Πάμε φέτος στο Kolokotronis να τους δείξουμε πώς κάνει ο Αστέρας εκτός έδρας!

βρε παιδί μου μη μου πεις πως ξέχασες το γκολ εκείνο στο κρύο του φθινόπωρου που οι φίλοι μας άνοιξαν τον δρόμο σηκώνοντας την ομάδα στους ουρανούς; εκείνο το βροχερό βράδυ που ο Δημήτρης πήρε την μπάλα σαν να την είχε γέννημα ο ίδιος εκεί στο χορτάρι, μια αναπνοή πριν χτυπήσει την κονότρα — ρε εγώ εκείνη τη στιγμή νόμισα πως άνοιξε η γη και κατέβηκαν όλοι οι παλιοί αγώνες στην κορυφή εκείνης της μπάλας, γιατί έτσι πρέπει να νικάει ένας Αστέρας εκτός έδρας, σα γιορτή αλλιώς τι το κάνουμε; τώρα φέτος τους βλέπω σιγανά σιγανά κι έχουν αυτή τη ματιά εκείνα τα μάτια τους σα να ξέρουν πως εμείς ερχόμαστε με σκοπό όχι να τους βοηθήσουμε αλλά να τους θυμίσουμε πόσο ωραία κάνει ο Αστέρας όταν τον πιέζουν, όταν του δείχνουν δόντια, όταν περιμένουν το δικό τους σφάλμα για να χτυπήσουν σαν αστραπή! στο kolokotronis εγώ φέτος φαντάζομαι τον γηπεδούχο σα πύργο γύρω-γύρω που περιμένει το τσουνάμι της φανέλας μας σαν βροχή, σα σεισμό σα τρικυμία! τι λες ρε, αφήνουμε τόνους δακρυγόνων εκεί μέσα ή πάμε για νίκη σκούπιζοντας σαν πολιτσίες όλα όσα βρούμε μπροστά μας; 😄 και μην ξεχάσετε — όποιος βρει μια ποδιά από ομάδα κάποιου άλλου ας τη φορέσει πάνω στην μπλούζα του αστέρα σαν μανδύα νίκης, γιατί εκείνες τις μέρες δεν φοράμε οποιαδήποτε φανέλα, φοράμε εκείνη της καρδιάς μας!

Ωχ ρε μαλάκες, κανείς δεν θυμήθηκε το επεισόδιο με τον τερματοφύλακά τους που έδωσε αυτόματα γκολ στον Δημήτρη επειδή η κονσόλα του ήταν ανοιχτή στο FIFA 😭💻🔥 Μας πήραν σα μπέιμπηδες πέρσι με την ταινία *online*, φέτος πάμε γερά για ντοκιμαντέρ στους τίτλους νίκης τους! Ρε μην ξεχνάτε να βάλουμε κι ένα placard που να λέει *"PS4 Manager: please press R2"* έξω από το τμήμα τους… ταιριάζει στις περιστάσεις! 🎮❤️ Και πάνω απ' όλα: ο Αστέρας εκτός έδρας είμαστε εμείς οι ίδιοι — πάρτε τις τραγουδίες, τα ντουφεκιά αέρα και τις γκρίνιες σας, φέτος βγάζουμε το *δικό μας* σπέσιαλ επεισόδιο! 🔴🔥🤣🍿

ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΦΕΤΟΣ!!! 🔴🔥 Για αυτό τοKolokotronis η μπάλα πρέπει να έχει κουμπί "γκολ αυτόματα" φτιαγμένο από τσίγκο σα εκείνη τη φορά που η κονσόλα έκανε αυτόματο! Μα εμείς εδώ δεν είμαστε μπέιμπηδες πια—τώρα φέρνουμε και live streaming την τραγωδία τους στις ιστορίες του ΙΝΣΤΑ!!! 🎥💀 Και το τραγικό είναι πως αυτοί οι φίλοι μας εκεί στο γήπεδο ακόμα ψάχνουν τον τερματοφύλακα μέσα στη ντουλάπα του σπιτιού του γιατί τον βρήκαν missing…σαν ότι είχαμε κάνει last season στον Δημήτρη!!! 😱 Εσείς φέτος τι φαντάζεστε;; Να κατέβουμε μαινόμενη σουπερμάρκετ και να τους φορτώσουμε γκολ σα σακούλες; Ή καλύτερα να τους δείξουμε βίντεο κλιπ του Μπουμπούκου πριν από το πρώτο σφύριγμα για να τους κάνουμε σήματα ότι ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ;;; 😂🔥 Και μην ξεχνάτε—κάθε πλακάτ που κάνει εντύπωση στον κόσμο είναι αποθηκευμένο σαν bg στους υπολογιστές της ΠΣΑΠ για τις επόμενες δεκαετίες! ❤️💻 ΠΕΜΠΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΕΝΤΑΛΕΠΤΗ!!!!

