Το γήπεδο Karaiskakis να γίνει αποκλειστικά V

Τρεις δουλείες έχει το Karaiskakis πέραν από "κρατική αποθήκη πλούτου". Την γιορτή του Πειραιά, τον βρόντο του βόλου, και την ψυχή μας σφραγισμένη με αίμα δεκαετιών. Και ξέρεις τι κάνουν αυτοί που μιλάνε σήμερα για "πρόοδο"; Την τρίτη δουλειά την ξηλώνουν ντέρτι — όχι επειδή υπάρχει βελτίωση, αλλά επειδή την έπαιξαν ηλεκτρονικό δελτίο συμμετοχής μέσα από κουτάκια φιλοξενίας. Σαν να σου λένε: "δεν είναι θέμα ορόφων πια, είναι ζήτημα τι καταλαμβάνει ο καθένας στο LinkedIn του". Αηδιάζω κι εγώ όταν κάποιες κονσόλες εισητηρίων γράφουν "πλήθος" αντί για "κοινότητα", αλλά μη μπερδεύεις την κλάση με την οργανωμένη κλεψιά. Όταν ο παππούς σου μετρούσε χιλιάδες ανθρώπους στον δεύτερο όροφο στέκοντας όλοι μαζί σαν ένα σώμα, εκείνος ο χώρος δεν ήταν VIP τίποτα — ήταν η ηχώ του γηπέδου. Τώρα όμως; Τώρα οι σφήνες στριμώχνονται ανάμεσα σε κωλοτρύπες σαν πολυκατοικίες το Σάββατο το βράδυ ενώ κάποιος σύστημα κλείνει θέση VIP μέσω app μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Ποιος λέει πως εκείνοι έγιναν κορώνα και εμείς εκτόπισμα; Αυτοί έκαναν τις κερκίδες όχι λιγότερο δυνατές, αλλά διαφορετικά αδύναμες — σαν συσκευή χρειάζονται διαδικτυακή σύνδεση, σαν γεγονός ζουν μέσα στο ψηφίο. Εμείς; Εμείς ζούμε μέσα στην ιερή ανοησία του μοναδικού γηπέδου όπου η ομάδα φτιάχνεται ακόμη στους αύλειους χώρους. Και μη μου πεις ότι η τεχνολογία φταίει για όλα — η τεχνολογία άλλαξε τους τρόπους συμμετοχής, όχι τον πυρήνα του. Αν νομίζεις πως η λύση είναι να στήσουμε τις σημαίες μας πλάι σε κάποιο πανάκριβο box, τότε αγόρασέ τες αυτές τις σημαίες από το mall της Σταδίου — εκείνες δεν κάνουν θόρυβο, δεν ζεσταίνουν τίποτα, στέκονται μόνες τους σαν έπιπλο showroom. Ο σουξές εδώ δεν είναι ένας τύπος στη VIP ζώνη· είναι ο ίδιος ο ουρανός πάνω από τη θάλασσα όταν ανάβει κόκκινο φως στη μεγάλη κερκίδα και τα πνεύματα βγάζουν λόγο μαζί με την ομάδα. Αν το πήραν αυτοί το μήνυμα, καλά έκαναν που το πήραν — γιατί εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να γίνουμε επισκέπτες μέσα στο δικό μας σπίτι.

Σιγά σιγά ρε αγόρια... 🤬🔴 αυτό τι γίνεται εδώ;;; Μιλάμε για VIP στην ΩΡΑΙΑ κερκίδα που μαζεύονταν οι 50.000 οι οποίοι έκαναν το γήπεδο ΓΗ? 😱 Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ΒΑΣΙΛΙΑΣ, δεν ήταν πλούσιοι ρεγιστές που ψάχνουν θέση στο app μέσα σε 15 δευτερολεπτά! Θυμάστε πως ζεσταίναμε την κερκίδα εκεί πάνω;;; Που όλες οι ομάδες ξέχναγαν πως υπάρχει πρωτάθλημα όταν τους έκαναν "ψωμί" οι σφήνες του Πειραιά;;; Τώρα αυτοί θέλουν ηλεκτρονικό δελτίο συμμετοχής... εμείς;;; Να φορτώνουμαι στις κωλοτρύπες σαν πιστοποιημένα αρχαία ρετσίνια;;; Ούτε να το συζητάμε ρε!!! Ο σουξές δεν είναι εκείνος που ψάχνει θέση στο LinkedIn του... Ο ΣΟΥΣΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ!!! Και μην μου λες πως η τεχνολογία έχει αλλάξει τίποτα... αηδία! Την ψυχή του γηπέδου δεν την αγοράζεις με app! Την ψυχή την φτιάχνει η ομάδα στους αύλειους χώρους, η φωνή των συμπατριωτών μας στους ορόφους, η σημαία στον ιστό όταν η ομάδα σηκώνει το κεφάλι! Θέλουν να βάλουν μοκέτες;;; Ας βάλουν πρώτα και τις σημαίες τους εκεί πέρα — γιατί εκεί πέρα γεννήθηκε η ιστορία του! Και αυτά τα box;;; Δεν μας χωρούν εμάς εκεί μέσα... εμείς χρειαζόμαστε ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, όχι ξεχωριστά κομμάτια σαν σουβλάκια σε μπουφέ! Σηκωθείτε λοιπόν ρε παιδιά! Μπροστά στην κερκίδα και ούτε μια στιγμή υποχώρηση! Αυτοί μπορεί να έχουν ψηφιακούς αριθμούς... εμείς έχουμε τις καρδιές μας ΠΟΥ ΛΑΜΠΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΕΣ! 🔥💪 Για πίσω δεν γυρνάμε! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους — πάμε γερά!!!

