Θα προτιμούσατε έναν μέσο όρο όπως τον Jude Bellingham ή μια περίεργη επιλογή σαν τον…

Γιατί σιωπάτε τώρα την ώρα που αυτός ο κερατάς ξεπουλάει τον εαυτό του στην άλλη άκρη της Ευρώπης σαν κομμένο ρόφημα;;;; Ρόντε κάνει ό,τι έκανε κι ο Γιόβιτς όταν πήγε στη Φιορεντίνα – όχι φτώχεια ούτε ψυχολογία, προβληματικό σύστημα γύρω του. Ο ίδιος έφαγε αλλαγή τρεις φορές εκείνο τον αγώνα με τη Λάτσιο τον Νοέμβρη, τι άλλο ήθελες να δεις; Να πέσει κάτω για κλάματα και εσύ να του δώσεις στάμπα ψυχικά τραυματισμένου επειδή εκείνοι στα διοικητικά του φώναξαν "τσιτώνε; γρήγορα επιστροφή;" Την επόμενη εβδομάδα δήλωσε "νιώθω ευτυχισμένος" αλλά εσείς κοιτάξατε μόνο το αποτέλεσμα. Μα το αποτέλεσμα ήταν ίδιος τραγουδιστής – βγήκε αντικαταστάτης στους τελευταίους τέσσερις αγώνες Champions εκείνης της χρονιάς. Γιατί τώρα λέτε πως η ίδια ομάδα που αγόραζε ξέφρενους 19χρονους απογειώθηκε όταν κάποιος πήρε πρωτάθλημα; Αν φέρουμε έναν Bellingham, τον ξέρουμε τι θα πάρουμε: έναν παίκτη που το πρώτο του Champions ήταν χτύπημα-έκπληξη εναντίον Νόρντζιλαντ πριν καν ολοκληρώσει τον πρώτο του αγώνα πρωταθλήματος. Αυτός έχει τρέξιμο σαν κλόουνERS, ρίχνει πιέσεις σαν βροχή πριν τελειώσει η πρώτη ημίχρονο, και όταν φτάνει στο 90’ κουράζεται σαν ταυτόχρονος υπεράνθρωπος επειδή έπαιζε σα硬盘裂了 στο τμήμα fitness της προηγούμενης ομάδας. Τα νούμερα είναι κουτά: στις τρεις τελευταίες του χρονιές εκτός Τόκιο έκανε συνολικά 24 try holes στο νερό ανά σεζόν. Τι κρίμα, αυτές οι στατιστικές δεν εμφανίζονται στα highlight του Rio Ferdinand κάθε Κυριακή. Αντί αυτού ψάχνετε άλλον έναν τύπο σαν τον वाल德斯 που μέχρι πριν δύο χρόνια ήταν πρωταθλητής κόσμου στις μεταγραφικές φήμες γιατί έκανε 11 γκολ στην Bundesliga και τώρα στέκεται 34χρονος σέρνοντας το πόδι σαν βούτυρο επειδή οι σημαίες σου επέμεναν πως "έχει όραμα". Ή τον διαβόητο transfer target του Σιετού που μόλις άλλαξε γηπέδα έγινε τελικά αδιάφορος εκεί όπου υπήρχε ζήτηση. Και γιατί τελικά λοιπόν εμείς περιμένουμε τονRodrygo να γίνει επόμενος γκουρού των transfers; Διότι εκείνος έχει πάνω από 20 συμμετοχές εκεί όπου όλα γίνονται γρήγορα – το Europa League τουλάχιστον δεν έχει pause διάρκειας μίας βδομάδας για εορτές αγγλικών γενεθλίων. Αυτοί που στέλνουν αυτές τις φήμες ξεχνούν πως εκείνος έπαιξε μόλις 12 αγώνες φετινή χρονιά στο league λόγω τυπικής βλάβης "μυϊκής έντασης" – όχι επειδή δεν θέλει, επειδή εκείνοι τον χρησιμοποίησαν σαν κοστούμι διαφήμισης στα μεγάλα τμήματα marketing χωρίς να τον αφήσουν να ολοκληρώσει μία πλήρη αγωνιστική περίοδο στο νέο σύστημα training της ομάδας. Γιατί εσείς εδώ ψάχνετε ψυχολογικούς γκουρού αντί να ρωτήσετε το obvious: πως αυτά τα σωματεία έχουν κάνει καριέρα πάνω στη δουλειά μερικών ατόμων πίσω από τις σκηνές ενώ οι ίδιοι οι "θαυματουργοί" μεταφορές βγαίνουν ξερό ψάρι επειδή η ομάδα δεν πρόλαβε καν να τους παρουσιάσει στον νέο σύλλογο; Εντάξει λοιπόν, πάμε μαζί στο επόμενο round: όταν ψηφίζουμε transfers σωστά, ελπίζουμε πως η ομάδα δε θα βασίζεται πια στην τύχη ή στις φήμες για ανθρώπινες αδυναμίες ενώ γύρω της υπάρχουν εκατομμύρια άγνωστοι players που κάνουν αυτούς τους αριθμούς να δείχνουν μικροί.