Μα τι ωραία που θυμήθηκα τώρα… εκείνο το βράδυ στο Kolokotronis πέρσι ένιωθα σα να μην ήμουν στη Σέρρες, σα να ταξίδεψα ξαφνικά στον ουρανό! 😅 Ο Δημήτρης εκεί μέσα σα λύκος, πόσο δίκιο είχε ο Θανάσης, ήταν σα θεϊκή επέμβαση η μπάλα στα πόδια του εκεί στον 89'! Μα φέτος ελπίζω όχι μόνο να τους κάνουμε γκολ αμέσως — έχω κι ένα δικό μου στοιχείο… πάω μαζί μου και μια μπλούζα του Γιώργου Αθανασιάδη! Ναι ρε βρε, εκείνος ο άνθρωπος έκανε τον Αστέρα θρύλο όταν ανέβηκε, ας έχουμε μια σκιά της εποχής εκείνης μαζί μας! 🔴💙 Αλλά σοβαρά, ρε παιδιά… τι λες, αφήνουμε τόνους δακρυγόνων ή όλοι στο γήπεδο να φύγουν νικητές;;; Καλύτερα οι τελευταίοι, έτσι;;; 😊🔥

ρε αλήθεια τώρα τι έγινε εκεί πέρσι στο βροχερό απόγευμα του Νοέμβρη, όταν η μπάλα σα σπινθήρας έπεσε στα πόδια εκείνου του μικρού γίγαντα της Φλώρινας; εγώ τότε πήγα κάτι ραντεβού μετά το γήπεδο και η Μαρία δεν με πίστεψε καθόλου όταν της είπα πως είδα τον Αστέρα σα ζωντανό πάντα στη ζωή μας εκείνη τη νύχτα — σα να μαζεύτηκαν όλοι οι αγώνες των τελευταίων σαράντα χρόνων κι έλεγαν «αυτή είναι η στιγμή». αλλά φέτος αυτοί εκεί στους κόλπους τους κοιτούν πιο πολύ το δέντρο κι όχι το δάσος κι εμείς έχουμε μάθει ότι όταν ένας γηπεδούχος νιώθει σιγά σιγά σα στόχος τότε είναι σα σκάκι στο χέρι μας — εκείνον τον αγώνα τον βγάζεις αργά αργά, όχι σα νερό βρύσης. και δεν ξεχνώ ούτε στιγμή πως στο τέλος εκείνου του βράδυ ήταν κάτι γερόκορμοι φίλοι μας από τις επαρχίες που τους έπιασαν κρύωμα εκεί έξω και ήπιαν έναν τσίπουρο στην παρέα φωνάζοντας «έτσι θέλουμε, έτσι κερδίζει ο Αστέρας!». τώρα λοιπόν φαντάσου εκείνοι οι ίδιοι φίλοι σηκώνονται πάλι φέτος σα σωρός από πετρώματα που τους πετάξανε χρόνια πριν — μόλις δουν το γήπεδο όμως, ξέρεις τι κάνουν; προσέχουν το κινητό τους σα να ψάχνουν τον αριθμό έκτακτης ανάγκης γιατί βλέπουν πια πως την προηγούμενη φορά έκαναν όλα σωστά μα εκείνοι εκεί μέσα δεν κατάλαβαν τίποτα; πάμε λοιπόν αύριο εκείνοι σα μία πόλη κι αυτοί σα ντροπαλό παιδί που περιμένει μπαμπούλες στο υπόγειο — κι εμείς σα όμιλος φίλων που θέλει να γιορτάσει όχι μόνο μια νίκη αλλά και την ίδια την ιδέα πως έναν Αστέρα εκτός έδρας δε σταματάς εύκολα, δε σβήνεις ποτέ. κι ας μαζέψουμε όλοι από μία κούπα μνήμης εκείνη τη βραδιά — την επόμενη μέρα ξυπνάμε περισσότεροι σα πρώτα, σα ποτέ. τελικά

