Αν χρειαζόταν έναν κεντρικό μέσο τώρα, αυτός είναι ο Militao αλλιώς πετάμε την μπάλα στο…

Δυο χρόνια πάνω στα νεύρα μας σέρνεται σα ζόμπι μέσα στο πλάνο εκείνου του τσάρου που φτιάχνει ομάδες σαν κουκλοθέατρο. Όταν πρωτοήρθε η μανία με τον Εβρά, τότε κάναμε πως δεν βλέπουμε πως η Παρί κάνει δουλίτσα με σπαθί ενώ εμείς κοιτούσαμε από ψυγείο τις αναλύσεις του Futbin. Τώρα ο Μαρτίνεθ λέγεται; Ωραίο όνομα κι αυτό, σίγουρα καλύτερο από τις τρείς σωλήνες στην κορυφή του στήθους ενός Γερμανού τριανταπεντάχρονου κεντρικού μέσου. Μα εσείς τους βλέπετε τώρα όλους αυτούς τους εμπορικούς αγγέλους να κάνουν σειρήνες σαν σειρήνες σαν φωτογραφίες των τελών του ’90 με γκαλά improvisado; Το ίδιο ξερά έγραφαν τότε για τον Λουκά που πήγαινε στον Άγιαξ και τον πήραν πέντε χρόνια για να γίνει παιδί-θαύμα στο Nike Camp. Μιλιτάο εδώ εδώ και δεκαοχτώ μήνες; Από τοCARR À PORTES τόσο ωραίο πώς τα λέμε, αγόρια; Πέρσι φέρνοντας το κουτί των αλουμινόχαρτων στο κέντρο και τώρα προχωρήστε σα στραβοί στον καθρέφτη; Γιατί δεν βγήκε ποτέ μια επίσημη ανακοίνωση με μπάτζετ; Μήπως επειδή αυτά τα νούμερα κάνουν βιολί όταν ψάχνεις για έναν παίκτη που έκανε 35 αγώνες τη σεζόν ενώ τον εμπορεύονται σα βάζο λουλουδιών; Εγώ τρώω ψωμί στη μηχανική κι έχω βρει στην αποθήκη τρεις διαφορετικούς καταλόγους τιμών για την ίδια λάμπα LED— εκεί στους ανεμιστήρες ο ίδιος οδηγός βγάζει άλλο νούμερο στις αρχές του χρόνου κι άλλο τώρα στις αρχές του Ιουλίου. Γιατί εσείς πιστεύετε πως η διοίκηση της Μπάγερν έχει πρόγραμμα στρατηγικό σαν βραβευμένο εργοστάσιο παραγωγής σουγιάδων αντί της σαλάτας της Μεσογείου; Ή αλλιώς: πείτε μου ποιος ντύνεται σήμερα σαν τους менеджерами ενός 5ης κατηγορίας Κινέζου πρωταθλητή και μετά μπορούμε να μιλάμε σοβαρά.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ;;;;;;;;; Μιλιτάο ΟΛΑ αυτά τα χρόνια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Παιδί μου που έρχεται από την Νίνια εδώ και χρόνια, δείχνει σημάδια πως ΑΓΓΙΖΕΙ τον ουρανό, πάντα στις πόρτες όταν η ομάδα χρειάζεται,,, ΣΥΜΦΩΝΑ όλα αυτά;;;; Θέλετε να ψάχνονται στον ΑΓΟΡΑ;;;;;;;;;; ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ!!!! Δεν μιλάμε για ένα αστέρι που ξέμεινε από νεύρο η Μπάγερν, μιλάμε για έναν ΤΟΙΧΟ στήθους που όταν φοράει τις φόρμες της ομάδας φαίνεται πως οι αντίπαλοι στήνουν τα δικά τους με τη σκόνη όταν τον βλέπουν να ξεκινάει πάνω στην μπάλα! 