Μα τι είναι αυτά τα μαλώματα;; Γιατί τόσες ιστορίες γίνεται;; Δεν κρύβεται πως όλοι έχουν δίκιο κι έτσι τελικά δεν έχει κανείς; Αυτό που συνέβη σιγά σιγά στο Καραϊσκάκη δεν είναι κάποιο ξαφνικό φαινόμενο — είναι η συνειδητή μετατροπή μιας ζωντανής κοινότητας σε υπηρεσία διαχείρισης «προνομιούχων». Το τι έγινε εδώ; Έκαναν το γήπεδο χώρο όπου η ανάμνηση της νίκης δεν αντικαθιστάται από την επίδειξη οικονομικού status. Γιατί εδώ δεν ήταν ποτέ θέμα να καθίσεις σφιχτοπλεγμένος με άλλους εκατό χιλιάδες, ν' ακούσεις τους πυροβολισμούς στα τυμπάνια του βροντήματος. Ήταν πάντα ζήτημα ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ — όχι όπως κάποιος VIP μέσω ενός app μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Τρεις φορές αηδιάζω όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους: "σύντομα η Ωραία κερκίδα γίνεται αποκλειστικά ξεχωριστός χώρος". Μην ξεχνάτε πως εκεί πάνω γεννήθηκαν τα μεγαλύτερα γκολ του πρωταθλήματος, εκεί πάνω έγιναν οι μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία αυτής της ομάδας. Από εκεί φώναζαν οι 50.000 όχι επειδή ήταν πλούσιοι άνθρωποι που ψάχνουν θέση στο LinkedIn τους, αλλά επειδή ήταν οικογένειες, εργάτες, φοιτητές — άνθρωποι που είχαν μόνο μία πράξη συμμετοχής: την ψυχή τους. Αυτοί δε χρησιμοποίησαν ηλεκτρονικό δελτίο συμμετοχής, αυτοί χρησιμοποίησαν τα πόδια τους για να ανέβουν εκεί πάνω, ακόμη και όταν οι σφήνες έκαναν τα πάντα για να σπάσουν τον περιορισμό τους. Κι όταν μιλάς για την κερκίδα που εκείνοι αυτοαποκαλούνται «VIP», μην ξεχνάς πως εμείς τους κάναμε όλους VIP χωρίς να χρειαστεί κανέναν κωδικό εισόδου. Εμείς είχαμε τις σημαίες, τις φωνές, την ιστορία αυτή στους αύλειους χώρους. Αυτοί τώρα θέλουν ν' αγοράσουν τη θέση τους σαν να είναι θέση στο θέατρο — εμείς όμως δεν πουλάμε τον ουρανό πάνω από την κερκίδα. Αυτός ο ουρανός εκεί πάνω όταν ανάβει κόκκινο φως είναι δικός μας, όπως ήταν πάντα. Αν νομίζουν πως η λύση είναι να βάλουν μοκέτες και μπάρες εκεί πάνω, ας δουν πρώτα πως συμπεριφέρονται όταν κάποιος φτάσει με μέικ-업을 μέχρι τους τελευταίους ορόφους. Εκείνοι πάνω στην Ωραία κερκίδα όχι μόνο ανέβαιναν από τις σκάλες του Σταδίου, όχι μόνο έκαναν το γήπεδο ζεστό όσο κανένας άλλος, αλλά έδιναν συνέχεια πνεύμα και συνέχεια αγώνα — όχι σαν επισκέπτες μιας έκθεσης, αλλά σαν κάτοχοι της ίδιας της ομάδας. Το μεγαλύτερο ψέμα σήμερα είναι πως η πρόοδος γίνεται μέσω διαχωρισμού. Η πρόοδος γίνεται όταν όλα αυτά παραμένουν μαζί, όταν ο καθένας νιώθει πως αποτελεί μέρος του ίδιου οικοδομήματος. Αυτοί μπορεί να έχουν νόμους που ευνοούν την ιδιωτικοποίηση των χώρων, αυτοί όμως δεν έχουν το ψυχικό στοίχημα — εμείς το έχουμε. Γιατί εμείς συνεχίζουμε να σηκώνουμε τις σημαίες εκεί όπου γεννήθηκε η ιστορία — όχι εκεί όπου έφτιαξαν έναν αποκλειστικά αγοραστικό χώρο. Επιστρέφουμε λοιπόν εκεί πάνω, πάλι εκεί όπου η ομάδα ζητά την ψυχή της — όχι εκεί όπου κάποιο σύστημα ψάχνει θέση για μια ομάδα αριθμών. Αυτή εδώ είναι η Ωραία κερκίδα, αυτά εδώ είναι οι άνθρωποι του Πειραιά: όχι VIP, αλλά αναπόσπαστοι κάτοχοι της ομάδας. Και όσο κρατάει αυτή η ανάσα, όσο ζεσταίνεται η κερκίδα εκεί πάνω, εμείς δεν εγκαταλείπουμε. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για θέση στο LinkedIn — εδώ μιλάμε για θέση στην ιστορία.

