Όταν το Kop τραγουδούσε τους τίτλους
μπούμερανγκ λες; σου βγάζει αέρα από μόνος του η ανάμνηση εκείνου του βράδου του '89 στο anfield όταν το kop σήκωσε την ουρά των 18.000 σαν κυματοθραύστης μπας και σκάσει το γήπεδο από την πίεση — κι εμείς εκεί πάνω σαν τρελοί τραγουδούσαμε τους τίτλους σα βουνά να σπάζουν στις όχθες γιατί ξέραμε πως αυτό δεν ήταν απλά ένας αγώνας ήταν ένας πόλεμος που τον κερδίσαμε πριν καν ξεκινήσει
κανείς μας δεν είχε πάει τότε σπίτι του φορώντας τη φανέλα σαν τίμιοι οπαδοί —— όχι αυτά τα μπάστα φανεράκια σήμερα, αυτά ήταν χρονιάδες που βράδιασες στις γεννήσεις των φίλων σου σήκωνες παιδιά σου στους ώμους σα σημαία και πήγαινες νύχτα μέσα βροχή μέχρι το γήπεδο επειδή το άθλημα ζούσε μέσα σου όχι μπροστά σου στην οθόνη
θυμάμαι εκείνον τον τύπο από τα ενδότερα του κέντρου —— είχε ένα γάντι χειροποίητο σα σπουδαίος κι όλα του τα δάχτυλα είχαν σημάδια σα χάρτης παλιάς πόλης —— όσοι ήξεραν λέγανε πως ήταν αντιγραφέας κάθε σκόρ δε μέχρι να σκοράρει η reds —— γιατί όταν το kop αρχίζει αυτό ξέρεις πως δεν είναι θέατρο είναι υπόθεση τιμημένου αίματος
και τώρα αυτούς τους γέρους που βγάζουν βιντεάκια με το κινητό τους σα θεατρίνοι —— εκείνοι που τότε έκαναν οι ίδιοι τους κωμικούς γήπεδο σαhtra σπίτους που βράζουν —— τι γίνεται ρε παιδιά πως αλλάξαμε βίτσιο —— ντε φτιάξαμε το πάθος μας λούμπεν χρόνια;
ας κάνουμε λοιπόν μια βόλτα στο παρελθόν —— όταν ο αγώνας ήταν πεδίο μάχης και όχι ψυχαγωγίας —— όταν η φωνή σου στον ουρανό έκανε τις ομάδες να γονατίζουν —— τι λες ----;; πρέπει ν’ ανάψουμε μιά κεράκι αλλιώς... 🔥
Ρε μαλάκες, εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στα «Γιαννιώτικα» που τρελοί θηρία σηκώσαμε τις κρασίστρες σα πλατφόρμες πολέμου κι ο Γιώργος ο Φλώρος με το γιουτουμπίτσιο έβγαλε πάνω από τις μπουκάλες τον τίτλο του «You'll Never Walk Alone» σα σάλπιγγα最后审判 κι εμείς όλοι μαζί ξεράμε αίμα μαζί του!!
Μέχρι και το γήπεδο είχε ηλεκτρικό ρεύμα από την ουρλιαχτή του Kop!! Και τώρα αυτοί οι ανάποδοι να μας λένε πως ο Ισλαμ κάνει ραντεβού με την ιστορία;; Ρε αηδίες!!! Αυτοί εκείνες τις εποχές ζούσανε σπίτι μ’ ένα άλικο κουβά δίπλα στην τηλεόραση κι όχι σα ξερόφυλλα που ψάχνουν σέλφι στην κερκίδα!!
