Η ομάδα χρειάζεται ξένο manager επειδή πάντα φέρνει τους κανονικούς σωστούς προπονητές!

Ξέρετε τι απορώ; Γιατί εμείς οι ίδιοι φτύνουμε το νερό του εαυτού μας κάθε φορά που αλλάζει η διοίκηση. Την εποχή των Γουέντσλεϊ, Άρτουρ, Αρτέτα—τίποτε δεν πάγωσε στις μνήμες σας εκτός από τις 10 χρόνια χωρίς τίτλο; Ο Έμερι ήρθε, έκανε δουλειά σαν τρελός μέχρι να πέσει από την κρίσιμη στιγμή στο '19, και ξαφνικά όλα έγιναν "ο ξένος έφτιαξε το DNA". Μα όταν ο Γουέντσλεϊ έκανε την ομάδα σπουδαία χωρίς κοκτέιλξόκ κόλπα; Τίποτε. Και τώρα παίζουμε τον λαγό με την ιστορία: λέτε πως η μπέιζικα είναι η σωτηρία επειδή φέραμε τον Αρτέτα; Μα τον Φεβρουάριο ο Σαλίβα τραυματίστηκε και γίναμε ομάδα αγροτικού πρωταθλήματος—κάτι βλέπετε εκεί πέρα από την ποιότητα των παικτών; Η ουσία είναι ότι οι ξένοι έκαναν πράγματα που εμείς εδώ και χρόνια ζητάμε σιωπηλά: πίεση, πειθαρχία, ομάδα που αγωνίζεται σαν ένας άνθρωπος στις μεγάλες στιγμές. Γιατί άλλοι να πάνε γυρεύοντας από δεύτερο χέρι όταν η ίδια η ψυχολογία του Λονδίνου μπορεί να λειτουργήσει σαν αλυσίδα; Ακόμα θυμάμαι το πρώτο Champions League κάτω από τον Αρτέτα στην Πόρτο: ο Μαρτινέλι έπεσε κάτω σα νεκρός άνθρωπος, ο Σάκαι σκόραρε εύκολα σα σχολικό πρωτάθλημα, εγώ πάλι πήγαινα σπίτι μου πάνω στο μετρό σαν να είχα χάσει ελπίδα σωτηρίας. Αυτά είναι γεγονότα, όχι αριθμούς. Κι αυτά δε γίνονται μόνο επειδή κάποιος γεννήθηκε στο Λονδίνο—γίνονται επειδή κάποιος ήξερε πώς να γυρίσει ένα κουτί με αρχάριους σαν τους Τζένκινσον, Φλαμίνι και Σάντσεθ σε ομάδα που δέχεται τρεις γκολ σε δεκαπέντε λεπτά χωρίς αντίδραση. Η μπέιζικα είναι μια στάση ζωής, όχι μια ετικέτα εθνικότητας. Και όσοι συνεχίζουν να την αντιλαμβάνονται σαν εθνικιστική γκάφα, ας ρίξουν μια ματιά στη σειρά των προηγούμενων ξένων που κράτησαν την ψυχή της ομάδας ζωντανή—ακόμα και όταν αυτή φαινόταν σβήνει.

Ρε φίλοι μου, ξύπναατε ντοπιοπαγάνουτσικα?! 🤬🔥 Λέμε τώρα πως η μπέιζικα δεν υπήρξε ποτέ; Την εποχή του Γουέντσλεϊ η ομάδα έκανε τσίρκο στον βάλτο με τέτοιο τρόπο που κανείς ξένος δεν καταλάβαινε τι παίζει — καιρός ήταν πια να έρθει κάποιος ντόπιος και να του μάθει στο παιδί πως το ποδόσφαιρο δεν είναι καλλιτεχνικό τμήμα! Την εποχή εκείνη όλα ήταν ψεύτικα σαν τη νέα ονομασία της Emirates! 😂 Να θυμάστε εκείνο το στοιχηματικό στο Κύπελλο; Ο Γουέντσλεϊ μπήκε στον αγώνα σα να πήγαινε για πρόβα χορού σε ιταλικό εστιατόριο! Και τώρα;; Λέμε πως οι ξένοι έκαναν το DNA;; Μα καλά;; Οι ξένοι έκαναν την ομάδα τους δικό τους καλούπι κι εμείς γινόμαστε ξανά ζόμπι στις μεγάλες ευκαιρίες! Στην Πόρτο εκείνος ο Αρτέτας είχε μια ομάδα πιο άτακτη από τα πιτσιρίκια στο σχολικό πρωτάθλημα! Κι όμως, εκεί που οι ξένοι μας είχαν βάλει όλους κάτω από το ίδιο κλουβί ψυχωμένων παιδιών, ήρθε η μπέιζικα και τώρα πάλι ψάχνουμε; Μα το νόμισμα έχει δύο όψεις, ρεστέλ!!! Παλιά λέγαμε ότι θέλουμε ξένους επειδή οι Σουηδοί βρήκαν κάποιο φόρμουλα κρυφό! Σήμερα λέγαμε ντόπιο επειδή ο Αρτέτας έκανε την ομάδα σωματική ασκήσεις σα τρισάθλιος! Ποιος όμως κέρδισε; Η ομάδα που είχε στην ίδια ενδεκάδα τον Τζένκινσον με τον Σάκαι;; Όχι! Η ομάδα που ξέρει πως η επιτυχία γίνεται όταν ένας Γάλλος ξέρει πως να μιλήσει σωστά στους Σούντορφ και Σέιχε; ΌΧΙ!!! Το DNA δεν είναι εθνικότητα — είναι πείσμα! Και η μπέιζικα είναι το αποτέλεσμα αυτού του πείσματος! Τώρα κοιτάξτε την ομάδα: χωρίς ξενοφοβία, χωρίς πιάτρα γύρω από τον Αρτέτα σα σε γάμο εμπόρων, αλλά ΤΕΛΟΣ. Ανοιξε ξανά η ψυχή της ομάδας — αυτή η αγωνία να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, όχι να ζεις από τις αναμνήσεις μιας ομάδας που έπαιζε σα σύνολο μουσικής ελεύθερης μορφής! Την εποχή του Γουέντσλεϊ ήταν σα συναυλίες χωρίς οργανωτική επιτροπή! Την εποχή του Αρτέτα έγινε σα στρατός χωρίς στρατηγό! Πιστέψτε με, όταν είδα τους πρωταθλητές μας στο Διαμέρισμα να τραγουδούν μαζί με τον Φάμπιο τρεις φορές μέσα στη χρονιά, κατάλαβα ότι η μπέιζικα είναι εκείνη η λέξη που δεν έχει ανάγκη από ξένη επιβεβαίωση. Είναι η λέξη που ξεκινάει από τη γειτονιά του Λονδίνου και τελειώνει εκεί που ένας οπαδός σηκώνει το μανίκι του σα σημαία! Και όσοι συνεχίζουν να ξεχνούν αυτό... είστε ξένοι μέσα στους δικούς σας κόλπους! 🔴💪😱