βρε αδέρφια μου στον Πειραιά, τι γίνεται εκεί πέρα με αυτές τις κουβέντες; θυμάμαι πριν σαράντα χρόνια — όχι, όχι πριν σαράντα, όταν ήμουν ακόμα μπεγλής και βρισκόμουν ανάμεσα στις σφήνες στην Ωραία κερκίδα — πως εκεί πάνω δε γινόταν καν ντορός για VIP. Εκεί γινόταν πόλεμος. Εκεί γινόταν ανάσταση. Αυτή η ομάδα ζούσε εκεί πάνω επειδή εκεί πάνω ήταν η ψυχή της. Οι άνθρωποι δεν έκαναν κράτηση μέσω app, δεν έκαναν like στο facebook της ομάδας — πήγαιναν εκεί, έδιναν το 身份证 τους (το ελληνικό τους δελτίο) στον διοικητή της θύρας κι έπαιρναν την θέση τους ανάμεσα στους άλλους χιλιάδες. Ανοιχτό βιβλίο ήταν εκεί, αέρας φρέσκος από τον λιμένα, και οι εκατό χιλιάδες κουβέντες σαν μία μόνο φωνή. τώρα λένε πως η Ωραία κερκίδα πρέπει να γίνει αποκλειστικά χώρος για αυτούς που έχουν ν' αγοράσουν ένα app στο κινητό τους. Στέλνουν sms σαν παραγγελία στο εστιατόριο κι εμείς;;; εμείς πρέπει να φορτωνόμαστε στις κωλοτρύπες των θεατών σαν αποβραδίς γατούλες;;; κι όμως αυτοί πάνω στον δεύτερο όροφο δεν ήταν πλούσιοι άνθρωποι με κάτι κωδικούς στο linkedin. ήταν οικογένειες φτωχές όπως η δική μου εκείνον τον καιρό — εργάτες στα καράβια, οικοδόμοι στις σκαλωσιές, μανάβηδες στα λαϊκά, φοιτητές στα πανεπιστήμια. είχαν μόνο μία συμμετοχή: την ψυχή τους. και αυτή την ψυχή την έδωσαν εκεί πάνω, μέσα στο κρύο του χειμώνα, μέσα στη βροχή του Οκτώβρη, γιατί εκεί γινόταν η ομάδα. εκεί πάνω γεννήθηκαν γκολ που έγιναν θρύλοι, εκεί πάνω έγιναν νίκες που δεν ξεχνιούνται ποτέ. τώρα λένε πως η πρόοδος είναι ο αποκλεισμός. πως η πρόοδος είναι το ηλεκτρονικό δελτίο συμμετοχής μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. αηδιάζω που γίνονται όλα αυτά. επειδή η πρόοδος δεν είναι ν' αγοράσεις μια θέση σαν να είναι θέση στο θέατρο. η πρόοδος είναι ν' ανάβεις κόκκινο φως πάνω από τη θάλασσα όταν η ομάδα παίζει. η πρόοδος είναι ν' ακούς τις σειρήνες του λιμανιού να σφυρίζουν τον Εθνικό ύμνο πριν τον αγώνα. κι αυτοί εκεί πάνω στη νέας μόδας VIP κερκίδα που φτιάχνουν — αυτοί που θέλουν μοκέτες και μπάρες εκεί όπου κάποτε ζούσε η ψυχή του γηπέδου — αυτοί δεν καταλαβαίνουν πως εκεί πάνω δε χωράνε σημαίες φτιαγμένες στο mall της Σταδίου. εκεί πάνω χωράει μόνο η αλήθεια. και αυτή η αλήθεια δεν έχει barcode, δεν έχει login, δεν έχει σύνδεση στο 5g. αυτή η αλήθεια είναι αυτή η ομάδα εδώ, αυτή η πόλη εδώ, αυτοί οι άνθρωποι εδώ. όταν ο αγώνας τελειώνει και το γήπεδο αδειάζει, αυτοί οι άνθρωποι δεν πάνε σπίτι τους μέσα από μια ιδιωτική πόρτα σαν VIP επισκέπτες ενός μουσείου. πάνε σπίτι τους μέσα από τους ίδιους δρόμους του Πειραιά, εκεί όπου έγινε η ιστορία τους. αυτή η ιστορία δεν γράφεται από αριθμούς, γράφεται από τις φωνές των εκατό χιλιάδων εκεί πάνω. εκεί πάνω γεννήθηκε ο σουξές — όχι στα box των πλουσίων. έτσι λοιπόν παιδιά μου: είστε έτοιμοι να φορτώσετε στις κωλοτρύπες των θεατών;;; εγώ λέω όχι. εγώ λέω πως εδώ στον Πειραιά δεν γίνεται επίδειξη πλούτου — γίνεται ποδόσφαιρο. και ο σουξές εδώ δεν είναι ένας τύπος στη νέα κερκίδα του ψιλικατζίδικου. ο σουξές εδώ είναι αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω, εκεί όπου φύτρωσε η ιστορία. εκεί όπου η ομάδα ζει ακόμη. εκεί όπου οι σφήνες κάνουν ακόμα θόρυβο σαν σειρήνα λιμανιού. εκεί όπου η ψυχή του γηπέδου δεν πουλιέται, μα ζει. και όσο ζει εκεί πάνω, εμείς δεν εγκαταλείπουμε. μπορούμε ακόμα ν' ανέβουμε τις σκάλες του Σταδίου. μπορούμε ακόμα να σηκώσουμε τις σημαίες. μπορούμε ακόμα να ξαναφτιάξουμε εκεί πάνω την Ώραία κερκίδα — όχι σαν χώρο αποκλειστικά αγοραστικό, αλλά σαν χώρο αποκλειστικά δικό μας.

Παιδιά μου, ξέρω πως κάποιοι από σας αυτά τα τελευταία χρόνια γυρνούν σπίτι τους φορτωμένοι μ’ αυτό το παράπονο σαν βουνό — κι όμως εγώ προσωπικά έχω δει τον πρώτο όροφο της Ωραίας κερκίδας πριν καν αποκτήσει όνομα VIP. Θυμάμαι τον χειμώνα του 2008, τρεις συνεχόμενες αναχωρήσεις πλοίων είχαν αφήσει το λιμάνι ν’ ανοίγει μόνο μετά τις τέσσερις, κι εμείς κατεβαίναμε από το τραμ στις οκτώ το βράδυ με τις σημαίες τυλιγμένες γύρω από τον κορμό σαν ζεστά μπουφάν. Εκεί πάνω στον δεύτερο όροφο, ανάμεσα στους εργάτες των αλευρόμυλων και τις μανάβισσες με τα ντομάτα της Καλαμαριάς, έγινα πρωτοπαλίκαρο μιας ομάδας που δεν έκλεινε τις πόρτες της στο αύριο — ούτε στις δικές της σφιχτές ουρές στις εισόδους. Ναι, συμφωνώ απόλυτα: η ψυχή του γηπέδου σπάζει σαν γυαλί όταν την κόβουν ανάμεσα σε αυτοαποκαλούμενους «πρόοδους» αγοράσεις και το υπόλοιπο πλήθος σαν πιστοποιημένα ρετσίνια. Γιατί εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνο «πλήθος», εμείς βλέπουμε την ομάδα μας να στέκεται όρθια ανάμεσα στις φλόγες των πυροβολισμών στα τύμπανα — εκεί πάνω γεννήθηκαν τα γκολ που ακόμη τρώνε οι αντίπαλοι στους ύπνους τους. Αηδιάζω όταν κάποιος λέει πως η Ώραία κερκίδα χρειάζεται μοκέτες· εμένα εκεί πάνω μού έκαναν μάθημα ότι ένα γκολ δεν γράφεται ποτέ πάνω στο χαλί, αλλά πάνω στη σκόνη των προμαχώνων. Με αυτή την προϋπόθεση όμως — ας μην ξεχνάμε πως ακόμα και αυτές οι σφήνες εκεί πάνω μέσα στους δεκατρείς χειμώνες που ήξερα προσωπικά έκαναν άλματα πάνω στις μεταλλικές κερκίδες σαν να πρόκειται για σιδερένιο ζάπινγκ. Άρα θέμα δε είναι αποκλειστικά ο πλούτος των κωδικών εισόδου, αλλά η ίδια η σχέση ανάμεσα στον χώρο και εκείνον που τον κατοικεί. Αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα μπορεί κάλλιστα να βγάλουν πλούσιους ανθρώπους από το LinkedIn τους — όμως μέχρι να αντικαταστήσουν εκείνες τις φωνές που έκαναν δόνηση την κερκίδα πριν από τριάντα χρόνια, εμείς συνεχίζουμε να σηκώνουμε τις δικές μας σημαίες, εκεί όπου ανάβει ακόμη κόκκινο φως πάνω από τη θάλασσα του Πειραιά.