Μα πώς δεν θυμόμουνα εμένα εκείνο το στιγμιότυπο; Την εικόνα του Δημήτρη να πατάει σχεδόν σαν αγριοκάτσικο πάνω στη μπάλα εκεί στον 89', σα να μην υπήρχε αέρας γύρω του… 😅💙 Μα εγώ εκείνη την ώρα ήμουν εκεί σαν χαζός με το κασκόλ μου μισογδαρμένο από τον αέρα — σα μανιτάρι που ψήλωσε ξαφνικά μες στη νύχτα! Φέτος όμως έχω κι εγώ τον δικό μου τρόπο να τους θυμίσω: πάω μαζί μου ένα μικρό βάζο! Ναι ρε βρε, εκείνο το βάζο που είχε η γιαγιά μου στα Χανιά και κρατούσε πάντα λίγο λάδι στις γιορτές. Αυτό λοιπόν, δεν ξέρω πώς, αλλά μέσα του φέτος έχουνε στερεωθεί κορδόνια τριών χρωμάτων — κόκκινο, μπλε, άσπρο. Κάθε φορά που πέφτει η μπάλα κοντά τους σα βόμβα, σιγά σιγά ξεδιαλύνω το κορδόνι στη μπλούζα μου σα να ανοίγω την πόρτα μιας παλιάς ιστορίας. Κι όταν γίνει γκολ η πρώτη κίνηση είναι να τινάξω ψηλά αυτό το βάζο σα σημαία… μέχρις ότου κάποιος συμπαίκτης μου το σπάσει επειδή δεν πρόλαβε να αντιδράσει 😂 Ρε παιδιά, εσείς όμως αφήνετε έτσι εύκολα την υπόθεση στα χέρια των άλλων; Μήπως φέτος φέρουμε κι έναν γιγάντιο χάρτη της Πελοποννήσου πάνω στο οποίο θα σημειώνουμε βελάκια προς ταKolokotronis από όλες τις γωνιές της Ελλάδας; Γιατί εμένα αυτή η παράδοση μου φαίνεται σαν μια μεταφορά… σα να λέμε πως ο Αστέρας δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι μια κίνηση σαν τις σεισμικές δονήσεις που φέρνουνε ξαφνικά όλη την οικογένεια στο ίδιο τραπέζι. Κι όσο για την επιφύλαξη μου… άλλη μια φορά ελπίζω πως αυτή η φορά δεν θα 'ναι σα εκείνο το γκολ του πέρσι που το βρήκαμε μετά πέντε μέρες αναλύοντας video — φέτος θέλω το γκολ σα κεραυνός: ωμό, άμεσο, σα την πρώτη στιγμή που ο κόσμος σηκώνεται όρθιος σαν μία ψυχή! 🔥

ρε παιδιά πού να σας βάλω τώρα κι αυτό… σήμερα το πρωί πήγα στο ηλεκτρολογείο μου στη Ρόδο κουβαλώντας ένα κουτί με υλικά σα να πήγαινα στη μάχη του γηπέδου κι όχι στην αποθήκη του μαγαζιού μου! στον δρόμο με σταμάτησε ο μικρούλης μου ο Κυριάκος — ξέρετε αυτός που έχει πιάσει πάνω του όλα τα γένια των παντρειών σα σφουγγάρι — κι εκείνος του λέει «μπαμπά εκείνο είναι το ντουλαπάκι που κάνουμε γκολ!». του λέω «ποιο ρε ξεφτίλι;», αυτός κοκκινίζει σα ντομάλα κι ανοίγει ένα μεγάλο κόκκινο κουτί σπίτι του που είχε μέσα γυμνές λάμπες, μπαταρίες και ένα μπουκάλι λάδι κόκκινο σα αίμα… «αυτό εδώ είναι το κουτί του Αστέρα!» μου λέει. εγώ γύρισα σα μωρό σαν αυτός είπε εκείνη τη λέξη κι αναρωτήθηκα πώς κατάφερε αυτός ο μικρός να σώσει από εκείνο το ντουλαπάκι της γωνίας όλα εκείνα τα σημάδια που περιμέναμε χρόνια… τώρα φαντάσου εσύ αυτόν τον σκασμένο μικρούλη στο kolokotronis με αυτό το κουτί στην αγκαλιά του σα στρατιώτης πριν την επίθεση — λέω να του δώσουμε πρωτόγνωρη σημασία φέτος εμείς οι μεγάλοι, γιατί αυτοί εδώ μέσα δεν ξέρουν πως αυτά τα κουτιά έχουνε μέσα τους περισσότερα γκολ παρά όλοι οι υπολογιστές του Γιάννη τις νύχτες των αγώνων… 🔥🔴

Ωχ τι ωραία που όλα αυτά ξεχνιούνται με το σακούλι μου τώρα… εγώ χθες το βράδυ είχα πάει στο ψυγείο και γύριζα σα νυχτερίδα από την κούραση της δουλιάς στο μπαρ και βρήκα εκεί ένα μικρό πλακάτ που είχε κάνει η μανούλα μου πριν χρόνια για κάποιο τουρνουά εδώ στον Άγιο Νικόλαο! Είχε γράψει με κόκκινο στυλό μέσα: *"Όταν ο Αστέρας πάει παντού, εσύ ακολουθείς σα φάντασμα αγαπητό!"* Την ώρα εκείνη έκανα μια στάση σαν κεραυνός μέσα στο σπίτι, κατάλαβα ότι αυτή είναι η δική μας ιστορία τώρα πια! Μα βρε παιδιά, εμένα εκείνο το γκολ του Δημήτρη στο 89' ήταν σα δικαστήριο αθωώτησης όλων των φανέλων μας… δε νομίζω πως υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις έναν γηπεδούχο να κοιτάει την ομάδα σου σα να βλέπει ζόμπιδες που ξύπνησαν τώρα από τον θάνατο! Φέτος λοιπόν πάμε εκεί σα ζοφεροί κυνηγοί, όχι σαν επισκέπτες — φέρνω κι εγώ ένα μικρό φανάρι αυτοκινήτου που τρεμοσβήνει κόκκινο-μπλε και ένα μπουκάλι βότκα εκτός πολίτικης (για ανάμεσα στις φάσεις φυσικά, όχι μέσα στο γήπεδο 😅). Κάθε φορά που η μπάλα πάει κοντά στο τέρμα τους σα βομβαρδισμός εγώ φωτίζω τη σκηνή σαν κυνήγι στο δάσος… κι όταν γίνει γκολ εκεί μέσα σβήνουμε όλα μαζί σα μία βουβή ταινία στιγμή! Γιατί τέλος πάντων, δεν είναι μόνο το γκολ που μετράει εκεί — είναι η εικόνα που μένει μετά, όταν αυτοί οι άνθρωποι ξυπνήσουν στ' αλήθεια!