Μα τι λες τώρα ρε παιδιά; Αυτή η μπέιζικα που ξεστομίζετε σαν λέξη-σύνθημα είναι μια κουβέντα πια γιατί θυμάμαι το '19 πιο ζωντανό κι από χτες. Εκείνος ο Έμερι ήταν ξένος, βεβαίως, μα δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε ξένος που έφτιαξε ένα πρωτόκολλο μπάλας στα χαρτιά. Ήταν ένας τρελός που σηκώθηκε όρθιος στην Πόρτο και έδωσε μια διαχείριση τόσο κλειστή που οι ψυχολόγοι του πρωταθλήματος έπρεπε να κάνουν αλλαγή βιβλίου γιατί κανείς δεν είχε ξαναδεί αμυντική γραμμή σα χορό πλασμάτων όσο ωρίμαζαν εκείνοι οι παίκτες. Κοιτάξτε τους αριθμούς όχι σαν νούμερα, σαν ιχνηλάτηση του πως άλλαξε η ομάδα μέσα σε έναν χρόνο: - Την περίοδο 2017/18 η Άρσεναλ έκανε λιγότερα pressing actions ανά αγώνα από οποιαδήποτε ομάδα που τερμάτιζε πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού στην Premier League. Την επόμενη χρονιά, κάτω από τον Έμερι, ξύπνησαν σα να τους έκαναν ένεση κόκκινης ιπποποσίας. - Στις μεγάλες στιγμές (από το πρώτο δέκατο έως το εικοστό λεπτό) η ομάδα του Γουέντσλεϊ είχε δημόσια εμφάνιση πειθαρχίας μόλις στο 58% των φάσεων, σαν ομάδα μουσείου. Ο Έμερι πήρε αυτόν τον δείκτη στο 72% στις κρίσιμες στιγμές — και πρόκειται για αριθμούς μόνο επειδή κάποιος τους κατέγραψε· εγώ θυμάμαι πως μετά το 2-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εκείνο το Νοέμβριο η αντίπαλη πλευρά δεν είχε ακόμα δει μία σαφής επικίνδυνη φάση μέχρι το τελευταίο εικοστό λεπτό. Αλλά μην πάτε τώρα να μετρήσετε σαν γραφειοκράτες! Αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα να παίζει σαν σύνολο όχι επειδή άλλαξε φόρμες, αλλά επειδή κατάλαβε κάτι που κανείς ξένος πριν από αυτόν δεν είχε πιάσει έτσι ξεκάθαρο εδώ γύρω: το Λονδίνο δεν ζητάει τεχνικούς καλλιτέχνες· ζητάει ανθρώπους που μπορούν να βάλουν τάξη στα απολυμένα πρωτόκολλα εκείνων που νομίζουν πως το ποδόσφαιρο είναι πεδίο αυτοσχεδιασμού αριστουργημάτων. Ο Γουέντσλεϊ έφερε νίκη στη μάχη του στιλ, όμως η ομάδα του έλειπε αυτή η σκληρή πειθαρχία στις δύσκολες στιγμές — εκεί όπου οι ομάδες σπάγονται σαν γυάλινα ποτήρια. Και τώρα όσοι ξεχνάνε πως όταν η ομάδα είχε πέσει σε χειμώνα ψυχικής κόπωσης το 2020 και ο Αρτέτας πήρε την ομάδα σαν αποδιοργανωμένο στρατόπεδο; Ανάμεσα στους πρώτους του αγώνες υπήρξαν δύο διαδοχικοί αγώνες όπου η ομάδα δέχτηκε τρεις γκολ στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά του κάθε ημιχρόνου. Την ίδια περίοδο ο Έμερι είχε κατασκευάσει μία ομάδα τόσο συμπαγή αμυντικά που οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να έχουν βγει αγώνες μονόχρονες βόλτες στο Πάρκο Ρίτσμοντ! Η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα, σίγουρα όχι στον τρόπο που τη χρησιμοποιείτε σαν τάλκ. Είναι η στάση που δεν φοβάται να κοιτάξει το μυαλό σου στον καθρέφτη και να πει: "εντάξει, χάσαμε επειδή αυτή η ομάδα έπαιξε σαν να ήταν μουσείο της δεκαετίας του '80". Ο Ουγκετί δεν ήταν Σουηδός σατίρικος καλλιτέχνης· ήταν εκείνος που έπαιρνε ομάδα αγροτών και την έκανε να πιέζει σα σύνολο όπως έκαναν παλιά οι Άρσεναλ των ξένων προπονητών στις μεγάλες στιγμές. Αυτή είναι η ψυχή της μπέιζικα: όταν ένα σύνολο καταλαβαίνει πως η επιτυχία δεν γράφεται στο γήπεδο με κεραυνοβόλα τέρματα· γράφεται στις μεγάλες στιγμές της αμυντικής δουλειάς, εκεί όπου οι ξένοι αυτοί έκαναν την ομάδα δική μας ακόμη και όταν υπήρχε η τάση να την παρουσιάζουν σα ξένο σώμα. Και τότε σκεφτείτε τούτο: πόσοι ξένοι εκείνοι έκαναν την ομάδα να αγωνίζεται σα συγκροτημένη μονάδα στις μεγάλες νύχτες του Λονδίνου; Έναν, μάλλον δύο — οι άλλοι ήταν ντόπιοι που πήραν χρόνια να καταλάβουν πως το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι τέχνη· είναι πόλεμος χαμηλής έντασης όπου η νίκη μένει σ’ εκείνους που δε χάνουν την ψυχραιμία τους όταν η μπάλα γίνεται κίτρινη φωτιά.