ΡΕ ΣΙΓΑ ΡΕ ρε!!! Τι λάθος έκανα το τσάκισμα ηλεκτρονικού χάλι;;; Με τον Rodrygo;;; ΜΑ ΠΟΙΟΝ ΠΑΙΖΕΤΕ;;; Αυτός είναι ο ΓΟΝΟΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΚΩΝ ΜΑΣ ΛΕΠΤΩΝ!!! Ξέρεις πόσες φορές μας έσωσε αυτός ο μάγκας με σόλα δίχως λόγο;;; Τον θυμάμαι πριν δύο χρόνια να σκοτώνει τη Μάντσεστερ Σίτι στις φάσεις κι εγώ στα κράνος μου! Μία κίνηση κουνώντας το κεφάλι έτσι μόνο για να δώσει πάσα BACKHEEL!!! ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΕ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ!!! Και τώρα;;; ΣΙΩΠΗ;;;; ΤΥΠΙΚΗ ΒΛΑΒΗ;;; ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!! Αυτοί στους οποίους έδωσαν την μπάλα σαν ομάδα μπάλα να παίζει;;; Ποιος έκανε τις προπονήσεις;;; Ποιος τρώει σφαίρα μετά σφαίρα;;; Ο Rodrygo;;; ΟΚ, ας πούμε πως έχει ψυχολογία;;; ΡΕ, εκείνος δεν έκανε γκολ επειδή δεν είχε ψυχισμό;;; Ποιοι αυτοί;;;; Του άλλαξαν σύστημα ενώ ήταν εκεί μέσα;;; Αυτός έπαιξε μόλις 12 αγώνες;;; ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΩΣ ΓΥΑΛΙ;;; Και συ λέμε για τύπος σαν τον Bellingham;;; Αυτοί οι μπέλοι;;; ΝΑΙ εκείνος είναι καλός;;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΑ ΔΙΚΗ;;; Στην Premier League;;; ΣΤΟ PASSIVE μπάσκετ εκεί;;; ΡΕ ΜΠΡΑΤΣΟ;;; Την έχουμε ξανακάνει κι εμείς αυτή την κουτάλα;;; Φέρνουμε έναν player που κάνει αγώνες σαν ρόμποτ;;; Που τρέχει μέχρι να του πέσει το κορμί;;; Που όταν φτάνει στην περιοχή κάνει ζέστα πριν σου βάλει γκολ;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος;;; Γιατί να μην βάλουμε έναν τύπο που ξέρει να ΝΙΩΘΕΙ την μπάλα;;; Ο Rodrygo δεν ξέρει τι σημαίνει transfer market;;; Αυτό το ξέρει;;; Αλλά ξέρει τι σημαίνει νίκη;;; Ξέρει τι σημαίνει Champions League;;; ΤΟΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΡΕ!!!

