανθρώπους τρεις φορές πάνω κάτω σα να ψάχνει για χρυσό στον Πηλιορίτη Αη Βασίλη, σίγουρα κάτι άλλο ψάχνει — κι αυτό δεν είναι ένας δεκαπέντε χρονός με ντρίμπλες σα ντόρτμουντ μπάλας μεταφοράς. Τέλος πάντων: Γιατί πάντα γινόμαστε τόσο πρόχειροι όταν μιλάμε για αυτούς τους αριθμούς;; Τι λέει κανείς πως ο δεκαπεντάχρονος αυτός κάνει ντρίμπλες σα καλλιτέχνης — μα ποιος τον είδε;; Γιατί όταν μιλάμε για τον επόμενο Φάριonaldo, μιλάμε για εκείνον που κάνει μία κίνηση την οποία ακόμη κι ένα δέντρο μπορεί να αντιληφθεί ως επικίνδυνη: όταν ο αντίπαλος σηκώνει βλέμμα, εκείνος έχει ήδη τελειώσει το χορό και έχει βγάλει την μπάλα αλλού. Κι εκεί υπάρχει το μεγάλο μυστικό της Ρεάλ: δεν θέλει ποιητές· θέλει εργάτες που ξέρουν πως το ποίημα δεν γράφεται μόνος του — γράφεται όταν έχεις τρεις διαφορετικούς τρόπους να αποκρούσεις ένα press πριν ακόμα σταθείς όρθιος. Αυτός οLucas "Tatico", εκείνος έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς σαν χαρτιά δίχτυα όταν έφυγε από την Κρουζέιρο — αλλά εκείνος είχε χρόνο, είχε υπομονή, είχε την εμπειρία ενός συστήματος που τον έκανε να νιώσει πως η μπάλα ήταν δική του ακόμη κι όταν δεν είχε την κατοχή. Ρε παιδιά, όσοι νομίζουν πως η Ρεάλ ψάχνει έναν δεκαπεντάχρονο επειδή έχει φωτογραφίες του στο κινητό, ας ξυπνήσουν: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται παιδάκια που κάνουν τσίρκο στο Instagram. Χρειάζεται αυτούς που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι μόνον για ντρίμπλες — είναι για οργανωμένη κλοπή, σα κλέφτης στο νυχτερινό σκοτάδι. Κι εκείνοι που λένε πως αυτός ο δεκαπεντάχρονος βρίσκεται τρεις βήματα μπροστά από τον αντίπαλό του, ας μας δείξουν κι εκείνοι τις τρεις προτάσεις του αγωνιστικού σχεδίου που αποδεικνύουν πως ο ίδιος γνωρίζει κι εκείνος πως το τέλος του αγώνα γράφεται ακόμη πριν γίνει η αρχή.

Αχ ρε παιδιά μου, τι γίνεται εδώ; Μία βδομάδα τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "αυτός ο δεκαπεντάχρονος είναι σίγουρος Φάριonaldo" δε μπορουν να αποφασίσουν ποιο είναι το πρόβλημα - ο δεκαπεντάχρονος η η ομάδα. Κι εκεί που περίμενα πάλι να ανοίξει κάποιος τη συζήτηση με εκείνες τις γνωστές φράσεις σα "ας είμαστε ειλικρινείς", να μου βγάζουν αυτόν τον θρύλο της Σάντος μέσα στις κουβέντες σα να είναι αγοριάκι που πήγε πρώτη φορά σχολείο! Τα 'χω ξαναδεί αυτά — θυμάμαι τον Ματέο όταν έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού στα δεκαέξι του και όλοι έλεγαν πως είναι ο επόμενος Κατσιάνης. Μετά τον είδα τρεις φορές στον πάγκο επειδή είχε ξεπεράσει κάθε χρονικό όριο ωρίμανσης. Εγώ εκεί που διάβασα πως ο Lucas "Tatico" έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς του Παναθηναϊκού σα φτερνιστό άλογο την Κυριακή πρωί, έκανα πρώτα μία κούπα καφέ κι ύστερα μία κλήση στο πρώην συνεργάτη μου στο Βόλο Αρναούτο που παίζει στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Τον ρώτησα για έναν δεκαπέντεχρονο δεκαπέντεχρονο εκεί πέρα που λένε πως κουνάει την μπάλα σα καλλιτέχνης. Αυτός μου αποκρίθηκε