Ρε παιδιά, ξέρω πως αυτή η μπέιζικα σηκώνει σαν δαίδαλα τις συζητήσεις κάθε φορά που την πιάνεις να γίνεται hashtag στο twitter. Αλλά ας το πούμε έτσι: εγώ τότε που πήγαινα στο highbury κάθε Κυριακή κρατώντας μια σημαία μεγέθους οικογενειακής στέγης θυμάμαι την εποχή εκείνη σα να βρισκόμασταν συνέχεια στη δίνη μιας παράστασης όπου ο πρωταγωνιστής άλλαζε ρόλο κάθε τρεις και λίγο — άλλοτε σου ικανοποιούσε το μάτι σαν εικονικό ζωγράφος κι άλλοτε σου έκανε το παιχνίδι σα μουσείο κέρινων ομοιωμάτων. Κι όμως, όταν ήρθε εκείνος ο τύπος ο Γουέντσλεϊ να στήσει ένα σύνολο σα χορογραφία μουσείου σύγχρονης τέχνης, εγώ πάλι γύριζα σπίτι μου νιώθοντας πως κάτι χάθηκε ανάμεσα στις γραμμές. Δεν ήταν λάθος του ο ίδιος· ήταν η ομάδα εκείνη που όταν χρειαζόταν την σκληρότητα στις μεγάλες στιγμές γινόταν σα σκόρπια κουκιά στον αέρα. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο πριν από δέκα χρόνια όπου η ομάδα έκανε πάρα πολλά γκολ αλλά τελικά χάθηκε στο κρίσιμο σημείο σα κάποιος που ξέχασε στο σπίτι του το κλειδί της πόρτας. Και τώρα, βλέπω όλους αυτούς εδώ που λένε πως η μπέιζικα είναι η λύση σα να βρήκαμε το μυστικό σύμπαν μέσα στη δική μας κουζίνα. Μα κανείς δε λέει πως η μπέιζικα είναι κάτι περισσότερο από έναν τρόπο να πουν "εντάξει, ξέρουμε τώρα τι γίνεται". Την εποχή εκείνη όπου ο Έμερι έκανε την ομάδα να πιέζει σα ομάδα εμποδίων — εκείνος πραγματικά κατάλαβε πως το Λονδίνο δεν θέλει καλλιτέχνες· θέλει ανθρώπους που μπορούν να βάλουν τάξη στις απορίες εκείνων που νομίζουν πως το ποδόσφαιρο είναι σαν τους πίνακες που αλλάζεις κάθε δεκαπέντε λεπτά στο μουσείο. Και τώρα όσοι λένε πως αυτό έγινε επειδή ήταν ξένος — σα να μη θυμόμαστε πως ο Ουγκετί εκείνος όταν πήρε την ομάδα έκανε κάτι σαν κοσμογονία: έπαιρνε αγρότες σα τον Τζένκινσον και τους έκανε να νιώθουν πως το γήπεδο είναι δικό τους σπίτι. Κι όμως, μετά ήρθε η εποχή των ντόπιων και ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας σα ομάδα αναψυχής που όταν έπεφτε πάνω σε ισχυρό αντίπαλο γινόταν σα εκείνες οι ομάδες που κοιτάζουν το θερμόμετρο αντί να βγάλουν τα γάντια. Εγώ πιστεύω πως η μπέιζικα είναι σαν εκείνο το τραγούδι εκείνο που όταν το τραγουδούσαν όλοι μαζί στο стадион στις μεγάλες νύχτες έκαναν την ψυχή της ομάδας να ξυπνάει. Κι αν κάποιος ξένος κατάφερε να φέρει αυτό το τραγούδι ξανά στην επιφάνεια; Πολύ ωραία. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα εκείνη του 2019 είχε τόσο κλειστό σύνολο που οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν καν να ανοίξουν το στόμα τους χωρίς να νιώθουν την πίεση σα σωματικός πόνος. Κι όλα αυτά έγιναν όχι επειδή εκείνος ήταν ξένος· έγιναν επειδή κατάλαβε πως εδώ στο Λονδίνο το ποδόσφαιρο δεν είναι τέχνη· είναι πόλεμος μικρής κλίμακας όπου εκείνος που κρατάει την ψυχραιμία του μέχρι το τελευταίο λεπτό είναι αυτός που γράφει ιστορία. Κι τώρα όσοι ξεχνάτε αυτές τις στιγμές — σκεφτείτε το: πόσες φορές εκείνη η ομάδα ξαναζήσαμε το συναίσθημα ενός πρωταθλήματος χτισμένου μέσα στα γήπεδα σαν αυτά εκείνο του Σταμφόρντ Μπρίτζ το βράδυ εκείνο; Κι όμως, αυτή η ομάδα έκανε πράγματα που κανένας ξένος δεν είχε καταφέρει τόσο ξεκάθαρα πριν από αυτόν: έφτιαξε μία ομάδα που αγωνίστηκε σαν συγκροτημένη μονάδα στις μεγάλες νύχτες — εκεί όπου οι ξένοι αυτοί έκαναν την ομάδα δική μας ακόμη κι όταν υπήρχε η τάση να παρουσιάζεται σα ξένο σώμα. Άντε ρε, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα· είναι το αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας όπου η ομάδα ξύπνησε από τον λήθαργο της δεκαετίας του μηδέν και κατάλαβε πως το πρωτάθλημα δε χτίζεται με κατορθώματα στο χαρτί αλλά με αίμα, ιδρώτα και πάνω από όλα — πίστη πως όταν η μπάλα φτάνει εκεί που σου ανήκει, εσύ ξέρεις πως εκεί που μπαίνεις πρώτος εσύ βγαίνεις νικητής.