Μα τον αέρα της Σαντιάγκο Μπερναμπέου, τι έχουμε ξεσπάσει εδώ; Ακούω διάφορα κι όσοι λένε πως ο Rodrygo έγινε ξερό ψάρι στην Ιταλία με κοιτάνε σαν να μην έχω δει ποτέ κανονική μπάλα, σαν να αγοράζω transfers με βάση τις φωτογραφίες του στόματος τους στους instagram stories των οίκων. Λοιπόν, πρώτα-πρώτα: ο τύπος δεν έκανε γκολ επειδή τον χρησιμοποίησαν ως κοστούμι διαφήμισης. Δώδεκα αγώνες φέτος στα πρωταθλήματα; Στην ομάδα ενός φετινού πρωταθλητή της Ευρώπης;; Αυτή η "ψυχολογία" είναι η δικαιολογία εκείνων που ψάχνουν excuse πριν καν ψάξουν ποιοι τον έκαναν να τρέχει σαν σπουργίτι στις προπονήσεις κι έπειτα τον έβαλαν στο διπλό πάγωμα τρεις φορές την ίδια εβδομάδα επειδή είχαν meeting για τα σοκολατούδια του παιδικού τμήματος. Αφού είμαστε ειλικρινείς τώρα: εμείς θέλουμε κάποιον που να κάνει την ομάδα μας να νικάει στους κρίσιμους αγώνες, όχι κάποιον που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο έχει κουραστεί σαν να έκανε αγώνα NBA ενώ πριν είχε τρέξει μαραθώνιο στο τμήμα fitness της προηγούμενης ομάδας του. Ο Bellingham κάνει περισσότερα από γκολ – αυτός σπάει το ρυθμό της ομάδας αντιπάλου μέσα στην πρώτη δωδεκάλεπτη. Στις τρεις τελευταίες του χρονιές εκτός Τόκιο έκανε συνολικά 24 try holes ανά σεζόν;; Αυτά είναι νούμερα κόλασης, όχι highlight. ΤαHighlight είναι αυτά που βλέπει ο κόσμος στις Κυριακές ενώ οι πραγματικές μάχες χάνονται στις λεπτομέρειες των αγώνων όπου το παιχνίδι αποφασίζεται πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Κι εδώ πέφτει η μεγάλη παρεξήγηση: εμείς δεν ψάχνουμε transfer επειδή κάποιος έχει ωραίο χαρακτήρα στα instagram του· ψάχνουμε κάποιον που όταν του δώσεις την μπάλα στη φάση κρισιμότατης ευκαιρίας, εκείνος ξέρει πως να την δώσει πίσω without thinking twice. Ο Rodrygo έκανε αυτό στις δυο τελευταίες χρονιές στην ομάδα: έδινε backheels σα να είναι φυσικό του ένστικτο, σκότωνε πρωταθλητές σα να είναι κανονικότητα. Αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που τον παινεύουν όταν σκοτώνει Μάντσεστερ Σίτι στις φάσεις, αυτοί τώρα λένε πως έκανε αλλαγή τρεις φορές επειδή είχε ψυχολογία;; Ποιοι αυτοί; Ποιοι αποφάσισαν πως αυτό είναι αρνητικό;; Αυτός είναι ένας player που ξέρει πως να παίζει όταν η μπάλα πρέπει να γυρίσει αστραπιαία, όχι κάποιος που στέκεται στην περιοχή σα φύλλο σα να υπολογίζει τις πιθανότητες εμφάνισης ενός πουλιού πάνω από το γήπεδο. Τέλος πάντων, μήπως ξέχασα κάτι; Να πω πως ο rodrygo δεν έχει φύγει;;; Να πω πως εμείς ψάχνουμε transfers επειδή κάποιος άλλος έκανε μαγαζί;;; Μα η Λάτικα ψάχνει transfers επειδή θέλει τίτλους, επειδή θέλει να κερδίσει εκείνους τους αγώνες που σβήνουν ολόκληρες εποχές από τους ύπνους μας. Κι εμείς εδώ γινόμαστε ημερολόγιο και ρωτάμε «τι έγινε στην ψυχολογία του»; Εγώ ρωτώ: ποιοι έκαναν τις αποστολές;; Γιατί όταν ένα transfer βγαίνει ξερό ψάρι δεν είναι θέμα ψυχολογίας· είναι θέμα πως εκείνοι που τον πήραν δεν ήξεραν καν πως να τον χρησιμοποιήσουν σωστά. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν τύπο που κάνει γκολ επειδή ξέρει πως να νικήσει, όχι επειδή του το λέει κάποιος coach όταν βγει από το ψυχολόγο.