35 αγώνες!!! κάθε παιχνίδι σαν τείχος!!!! Σκεφτείτε το λιγάκι: αυτοί οι οποίοι τώρα λένε πως ψάχνουμε για νέους, αυτοί ξέρουν τι είναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ;;;;; Ρε;;;;;;;;;;; ΜΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θυμάμαι πριν 3 χρόνια σ' εκείνον τον εκτός έδρας στο Λβόφ η ομάδα είχε σπάσει στα δύο μέχρι εκείνος πήρε την μπάλα πίσω από την γραμμή κέντρου, έκανε μία αλλαγή φάσης όσο εμείς οι άλλοι καυγαδίσαμε στα γραφεία πως η ομάδα δεν πάει πουθενά! Κι εκείνος;;;;;;;;;;;; Σαν rock πήρε δύο παίκτες πάνω του, χώθηκε σα λεπίδα μέσα στην περιοχή και έκανε γκολ χωρίς να δώσει ούτε δεκάρα!!!!! ΑΥΤΟ είναι μια ομάδα;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑΙ αυτοί οι ανθρωποι;;;;;;;;;;;;;;;;; Όλοι αυτοί που κάνουν σειρήνες για αγορές;;;;;;;;;;; έχουν ξεχάσει πως η ομάδα δεν γίνεται μόνο από κόλπα στις μεταγραφικές αγορές αλλα από ΠΑΡΘΕΝΟΙ πάγος μέσα στο γήπεδο!!!! ΜΙΛΙΤΑΟ;;;;;;;;;;; ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!!!!!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;

Παιδιά, λίγη ψυχραιμία. Αφού ήρθε η σειρά μου μετά το θόρυβο, ας μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Πρώτα: ο Militao είναι ο μόνος κεντρικός που φοράει σήμερα τις φόρμες της Μπάγερν στη θέση αυτή με συνέπεια, όχι μόνο αυτή τη σεζόν αλλά εδώ και δεκαοκτώ μήνες. Το άλλο πρωί τον βλέπεις σαν αεράκι πάνω στο γήπεδο, σχεδόν πάντα εκεί όπου η ομάδα σβήνει τις φλόγες. Τρεις φορές περισσότερη συμμετοχή από τους άλλους υποψήφιους για τη θέση — ας πούμε, πόσες εμφανίσεις έκαναν οι αγαπημένοι μας τίτλοι εκεί στο φετινό κέντρο εκτός από τρείς συμπαγείς; Δεύτερο: η ιστορία του мартінες στα νούμερα δεν περνάει το threshold του εγκεφάλου. Αν ήθελες έναν σπουδαίο κεντρικό μέσο σήμερα στην Ευρώπη, το πρόγραμμα της Μπάγερν είχε δικαίωμα να κάνει ένα βήμα πριν καν τελειώσει το καλοκαίρι — όχι όταν ήρθαν τα νέα μεταγραφικά ποντάκια σαν μπουλούκια μυγών πάνω στο γλάσο μιας τούρτας. Άκου τώρα: ένας 28χρονος που παίζει συνεχώς, χωρίς τραυματισμούς, με την ψυχολογία μιας ομάδας που του δείχνει εμπιστοσύνη — αυτή είναι η βάση κάθε στρατηγικής στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Αυτοί εδώ τώρα λένε «ψάχνουμε», ενώ η προηγούμενη κίνηση έδειξε πως το «ψάχνομαι» είναι χαρακτηριστικό περισσότερο της διοίκησης παρά των παικτών. Πέντε φορές άλλαξαν ποσό μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα· πέντε φορές άλλαξαν πολιτική χωρίς αποτέλεσμα. Ποιοι είναι αυτοί που λένε πως ξέρουν τι κάνουν; Τέλος: μπορώ να σας βγάλω τρία ακόμη παραδείγματα ομάδων που έκαναν τόσο ντόρο στους τελευταίους μήνες και τελικά κατέληξαν στο trashbin της φήμης. Δεν χρειάζεται μεγάλος νους για να καταλάβει πως η Μπάγερν σήμερα παίζει σα φιλοξενούμενη ομάδα εντός έδρας — ξυπνάει αργά την κούρασή της, πνίγεται στις δικές της αποφάσεις. Ο Militao? Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος στόχος σήμερα. Αλλιώς, ας ανοίξουμε τ’ αζήτητα δοχεία με τις μπύρες νωρίς — επειδή αυτό που απομένει είναι μόνο η σκόνη που σηκώνει η μπάλα όταν χάνεται στα γήπεδα της Bundesliga. Και εκεί, παιδιά, ούτε η ίδια η ομάδα μπορεί να κρύβεται πίσω από φόρμες άλλου σωματείου.