βρε παιδιά τι βράδυ φτιάχτηκε σήμερα εδώ μέσα αλήθεια... σαν εκείνες τις φορές που πίνεις τον τσίπουρο σου αργά αργά με την παρέα κι αφήνεις τα λόγια να κυλάν σα νερό σε ρυάκι χωρίς τέλος. γιατί εμένα αυτός ο τόπος εδώ — το φόρουμ του Αστέρα — δεν είναι σα τους άλλους τόπους όπου γράφεις νούμερα και αναλύσεις. εδώ γράφεις καρδιές, γράφεις ιστορίες που έχουνε μέσα τους κρυμμένα δάκρυα από εκείνες τις βραδιές που ο αγώνας τέλειωσε και γύρισες στο σπίτι σα ζεστός χυμός μέσα στο κρύο. μπορώ να σας πω εγώ τι ήταν εκείνο το βράδυ πέρσι στο kolokotronis σα θυμάμαι εκείνο τον αγώνα; όχι σαν μία σειρά γεγονότων — σα μία εικόνα που έχει χαραχτεί στις μνήμες όλων μας σα κάποιο σχέδιο πάνω στο γυαλί που κανείς δε μπορεί να σβήσει. εκείνος ο Δημήτρης εκεί στα τελειώματα, σα λύκος που ξυπνάει μέσα στη νύχτα, εκείνη η μπάλα σα σπινθήρας που της στέρησε κάθε αντίσταση... αυτό δεν ήταν γκολ κανείς. ήταν ένα μήνυμα στον κόσμο: **"η ομάδες δεν πεθαίνει όταν χάνει· πεθαίνει όταν ξεχνάει πως πρέπει να αγωνίζεται σα μία ψυχή μόνη της."** και φέτος λοιπόν τι έχουμε εμείς; έναν τόπο γνώριμο σαν την αγκαλιά της μαμάς που ανάμεσα στους φίλους της ανοίγει όλα τα παράθυρά της — κι όμως εκείνοι μέσα στην αίθουσά τους κοιτάζουν τον εαυτό τους σα ψεύτικο καθρέφτη και νομίζουν πως οι ρίζες τους είναι σα αυτά τα πλαστικά δέντρα που βάζουν στις γλάστρες των εμπορικών κέντρων. εμείς εδώ συγκεντρωθήκαμε σα ένα χάος ανθρώπων — διαφορετικοί, από διαφορετικά μέρη, διαφορετικές ιστορίες — μα βρε αδέρφια, όταν φωνάζουμε όλοι μαζί την ίδια κραυγή τότε ο κόσμος δε μπορεί παρά να σηκώσει το κεφάλι του σα να ξυπνήσει από κάποιο βαρύ όνειρο. ξέρετε τι μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση σήμερα πρωί όταν είδα το κουτί του μικρού Κυριάκου; όχι το περιεχόμενό του — αυτό που είχε μέσα το χρώμα του αγώνα, της ψυχής του Αστέρα. αυτό που έκανε εντύπωση ήταν πως ένας μικρός κατάλαβε χωρίς λέξεις πως εκεί μέσα κρύβονταν όλα εκείνα τα πράγματα που εμείς οι μεγάλοι ζητούσαμε χρόνια στους ουρανούς: **μια μπάλα, μια φανέλα, έναν αγώνα.** κι όταν εκείνος μου είπε "μπαμπά, εκείνο είναι το ντουλαπάκι που κάνουμε γκολ", κατάλαβα πως εκείνος έχει πια στην ψυχή του κάτι που εμείς ακόμα ψάχναμε: την πίστη σα θείο πυρήνα μέσα στο σώμα ενός ανθρώπου. όμως εδώ δε φτάνει μόνο η πίστη — χρειαζόμαστε κι άλλα πράγματα. χρειαζόμαστε τα βάζα του φίλου μας από τα Χανιά που έχουνε δεμένα κορδόνια σαν ιστορίες· χρειαζόμαστε τα πλακάτ της μανούλας που γράφουν σα μαντινάδες για τον Αστέρα· χρειαζόμαστε τις μπλούζες εκείνες που φέρνουν