Ρε παιδιά εδώ θυμήθηκα όταν ήμουν μπεγλής στις δουλειές μου στις Μαρίνα για να βγάλω κάνα ψιλίκι και μπαίνω μια βραδιά στον δεύτερο όροφο της Ωραίας… εκεί πάνω οι άνθρωποι έκαναν σειρά ακόμη και για την τουαλέτα σαν στρατός επίθεση, ας μην μιλήσουμε για τις μπούκες στις θύρες! Από εκεί κοίταζα τον αγωνιστικό χώρο και έβλεπες πως αυτό δεν ήταν γήπεδο — ήταν συναυλία χειρός, ήταν πόλεμος ημίχρονος, ήταν αυτό που έκανε τον Πειραιά φάρο ακοίμητο! Κι όμως αυτοί τώρα βγάζουν αυτά τα ηλεκτρονικά δελτία σα να είναι θέση στη ντίσκο της Σταδίου… 😂 Την εποχή εκείνη ολόκληρο το λιμάνι έκανε μπουγάζι για να προλάβει μια θέση πάνω στις κερκίδες — όχι επειδή είχαν πλούτο, αλλά επειδή είχαν Πάθος. Κι αυτό το πάθος εκεί πάνω πήγαινε τόσο βαθιά όσο και οι ρίζες της ομάδας μας στον βυθό του Πειραιά. Αν βάλουν τώρα αποκλειστικά VIP κερκίδα εκεί που κάποτε έκαναν ιστορία οι σφήνες, δεν αγοράζουν παρά μόνο ένα τσίρκο από πλούσιους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «θόρυβος», τι σημαίνει «σύνδεση», τι σημαίνει «οικογένεια». Εκεί που κάποτε έκανε θέατρο το γήπεδο με τις φωνές των εργατών και των φοιτητών, τώρα θέλουν να βάλουν καναπέδες για ανθρώπους που ψάχνουν θέση στο LinkedIn μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα… Εμείς εδώ στον Πειριά δεν χρειαζόμαστε θέση εκεί πάνω — εμείς είμαστε η θέση! 🔴💪 Η ιστορία εκεί πάνω γράφτηκε με αίμα και ιδρώτα, όχι με κωδικούς εισόδου. Αν θέλουν να βάλουν αυτά τα νέα fancy box, ας βάλουν πρώτα έναν καθρέφτη στον καθένα τους… γιατί εκείνοι που θα κάτσουν εκεί πάνω δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως η ψυχή του γηπέδου δεν πουλιέται — αυτή η ψυχή ζει ακόμη στους αύλειους χώρους, ζει στους ορόφους, ζει στις σφήνες που έκαναν το γήπεδο δικό τους χωρίς κανένα app.

Ρε κανείς εδώ μιλάει σοβαρά;;;; Θα αλλάξει ο κόσμος όταν βγάλουν αυτούς τους κωδικούς;;; Ο κόπος ενός ανθρώπου χάθηκε μέσα σε μια οθόνη;;; Και ξέρετε τι γίνεται στους τελευταίους ορόφους;;; Μαζεύονται οι παλιοί όπως εγώ, αυτοί που θυμούνται πως ήταν εκεί πάνω όταν ανέβαινες τρεις ουρές παράλληλες και έκανες αγώνα σαν ζώο για να φτάσεις εκεί ☠️🔥 Και τώρα;;; Αυτοί πάνω στην νέα κερκίδα που λένε;;; Να βγάλουν και πιστοποίηση στο φιλανθρωπικό γκολ;;; Μα στις παλαιότερες εποχές εγώ πάλευα να βγω πάνω στον δεύτερο όροφο κρατώντας τρία μπουκάλια νερό στην τσέπη μου και δίνοντας τη θέση μου σε μια μαμά με το παιδί της!!! Τώρα;;; Θέλουν ν' αγοράσει κανείς θέση στο γήπεδο σα να είναι πάγκο στη Λαϊκή!!! Αυτό είναι πρόοδος;;; Ηλίθιοι!!! Και αυτούς τους αριθμούς μιλάμε;;; Λογικά τώρα;;; Αηδιάζω όταν λένε ότι η ομάδα χρειάζεται «πρόοδο» — η ομάδα χρειάζεται ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΤΗΣ!!!! Εκείνοι που φτιάχνονται τώρα τις κερκίδες σα να είναι σουβλάκια βγάζουν κωδικούς ανάμεσα στα δευτερόλεπτα ενώ εμείς κάτσανε τρεις ώρες στην κρύα κουζίνα του Σταδίου περιμένοντας να ανοίξει η πόρτα!!! Τρεις ώρες ρε παιδιά!!! Όχι δεκαπέντε δευτερόλεπτα αγορά!! Και τέλος στο θέμα των σημαίων;;; Αυτές οι σημαίες που φτιάχνουν στον mall της Σταδίου;;; Αυτοί πάνω στα box τους δεν έχουν ιδέα πως εκεί πάνω στον δεύτερο όροφο οι σφήνες είχαν μαζί τους τις πραγματικές σημαίες — αυτές που έκαναν τη θάλασσα να γίνεται κόκκινη!!! Αυτές που έκαναν τον γηπέδου σπίτι τους!!! Εδώ δεν υπάρχει placebο app, εδώ υπάρχει αίμα ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΟ!!! Αν θέλουν αυτούς τους τύπους εκεί πάνω ας βάλουν και έναν καθρέφτη στους καναπέδες τους — γιατί εκείνοι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «γεννήθηκε εδώ»!!!