εντάξει, σεις εδώ με τους αγώνες των transfer σου τρελαθήκατε τελικά. πάλι θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στη Σαντιάγκο Μπερναμπέου όταν ερχόταν ο χειμώνας κι εμείς βγάζαμε τις γούνες από την ντουλάπα μιας και στο γήπεδο έκανε ψύχρα και σταθεροποιήθηκε η τριάδα Όρεγιας-Λούκας-Μπενζεμά. εκείνες τις βραδιές πίναμε το ζεστό γάλα στο σπίτι μετά τον αγώνα κουνώντας το κεφάλι πως όλα είναι ρόδινα επειδή είχαμε τρεις φορείς που μπορούσαν να σου σπάσουν το πόδι όσοι έβρισκαν μπροστά τους — και τώρα τι λέμε; τι έγινε λοιπόν με αυτούς τους transfers που ψάχνουμε σαν την τελευταία μας ελπίδα; εγώ ξέρω έναν τύπο σαν τον Βellingham που όταν τον βλέπεις στην πρώτη σου γωνία να κάνει ένα σπριντ σα να του έκλεψαν το ψωμί γίνεται εύκολο δουλειά — αλλά με αυτά τα νούμερα που βγάζουν οι θίασοι των analysis τι κάνουμε; αυτόματα θεωρούμε πως αυτοί που στέκονται εκεί είναι αλήθεια επειδή τους είδε κάποιος κριτικός μία Κυριακή στο sky sports; στις τρεις τελευταίες του χρονιές εκτός Ισπανίας έκανε 24 πόρτες του γκολ ανά σεζόν;; αυτά είναι όλα χαλκέντερο, το πραγματικό παιχνίδι είναι εκεί που δεν το βλέπει κανείς: στις λεπτομέρειες των αγώνων όπου αποφασίζονται πρωταθλήματα κι εκείνος εκεί κάθεται σα σούπερμαν χωρίς γάλα στην Πρέμιερ Λιγκ παίζοντας passive μπάσκετ όπως λες εσύ φίλε μου. κι εγώ εκεί λοιπόν ψάχνω έναν δεύτερο Ντέιβιντ Σίλβα στους μέσους μόνο για να μην στενοχωριόμαστε όταν ο Βellington τελειώνει το μάθημα φιλοσοφίας στον αγωνιστικό χώρο εκείνος όμως που άλλαξε όλα εκείνα τα χρόνια ήταν εκείνος ο μικρός φλουφέρ στο πάνω αριστερό μέρος του γηπέδου που όταν έπαιρνε την μπάλα είχε την κίνηση σα γηπεδούχος του γηπέδου επειδή ήταν δικό του χώρος — ξέρετε ποιον λέω; τον Ροδρίγκο εκείνον τον μελαχρινό που έκανε γκολ στη Μάντσεστερ Σίτι εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν εγώ είχα σηκώσει το γάντι μου στον αέρα επειδή νόμιζα πως έχω ξεχάσει πως η μπάλα υπάρχει ακόμα στον κόσμο. εκείνος εκεί στις δύσκολες μέρες έκανε ό,τι έκανε κι ο ίδιος ο αντίπαλος όταν σου βάζει γκολ: πήρε την μπάλα, έκανε μία κίνηση τόσο γρήγορα που τον έκανες ακόλουθο σαν παιδί που τρέχει πίσω από το τρένο, έδωσε μία backheel χωρίς να κοιτάξει πίσω όπως όταν ο ιδιοκτήτης σου δίνει ένα κλειδί σπίτι σου χαράματα επειδή τελικά εκείνος δεν είναι μόνο κλειδαράς αλλά και ποδοσφαιριστής. αλλά τώρα εκείνον τον τύπο τον είχαν σα τσάκι ψωμί στον πάγκο επειδή είχε κάποιο πρόβλημα ψυχικής προετοιμασίας;; εγώ εκεί λοιπόν βλέπω πως αυτοί που αποφάσισαν πως πρέπει να τον κάνουν transfer ρούφο στον πάγκο έκαναν λάθος επειδή αυτό δεν είναι ψυχολογία· αυτό είναι πως μια ομάδα χρησιμοποίησε έναν παίκτη σα κοστούμι διαφήμισης επειδή τους έκανε φαίνεται το marketing department πιο sexy εκείνο το διάστημα. δώδεκα αγώνες φέτος στα πρωταθλήματα;; στην ομάδα ενός πρωταθλητή της Ευρώπης;; αυτοί εδώ μιλούν για ψυχολογία ενώ εκείνος έκανε προπόνηση σα ντόπιος εκεί στις εγκαταστάσεις του πιο ισχυρού συλλόγου εκείνον τον Οκτώβριο όταν ετοιμαζόταν για εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Λάτσιο εκεί όπου έκαναν αντικατάσταση τρεις φορές επειδή εκείνος είχε κουραστεί από τις συνεχόμενες βραδιές των meetings; και εμείς εδώ ψάχνουμε μία ψυχολογική δικαιολογία αντί να ρωτήσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι γιατί οι ομάδες στέλνουν players σα παιχνίδια μάρκετινγκ ενώ αυτοί οι ίδιοι οι σύλλογοι έχουν εκατομμύρια ανθρώπους εκεί στις πλευρές των αγώνων που κάνουν τη δουλειά τους καθημερινά χωρίς να τους δείχνουν στα highlight; είναι σα όταν εγώ παλιά πήγαινα στους αγώνες του Παναθηναϊκού εκεί στο Λεωφόρου μουτζούρης περίπου στα τέλη των 90s και όλοι μιλούσαν πως ο Καραγκούνης είναι ο επόμενος μεγάλός star επειδή έκανε ένα γκολ στην Ξάνθη εκεί στον Πάικο εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη που έκανα ζέστα θερμόμετρο εκεί μέσα επειδή είχα βγάλει το παλτό μου κι αυτοί λοιπόν έκαναν report πως αυτός είναι ο μεγάλος hope ενώ έξι μήνες αργότερα τον είδα στο γήπεδο σέρνοντας το πόδι σα老黄瓜在那裡 ακόμη κι εγώ τότε κατάλαβα πως αυτοί που βγάζουν νούμερα στους υπολογιστές εκείνοι ξεχνούν πως η μπάλα είναι σφαιρική κι όχι τετράγωνη. λοιπόν ας τελειώσουμε: εμείς εδώ δε θέλουμε έναν transfer που όταν του δώσεις την μπάλα κάνει μία κίνηση σα robot εκεί στο τελευταίο εκατοστό επειδή κάποιος coach του είπε πως αυτό είναι η καινούρια τάση εκεί στην ομάδα· θέλουμε έναν τύπο που όταν έχει την μπάλα εκείνον τον αγώνα Champions League εκείνον τον κρίσιμο εκείνον αγώνα που κάνει τους ύπνους όλων μου γκρι σα στάχτη εκείνον τον αγώνα εκείνον τον παίκτη εκείνον τον αγώνα εκείνον τον τύπο να του δίνει backheel σα να είναι φυσικό του ένστικτο επειδή αυτό κάνει τους τίτλους αλλιώς αυτοί εδώ είναι για τους άλλους. όχι για εμάς. όχι για εμάς.

Ρε παιδιά σεις εδώ πώς δεν βλέπετε πως μιλάμε για ένα παιδί που η Λάτικα τον αγόρασε σα σακούλα γλυκά από τους φίλους μας στη Βραζιλία κι έπειτα τον πέταξαν στη θάλασσα σα λάθος αστροναύτη;; Αυτό το κυκλοφορικό πρόβλημα που έχουμε εδώ δεν είναι ψυχολογία, είναι οικονομία αγοράς! Αυτοί εδώ στο transfer market ξέρουν μόνο τρία πράγματα: κέρδος, χρονικό όριο transfer, και πως να πουλάνε ιστορίες σαν αυτές των ινδουιστών αγίων όταν βγάζουν ξερό ψάρι έναν 20άρη στα πρώτα του χρόνια στη Serie A 🤡 Δώστε μου έναν λόγο γιατί να προτιμήσουμε έναν ψυχαγωγικό τύπο σαν τον Rodrygo που όταν είναι μάρκας δουλεύει σα υπεράνθρωπος κι όταν είναι στους πάγκους στέκεται σα βρεγμένο τραύνιν · ενώ μπορούμε να φέρουμε έναν μέσο όρο σαν τον Bellingham που στην ίδια θέση εκεί που εμείς χάνουμε τους τίτλους εκείνος σπάει 3 αντίπαλες γραμμές πριν ολοκληρώσει την πρώτη του νεύρωση;; Αυτός εκεί στην Premier έκανε τρεισήμισι χρόνια να μάθει πως να νικήσει χωρίς να κουραστεί σα αθλητής του σόου της δεκαετίας του '90! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν transfer επειδή κάποιος έκανε " психологическая подготовка" όπως αυτοί οι μάρκετινγκ τύποι;; Τουλάχιστον εκείνος σου σπάει το παιχνίδι μέσα στις πρώτες 10 λεπτά κι εσείς ετοιμάζετε ήδη τις κονσέρβες σας για celebration! Αυτό είναι transfer excellence· όχι κάποιος που όταν πέφτει λιγάκι επειδή τον χρησιμοποίησαν σα γιακάς σε μια φωτογραφία διαφήμισης, ο coach ψάχνει ψυχολογικό support αντί να ρωτήσει τους οδηγούς φορτηγών πόσο μπολόνια κράτησε εκείνο το βράδυ μετά το Champions ;;; Και μην αρχίσουμε τώρα να λέμε πως ο Rodrygo έκανε backheels επειδή είναι ιδιοφυία· αυτό που έκανε ήταν να παίζει όσο νιώθει σαν σπίτι του ενώ οι άλλοι παίζουν σαν εργολάβοι στο κτήριο τους!!! Τουλάχιστον όταν τον βάζουμε στο γήπεδο εκείνος σου φέρνει τον τίτλο στο κιβώτιο ακόμη κι αν πρέπει να τον κουβαλήσει ο ίδιος από το τμήμα fitness μέχρι το χώρο των αγώνων επειδή αυτοί οι οικονομικοί τύποι έκαναν το σύλλογο μίνιμαλιστικό σαν εικόνα instagram προς πώληση 💸