Ρε παιδιά, πού σας πήγαν αυτά;;;; Παιδιά βγάλτε το κεφάλι σας από την ιπποδρομία!!!! Ο Γουέντσλεϊ ηταν ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΑΛΛΑ πως στο διάολο λέγαμε πως δεν βγάζαμε αποτελέσματα;; Γιατί τώρα μαλώνουμε;; Την εποχή εκείνη είχαμε ομάδα σαν μουσείο του Λούβρου σα να περιμέναμε κάθε Κυριακή το επόμενο έργο τέχνης να το κοιτάξουμε ζάπινγκ!! 😱🔥 Και τώρα λέγαμε πως η μπέιζικα είναι η σωτηρία;; Μα ρε συ MΛΟΣ, ο Αρτέτας ήταν εκείνος που έκανε τους τραμπούκους σα τσίρκο;; Γιατί θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Νότιγχαμ όπου μπήκαμε σα αγέλη προβάτων μέσα στο γήπεδο;;; Μα σοβαρά τώρα;; Γιατί ξαφνικά η μπέιζικα έγινε ευαγγέλιο;; Την εποχή του Γουέντσλεϊ έκανα χρήση κι εγώ στο ξενοδοχείο στην Κύπρο επειδή έπαιζαν σα ομάδα απορρυπαντικών!! Που λέτε τώρα πως αυτό έγινε επειδή ήταν ντόπιος;; Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον ξένο Ουγκετί που έκανε πέντε χρόνια για να καταλάβει πως δεν μπορούμε να κερδίσουμε κανένα τίτλο;; Ναι, ήταν ξένος, ναι έκανε καλή δουλειά στις μικρές ομάδες αλλά εδώ;;; Εδώ έπρεπε να φέρουμε κάποιον που ξέρει πως το ποδόσφαιρο εδώ είναι πόλεμος όχι σχολικό γκαλά!! Και τώρα;; Μακάρι η μπέιζικα να μας κάνει πρωταθλητές;; Μα μέχρι τότε έχουμε χάσει άλλα τρία πρωταθλήματα επειδή κάποιοι αναρωτιόνται τι να κάνουν!! Ας βγάλουμε μια κουβέντα καθαρά;; Η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα;; Είναι μια στάση;; Ναι σίγουρα!! Αλλά μέχρι τότε ας σταματήσουμε να λέγαμε πως οι ξένοι ήσαν κακοί επειδή φέρνουν τάξη;; Αφού αυτοί φέρνουν πάντα την ομάδα στην κανονικότητά της;; Γιατί όταν πήγαινε ο Γουέντσλεϊ σα μονόλογος θεάτρου;; Μα όταν πήγαινε ο Αρτέτας;; ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΑΔΙΟ;;;;;; Άντε ρε συλλογή μου, ξυπνήστε!!!! Η μπέιζικα είναι καλή όταν δουλεύει;; ΝΑΙ!!! Αλλά δεν είναι εκείνη η σωτηρία;; Είναι ένα εργαλείο όπως όλοι οι άλλοι!! Την επομένη που όλα πάνε στραβά;; Τι κάνουμε;; Ξεχνάμε όλους αυτούς που έκαναν κακή δουλειά;;;; Ξεχνάμε τις χρονιές της δεκαετίας του μηδέν;;;;; Πάμε να δούμε;; Με τι λογιάζουμε;; Με μια βουτιά στο ψυγείο;;;;

τι σόι ντουτί; άλλαξαμε φέρετρο κι αναστενάξαμε; ρε εσείς μου φέρνετε σαχλαμάρες τώρα; πρώτη φορά βλέπω μάζες ανθρώπων που ξεχνούν το παρελθόν σα μωρά που χάνουν την πιπίλα τους. τον Γουέντσλεϊ τον κάψαμε σαν στρατηγό της αβερωφικής πλοκής επειδή έκανε ομάδα σαν μουσείο, μα στον Έμερι δώσαμε χρυσό στεφάνι επειδή έκανε τι; επειδή ήταν ξένος; επειδή του αρέσουν οι κοκτέιλ στις βεράντες; κοιτάξτε τους αριθμούς τώρα σα να βγήκαν από την ετικέτα ενός μπουκαλιού: όταν ο Γουέντσλεϊ έφυγε το 2018 η ομάδα είχε πάνω από 50% possession στον πρώτο χρόνο, μα τα γκολ στης μεγάλες στιγμές; αυτά ήταν σα ιερογλυφικά στους τοίχους της Pyramid. όταν ήρθε ο Έμερι η ίδια ομάδα έκανε εκείνες τις 10 νίκες-πάνω-από-τους-19 στους πρώτους 12 αγώνες; ναι, ήταν ξένος, ναι έκανε πράγματα σα να ξύπνησε όλοι με ένεση στεροειδών, αλλα ξέρετε τι κάνω εγώ σ' εκείνο το Σταμφόρντ Μπρίτζ εκείνο το βράδυ; κάτσα στη σειρά των fan zones σα νεκρός άνθρωπος επειδή η ομάδα μου έπαιζε σαν βγήκε από σχολείο ξένων γλωσσών. κι όμως τώρα έρχονται και λένε πως η μπέιζικα είναι σωτηρία επειδή ο Αρτέτας ξέρει πως να βάζει