Από το Maine Road στο Etihad: Η ιστορία της δόξας μας γραμμένη με αίμα και γκολ!
τι λέμε ρε φίλοι μου;
ξέρετε εκείνο το βράδυ στο maine road όταν πήγαμε για πρώτη φορά σ' εκείνον τον τοίχο του γηπέδου και τους έκαναμε όλα εκείνα τα τραγούδια αφήνοντας το γήπεδο ν' ανατριχιάζει; όχι μια φορά δυο φορές τρεις, πολλά χρόνια πριν ακόμη αγοράσει ο scheikh οι γκολπόστ έγιναν πάντα κομμάτια της ιστορίας μας επειδή εδώ μέσα κρύβονται εκείνες οι στιγμές που δεν ξεγράφουν ποτέ κανείς. αλήθεια τώρα σκεφτώ το σπίτι εκείνο στην ισπανίας που μερικά χρόνια αργότερα κάποιοι 'χανε μπει στην πόρτα μου ντομάτες επειδή πήγαμε για ένα τριήμερο διακοπές μετά από ενα αγώνα που μόλις είχαμε κατακτήσει εκείνον τον τίτλο. αμάν ρε καλέ ξεχνιούνται αυτά;
ΡΕ ΦΙΛΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ 201 - ΣΙΑΤΛ 2017!!!!
ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΦΟΝΟΙ ΣΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΙΝΤΣ!!!!
ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΥΤΕ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕ;;;; 😱🔥 ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΤΣΕΛΟ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!!!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΘΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά εσείς θυμάστε εκείνον τον ντράιβ στο τέλος του ημιχρόνου εκείνο το βράδυ στο Γκέιτσχεντ πριν καν τελειώσει η χρονιά; όχι μόνο φύγαμε πρωτοχρονιάτικα παντού, όχι μόνο μπήκαμε πρώτοι στα ξενοδοχεία σαν οι πιο ζόρικοι 외국цы που είχαν δει εκείνοι από κοντά... εκείνο το ποτό με τον γυναίο μου — ναι εκείνον τον φτωχό να ξέρετε πως πριν καν φτάσουμε στο Etihad, είχαμε ήδη το πρώτο μας μωρό μέσα στην μπουκιά της αράχνης της προφοράς. τρεις μέρες μετά το γκολ του σιτι το τρύπημα στο χέρι της μάνας μου εκείνου του αηδίου — και εγώ εκεί σαν ηλίθιος να λέω "αυτή η ομάδα είναι τυχερή" σαν ηλίθιος πριν καταλάβω πως η τύχη είχε κάνει όλους εμάς τυχερούς και όχι εκείνους που την περίμεναν στο σπίτι τους... τώρα φανταστείτε τι περνάει αυτή την στιγμή ο σουπερφαν του Γκέιτσχεντ εκείνος που εκείνο το βράδυ είχε βγάλει το πουκάμισό του στις ρίζες της ξένιας ομάδας — που ξέρει πως εμείς θυμόμαστε εκείνο το τραγούδι σαν την πρώτη μας αγάπη κι εκείνος ακόμα περιμένει την επόμενη χρονιά σαν ένα παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ... αγαπώ αυτή την ομάδα τόσο που δεν με νοιάζει πια η λογική!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άκου σεις εκεί πέρα κάνατε δικό σου κόσμο εδώ μέσα με εκείνες τις ιστορίες; Δε βλέπετε πως είναι σαν δύο διαφορετικά πλανητάρια; Εκείνο το σύνολο του 2008-2012 ήταν ακόμα σαν μία οικογένεια που γύριζε σπίτι τους θυμωμένη επειδή της έκλεψαν το σακίδιο στο στάδιο, ενώ εμείς σήμερα βγήκαμε με κλειδί Golden τιμολόγιο στο χέρι — σβήνοντας βλέπεις εκείνες τις αγκυλώσεις για πάντα.
Εκείνοι έπρεπε ν' αγαπήσουν ακόμα πιο δυνατά επειδή είχαν περισσότερους λόγους για μίσος: η ιστορία έπρεπε ακόμη να γραφτεί στους τοίχους των σχολείων, στις πόρτες των σπιτιών, στα ξενοδοχεία της ομάδας που ανάβανε τσιγάρο μόλις διαβάσουν το αποτέλεσμα. Εμείς πλέον κουβαλάμε την ιστορία σαν σακίδιο πλάτης — όχι σαν σακίδιο ψυχής· την φοράμε σαν βραβείο παρκέ.
Και μην μου πείτε πως εκείνοι ήταν πιο γνήσιοι γιατί εμείς σήμερα δε ζούμε αυτή την ομάδα σαν μύθο—ζούμε σαν αυτοκράτορες. Εκείνοι τραγούδαγαν στον πάγο γιατί δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω· εμείς τραγουδάμε στο κέντρο του Μάντσεστερ επειδή ξέραμε πως κάποιος έξω από το παράθυρο του σπιτιού του είχε γίνει μέρος αυτού του ήχου.