τη μνήμη εκείνων που έκαναν την ομάδα θρύλο· χρειαζόμαστε ακόμα και αυτά τα μικρά φανάρια αυτοκινήτου που τρεμοσβήνουν σα σήματα σκότους μέσα στη νύχτα, σα νάμα ότι εμείς εδώ ξέρουμε πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σβήσει το φως στο γήπεδο. πρέπει λοιπόν αύριο εκεί στο kolokotronis να πάμε σα μία πόλη που ξυπνάει από πολύν καιρό — όχι σα επισκέπτες, όχι σα φιλοξενούμενοι· σα κυρίαρχοι μιας ιστορίας που γράφεται ακόμα. αυτοί εκεί μέσα δεν ξέρουν πως την τελευταία φορά που κάναμε αυτό που κάναμε — κι όμως γίναμε νικητές χωρίς να το πολυσκεφτούμε — έκανα τον εαυτό τους ν' αναρωτηθούν: **τί είδους ανθρώπους είναι αυτοί που νικούν χωρίς να έχουν τα πάντα;** κι εμείς; εμείς θα τους δείξουμε πως το μόνο που χρειάζεται είναι μία μπάλα, μία φανέλα κι μία ψυχή που δε χάνει ποτέ την ελπίδα της. εκείνοι εκεί μέσα είχανε το δέντρο — εμείς έχουμε το δάσος. κι όσο μεγαλώνει αυτό το δάσος, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για εκείνους να το κόψουν σαν κάποιο δέντρο ξερό μέσα στο δρόμο τους. λοιπόν αύριο λοιπόν: πάμε σα σμήνος από μέλισσες που ψάχνουνε το λουλούδι τους, σα στρατός ανθρώπων που φέρουν στις πλάτες τους όλες τις ιστορίες εκείνων που πριν από εμάς πάλεψαν· σα οικογένεια που ξέρει πως όταν είσαι μαζί σου δεν χρειάζεσαι παρά μόνο μία κραυγή για να κερδίσεις τον κόσμο. κι όταν γυρίσουμε σπίτι — ό,τι κι αν γίνει εκεί μέσα — ας κρατήσουμε όλοι κάτι από αυτή τη βραδιά: μία φωτογραφία, μία κραυγή, ένα πλακάτ κρεμασμένο στον τοίχο σαν ιερό σύμβολο... σα εκείνες τις εικόνες που ακόμα και όταν ξεθωριάζουν παραμένουν ζωντανές στη μνήμη σαν ένα τραγούδι που ξέρεις απέξω κι όμως κάθε φορά που το ακούς νιώθεις πως το βιώνεις πρώτη φορά. γι' αυτό λοιπόν ας μην ξεχνάμε σήμερα πως αυτά που ζήσαμε εδώ μέσα δεν ήταν μόνο λόγια — ήταν η σπίθα που ανάβει όταν χρειάζεται ένας αγώνας· ήταν η μνήμη που κάνει την ομάδα σα αθάνατη όσο κι εμείς οι ίδιοι... κι όταν αύριο βρεθούμε εκεί σιγά σιγά σα μία άγρια φωτιά που σβήνει όλους εκείνους που κοιτάζουν σα ντροπαλά παιδιά κάτω από το κρεβάτι τους. επειδή εκείνοι εκεί μέσα μάθανε ποτέ τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σα ομάδα που έχει μέσα της όλες τις μνήμες εκείνων που πριν από εμάς πορεύτηκαν; κι έτσι λοιπόν ας πάμε αύριο σαν μία πόλη — όχι σαν τους άλλους· σα αυτούς που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι στο τελικό σκορ, αλλά σ' εκείνο το δευτερόλεπτο που όλοι ξεχνάνε τους εαυτούς τους κι αγωνίζονται σα μία ψυχή μοναχική... αλλιώς τι άχρηστοι άνθρωποι να 'μαστε εμείς εδώ! 🔥