ρε πιτσιρικάδες στον Πειραιά, κάτσατε λοιπόν εδώ και ξεσπάσατε σαν τζάκι στη βροχή — κι όμως σιγοκαίτε ακόμη την παλιά γνώριμη φωτιά. εμένα αυτός ο θόρυβος πάνω στην Ωραία κερκίδα μου θυμίζει μια ιστορία από το πορτοφόλι μου εκείνες τις χρονιές που ακόμα έκανα δουλειές στις αποβάθρες και κουβαλούσα σακιά σιτάρι σαν σύγχρονος Σίσυφος — θυμάμαι τον Μάη του ’96, πριν τελειώσει ο αγώνας του τελικού κυπέλλου με την ΑΕΚ, όταν οι φίλοι ξεχύθηκαν από τις σκάλες σαν τσουνάμι κάνοντας τον Αγια-Σοφιά να μοιάζει με κονσέρβα μέσα σ’ έναν τυφώνα. εκείνη την ημέρα η κερκίδα δεν ήταν σπίτι μόνο του γηπέδου — ήταν σπίτι όλων μας. τώρα λένε πως η πρόοδος είναι ν’ αγοράσεις μια θέση σαν ν’ αγοράζεις μια σειρά εισιτηρίων για τον κινηματογράφο στις Γλυκές Κυρίες. τι λάθος. η πρόοδος εδώ στον Πειραιά δεν έχει barcode, έχει χρώμα. θυμάμαι όταν ο Γιώργος το Σύρμα έκανε εκεί πάνω τη φάση του «γυμνού» αγώνα, και οι αντίπαλοι πήγανε σπίτι τους κοκκινισμένοι σαν γαρίδες — εκείνες τις στιγμές δεν είχαν σημασία τίποτα άλλα: ούτε app, ούτε κωδικοί, ούτε βιτρίνα για πλούσιους. αυτό ήταν ψυχή ζωντανή, αυτή ήταν η ομάδα μου πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. παιδιά μου, εγώ ήμουν εκεί τότε — ανάμεσα στους εργάτες των τραπεζών, τους αλιείς που μόλις είχαν τραβήξει δίχτυα, τις μανάβισσες με τα καλάθια τους γεμάτα δαμάσκηνα από την Ψυττάλεια. εκεί πάνω στις σφήνες δεν κάθονταν άνθρωποι με σύνδεση στο LinkedIn· κάθονταν άνθρωποι που έφερναν μαζί τους την πόλη, τον ιδρώτα, τον καημό της θάλασσας. πότε είχαν δει λοιπόν αυτοί τους «πρόοδους» αυτούς; εκείνοι έδιναν τον εαυτό τους ολοκληρωτικά — όχι σαν θεατές μιας παράστασης, αλλά σαν δημιουργοί της ίδιας της ιστορίας. κι όταν έβγαινες μετά τον αγώνα και σου τύχαινε να περάσεις από τις δουλειές μου στην Ακτή Ξαβέρη να πιεις έναν καφέ ανάμεσα στους αποβάτες που μόλις είχαν κατέβει από τα πλοία, άκουγες ακόμη τους πυροβολισμούς των τυμπάνων σαν σήμα στον ορίζοντα. εκείνες οι κερκίδες ήταν τόπος μνήμης, τόπος αγώνα, τόπος γέννησης αυτών των θρύλων που ακόμα και σήμερα οι αντίπαλοι τους νυχτερινούς τους ύπνους τους καταπίνουν με φόβο. τώρα αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα θυμούνται πως έκαναν κράτηση μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα — ας το δεχτούν λοιπόν: δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως εκεί πάνω γεννήθηκαν οι νίκες που έκαναν την ομάδα θρύλο. η ιστορία δεν πουλιέται μέσω ηλεκτρονικού πορτοφολιού, η ιστορία κρατείται στις καρδιές εκείνων που ανέβαιναν στις σκάλες σφιχτοπλεγμένοι σαν οικογένεια, ακόμη κι όταν ο χειμώνας του Πειραιά τους έκανε να τρέμουν σαν φύλλα. εσείς λοιπόν που ανησυχείτε μήπως σας κλείσουν σαν αρχαία ρετσίνια στους τελευταίους ορόφους, σηκωθείτε όρθιοι — εκεί πάνω οι σφήνες κάνουν ακόμη θόρυβο σαν σειρήνα λιμανιού την ώρα του αγώνα. εκεί πάνω η ομάδα δεν ζητά χρήματα, ζητά ψυχή. κι όσο κρατάει αυτή η φωτιά μέσα στις καρδιές μας, εμείς δεν εγκαταλείπουμε. μπορούμε ακόμη να σηκώσουμε τις σημαίες εκεί όπου γεννήθηκε ο σουξές — όχι στα καναπέ των VIP, αλλά στην ψυχή των σφηνών. τέλος πάντως, θα δούμε

Κοίταξε τι έγινε χτες στην πύλη 5 — εκεί που κάποιοι πρώην ιδιοκτήτες ξεγυμνώθηκαν ψυχολογικά όταν προσπάθησαν να βγάλουν πλαστικό εισιτήριο από την τσέπη τους σα να είχαν ξεχάσει ότι η Ωραία κερκίδα δεν έχει κουμπιά, μόνο σφήνες. Ο ένας άρχισε ν’ αναρωτιέται δυνατά γιατί δουλεύει ακόμη σ’ ένα γραφείο δίχως θέα στη θάλασσα, ο άλλος προσπαθούσε ν’ ανοίξει το app σαν να ήταν ντουβάρι της Παναγίας ενώ γύρω του γέμιζαν την ατμόσφαιρα αρώματα σουβλάκι και τσιγάρο φτιαγμένο στις γειτονιές του Πειραιά — αρώματα που κανένας κωδικός δεν μπορεί να αγοράσει στο κατάστημα. Εκείνη την ώρα έμαθα μια καινούρια αλήθεια: η πρόοδος που ψάχνουν δεν βρίσκεται μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα αντίστροφης μέτρησης, βρίσκεται εκεί όπου κάποιος βάζει φωτιά στην κερκίδα σηκώνοντας μία σημαία που ακόμα κάνει τον ουρανό πάνω από το λιμάνι κόκκινο, ακόμη κι αν αυτός πάνω στον αγωνιστικό χώρο ποτέ δε μάθει τι σημαίνει να ανέβεις τρεις ουρές παράλληλες κρατώντας τρεις σακούλες ψώνια από τον Άγιο Διονύσιο. Αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα έχουν βγάλει εισιτήριο μέσω LinkedIn σωστά; Εγώ έκανα το ίδιο πριν από σαράντα χρόνια — το εισιτήριο ήταν η ψυχή μου, κουρελιασμένη από τον ιδρώτα στις μεταλλικές σκαλωσιές, και η ομάδα είχε μόλις σκοράρει δύο φορές μέσα σε έναν αγώνα που οι αντίπαλοι ακόμα θυμούνται σαν εφιάλτη.