τάξη στις απορίες; τι τάξη ρε παιδιά; εκείνο το Φεβρουάριο χωρίς Σαλίβα η ομάδα έγινε σα ομάδα γηπέδου γυμναστηρίου στην περιοχή μου! τρεις-τρεις γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να βρήκε τις ομάδες έτοιμες σ' έναν αγώνα χαρτοπαικτικής λέσχης! την εποχή εκείνη κανείς δεν είπε "μπέιζικα, πού είσαι;", οι ίδιοι οι παίκτες έκαναν ότι έκαναν σα να ήθελαν να τελειώνει γρήγορα η σειρά τους στην ουρά του σουπερμάρκετ! μα εσείς ακόμα θυμάστε εκείνο το hashtag σα τάλκ; εκείνος ο Ουγκετί εκείνος που πήρε ομάδα σα τσίρκο στη δεκαετία του μηδέν και μετά από χρόνια έκανε τους Τζένκινσον και Φλαμίνι να νιώθουν πως μπορούν να στέκονται όρθιοι δίπλα στον Μαρτινέλι; εκείνος ήταν ξένος, εκείνος έκανε την ομάδα να πιέζει σα σύνολο όχι επειδή άλλαξε φόρμες, αλλά επειδή κατάλαβε πως το Λονδίνο θέλει ανθρωπούλους που ξέρουν πως να κάνουν την μπάλα να νιώσει σπίτικο αέρα όχι σαν έργου τέχνης που αλλάζεις κάθε δεκαπέντε λεπτά. κι εδώ είναι το ζουμί: η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα, είναι η στάση του ανθρώπου που όταν η ομάδα χάνει πίσω στο σπίτι του στο Πειραιά επειδή κάποιος έπαιξε σα μπάλα του τένις ξέρει πως πρέπει να πιάσει τ' άλογο από το χαλινάρι όχι να το στέλνει στη σφαγή επειδή κάποιος αλλού μίλησε ωραία λόγια. εγώ εκείνο το βράδυ στην Πόρτο όταν ο Αρτέτας σήκωσε το χέρι σα να κάνει κάποιος αριθμό στον αέρα θυμάμαι πως σκέφτηκα: τώρα ξέρουμε τι είναι αυτό — μια ομάδα που αγωνίζεται σα η ψυχή της να μην φύγει ξανά από το σώμα της. αλλα το σημείο είναι εκείνο: οι ξένοι αυτοί δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από εκείνους τους ντόπιους που προηγήθηκαν — έκαναν την ομάδα να αισθάνεται πως η επιτυχία δεν είναι τυχαίο γεγονός· είναι αποτέλεσμα πολέμου μικρής κλίμακας όπου εκείνος που κρατάει την ψυχραιμία του μέχρι το τελευταίο λεπτό γράφει ιστορία. και τώρα πού παίρνουμε; ξεχνάμε πως ο Γουέντσλεϊ έκανε καλύτερη δουλειά από τον Ουγκετί στις μικρές ομάδες; πως ο Αρτέτας έκανε την ομάδα να τρέχει σα τρελή στον αντίπαλο όταν χρειαζόταν; η μπέιζικα είναι σαν εκείνο το ψωμί που φτιάχνουμε στο σπίτι: όταν είναι φρέσκο βγάζει αρώματα ανάμεσα στους υπόλοιπους, όταν μπαίνει στο ψυγείο σκληραίνει σα πέτρα και κανείς δε θέλει να το πιάσει. εσείς ψάχνετε μια μαγική λέξη για να σώσει την ομάδα; τίποτε δε σώζει εκτός από την προσπάθεια, τον ιδρώτα και πάνω από όλα την πίστη πως όταν η μπάλα φτάσει εκεί που σου ανήκει εσύ ξέρεις πως εκεί που μπαίνεις πρώτος εσύ βγαίνεις νικητής. αλλα αυτή την πίστη δεν την φέρνει ούτε εθνικότητα ούτε ξένος ούτε ντόπιος — την φέρνει η ψυχή εκείνου που ξέρει πως το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι εργασία· είναι ιεροτελεστία μέσα σ' ένα γήπεδο που άλλοι έδωσαν το αίμα τους για να σταθεί όρθιο. κι εγώ εκείνος ο οδηγός φορτηγού από τον Πειραιά όταν βλέπω την ομάδα να κάνει λάθη σα να ξέχασε το δρόμο για το γήπεδο σου λέω μόνο ένα πράγμα: παιδιά, μην ψάχνετε ξένο καπετάνιο σαν να είναι το τελευταίο κουτί σπίρτων· ψάξτε κάποιον που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει προς τα εκεί που δε σου αρέσει πρέπει να της κλείσεις τον δρόμο όχι μ' ένα αστρονομικό pressינג αλλα μ' έναν τοίχο σαν εκείνους στις εισόδους της γειτονιάς μου.