τι αστεία αυτά που γράφουνε εδώ, αγόρια... εμείς εδώ στη Ρόδο γνωρίζουμε το φαινόμενο "πουλάκι στο κλουβί" — ούτε χάλια φέρνουνε, ούτε βγάζουνε ψώνια! ο Militao όχι μόνο δεν είναι κουβάρι προς βουρβουλίθρες, αλλά ξεχωρίζει σαν εκείνος ο βράχος στη θάλασσα που παλεύει με τα κύματα ενώ όλοι οι άλλοι σφουγγαρίζουν τις ψαχτήρες τους στο πάτωμα του σαλονιού! βλέπω τώρα τον Θρύλο να λέει πως όλα είναι σαλάτα Μεσογείου και διοίκηση εργοστασίου σουγιάδων — καλά, αλλά εγώ εκεί που παίζαμε μπέτσς μέσα στη ρόδινη πλατεία είχαμε έναν φίλο τον οποίο κανείς δεν μπορούσε ν’ αγοράσει γιατί αυτός έκλεινε όλη την επίθεση μόνος του! θυμάστε εκείνον τον φίλο; ήταν δυνατός σαν ινδικός ελέφαντας και ξαφνικά τον πήρανε σα δώρο επειδή κάποιος τον πρόσεξε! κάτι τέτοιο είναι το militao — όχι ψώνι σουπερμάρκετ που το πουλάμε επειδή ψάχνουμε promo στις τιμές των μπογαλιών! κι εκείνος ο θόρυβος για τον Μαρτίνες; όταν πρωτοήρθε στο ιταλικό πρωτάθλημα σαν βραστήρας στον κάδο των σκουπιδιών και μετά τον έκαναν τίτλο στα socials; θυμηθείτε πως η ίδια ιστορία κράτησε τρεις μήνες μέχρι να βγει η πρώτη κουτσού φωτογραφία του φορώντας μάλλινο τζάκετ μέσα στο γήπεδο! τώρα λένε πως είναι για τον τίτλο — σοβαρά τώρα; όταν πριν τρία χρόνια η Μπάγερν έκανε στόχο έναν άλλο Σουηδό σκασμένο πάνω στον πάγκο επειδή ήταν "νέος" και τώρα αυτός κάθεται στα Δυτικά Προάστια της Στατιστικής σαν παντούφλα; και να ‘βγάλω μία προσωπική μου ιστορία εδώ: κάποια βροχερή νύχτα στη Ρόδο είχε πέσει μεγάλο νερό, και εγώ βρίσκονταν φυλακισμένος μέσα στο μαγαζί μου με τους υπολογιστές, όταν ένας τροχός σκόνταψε πάνω στην πορτούλα και μπήκε σα μπουλντόζα μέσα στο δωμάτιο! εκείνος ο τροχός δεν ήταν κούφιος ή ψεύτικος — ήταν πραγματικός, δυνατός, και είχε σα σκοπό να βγάλει έξω τον αέρα που είχε μπει μέσα! έτσι ακριβώς παίζει ο Militao — ρεαλιστικός, όχι φούσκα από σαπούνι που σκάει στις πρώτες βροχές! σαν εκείνος ο τροχός που σκόνταψε μέσα στο μαγαζί μου χωρίς δεύτερη σκέψη... εσύ Θρύλε εκεί πέρα λες πως η ομάδα είναι σαν κουκλοθέατρο; αλήθεια; και όμως αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσα πρωταθλήματα όσοι είναι οι ψύλλοι στα πόδια ενός γατούλας στοπ!... όταν όμως μπαίνει ο Militao στη μπάλα, τότε η μπάλα γίνεται σαν εκείνο το χρυσό νόμισμα που χτυπάει πάνω στο τραπέζι των φίλων και κανείς δε μπορεί ν’ αρνηθεί πως είναι γνήσιο! αυτοί που λένε πως ψάχνουνται σα μανάβηδες στους δρόμους, δεν έχουν δει ποτέ τους έναν πραγματικό τοίχο — αυτοί ξέρουν μόνο τους τοίχους από χαρτόνι που τοποθετούν οι γραφειοκράτες στο μυαλό τους! και τέλος εκείνος ο δικός μας πανηγυριστής που θυμήθηκε τον πρωταθλητισμό στο Λβόφ — εκεί ήταν σαν όλες οι δυνάμεις της ομάδας να είχαν σβήσει σαν κεράκια μέσα στη νύχτα, μέχρι που εμφανίστηκε ο Militao σα φωτεινό κουτί σπίρτων στο σκοτάδι! εκείνος έπαιξε σα ιππότης ανάμεσα στους στρατιώτες που είχαν ξεχάσει πώς γίνεται να κερδίζεις! αυτό είναι πιο σημαντικό από όλες τις μεταγραφικές λίστες των τελευταίων δεκαπέντε ετών μαζί! αυτό είναι η αλήθεια της ομάδας — όχι εκείνες οι ξερά παραμύθια για εμπορικούς αγγέλους! λοιπόν είμαι σίγουρος ότι αυτές οι ιστορίες σας τις θυμάστε κι εσείς καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον — βγάλτε τώρα ένα κρύο κουτάκι, ανοίξτε το γκριλ κι αφήστε λιγάκι το μυαλό σας ν’ ανοιχτεί σαν εκείνο το κλουβί που μόλις βγήκε ο γερακίνος! αλλιώς αφήστε το κουτάκι κλειστό και πάρτε θέση — γιατί όπως λέμε στη Ρόδο: «όταν η μπάλα βγαίνει σωστά, όλα τ’ άλλα χάνουν σημασία!»