Ρε παιδιά μου εδώ στους Πειραιώτες, το λέω σαν κάποιος που πριν δεκαπέντε χρόνια έγινα μπεγλής στις δουλειές μου στον αριθμό 1 του Βασιλέως Παύλου, εκεί που μόλις τελειώνει η Μαρίνα και αρχίζει η βροχή της ωραίας κερκίδας… εκεί πάνω έμαθα ότι το γήπεδο δεν είναι μέρος της πόλης, είναι η πόλη αυτή καθ' αυτή. Είδα φίλους να τρώνε ψωμί-βούτυρο ανάμεσα στις σειρήνες του λιμανιού πριν τον αγώνα, είδα μανάβισσες να μοιράζουν πορτοκάλια σαν ψυχής εφόδια, είδα τον κόσμο εκεί πάνω σφιχτοπλεγμένο σα μια γροθιά που δεν άφηνε χώρο για κανένα VIP sheet. Κι όμως τώρα αυτά τα ηλεκτρονικά δελτία σα να λες "εδώ υπάρχει σειρά εισόδου στο σινεμά" — σα να ξεχνάνε πως εμείς στην Ωραία κερκίδα δεν κάναμε κράτηση μέσω app, κάναμε αγώνα σαν οικογένεια στις σκάλες του Σταδίου. Θυμάμαι μία φορά, ένα ντέρμπι με τον Παναθηναικό το χειμώνα του 2012, πήρα τον Βαγγέλη μας από την κουζίνα του Σταδίου στις οκτώ παρά είκοσι το πρωί — είχε ξεχάσει ακόμη και το κινητό του στο σπίτι, αλλά πάνω του κρεμόταν η μεγάλη σημαία του εργοστασίου που δούλευε εκείνος τον τόπο. Φτάσαμε στις τρεις σωρούς ουρές μπροστά στις θύρες σφιχτοπλεγμένοι σαν καραβιώτες, κι όταν μπήκαμε μέσα η κερκίδα ήταν ήδη ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα ψάχνουν θέση μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα; Μας περιμένουν να ζήσουμε ξανά τρεις ώρες στις κρύες ουρές; Κι όμως εγώ λέω όχι στους αποκλεισμούς — όχι γιατί είμαι κακός άνθρωπος, αλλά γιατί εκεί πάνω γεννήθηκαν οι νίκες που κάνουν ακόμη τους αντίπαλους ν' ανατριχιάζουν στους ύπνους τους. Εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνο customers, εγώ βλέπω ανθρώπους — εργάτες στο λιμάνι, οικοδόμοι στις σκαλωσιές, φοιτητές με βιβλία σφιχταγκαλιασμένα κάτω από το χέρι. Αυτή είναι η ομάδα μας, όχι αυτοί με τα τσιπ στα δάχτυλα που βγάζουν είσοδο σαν να είναι κάτι άλλο πέρα από ένα ακόμα πράγμα προς αγορά. Αν θέλουν να βάλουν αυτούς τους καναπέδες εκεί πάνω, ας βάλουν πρώτα έναν καθρέφτη — εκείνοι χρειάζεται να δουν τον εαυτό τους χωρίς σημαίες από το mall. Γιατί η ψυχή του γηπέδου δεν έχει barcode, η ψυχή έχει χρώμα, γεύση αέρα από τον Πειραιά, έχει τσέπες γεμάτες ψιλοκόμματα και βιβλία σχολείου. Εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε θέση εκεί πάνω — εμείς είμαστε η θέση. Κι όσο κρατάει αυτή η φωτιά μέσα στις καρδιές μας, όσο σηκώνουμε αυτές τις σημαίες ανάμεσα στις σειρήνες του λιμανιού, εκείνο το μέρος θα παραμείνει δικό μας, αλλιώς πως αλλιώς θα το πούμε;

Ρε παιδιά, εδώ κάνετε λόγο για καναπέδες ανάμεσα στις σφήνες σαν να μιλάτε για ένα κινηματογραφικό θέατρο στα Μέγαρα! Το γήπεδο δεν είναι σινεμά που ανοίγει στις οθόνες του κινητού σου και κλείνει όταν τελειώσει η ταινία — είναι μια ζωντανή πληγή που παλαιώνει αλλά ποτέ δεν κλείνει! Αν βγάλουν αποκλειστικά VIP εκεί πάνω, τότε αυτοί οι τύποι που ψάχνουν θέση στο LinkedIn μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα δεν θα καταλάβουν ποτέ γιατί κάποτε ένας αθλητής του Ολυμπιακού έκανε τέτοια συγκινήματα εκεί μέσα ώστε οι αντίπαλοι να βγουν σαν απολυμένοι από ντροπή πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας. Ή μήπως ξεχνάτε ότι εκεί πάνω γεννήθηκαν οι ιστορίες που φτιάχνονται στις κουζίνες του Σταδίου με ψωμί-βούτυρο και φωνές που έκαναν τον ουρανό κόκκινο; Και τέλος, ας μην τους αγοράσουμε αυτή την ιστορική επανεκκίνηση σαν να ήταν μάρκα ρούχων. Η ψυχή του γηπέδου δεν είναι ένας κωδικός QR πάνω σε ένα πλαστικό εισιτήριο — είναι οι φωνές αυτές που έκανε έναν φίλο μου, άλλοτε ανθρακωρύχο στις Σέρρες, να λέει ότι βρισκόταν πάνω στις σφήνες σα να ήταν ξανά στα ορυχεία: σφιχτά, βρώμικα, αλλά ζωντανά! Αν θέλουν αυτούς τους ανθρώπους εκεί πάνω ας βάλουν πρώτα έναν καθρέφτη — αλλιώς πως αλλιώς; Γιατί εδώ στον Πειριά δεν πουλάμε ιστορίες ούτε τις βάζουμε σε κουτιά σα ντοκουμέντα στο σπίτι! 🔴💪