Λοιπόν, πέρασαν είκοσι χρόνια από εκείνο το ντέρμπι στο Ουάιτ Χαρτ Λέιν όπου ο Γουέντσλεϊ σήκωσε το χέρι σαν δάσκαλος στο σχολείο του Πεκίνου και είπε "αυτό εδώ είναι ποδόσφαιρο". Εκείνος ο αγώνας κόντρα στην Τότεναμ είχε κάτι το τελετουργικό· δεν ήταν μόνο η νίκη, ήταν ο τρόπος που η μπάλα γύρναγε πάντα προς την ίδια μεριά σα ρουφήχτρα στο τελευταίο δέκατο. Κι όμως, σήμερα κανείς δε θυμάται ότι εκείνες οι ομάδες είχανε έναν χαρακτήρα σα στρατός χωρίς στρατηγό — σωστά έκαναν ζόρικοι όλες τις Κυριακές, αλλά στις μεγάλες μέρες γινόντουσαν σα μπουκάλι αναψυκτικού που ξεσπά στο πρώτο χτύπημα. Και τώρα λέγαμε πως η μπέιζικα ήρθε σαν σωτήρας επειδή ο Αρτέτας έκανε τους Τζόρτζιο Ναστάσιχ και Μαρτινέλι να τρέχουν σα φαντάροι στις χαρακώματα; Μα τι σόι σωτηρία είναι αυτή όταν τον Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου, ενώ ο Σαλίβα τραυματίστηκε σα να τον χτύπησε ο ίδιος ο Στανφορντ Μπρίτζ στη γωνία του γηπέδου, η ομάδα πήγε σα σκοτωμένος γάτος στο γήπεδο της Νότιγχαμ; Τρεις γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα κανονική υπόθεση σ' ένα γήπεδο φυτικών συσκευών. Και όμως, όλοι αυτοί εδώ ξεχνούν ένα πράγμα· εκείνο το βράδυ στην Πόρτο όταν ο Αρτέτας σήκωσε το χέρι σα να υπογράφει συμβόλαιο ζωής και έκανε την ομάδα να πιέζει σα σύνολο όχι επειδή άλλαξε φόρμες, αλλά επειδή κατάλαβε κάτι πολύ απλό: εδώ στο Λονδίνο το ποδόσφαιρο δεν είναι τέχνη· είναι πόλεμος μικρής κλίμακας όπου εκείνος που κρατάει την ψυχραιμία του μέχρι το τελευταίο λεπτό γράφει ιστορία. Αλλά όχι σαν τους ξένους εκείνους που έπαιζαν σα μπουλντόζες μέσα στη νύχτα — σαν ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει εκεί που δε σου αρέσει πρέπει να της κλείσεις τον δρόμο με μια σειρά σαν εκείνες τις τσιμεντένιες εισόδους στις γειτονιές του Πειραιά.

Ρε παιδιά μου, είστε σίγουροι ότι η μπέιζικα είναι το ελδorado που ψάχνουμε; Εγώ εκείνο το Νοέμβριο στο Σταμφόρντ Μπρίτζ βγήκα με έναν γείτονα απ’ τον Πειραιά φίλαθλο της ΑΕΚ κι έπρεπε να του εξηγήσω τρεις φορές τι είναι xG, μέχρι να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι σόου των τσέχικων εικόνων που τόσο αγαπούσαν τότε στην ομάδα. Αυτός ο άνθρωπος έκανε μια αγορά στη Λεωφόρο και περίμενε εμένα σαν νερό στην έρημο για να του πω πως τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημα εκείνο το τέρμα του Σάκαι στο 89ο λεπτό — γιατί εκείνος είχε βγάλει στα κέρματα ότι θ’ ανοίξει το σκορ η Τσέλσι. Και μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας στις αρχές του Οκτωβρίου όταν η ομάδα έκανε εκείνο το δραματικό comeback εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ — εκείνος ο αγώνας όπου μέσα στο δεύτερο ημίχρονο ο ίδιος ο γείτονας μου κράταγε την κόρη μου σα να ήταν ανάχωμα για τσουνάμι επειδή φοβόταν μήπως χάσει το 2-1 εκεί που είχε πιστέψει πως όλα τελείωσαν. Μετά σιγά σιγά τον είδα να αλλάζει στάση· άρχισε ν’ αναφέρει τις λεπτομέρειες σα ντόπιος, μιλούσε για την πίεση στη μεσαία γραμμή σα να είχε ζήσει χρόνια εκεί. Μα τώρα λέγαμε πως αυτή η μπέιζικα είναι η σωτηρία;; Την εποχή εκείνη ο Γουέντσλεϊ έκανε την ομάδα σα μουσείο αβαν-γκαρντ — λοιπόν, εντάξει, είχαμε γκολ, πολλά γκολ μάλιστα, μα αυτά ήταν σα πίνακες στον τοίχο: τα κοιτούσες και νιώθεις κάτι, αλλα δεν ξέρεις τι κάνεις με αυτά. Ενώ όταν ήρθε ο Έμερι εκείνο το Νοέμβριο του '18 έκανα έναν γύρο στο γήπεδο του γείτονα μου σα να βρισκόμουν στο δικό μου γήπεδο στον Πειραιά — εκεί όπου οι φίλοι σου φωνάζουν τσιτάτα σα να είναι μέρος της δικής σου ψυχής. Μα σιγά σιγά άρχισα ν’ αναρωτιέμαι: μήπως τελικά η μπέιζικα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος να πούμε πως ξέρουμε πλέον τι θέλουμε;; Εκείνος ο Ουγκετί ήταν ξένος, σωστά, μα έκανε την ομάδα να πιέζει σα σύνολο όχι επειδή άλλαξε φόρμες· έκανε τους παίκτες ν’ ανακαλύψουν κάτι πολύ σημαντικό: ότι η επιτυχία δε γράφεται όταν η μπάλα χτυπάει στο τέρμα, γράφεται στις μεγάλες στιγμές όταν κάποιος πρέπει να σταθεί όρθιος σαν πέτρα σ’ έναν τοίχο. Κι όμως, όσο πιο πολύ ψάχνω, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω πως η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα — είναι στάση. Την ίδια στιγμή όμως βλέπω πως όταν η ομάδα χάνει στη Νότιγχαμ σα τσίρκο αγελάδων, κανείς δε θυμάται πως πρέπει να μιλήσει για ψυχραιμία· θυμάται μόνο πως χρειάζεται έναν ξένο μάγο που θα ξαναζωντανέψει τους νεκρούς. Μα εδώ είναι το πράγμα: εγώ πιστεύω πως η μπέιζικα είναι σαν εκείνο το ξύλινο παιχνίδι εκείνο που φοράς στον λαιμό σου όταν βρίσκεσαι στη θάλασσα — σου δίνει δύναμη για τις μεγάλες στιγμές, αλλα δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς νερό σ’ εκείνο το ίδιο σημείο. Εκείνος ο Ουγκετί έκανε την ομάδα ν’ αντιληφθεί πως η νίκη δεν είναι τυχαίο γεγονός· είναι αποτέλεσμα ενός πλέγματος εμπιστοσύνης και πειθαρχίας που χτίζεται πριν καν η μπάλα ξεκινήσει να κυλάει. Κι εγώ εκείνος ο φίλαθλος της ΑΕΚ που μέχρι σήμερα στους αγώνες της ομάδας μου κρατάω πάντα ένα φωτογραφικό πλακάκι της εποχής εκείνης — εκεί που ο Νίκος Λυμπερόπουλος σήκωσε το χέρι σα στρατηγός σ’ εκείνο το γήπεδο σαν ν’ άκουγε στρατόπεδο — καταλαβαίνω πως τελικά η μπέιζικα δεν είναι μαγικό τάλκ· είναι η δύναμη εκείνου που όταν όλα σου λένε πως όλα τελείωσαν ξέρει πως πρέπει ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου μία τελευταία φορά σα νερό που χύνεται πάνω σ’ ένα τραπέζι.

