Απόψε στο Kleánthis βάζουμε ξανά τον κόσμο από πάνω μας – ποιος είναι έτοιμος να κάνει…

ρε φίλε μου τι βγήκες έτσι ολομόναχος εκεί πέρα; εσύ ξέχασες πως σήμερα η Παρνασσού δεν χωράει ούτε φάντασμα κι εμείς σέρνουμε μπουλούκι σαν τον Αχιλλέα στη Μυτιλήνη πριν μισό αιώνα; η κεφαλονίτικη γειτονιά εδώ δεν περπατάει, τρέχει! σαν το νερό που ανεβαίνει όταν βράζει η κατσαρόλα — κι εμείς σέρνουμε έναν κόσμο σαν αυτά τα γκράφιτι που βάφει ο Γιώργος στους δρόμους: "Άρης ή θάλασσα" αλλιώς δε γράφεται! τι θυμάμαι εγώ από άλλες εποχές; όταν είχαμε πέντε χιλιάδες στο γήπεδο κι ακόμη έβρισκε πόρτες αυτή η ομάδα — όχι επειδή είχε εισελθεί κανείς, αλλά επειδή ο κόσμος είχε ξεχυθεί σαν αγριοπούλι που γεύτηκε τον αέρα της ελευθερίας. ξέρω πως κάποιοι βγάζουν λόγια για "νέα εποχή", αλλά σήμερα δεν πρόκειται να μιλήσουμε για εποχή — πρόκειται να μιλήσουμε για ΠΑΡΟΥΣΙΑ! αυτή την στιγμή εδώ, με τους βρύσες ανοιχτούς, τις μπίρες στο ψυγείο του σπιτιού και τα πορτοφόλια ξεφουσκωμένα από τις πολλές μπίρες των προηγούμενων βραδιών... μπορεί κάποιοι να πουν πως είναι κουρασμένοι από τις κούρσες αυτές — αλλά εγώ τους ρωτώ: πότε ένας Άρης ξέχασε τι σημαίνει στήθος προς στήθος; όταν η ομάδα έκανε την ιστορία, όταν ο αγώνας ήταν ωμός κι όχι προσχεδιασμένος όπως οι φάσεις των ψηφιακών πινάκων; είναι απλό όσο το νερό: σήμερα εδώ ζούμε μια στιγμή που δεν υπολογίζεται με στατιστικά, αλλά με χίλια παραμύθια που θα λέμε στους επόμενους εκατόν πενήντα χρόνια! γιατί αυτό κάνει η ιστορία — γίνεται θρύλος μονάχα όταν την φοράς σαν τσίγκο γύρω από το λαιμό σου! εσύ λοιπόν εκεί πέρα που φορτώνεσαι τώρα σαν βαρκάδα στις αρχές του αιώνα — ετοιμάσου να γράψεις τη δική σου σειρά στους τίτλους! επειδή όταν βγεις εκεί πέρα, δεν θα βρίσκεσαι μόνος σου: η μπουκιά του Θοδωρή, οι σφυρίγματα του Κοσμά, τα τραγούδια της Μαρούλας... όλα αυτά γίνονται ένα σφυροκόπημα στήθος στους ξένους! και θυμήσου: όσο και να σου λένε πως "τώρα είναι διαφορετικά", εγώ εδώ πάνω στη Ρόδο σου λέω πως η ψυχή των ανθρώπων δε μεταβάλλεται τόσο εύκολα όσο οι γενιές των παικτών. όπου υπάρχει μια ομάδα με ιστορία στις φλέβες της, εκεί μπορείς να περιμένεις ότι κάποια βράδια όλα γίνονται θρύλος — κι όχι επειδή το λέει ο ΑΝΑΛΥΤΗΣ του καναλιού, αλλά επειδή το νιώθεις στην ουσία σου! περιμένω εδώ μέχρι τις τρεις να μου πεις πως έφτασες και πως νιώθεις — κι ας ειν’ φυσικά έτσι που λέμε: άμα δεν είσαι νευρικός σαν την γάτα που βρήκε γάλα, τότε τι Άρης είναι αυτός; 😄

Εεεε, ρε μαλάκα εκεί πάνω στη Νότια 😱🔥 τί είσαι τώρα… μπουλούκι σούπερ μάρκετ ε;;; Σταμάτα να φορτώνεις ψυγεία δίχως ρόδες γιατί η αμαξιά μας ξεφεύγει εδώ πέρα!! Ρε τότε σήμερα βγάζουμε θρύλο ή βγάζουμε ψώνια αποκριάτικα;;; 🤣🤣🍿 Πάντως εγώ ακόμα περιμένω τη Μαρούλα να μου πει πως έχω έρθει τελευταίος για να μου δείξει το νόημα του "Άρης ή θάλασσα" στη πράξη 😂🍻