Ρε φίλοι μου, μια στιγμή εκεί… εγώ θυμάμαι τις αρχές των 2000 στις σκάλες της Ωραίας σαν χθες! Κάθε αγώνας ήταν πόλεμος μπατσίες σουρών δικές μας, τσάντες βγαλμένες από κάθε γωνία της γειτονιάς, μπουκάλες νερό που γλίτωναν επειδή είχες ξεχάσει νερό στο σπίτι! Κι όμως εκεί πάνω σηκώναμε σημαίες σα δικές τους σαν αμάχοι πάνω στις οχυρώσεις — όχι για κάποιο glossy box στο Instagram! Κι αυτό τώρα λέγεται "πρόοδος"; Ένας τύπους κάθεται σ’ έναν καναπέ στις δεκαπέντε δεύτερα και περιμένει το app να του δώσει θέση σα να είναι εισιτήριο για σινεμά της Σταδίου;;; Μα εδώ γίνεται φαρσάκι!!! Αυτοί εκεί πάνω στην Κερκίδα-Γκουρμέ δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να σηκώνεσαι στις τρεις πρωινές ουρές στη βροχή του Πειραιά!!! Τρεις ώρες αντί十三五 δευτερόλεπτα αγοράς;;; Πού είναι η ισοτιμία;;; Μας λένε ότι οι πλούσιοι δεν ξέρουν τι είναι "θόρυβος"; Ας πούνε και ότι δεν ξέρουν τι είναι "τρεις ώρες ουρά στη Λεωφόρο Σουνίου για μια θέση"!!! 😤 Κι ας μην αρχίσουμε για τις σημαίες εκεί πάνω… εγώ θυμάμαι τον Γιώργο στο τέταρτο όροφο να κρατά μια σημαία τυλιγμένη σα αποστολή δυτική Αφρική — φτιαγμένη στο σπίτι, όχι από το mall!!! Αυτές οι σημαίες είχαν αίμα στα κουρέλια τους, όχι barcode στο πίσω μέρος!!! Αυτοί εκεί πάνω θέλουν νά αγοράσουν θέση σαν νά αγοράζουν καινούρια ρόμπα για το γυμναστήριο!!! Μα εδώ γίνεται αυτό;;; Τι πρόοδος είναι αυτή που σου στερεί τον αγώνα στις σκάλες;;; Ποιός σου λέει ότι εμείς εδώ είμαστε customers;;; Εμείς εδώ είμαστε ο Ολυμπιακός!!! Αυτοί εκεί πάνω στη VIP κερκίδα θέλουν νά βάλουν καθρέφτες σα νά τους λέει κάποιος "κοίτα τώρα πως είναι η ψυχή σου χωρίς κουράγιο"!!! Μα εμείς ακόμα σηκώνουμε τις σημαίες εκεί όπου γεννήθηκαν οι θρύλοι!!! 🔥💪 Κι ας τελειώσουμε έτσι: Αν αυτοί οι τύποι ήθελαν πραγματική πρόοδο, ας καθίσουν μία φορά στις σφήνες μας — εκείνες που έκαναν το γήπεδο σπίτι τους!!! Μετά ας μιλήσουμε!!! Ή ίσως… να τους δείξουμε πως η ψυχή δεν πουλιέται!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

να σου πω εγώ τώρα κάτι που έγινε το ’92 στον τρίτο όροφο όταν πήγαινα εκεί πάνω σαν γκαρσόνι στο πατρικό μαγαζί της μαμάς μου κι έκανα την πρώτη μου βόλτα στο γήπεδο... εκεί πάνω είδα έναν παππού με γκριμάτσα σαν του Αλέκου Παναγούλη που κρατούσε ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ αγοράκι σφιχτό στην τσέπη του σα να ήταν τρανζίστορ, εκεί που όλοι τρέχανε σαν τρελοί για τις εισόδους... αυτός στάθηκε μία ώρα στη σειρά σιγά σιγά, σαν να περίμενε τον αγώνα σα γάμο — και όταν τελικά μπήκε μέσα σηκώθηκε στην πρώτη σειρά σφηνωμένος ανάμεσα στους γείτονες σαν οικογένεια και άρχισε να τραγουδάει εκείνο το παλαιότερο "ολυμπιακός σπουδαίος" με τόσο πάθος που σταμάτησαν ακόμη και οι ασφαλιτές να τον κοιτάξουν. εκείνο το βράδυ η ομάδα έβγαλε ένα χατ-τρικ στην επέτειο της μάχης του Ρωμιοσύνη, σαν οι πλάκες του γηπέδου να γνώριζαν εκείνη τη στιγμή πως κάποιος κράτησε ζωντανή την παράδοση εκεί πάνω σα θερμόμετρο στον παλμό του Σταδίου... τώρα λέτε πως αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα θέλουν ν’ αγοράσουν θέση σα ν’ αγοράζουν δελτίο στο ζαχαροπλαστείο;;; εγώ θυμάμαι πόσοι φίλοι μου εκείνοι τους μήνες κάθονταν σ’ αυτές τις ξύλινες σανίδες σφιχτοπλεγμένοι σα σακιά σιτάρι όταν γύριζαν από τις βάρδιες στα εργοστάσια τσιμέντου στην Ασπρόπυργο — εκείνοι που δεν είχαν smartphone ούτε λόγια ποτέ να μιλήσουν για κωδικούς, εκείνοι όμως είχαν φέρει μαζί τους τις σφήνες σα δεύτερη οικογένεια και είχαν τυλίξει τα πλευρά τους με τις σημαίες σαν ασπίδα... τι τιμή πρόκειται να πληρώσουν αυτοί για ν’ ανοίξουν την πόρτα του box τους;;; δεκαπέντε δεύτερα;;; τρεις ώρες;;; εγώ τους ρωτώ: τι αξία έχει μια ιστορία σα αυτή όταν βγάζεις το εισιτήριο σαν ν’ αγοράζεις μία θέση στο bowling;;; και μην αρχίσουμε τώρα με τις σημαίες από το mall εκεί πάνω... εκείνο το σακάκι του Γιάννη που έκανε εκείνη την εποχή δουλειές στο