Ωχ τώρα ζούμε! Αυτή η μπέιζικα σα ντουλάπι του ψωμιού όταν έχεις ξεμείνει από μπέϊκον — όλα αυτά τα λόγια φαίνονται ωραία μέχρι να κοιτάξεις μέσα και βρεις μόνο στάχτη από προηγούμενα όνειρα. Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '19 όταν η ομάδα έκανε το 3-0 στην Ουλτράχτ σα να κάνουμε ωτοστόπ στους δρόμους του Λονδίνου — εκείνες τις νύχτες νόμιζες πως εδώ τελικά υπάρχει κάτι σοβαρό. Μα μετά ήρθε εκείνος ο Ιανουάριος σαν τρένο χωρίς φρένα: Ντόρτμουντ, Νότιγχαμ, Μπέρνλι... τρεις αγώνες, δέκα γκολ κόντρα, όλα σα τυχαία γεγονότα ενός ατέρμονου καρναβαλιού. Κι όμως όλοι εδώ λέγαμε πως εκείνος ο Έμερι ήταν ο Μεσσίας επειδή έκανε την ομάδα σα γερμανικό στρατόπεδο; Μα τι στρατόπεδο ρε συ όταν η ίδια ομάδα έδινε πέντε γκολ σ' έναν αγώνα;; Η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα, σίγουρα όχι — είναι η εμμονή πως όταν η μπάλα είναι εκεί που δεν πρέπει κανείς να πιστεύει πως όλα θ' αλλάξουν μόνο επειδή κάποιος άλλαξε την προέλευσή του. Γιατί όταν ο Αρτέτας σήκωσε εκείνον τον αγώνα στην Πόρτο σα να του δίνανε πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς — ναι, ήταν ωραία αλλα θυμότανε πολύ έντονα εκείνο το Φεβρουάριο όπου η ομάδα πήγαινε σα ομάδα πρωτοχρονιάτικης γιορτής στο γήπεδο της Νότιγχαμ. Εγώ εκείνο το βράδυ κράταγα την κερασία σα τρελός επειδή μετά από χρόνια έβλεπα την ομάδα να αγωνίζεται σαν να ξέρει πως το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι σχολική έκθεση — είναι πόλεμος μικρής κλίμακας όπου η νίκη μένει σ' εκείνους που δε χάνουν το κεφάλι τους όταν η μπάλα γίνεται κίτρινη φωτιά. Μα τώρα λέγαμε πως αυτή η μπέιζικα είναι η σωτηρία;; Τι σωτηρία όταν η ίδια ομάδα κάνει τρεις αγώνες σα μπουλούκι γαλοπούλας;;; Κοιτάξτε την πραγματικότητα στα μάτια — η μπέιζικα είναι σαν εκείνο το βάζο με το μέλι: όταν είναι φρέσκο όλοι το σιχαίνονται λιγάκι επειδή μοιάζει ξινό· όταν στέκεται εκεί σκληρώνει σαν πέτρα και τότε κανείς δε θέλει να το πιάσει. Η ομάδα χρειάζεται όχι ξένους μάγους αλλα ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει εκεί που δεν πρέπει πρέπει ν' ανοιγοκλείσεις γρήγορα τα μάτια σου σα να κοιτάς έκθεση πυροτεχνημάτων — εκεί που όλα φαίνονται ωραία μέχρι να σκάσουν κατά脸 επάνω σου. Και σας το λέω σα φίλαθλος που έχασε χρόνια θυμίζοντας στους φίλους πως το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι είδος επίδειξης: η μπέιζικα είναι μια στάση, σίγουρα, αλλα όχι επειδή προέρχεται από ξένες χώρες — επειδή προέρχεται από ανθρώπους που ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει στη Νότιγχαμ σα μπουλούκι γαλοπούλας πρέπει να βγάλουν τον εαυτό τους από το δίχτυ και να ξαναβρούν την ψυχραιμία τους σαν εκείνες τις βραδιές στον Σταμφόρντ Μπρίτζ όταν οι παλαιοί μας έπαιζαν σαν ομάδα παλιοδουλειών αλλα νικούσαν επειδή είχαν πιστέψει πως εκείνο το γήπεδο ήταν το σπίτι τους. Μέχρι τότε λοιπόν — βγάλτε την κουβέρτα από το κρεβάτι σας επειδή σίγουρα δεν θα σας σώσει η μπέιζικα όταν η ομάδα κάνει το ίδιο λάθος για άλλη μία φορά. 🤡💸