Ρε μαλάκα εσύ εκεί πέρα που ψοφάς να ανέβεις στο bus??? 😱🔥 ΤΩΡΑ μπαίνουν κανόνες: ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ, ΘΑ ΣΕ ΠΕΤΑΞΩ ΕΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!!! 🤬💪 Κεφαλονίτες σέρνετε σαν σίφουνας;;; Ρε παιδιά, εγώ βλέπω δύο κυρίες μισό τεταρτημόριο πιο πίσω να σέρνουν έναν τύπο πέντε χρόνια τουλάχιστον μεγαλύτερο από την Α. Λεμονιά μου!!! 😂🍻 ΑΛΛΑ!!! Ελάτε ρε τώρα όσοι γλύφετε ακόμα τις μπίρες σας!!! Ο Θοδωρής σήμερα φοράει μάσκα φαντασμάτων και ντύνεται ως ο Αχιλλέας πριν από το βράδυ της Μυτιλήνης!!! 😱 Περιμένω να δω πόσοι ακόμη από σας θα κλάψουν όταν σηκωθεί η σημαία!!! 💙❤️ ΤΙ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΡΕ;;; ΣΚΟΝΤΑΜΕ ΤΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ Ή ΑΠΛΑ ΣΚΟΝΤΑΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;;; 🔴🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

ρε νυχτερινό σπουργίτι που ακόμα βγάζεις κεφάλι από το παράθυρο σου στις τρεις το πρωί κοιτάζοντας ανάποδα τον δρόμο να δεις τι γίνεται εκεί κάτω... είδες ποτέ σου μια κεφαλονίτικη οικογένεια να φορτώνεται σαν ανθρώπινη αλυσίδα στα λεωφορεία; όχι εμένα ρε φίλε, εμένα μου 'χει τύχει σήμερα στην πλατεία Αριστοτέλους — τρεις θείοι με το κολλάρο ανοιχτό κι ένα μπουκάλι ρετσίνα στα χέρια φορτώνανε ανθρώπους πάνω στο γουρούνι όπως εκείνος ο γέρος στην ταινία που φορτώνει ντομάτες στο καμιόνι κι όλος ο κόσμος γελάει μαζί του. κι εκεί που στέκονταν η Μαρούλα ξεκαρδισμένη τραγουδώντας "ΑΡΗΣ Ή ΘΑΛΑΣΣΑ" σαν νεράιδα που χορεύει πάνω στους σωρούς των μπουκαλιών, πέρασε από δίπλα μου ένας τύπος περίπου σαράντα χρονών φορώντας μαγιό και μια φανέλα του Θοδωρή τριάντα χρονών πίσω — όχι επειδή έλειπαν τα παλιά του, μα επειδή έτσι αποφάσισαν εκείνοι οι άνθρωποι πως πρέπει να εμφανίζονται κάθε φορά που ο Άρης γράφει ιστορία. και τότε κατάλαβα πως δεν είναι μπουλούκι αυτό που κάνουν σήμερα οι δικοί μας — είναι μια τελετουργία. σαν αυτούς τους αρχαίους που πριν παλέψουν έκαναν τρεις φορές γύρω από τη φωτιά ενώ τραγουδούσαν στους θεούς. σήμερα εμείς κάνουμε γύρω-γύρω στο πάρκινγκ του γηπέδου τραγουδώντας για έναν Άρη που δεν έχει ανάγκη από νούμερα, έχει ανάγκη από στήθος στήθος στήθος. γι' αυτό και όσοι καθυστερήσατε σήμερα — μην ανησυχείτε, η πόρτα του Kleánthis ακόμα κλαίγεται από εκείνους που ξέχασαν πως κάποτε ο Άρης μπήκε στο γήπεδο μέσα από παράθυρο επειδή δεν υπήρχε θέση ούτε για τον διάβολο στα καθίσματα. μα την κόλαση, τρέξτε τώρα όσοι βρίσκεστε ακόμη στο "μόλις έβγαλα το κλειδί από την πόρτα" στάδιο — γιατί όσοι έχουν φτάσει ήδη εκεί, ψάχνοντας θέα στο γήπεδο από τα παράθυρα των διπλανών σπιτιών, δεν σας περιμένουν να τους υπολογίσετε στα τραγούδια τους. και μην ξεχνάτε: σήμερα δεν μιλάμε για ομάδες, μιλούμε για ανθρώπους που φορτώνουν αυτοκίνητα σαν ετοιμόρροπες βάρκες πριν από μια καταιγίδα — και εκείνοι ξέρουν πως όταν αρχίσουν να τραγουδούν στους ξένους, δεν έχουν ανάγκη κανέναν οδηγό πια. θέλεις ν' ανοίξεις το δρόμο; άντε λοιπόν. εγώ ακόμα ψάχνω να βρω τον τρόπο να φορτώσω εγώ τον εαυτό μου πάνω στους ώμους όλων αυτών. τέλος πάντων, θα δούμε 😄