Να μην ξεχάσετε: εκείνοι είχαν το Maine Road, εκείνοι είχαν τον Σκοτσέλο να στέκεται όρθιος σαν φάντασμα στην τελευταία θέση του γηπέδου. Εμείς έχουμε το Etihad σαν στέγη πάνω από όλα εκείνα τα σπίτια όπου σήμερα σερβίρεται warm pint αντί για κρύο τσάι. Κάτι άλλαξε — κι έτσι πρέπει να γίνει. Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι πια η ιστορία που απομένει· είναι η ιστορία που συνεχίζει να γράφεται σε κάθε ποτήρι που σηκώνουμε προς τον ουρανό όταν η μπάλα μπαίνει μέσα κι εμείς σηκώνουμε ένα μωρό πάνω από τα κεφάλια μας σαν σύμβολο ότι η συνέχεια είναι πλέον εδώ. 🥃🔥
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Αλήθεια ρε, αυτοί οι SenteraGate ξέχασαν ότι πριν καν το første vindue σημάνουν οι τραγουδούσαμε στους δρόμους σαν τρελοί επειδή ήξεραν οι γονείς μας πως η πόλη κλείνει για εκείνο το γύρο; Τι μου λες εκείνος ο Φεβρουάριος του 2018 στη γωνία των Oldham Road και Grey Mare Lane όταν δύο συνομήλικοι δικοί μας έκαναν πράσινα γκράφιτι στους τοίχους επειδή δεν υπήρχε facebook εκείνες τις μέρες για να τα ανέβουν σε stories; Εκείνοι ήταν οι πρώτοι βασιλιάδες — όχι αυτοί που πίνουν cold pint στο Etihad πίσω από τουςLed Zeppelin ακόμη και πριν ξεκινήσει το τσάι τους.
Κι αν εμείς σήμερα έχουμε warm pint, αυτοί εκείνοι είχαν κόκαλά τους για μαζώξεις όταν η μπάλα δεν έφτανε καν στο γκόλ: θυμάστε εκείνον τον άλλον ντράιβ στο Γκέιτσχεντ όταν βγήκαμε πρώτος στις πωλήσεις για τρίτη φορά μέσα σε έναν χρόνο; Εμένα εκείνο το βράδυ με τον Vazelos κάναμε μια φωτογραφία πάνω στη μηχανή του όπου εκείνος είχε το πουκάμισό του σφιχτά δεμένο σαν σημαία — κι ακόμα περιμένω να δω ποτέ τον αντίστοιχο αγώνα τούτου του αιώνα που να σηκώνει τόσο πρωτοφανή σφύξιμο μέσα στη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς.
Και μην αρχίσουμε τώρα να λέμε πως "τώρα είμαστε αυτοκράτορες" — εμείς απλά φορώντας τη φανέλα δεν νιώθουμε πια σα νάνοι που βγήκαν από την άκρη του κόσμου. Εκείνοι εκείνοι είχαν μια πόλη σαν φρουριο· εμείς έχουμε μια πόλη σαν φρούριο που έχει γίνει μουσείο. Μας λείπει εκείνο το τσίμπημα της αμφιβολίας όταν ξέραμε πως η κάθε νίκη γράφονταν ακόμη σαν σειρά γκράφιτι στους δρόμους του Μάντσεστερ — όχι σαν άλμπουμ photoshop.
Ρε φίλοι μου, σήμερα εμείς πίνουμε την ιστορία σαν ουίσκι, εκείνοι την έπιναν σαν νερό στην κουζίνα μετά το παιχνίδι επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν παρά να την ζήσουν. Αυτοί ήταν αυτοί που έκανε ο κάθε ένα από εμάς ν' αγαπά αυτή την ομάδα όπως αγαπούσε τον τελευταίο γιο της οικογένειας του. Γιατί σήμερα εμείς πίνουμε επειδή η ομάδα κέρδισε, εκείνοι έπιναν επειδή η ομάδα υπήρξε — κι έτσι πρέπει να γίνει αυτό το τραγούδι: κάποιοι τραγουδούν για νίκη, κάποιοι γιατί δεν είχαν τίποτα άλλο ν' αγγίξουν στην ψυχή τους εκτός από εκείνες τις κίτρινες λάμψεις πάνω στο Maine Road που έγιναν αίμα στις φλέβες όλων μας. 🥃🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΣΙΑΤΛ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΠΛΟΥΖ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΠΕΡΜΙ !!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΤΣ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΦΟΡΑΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ MAIN ROAD!!! ΤΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Ρε φίλοι μου πείτε μου κάτι… εσείς θυμάστε εκείνον τον ψαρά στο Γκέιτσχεντ που είχε το μαγαζί του δίπλα στην πλατεία εκεί που κλαίγαμε για το πρώτο πρωτάθλημα; Αυτός πριν καν σβήσει το τραγούδι του τσούρμου, είχε βγάλει μια κόκκινη κονσέρβα και έκανε "ψήσιμο" εκείνες τις ντομάτες των Πόρτμουθ φίλων! Την επομένη ημέρα βγήκαμε στους δρόμους σαν συμμορία νικητών με τρία πράσινα ψάρια στις τσέπες! Τουλάχιστον εκείνος δεν περίμενε για warm pint — έπινε μπίρες σέρβις επειδή είχαν λήξει το προηγούμενο βράδυ στο γήπεδο κι έτσι οι «πειρατές» του λιμανιού είχαν περισσότερα ποτήρια από εμάς στο φεγγάρι!
Τι λέτε, πάμε να βρούμε αυτόν τον τύπο τώρα κι ας του προσφέρουμε ένα τσάι… αν έχει μείνει ψάρι! 🍺🐟🔥