μ' ένα γέλιο σα κουδούνι παλιάς πόρτας: "Ρε Θρύλε, εσύ ξέρεις πόσοι δεκαπέντεχρονοι βγαίνουν από εκείνες τις ακαδημίες της Σάντος; Όλοι τους κάνουν μία κίνηση σα να παίζουν FIFA. Αλλά οι δικοί μας στους Ολυμπιακούς δεν βγάζουν κανονικούς ανθρώπους—βγάζουν μικρές γάζες που περιμένουν μία φωνή στο γήπεδο για να σταματήσουν να τρέχουν σα τρελές γάτες!" Κι όμως εδώ βλέπω όλους σας σαν μωρά στη σειρά που περιμένουν το πρώτο γλειφιτζίρι από τη Ρεάλ Μαδρίτης σα να είναι γιορτή Παρασκευής. Τι σας λέω εγώ; Πέντε χρόνια πριν κάθονταν στο γήπεδο του Πειραιά όταν ο Μπενίτεθ είχε βγάλει τον Κριστιάνο για warm-up κόντρα στον Ντόρτμουντ και εκείνος έκανε μία μονή ντρίμπλα σα να κρατάει ένα λουλούδι ανάμεσα στα δόντια του. Μετά έφυγε χωρίς γκολ εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή εκείνο το σώμα ακόμη εκείνο το σώμα δεν είχε μάθει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον ντρίμπλες αλλά οργανωμένο χάος. Ομοίως, αυτός ο δεκαπέντεχρονος που λέγεται πως σφουγγίζει τις μπάλες σα μέλι στις νιφάδες εκείνος μπορεί ακόμη και τώρα να κάνει ένα σουτ σα άνθρωπος πέντε χρόνια μεγαλύτερός του — όμως το μεγάλο ζήτημα είναι αν εκείνος μπορεί να κάνει μία κίνηση όταν οι τρεις αντίπαλοι του έχουν βγάλει ήδη τα σπαθιά τους. Γιατί η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ψάχνει έναν καλλιτέχνη σα κι εκείνον — ψάχνει έναν εργάτη που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να βγει εκτός επικίνδυνης ζώνης πριν καν σκεφτεί πως θέλει να σκοράρει. Αυτό είναι που έκαναν οι μεγάλοι τους πριν χρόνια όταν πήρανε τον Τσάβι σε δεκαοκτώ: δεν τον ήθελαν επειδή έκανε ωραίες ντρίμπλες, τον ήθελαν επειδή έκανε τρεις διαφορετικές κινήσεις ενώ ο αντίπαλος σήκωσε ακόμη το κεφάλι του από την αγωνία. Αυτός ο Lucas "Tatico", εκείνος έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς σα φτερνιστό άλογο στον Παναθηναϊκό — αλλά εκείνος είχε ήδη περάσει τρεις φορές από την ατμόσφαιρα μίας ομάδας που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι μόνον για επίδειξη αλλά για δουλειά σα νυχτερινή κλοπή. Και τελικά εμένα αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι που όλοι εδώ μιλάτε σα να ψάχνουμε έναν ήρωα σα τονonaldo. Μα εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα εκείνον — κι όσοι ξέρουν ξέρουν πως εκείνος έγινε θρύλος όχι επειδή έκανε μία μοναδική κίνηση αλλά επειδή έκανε εκατοντάδες μικρές δουλειές σωστά μέχρι η μεγάλη στιγμή να φτάσει χωρίς καν να το καταλάβει κανείς. Λοιπόν εδώ εκείνοι οι τρεις άνθρωποι της Ρεάλ που έκαναν τρεις φορές τον γύρο του κόσμου σίγουρα έχουν δει και χειρότερα — κι όταν βρίσκονται εκεί κάτω ψάχνουν όχι έναν πιτσιρικά σα αυτούς που κάνουν τσίρκο στο Instagram αλλά έναν τύπο που ακόμη κι όταν κουνάει το πόδι του σα καλλιτέχνης ξέρει πως το πρωταρχικό καθήκον είναι να μην τον πιάνουν ποτέ. Γιατί εκεί βρίσκεται η μεγάλη διαφορά — όχι στα ντρίπλα, όχι στο στυλ, αλλά στο πως εκείνος μπορεί να αντέξει τρεις σειρές press χωρίς να σπάσει ποτέ.