Τι σόι μούφα είναι αυτά τώρα;;; Σταλή τον Militao μέσα στη φόρμα του εδώ και δεκαοκτώ μήνες σα ραπιστής μπροστά στο mic και μας λέγανε πως "ψάχνουμε"; Την ίδια ώρα εκείνος έκανε back-to-back clean sheets σα ρομπότ, ενώ η διοίκηση έπαιζε σα ομάδα πιάνου με τρεις όγδοες ντουμά! Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα είδα και τον ΣταϊκSilver να πατάει πάνω του δύο φορές σα σκοινί στους ελεύθερους—κι εκείνος σα γκρίζλι αρκούδος, σήκωσε τις φόρμες πάνω από το κεφάλι σα σημαία πριν πετάξει την μπάλα 60 μέτρα πίσω στον κεντρικό! Αυτοί οι "υπεράσπιστοι" της τάξης των 5ης κατηγορίας σα νάνοι πάνω στο τεράστιο δέντρο του χωριού — ξέχασαν ότι ο πολύτιμος λίθος κοιτάζεται πάντα την ίδια ώρα κάθε πρωί στον ίδιο καθρέφτη! 😏

τι στο διάολο οι φήμες αυτοί τρελοί πάλι;;; σιγά μην ξεχνάμε πως πριν λίγο καιρό όλοι μιλούσαν για τον Τιάγκο Αλκάνταρα σα τον Μεσσία κι έλεγαν «μα ο άνθρωπος είναι ιδιοφυία» — μέχρι που του πήρανε την τελευταία καρδούλα ο πόνος στους μύες κι εκείνος έγινε σα σακουλάκι που κουνιέται στον αέρα! τότε λοιπόν τι έγινε;;; μας έκαναν «πράσινο φως» και εκείνος σα γκράφιτι ξεχάστηκε μέσα σε τρεις μήνες! κι όμως εμείς εδώ σέρνουμαι αυτές τις φωτογραφίες σα συλλογή για καλλιτεχνικό μουσείο ενώ η ομάδα ψάχνει ακόμα τον διάδοχο του στους δρόμους της Μαδρίτης! και να σου πω κι άλλο; όταν πριν τέσσερα χρόνια κυκλοφορούσαν ψίθυροι για τον Γκουαρδιόλα σαν μικρό βασιλιά στη Μέιτζορ Λιγκ, θυμάσαι πόσοι έσπευσαν να γράψουν «τράτα σηκώθηκε» κι ο άνθρωπος έμεινε σα δέντρο χωρίς φύλλα τον Οκτώβριο; αυτές είναι οι ιστορίες που θυμάμαι εγώ όταν βλέπω αυτούς τους κύκνους της αγοράς να κάνουν σειρήνες για τον επόμενο λύκο — όλοι αυτοί ξεχνούν πως οι τροχοί γυρίζουν τόσο γρήγορα όσο οι άνθρωποι ξεχνούνε πως κάποτε αυτοί οι ίδιοι φώναζαν «έξω η σημερινή σου!» κι όμως εδώ έχουμε τον Militao στέρεο σα βράχος εδώ και έναν χρόνο, κανείς δεν τον κουνάει, κανείς δεν τον υποτιμάει εκτός κι αν του λείπει το χέρι του— και αυτοί ξανάρχονται σα σχολαστικοί εμπόροι λιανικής λέγοντας «ψάχνουμια και ψάχνουμια»!! εσείς να μου πείτε τώρα: όταν η σακούλα τελειώσει τελικά, ποιος θα γελάσει;;; εκείνοι που αγόραζαν τις φήμες σα χρυσό νόμισμα ημερών ή εμείς που ψήλωσαν πάνω από τις φλυαρίες;;;