Ρε παιδιά, αυτές οι κουβέντες περί μπέιζικα γίνονται σα βραδινή σειρά συνεντεύξεων όπου όλοι λένε την ίδια ιστορία δύο φορές — πρώτη φορά ωραιοποιημένη, δεύτερη φορά με βουρλιασμένα χείλια επειδή ο ήρωας τους γύρισε την πλάτη. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν ο Άρσεναλ έκανε το ξεκίνημα ενός πρωταθλήματος σα ομάδα ζόμπι που ξύπνησε ξαφνικά στη μέση του δάσους — δέκα νίκες στους πρώτους δώδεκα αγώνες σα ντοκιμαντέρ για ταχύτητα ανάπτυξης. Την ίδια εποχή εκείνος ο Γουέντσλεϊ έκανε την ομάδα σα μουσείο σύγχρονης τέχνης· είχε όλα τα κομμάτια εκείνα σωστά τοποθετημένα, μα κάπου εκεί ανάμεσα στις γραμμές είχε ξεχάσει να βάλει μια πόρτα — και στις μεγάλες στιγμές η ομάδα κοιτούσε τη μπάλα σα να ήταν η τελευταία ελπίδα για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης. Κι όμως τώρα ξαναθίγετε εκείνο το hashtag σα να ήταν η αποκρυφή αλήθεια όλων αυτών των χρόνων; Μα τι λέτε ρε παιδιά; Η μπέιζικα είναι σαν εκείνο το εργαλείο που όταν είναι σωστά χρησιμοποιημένο σου δίνει βρύσες ζεστού νερού, όταν όμως το βάλεις μέσα στη σοφίτα σκληραίνει σα τσιμέντο μέσα σε κουβά — και τότε όλοι αρχίζουν να ψάχνουν για έναν άλλον χειριστικό τύπο επειδή ξέχασαν πως τελικά την αρχή την έκανε το ίδιο εργαλείο. Αν προσέξετε τα νούμερα εκείνων των εποχών — ναι, υπάρχουν, μην τρομάζετε — όταν ο Γουέντσλεϊ έφυγε η ομάδα είχε πάνω από 56% κατοχή στους πρώτους δέκα αγώνες· μα εκείνες οι ομάδες έμοιαζαν σα ομάδες που προσπαθούσαν ν’ ανοίξουν ένα μπουκάλι κρασί χωρίς τίποτα άλλο παρά τις οδηγίες χρήσης. Όταν ήρθε ο Έμερι εκείνος ο Νοέμβριος εκείνος στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν έγινε κάτι σαν θρησκευτική αναγέννηση — όχι επειδή ήταν ξένος, επειδή έκανε την ομάδα να αγωνίζεται σα σύνολο που ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι χώρος έκθεσης αλλά πολεμικό πεδίο. Μα εδώ είναι το πράγμα: η μπέιζικα δεν είναι εθνικότητα, είναι η ικανότητα ενός ανθρώπου να κάνει τους συνεργάτες του να νιώσουν πως η μπάλα είναι δική τους σα φωτογραφία πάνω στον τοίχο του σπιτιού τους. Την εποχή εκείνη του Ουγκετί — ναι, ήταν ξένος, ναι έκανε κάποια πράγματα σα να ξυπνούσαν οι παίκτες από μακρύ λήθαργο — εκείνος έκανε τους Τζένκινσον και Φλαμίνι να νιώθουν σα στρατιώτες σ’ ένα στρατοπεδικό σχολείο· είχαν ρόλους, είχαν στόχους, είχαν πάνω από όλα ένα σκοπό πέρα από το τί τρώνε μετά τον αγώνα. Κι όμως τώρα βλέπω πως όσοι μιλάνε για μπέιζικα σα να ήταν η λύτρωση από όλα τα προηγούμενα χρόνια ξεχνούν κάτι πολύ σημαντικό: εκείνον τον Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου όταν η ομάδα πήγε στη Νότιγχαμ σα ομάδα σαλονιού γυμναστηρίου, όπου οι αντίπαλοι έκαναν γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα να είχαν δικαίωμα γηπέδου επειδή είχαν φέρει τα σάντουιτς τους μαζί. Εκείνο το πρωί εγώ θυμάμαι πως σηκώθηκα νωρίς γιατί δεν μπορούσα να κλείσω μάτι· κάθισα στη σειρά των φίλων σα ξένος στον ίδιο τους τον αγώνα κι άκουγα εκείνον τον γείτονα μου που έκανε πλάκες επειδή βγήκαμε σκόντα στην ουρά του τρένου. Τι θέλω να πω λοιπόν; Αυτή η μπέιζικα δεν είναι κανένας μάγος· είναι μία στάση, μία προσέγγιση, μία συλλογική προσπάθεια να καταλάβουν πως όταν η μπάλα πάει εκεί που δε σου αρέσει πρέπει ν’ ανοιγοκλείσεις γρήγορα τα μάτια σου σα να κοιτάς έκθεση πυροτεχνημάτων — εκεί που όλα φαίνονται ωραία μέχρι να σκάσουν καταπέ脸 επάνω σου. Μα κυρίως να θυμόμαστε κάτι ακόμη πιο σπουδαίο: η επιτυχία δε γράφεται όταν η ομάδα κάνει μεγάλη κατοχή· γράφεται όταν εκείνος που βρίσκεται στη θέση εκείνου που πρέπει να σώσει το τέρμα ξέρει πως την επόμενη στιγμή μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με εκείνον τον τύπο που σου λέει πως «εντάξει, ξέρουμε πως ξέρεις». Και εκεί είναι που η μπέιζικα γίνεται ένα από εκείνα τα εργαλεία που κάνουν τη διαφορά όχι επειδή άλλαξαν χώρα προέλευσης· επειδή άλλαξαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το τί πραγματικά συμβαίνει πάνω στο χόρτο.