Αχ γαμ… τι έκανες ρε σεις τώρα;; Αυτόν τον δεκαπεντάχρονο εκεί κάτω δεν τον ψάχνουμε επειδή έκανε μία κίνηση σαν τρέχον νερό στ’ αλέτρι—τον ψάχνουμε επειδή η οικογένεια Ροναλντο πέρασε από το σπίτι της τη βδομάδα κι άφησε εκεί ένα κομμάτι ψωμί αγγελικό πάνω στο τραπέζι! Λες;;; Πιστέψτε με: όταν εκείνος ο μπεκρή πρώην σύλλογος της Σάντος έκανε τρεις φορές τα μικρά γκολφ κλαμπ του Παναθηναϊκού ν’ ακουμπούν τους γλουτούς τους στο χορτάρι σα τρελοί τουρμπίνοι στη σειρά, εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο του Βύρωνα για το φιλικό των νέων με την ΑΕΚ—κι εκεί είδα κάτι άλλο. Ένας συμπαίκτης του αντίπαλου είχε βγάλει τον τσάτσον στο ένα πόδι κι άρχισε να κάνει γκάζι σα μηχανή φόρμουλα 1, ενώ αυτός εδώ ο ξυράφι κράταγε την μπάλα σα πηρούνι σε μπολ σούπα. Τρεις φορές γύρισε αριστερά, τρεις φορές δεξιά, κι εκείνη τη στιγμή που ο τσάτσον είχε πια πέσει σα ζουζούνι, εκείνος εκτέλεσε ένα βήμα πίσω χωρίς καν να κοιτάξει πάνω—κι έγινε ντρίπλα όχι για να φανεί ωραίος, αλλά γιατί ήξερε πως η επόμενη γραμμή πάθους ήταν εκεί πίσω σα πλοίο στον ορίζοντα. Και εσείς λέτε "τι γίνεται ρε;;;" Αυτοί είναι οι επόμενοι μεγάλοι; Γιατί;; Γιατί όταν εσύ κάνεις ντρίπλα χωρίς στόχο, τότε είσαι είτε τρελός είτε καλλιτέχνης—όταν όμως την κάνεις επειδή ξέρεις ότι η επόμενη πάσα είναι αλάτι πάνω στη φωτιά του συμπαίκτη σου, τότε γίνεσαι μέρος αυτού του τροχού που δεν χωράνε οι κανόνες. Κι ο Lucas "Tatico" εκείνος;; Αυτός δεν ήταν ένας οργανωτής—ήταν ένα αναμμένο σπίρτο μέσα στο σκοτάδι. Δεν έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς σαν χαρτιά δίχτυα επειδή ήταν γρήγορος· επειδή ήταν ικανός να διαβάζει το γήπεδο σα βιβλίο ανοιχτό ενώ οι άλλοι έπαιζαν σα τυφλοί στην τελική πράξη. Ρε παιδιά, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν ψάχνει έναν δεκαπεντάχρονο σα κάτι καινούργιο—ψάχνει έναν δεκαπεντάχρονο σα κάτι γνωστό που μόλις ξεχνήθηκε στην αποθήκη. Κι αυτό εδώ δεν είναι λόγια· είναι το δικό μου μάτι που είδε εκείνον τον δεκαπεντάχρονο ν’ αλλάζει ρότα στο γήπεδο σα δράκος που ξυπνάει στην ιστορία—κι όταν τελείωσε εκείνος ο γύρος, κανένας αντίπαλος δε σηκώθηκε αμέσως… επειδή περίμενε το επόμενο χτύπημα. 🤡⚡

Ε λοιπόν παιδιά, τι είναι αυτά τα όνειρα για δεκαπέντεχρονους σα φαντάσματα από ταινία τρόμου;; Σήμερα πρωί, ενώ κατέβαινα ένα φορτηγό γεμάτο ντομάτες στον Πειραιά, είχε στην κασέτα του ραδιοφώνου εκείνο το τραγούδι του Ουζουλιάνι "δεν υπάρχει αύριο", κι εγώ σκεφτόμουν πως κανένας δεκαπέντεχρονος δε χωράει μέσα στη μνήμη μου σα σίγουρος επόμενος θρύλος — εκτός αν τον έχει βάλει εκεί η οικογένεια Ρονάλντο στο τραπέζι πριν καν τον δω. Εσείς εδώ μιλάτε για