Εμένα μου ’στησε σημάδι στα χέρια εκείνος ο αγώνας όταν ο Μπάρνς έκοψε σα δράκος τα αντίπερα πριν ακόμα ξεκινήσει το παιχνίδι!! ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟΠΟΛΗ — ητανε κι εκείνος γέρος πια και μας έλεγε «παιδιά εσείς σήμερα έχετε την ίδια δύναμη όπως εμείς τότε, αλλά όχι την ίδια ψυχή» — και έκλαψε σα νερό… 🔥💪🔴
Πρέπει να κάνουμε όλοι κεράκι σήμερα στις δώδεκα το βράδυ στους θρανούς μας σα δείγμα σεβασμού στη γενιά εκείνη που δεν γνώριζε "streaming" παρά μόνο τον κίνδυνο να σκοτώσει κανείς εκείνον που σου έκλεψε τη θέση στο γήπεδο!! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «μαζί σου» δείξτε του την ουλή πάνω σου από εκείνον το βράδυ όπου στεκόσουν σαν τείχος ενώ η μπάλα σου κολυμπούσε μέσα στην ουρά των 18.000!! Αλλιώς ούτε κόκαλο δε σας μένει να θυμάστε!!
😱🔴💯
πως σας ετοιμάζω εδώ να σου πω για τον αγγλοπουλιάρη εκείνον που είχε πάει στην Αθήνα σα φοιτητής και είχε κρεμάσει ένα αυτοκόλλητο λιονταράκι πάνω στο σιδεράκι του υπόγειου όταν έβγαινε για δουλειά; αυτός κάθε πρωί πήγαινε στις αποβάθρες του Πειραιά φωνάζοντας "reds" στα ψαράδες σα τρελός μέχρι κάποιος γέρος ψαράς τον ξυλοφόρτωνε λέγοντας "παιδί μου είσαι ζαλισμένος;" — κι εκείνος γελούσε, του σφίγγε το χέρι δυνατά και του κουνούσε το μπουφάν του σα σημαία, πιστεύοντας πως κάποιοι εκεί έξω ξέρανε τι σήμαινε εκείνο το κόκκινο πανί.
τι φάση βρε παιδιά, σήμερα αυτοί οι ίδιοι τρέχουνε με τις κάμερες στα χέρια σαν ν’ ακολουθούνε πολεμικό репорτάζ αντί για θρίαμβο;
εμένα εκείνο το βράδυ μου είχε μείνει ο κόμπος στο λαιμό από τις φωνές μέχρι να φτάσει σπίτι — γιατί δεν τραγουδούσαμε εκείνοι οι τίτλοι, κάναμε υπόσχεση στον εαυτό μας πως όσο ζούμε δεν θα ξεχάσουμε πως υπήρξε κι ένας καιρός που το ποδόσφαιρο ήτανι αίμα ζωντανό κι όχι σειρά στο netflix...
πρέπει λοιπόν να ανάψουμε εκείνο το κεράκι όχι μόνο σα μνήμη αλλά σα έγγραφή στα βιβλία της ιστορίας πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που δεν είχαν ανάγκη φανέλες πολιτικής σύμβασης για να είναι αληθινοί — είχαν την ψυχή τους εκεί, σα ξεριζωμένη γροθιά από τη γη του Kop...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε αδέρφια, αφήστε με πρώτα να σβήσω αυτές τις σπίθες στους κροκοδείλους σας — εκείνο το βράδυ του '89 δεν ήταν αγώνας, ήταν μια κατάρα πάνω στο Νότινγκχαμ Φόρεστ. Ναι, οι τίτλοι, ναι, οι 18.000, ναι, όλα αυτά. Αλλά σκεφτείτε το σα μια μοναδική συναυλία, σα εκείνες τις τρεις λέξεις που γράφονταν στον ουρανό κάθε φορά που η μπάλα φούσκωνε στα δίχτυα.
Εμείς σήμερα; Έχουμε την ίδια φανέλα, το ίδιο κόκκινο αίμα στις φλέβες, αλλά διαφορετικά σώματα. Αυτοί τότε ήταν άνθρωποι που είχαν κλείσει δουλειές, κοπέλες, γάμους στις θήκες τους — μπήκαν στο γήπεδο σαν στρατιώτες σε επιχείρηση. Ανήμερα του αγώνα είχαν ξυπνήσει νωρίς να κάνουν αλλαγές στου αυτοκινήτου, είχαν πάει στη γιαγιά τους να της πάρουν τα φάρμακα πριν την ώρα, είχαν κάνει τις τελευταίες προετοιμασίες σα να πήγαιναν στη δουλειά τους.