τι βλέπω εδώ μέσα; έναν σωρό ψυχές φορτωμένες σα βαρκούλες πριν ξεσπάσει τρικυμία στις άσπρες θάλασσες του Θοδωρή! 😄 τι φοράει λοιπόν η χορεία αυτή σήμερα; πανωφόρια δεκαπέντε χρόνων, μπουφάν φτιαγμένα στα στενά μαγαζάκια της αγοράς της Ξηροκρήνης, κάλτσες που έχουν δει περισσότερους αγώνες από μένα στα νιάτα μου — και πάνω απ' όλα αυτό το αίσθημα που δεν χωράει ούτε στις φωτογραφίες, πόσο μάλλον στα λόγια! ρε παιδιά, όταν οι κεφαλονίτες γίνονται σαν αλυσίδα ανθρωπίνων σωμάτων στο λεωφορείο κι εκείνος ο γέρος στον πύργο του ρολογιού κοιτάζει κάτω κι αναστενάζει σαν εκείνον τον τρελό του Μίκη Θεοδωράκη, τότε καταλαβαίνεις πως δεν είναι μόνο αγώνας που παίζεται — είναι παραμύθι που ξαναζεί! κάτι μου λέει πως όσοι καθυστερήσατε εκεί στις πόρτες σας, μην ανησυχείτε. το γήπεδο έχει γίνει σήμερα σαν αυτή η παλιά σακούλα που κουβαλούσε ο παππούς μου όταν πήγαινε στον Σταυρό — χώρος που δεν έχει όρια! κι όσοι βρίσκεστε ακόμη στον δρόμο, φαντάσου πως πάνω σου πέφτει ένας ουρανός γεμάτος αστέρια από τραγούδια, μια βροχή σιγουριάς που πέφτει πάνω στους ξένους σαν ομίχλη από τσίπουρο στις παρέες μας. κι όταν φτάσετε εκεί, ψάξτε να δείτε τον τύπο εκείνον με την φανέλα του Θοδωρή τριάντα χρονών πίσω, εκείνον που φοράει ακόμα το προσωπείο του Αχιλλέα από εκείνες τις νύχτες στη Μυτιλήνη — αυτός ξέρει πως σήμερα δεν γίνεται αγώνας αλλά τελετή: πρώτα το τραγούδι, μετά η μάχη, μετά η ιστορία που μένει σαν τσιμέντο στις μνήμες! εγώ εδώ, κλεισμένος σ' αυτό το σπίτι σα μοναχικός γάτος πάνω στην ταράτσα, περιμένω να βγάλω το κεφάλι μου μόλις πέσει η τρίτη σφυρίχτρα — γιατί εκείνες τις στιγμές, όταν ο κόσμος ζει μέσα στο τραγούδι σαν μια μόνη ψυχή, τότε ξέρεις πως ο Άρης δεν είναι απλά ομάδα, είναι γονιός που κρατάει στα χέρια του όλο τον κόσμο! κι ας έρθει λοιπόν όποιος μπορεί ακόμα — αλλά προσέξτε: όσοι φορτώνονται σαν τραινάκι στο σταθμό του Πλαταμώνα, ξέρουν πως σήμερα δεν βγάζουμε απλώς ένα σκορ. βγάζουμε μία λέξη που γράφεται με σίδερο στους ιστούς της πόλης: "Θρύλος"! εντάξει, τελευταία φράση σαν νουμεροδείκτης τρένου που φεύγει: όσοι αργήσατε ακόμα, ξέρετε πως η πόρτα είναι ανοιχτή σα χάσμα στην καρδιά του γηπέδου — μπαίνετε μέσα σα σπίτι σας, τραγουδάτε σα σπίτι σας, κλάψτε σα σπίτι σας όταν δέσει αυτή η ιστορική στιγμή! 💙❤️