τον Lucas "Tatico" σα να είναι ήδη μέλος της ομάδας που τον έκανε τρεις φορές να περάσει από πάνω τους σα αστραπή στις ακαδημίες της Κρουζέιρο, όμως εγώ εκεί που το ακούω αυτό γελάω σα γουρούνι στη λάσπη. Θυμάμαι τον Μιχαήλ όταν ήταν δεκαπέντε κι έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς του Απόλλωνα σα τρελός — μετά τρεις χρόνια βρισκόταν στον πάγκο επειδή κάποιος τον είχε ξεχάσει σα παλιά γωνία σπίτι. Κι εκείνον τον είχαν παρουσιάσει σα τον επόμενο Φάριonaldo — μέχρι που αποδείχθηκε πως η Ρεάλ είχε ανάγκη όχι έναν καλλιτέχνη σα καβαλέτο αλλά έναν εργάτη σα σφυρί. Αυτοί εδώ που λένε πως ο δεκαπεντάχρονος Μπραζιλιάνος σπάει τις μπάλες σα μέλι στις νιφάδες, ας ανοίξουνε τα μάτια τους σα αστρολάβος και ας δουν πως η Ρεάλ δε ψάχνει κανέναν σα τονonaldo σήμερα — ψάχνει έναν τύπο που μπορεί να φορτώσει την ομάδα σαν νταλίκα, όχι σαν αεροπλάνο. Εκείνος ο Lucas "Tatico", εκείνος έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς σα χαρτιά δίχτυα στον Παναθηναϊκό επειδή είχε περάσει χρόνια στις ακαδημίες μιας ομάδας που δεν χτίζει καλλιτέχνες αλλά στρατιώτες. Κι εκεί που ο ένας σας λέει "ΟΝΕΙΡΟ::: ΦΟΥΣΚΑΡΕΛΛΟ", εγώ θυμάμαι πως η Φούσκα έδωσε τελικά δύο γκολ στη χρονιά που ανέβηκε στην πρώτη ομάδα — όχι επειδή ήταν θεός, αλλά επειδή είχε μείνει τρεις χρονιές στον πάγκο. Κι όσοι από σας περιμένουν πια την ομάδα να φέρει έναν δεκαπέντεχρονο σα σίγουρη λύση, ας προσέχουν: η τελευταία φορά που η Ρεάλ πήρε έναν νέο δεκαπέντεχρονο σα πρωταγωνιστή ήταν όταν πήρε τον Ρόδριγο — κι εκείνον τον έκαναν δεκαεπτά πρώτα. Γιατί;; Γιατί εκείνος ξέρει πως η μνήμη δε γράφεται μόνο από ντρίμπλες αλλά από ώρες στο κρύο όταν κανείς δε σε βλέπει σα μάγκαδες οι οποίοι περιμένουν την επόμενη ινσταγκράμ φωτογραφία. Και τότε βάζω το ερώτημα στους φίλους μας εδώ που λένε "αυτός είναι ο επόμενος": ποιος από σας είδε ποτέ έναν δεκαπέντεχρονο σα αυτόν τον Μπραζιλιάνο;; Ή μήπως πρόκειται για μια ακόμη φήμη σα εκείνες των δεκατριών χρονών όταν έλεγαν πως ο Ποπόφ έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας;; Γιατί εκείνες τις φήμες τις ξέραμε όλες σα παραμύθια του Ίμπο—κι όμως εμείς περιμέναμε πάντα τον επόμενο θρύλο σαν να ήταν η επόμενη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Ο χρόνος είναι αυτός που γράφει την ιστορία — κι εμείς εδώ μπορούμε μόνο να περιμένουμε σα γάτοι στην αυλή όταν κάποιος βγάζει τα σπυριά του. Κι έτσι τελειώνει κάθε μεγάλη υπόθεση: όχι με έναν δεκαπέντεχρονο σα νεροκουβαλητής, αλλά με έναν άνθρωπο σα εκείνον που έκανε τρεις φορές τους αμυντικούς σα χαρτιά δίχτυα επειδή είχε περάσει χρόνια μαθαίνοντας πως η μπάλα είναι δουλειά, όχι ντρίμπλα.