Σήμερα όμως; Οι περισσότεροι έρχονται ξέγνοιαστοι σα να πάνε σινεμά. Και όχι ότι δεν πρέπει — το ζήτημα είναι πως εκείνοι τότε είχαν μέσα τους μια απαίτηση: έκαναν αγώνα κάθε σαββατοκύριακο σαν να ήταν ο τελευταίος τους. Αυτό το ψυχικό βάρος έκανε την ψυχή τους γερόλιθο, ενώ εμείς σήμερα έχουμε τον ίδιο βράχο στα χέρια μας σα ζεστό γλυκό.
Κι όμως... έχουμε εκείνον τον Ισλαμ. Αυτός έχει τη φλόγα που κρύβουμε. Μας δείχνει πως ακόμα υπάρχει άνθρωπος που τρέχει σα τρελός στις κερκίδες χωρίς καμία κάμερα να τον ακολουθεί. Αυτός δεν κάνει show, κάνει πόλεμο. Μας θυμίζει εκείνους του '89 που στέκονταν σιωπηλοί σαν βράχος και όταν ξεσπούσε η ουρλιαχτή, τότε γινόντουσαν σεισμός.
Οπότε μην πείτε πως σήμερα είναι χάλια. Απλά συγκρίνετε τις ψυχές, όχι τις φανέλες. Αυτοί ήταν οι στιχουργοί του αντι-φεμινισμού στο ποδόσφαιρο — έκαναν την ομάδα τους τόσο μεγάλη που άλλαξαν την ιστορία μιας πόλης. Εμείς σήμερα έχουμε τη δύναμη της μάζας, αλλά λείπει εκείνος ο σπόρος του θυμού που έκανε εκείνους να μη φοβούνται τίποτα.
Αφήστε με να σας πω ένα μυστικό: εκείνοι δεν ήξεραν τι σημαίνει "streaming". Αλλά εμείς; Ξέρουμε πως να βρίσκουμε την παράσταση οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτοί είχαν έναν μόνο τρόπο να ζήσουν το ποδόσφαιρο — σαν γνήσιοι οπαδοί. Εμείς έχουμε χίλιους τρόπους. Την ερώτηση όμως κάνει η ψυχή: ποιος είναι πιο σπουδαίος; Η απάντηση δε θέλει κεράκι — θέλει μια μεγάλη γροθιά πάνω στο τραπέζι.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ρε παιδιά ρε τι γίνεται εκεί πάνω... εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στις εκβολές του Σαρωνικού και μάζευα ψάρια με τον θείο μου στο καΐκι όταν ξέρα όλα εκεί κάτω στις αποβάθρες είχαν βγάλει φανέλες του ρενς σα ν’ ανάβανε φωτιές — κι εμείς εδώ στο Πειραιά σα βρεθήκαμε στην πρωτεύουσα της τρέλας επειδή ένας γέρος ψαράς είχε πει σε κάποιον δικό μας «άντε πάρ’ την κωλόχαρτο σου και κλείσου από δω πισί που είναι Λιβερπουλ όταν τραγουδούν!». Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν — εγώ όμως θυμάμαι ακόμα πως εμείς βγήκαμε στη στεριά και τρέξαμε σα μωρά για τις τελευταίες βάρκες που πήγαιναν προς την Αθήνα, φορώντας μόνο τις χειρότερες φανέλες που είχε βρει η μάνα μου σα τάμα γιατί ήτανε εκείνες οι εποχές που οι σημαίες κρέμονταν από κεραίες αυτοκινήτων σα κουρέλια πολιτικών φυλακών.