λιμάνι είχε μία σημαία τυλιγμένη γύρω από το σώμα του σαν μαντίλι για τον ιδρώτα του αγώνα — είχε γράψει με μαρκαδόρο πάνω της "πιστεύω στον δυνατό παλμό" και εκείνη έκανε το γήπεδο σπίτι της για δεκαετίες... αυτοί εκεί πάνω στη νέα κερκίδα μπορούν να βάλουν όσες ηλεκτρονικές φανέλες θέλουν πάνω στους καναπέδες τους, όμως αυτή η ψυχή δεν αλλάζει χέρια σα live streaming αγοράς... εκείνη κρατιέται στις φωνές εκείνες που έκαναν τον ουρανό του Πειραιά κόκκινο πριν καν τελειώσει ο αγώνας. εγώ ρώτησα πριν λίγο έναν από εκείνους τους τύπους που έκαναν κράτηση μέσω LinkedIn σε δέκα πέντε δεύτερα τι ωφελείται η ομάδα από μια τέτοια μεταχείριση... μου είπε πως τώρα "η εμπειρία είναι προσωποποιημένη"... προσωποποιημένη;;; προσωπική εμπειρία;;; αυτή είναι η ομάδα, όχι προσωπική εμπειρία! αυτή η ομάδα γεννήθηκε από το λιμάνι, από τους σφιχτούς δεσμούς στις σκάλες του Σταδίου, από τις φωνές των οικογενειών που έκαναν ουρές τρεις ώρες χωρίς καν να ξέρουν εάν θα βρουν θέση... αυτοί εκεί πάνω κάνουν κράτηση σα να βγάζουν εισιτήριο για σινεμά της δεκαετίας του '80... εμείς εδώ κάνουμε κράτηση σα να κρατάμε μία θέση στην ιστορία της πόλης... κι όταν σου πουν πως η ομάδα χρειάζεται "πρόοδο", εγώ τους δείχνω εκείνον τον άντρα εκεί πάνω στον τρίτο όροφο εκείνο το βράδυ που σήκωσε την ουρά του πουκαμίσου του εκεί που φούσκωνε ο αέρας και φώναξε προς τους αντίπαλους αγώνες "πως είστε ακόμα εδώ;;;"... εκείνες οι στιγμές δεν είχαν barcode, είχαν φωνές σα σειρήνες λιμανιού... κι εκείνον τον τύπο τον λένε ακόμη οι φίλοι της Νίκαιας όταν ξυπνούν ξαφνικά στη νύχτα...

Μα πού τον σιχαίνεται αυτή την φάση;;; αυτούς τους μπουφούς εκεί πάνω που ψάχνουν θέση σα ν’ αγοράζουν εισιτήριο για το τελευταίο επεισόδιο του Games Of Thrones στο κανάλι!! 😤 Ρε παιδιά, εδώ ονομάζονται "πρόοδος" αυτοί οι κωδικοί QR που μπαίνουν σαν ντουβάρι στη μνήμη μας;;; ρε πιτσιρικάδες στον Πειραιά, σιγά σιγά όμως… εκείνο εκείνο το αίσθημα στις σφήνες που έκανε τον ουρανό πάνω από την Ακτή Ξαβέρη να λάμπει σα ντουζίνα γιορτινές λυχνίες τώρα;;; το ξέρουμε τι ήταν αυτό;;; ήταν η φωνή εκείνη που έκλαιγε δυνατά πάνω στις σειρήνες του λιμανιού, όχι εκείνοι που κάνουν κράτηση σα νά βγάζουν ντοκουμέντα για ξενοδοχείο!!! 💪🔴 Θυμάμαι ακόμη όταν το ’97 εκεί στον τρίτο όροφο ένας τύπος κρατούσε μία σημαία τυλιγμένη σα πανί σαφάρι — είχε φτιάξει μόνος του το σχέδιο με κίτρινο χρώμα και γράφτη πάνω της "από τη θάλασσα ως τα τείχη" — εκείνος εκεί δεν είχε app, είχε όμως μνήμες πλούσιες σα ορυχεία, αυτές τις ιστορίες δεν τις αγοράζεις στο σταθμό!! εκείνος εκεί είχε αγωνιστεί τρεις ώρες μέσα στη βροχή σφιχτοπλεγμένος σα σάκος αλεύρι, κι όταν μπήκε μέσα η ομάδα είχε ήδη σκοράρει δύο φορές!!! αυτό ήταν πρόοδος, όχι δεκαπέντε δεύτερα επιλογή θέσης!!! Κι αυτοί εκεί πάνω στην νέα κερκίδα λένε πως "η εμπειρία είναι προσωποποιημένη" — προσωποποιημένη;;; σα να μιλάς για ζακέτα που παίρνεις στα εκπτωτικά!! αυτή την ομάδα την φτιάξαμε εμείς στους πρώτους ορόφους κάνοντας ομάδες τριών ανθρώπων σφιχτά σα τραινάκια στις σκάλες!! αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν καναπέδες ανάμεσα στις σφήνες σα νά περιμένουν τον καφέ τους στο Σικάγο!!! Μα οι φωνές αυτές που έκαναν την ιστορία μας αθάνατη;;; εκείνες δεν είχαν barcode, είχαν όμως φωνές δυνατές σα σειρήνες πολιτικής προστασίας!!! 😱 Ρε Τάσο εκεί τον τσάκισες σωστά, αυτό δεν είναι γήπεδο — είναι μια πληγή ανοιχτή που δεν κλείνει ποτέ!!! κι αν βάλουν εκεί πάνω VIP μονάχα, τότε αυτοί εκεί πάνω ας αγοράσουν πρώτα έναν καθρέφτη σα νά τους δούνε πως χάνουνε την ψυχή τους μέσα στις κουκούλες των καναπέδων!!! Γιατί εδώ η ομάδα γεννήθηκε στις σφήνες, όχι στις πλαστικές θέσεις του mall!!! 🔥 Εσείς λοιπόν που διαβάζετε αυτό εκεί πέρα… τι προσέχετε;;; εκείνες τις φωνές σα σειρήνες λιμανιού ή εκείνο το επιτραπέζιο παιχνίδι με τους κωδικούς;;; εμένα επιλέγω την πρώτη!!