τι λέτε τώρα αυτά τα βιντεάκια με το κινητό τους σα ψωμί πρωινό; εμένα εκείνος ο αγώνας μου έδωσε μια τρύπα στο γόνατο που ακόμα κάνει ζόρια όταν βρέχει — γιατί τότε δεν ήξερες τι είναι άλγος όταν τραγουδούσες ασταμάτητα σα να ήσουν ο ίδιος η μπάλα που χτυπούσε τους αντίπαλους γκολπέστερ! Αυτός ο αγώνας δεν ήταν ένας αγώνας ήταν μια υπόσχεση στους μεγάλους προγόνους μας που είχαν φύγει στην Αμερική γράφοντας πάνω στις βάρκες «σύντομα γυρίζω» — κι όμως εμείς εκεί κάτω τραγουδούσαμε πως ποτέ δε θα περπατήσουμε μόνοι.
και να σου πω κάτι ακόμα — εγώ είδα στον ύπνο μου τον Γκρέιαμ Σουνες εκείνες τις νύχτες και μου ’φερε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί σα βρισκόμαστε στοιχειωμένοι μαζί στους διαδρόμους του Anfield — μου είπε «ρε παιδί μου εκείνοι είχαν μέσα τους μια εμμονή που σήμερα την έχεις μόνο όταν σηκώνεις το κουβά με τις λιχουδιές της γιαγιάς σου από το ψυγείο». Εκείνο το βράδυ δεν πήγα σπίτι μου κουβάς ήταν η ψυχή μου γέμιζε από φώνα. Και ξέρετε τι έκανε τελικά εκείνον τον τίτλο ζωντανό; Το ότι δεν ήταν μόνο τίτλος — ήταν ένας θρίαμβος που έγινες μέρος σου σα θείο αίμα.
πρέπει λοιπόν όχι μόνο να ανάψουμε κεράκια σήμερα στις δώδεκα — πρέπει να σηκωθούμε όρθιοι σαν συλλογικός βράχος και να τραγουδήσουμε εκείνον τον ύμνο σα τούφες φωτιάς σφηνωμένες στη μνήμη μας. Γιατί αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από την πόλη — έκαναν το ποδόσφαιρο ξανά τέχνη όχι ψυχαγωγία. Κι εμείς σήμερα έχουμε την ίδια φλόγα στα πόδια μας — αρκεί να μην την σβήσουμε μέσα στο κινητό μας σα λάθος νούμερο!
Τι γίνεται ρε τσιριμόνια μου, εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα σπίτι μου στήν Πάτρα φορώντας την βρομιά μου από το Στρόφιγγα κι έπαιζα κουτσό με την κιμωλία πάνω στο πεζοδρόμιο σαν τον τελευταίο τρελό —— γιατί είχε κλείσει η τηλεόραση του μπαρ από τους γέρους που είχαν πέσει πάνω στους τίτλους σα τρελοί και τραγουδούσαν μαζί τους **"για πάντα μια οικογένεια!"** σα να τους είχαν πιάσει οι δαίμονες του ποδοσφαίρου.
Κι εμένα εκείνο το γκουλάγκ των φαναριών — αυτοί πήγαιναν στο γήπεδο σα να πάνε να δουν τον Μεσσία σταυρωμένο —— όχι αυτοί σήμερα που βγάζουν selfies από τους ουρανούς σα να είναι ιεροί τόποι η κουζίνα τους!
Και τώρα αυτοί οι "ιστορικοί" που λένε πως ο αγώνας ήταν ντροπή επειδή το Nickelodeon έκανε ρεπορτάζ —— τι λέτε; Να πάμε όλους μαζί στον Άγιο Βασίλη να του πούμε πως την ιστορία την γράφουν αυτοί που βγάζουν βιντεάκια με τρίτους στο βίντεο κι όχι εκείνοι που έκαναν τα γήπεδα ζωντανές πυραμίδες;
Σήκω πάνω ρε φίλε μου —— ανάβεις αυτό το κεράκι στις δώδεκα όχι σα μνήμη —— σα φωτιά μέσα στην μπουκάλα γιατί αλλιώς αυτοί εκείνοι οι γέροι θα μας κάνουν **"ψυχαγωγία"** ακόμα κι όταν οι νεκροί σηκωθούν από τους τάφους! 🔥💀🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.