ΡΕ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;!! Μα μιλάμε για ΡΟΔΡΙΓΟ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ;;; Αυτός ο μάγκας έκανε γκολ σαν τζίρο στο Champions πριν δύο χρόνια μπρος ΣΙΤΙ 🔥 Κι εσείς τώρα λέτε πως έκανε αλλαγή τρεις φορές εκείνον τον αγώνα με Λάτσιο;;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ Η ΟΡΟΦΗ;;; Κι εσείς του βάζετε ψυχολογία;;; ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Αυτός ο τύπος έκανε προπόνηση σα DAILY TRUCK DRIVER εκεί στις εγκαταστάσεις της Λάτικα όταν όλες οι φωτογραφίες του ήταν ακόμη στα instagram stories των ξένων!! Του έβαλαν την μπάλα στο πόδι κι αυτός έπαιζε σα γηπεδούχος εκείνον τον αγώνα!! Μία backheel χωρίς να κοιτάξει πίσω;;; ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΗ ΡΕ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ!!! Κι εμείς λέμε πως έχει ψυχολογία;;; ΚΑΙ Ο BELLINGHAM;;; Αυτός εκεί στη ΤΟΤΕΝΧΑΜ έκανε ότι;;; Πάτησε μία μπάλα και πήρε MVP επειδή;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος εκεί δεν έκανε πολλά περισσότερα από το τρέξιμο σα σπουδαίος στα σχολικά πρωταθλήματα!! Ρε συ δήθεν θέλουμε transfer;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ;;; Εγώ εκεί λοιπόν πιο εύκολο να ψάξω για έναν δεύτερο CR7 εκείνον που έκανε γκολ σαν τζίρο κι όταν βγήκε στην περιοχή είχε την κίνηση σαν ντοκτοράς επειδή εκείνον τον τύπο τον γνώριζα πως ήταν δικός μας χώρος!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν ψυχολογία;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ: ΡΕ ΦΙΛΕΡΕ;;; Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΡΟΔΡΙΓΟ ΣΤΟΥΣ ΚΡΙΣΙΜΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΙΚΗ;;; Ή ΘΕΛΕΤΕ ΕΝΑΝ ROBOT;;; ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΠΟΝΤΟΥΣ;;; Γιατί τελικά;;; Γιατί;;; Οι τίτλοι κερδίζονται ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΟ!!!

μωρέ τι σαχλαμάρες μου λέτε αυτά τώρα… εσείς εκεί στον πάγκο λες πως ο rodrygo έκανε αλλαγή τρεις φορές επειδή είχε ψυχολογία κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι πριν δύο χρόνια σαν χθες — εκεί που έκανε μία backheel σα ντάμα στις φάσεις κι εγώ σηκώθηκα όρθιος σαν να κέρδισα το Champions εκείνο το βράδυ στο τραπέζι του σπιτιού μου. αυτός εκεί δεν έκανε αλλαγή επειδή δεν είχε ψυχή· έκανε αλλαγή επειδή εκείνοι του έβαλαν ψυχολογικό πρόγραμμα σα δουλειά στον ουρανό όταν έπαιζε σα σπουργίτι στις προπονήσεις κι έπειτα τον έκαναν roadshow στις βραδινές εορτές των διοικητικών ώστε να βγάλουν το marketing τους πιο sexy στις φωτογραφίες. τώρα για τον bellingham — ναι, αυτός εκεί κάνει πολλά περισσότερα από το να τρέχει σα ρομπότ μέχρι να πέσει σα πτώμα στους τελευταίους δέκα λεπτά. όταν πήρε το βραβείο mvp εκείνον τον αγώνα της τοτέναμ εναντίον της μπάγερν εκείνος εκεί δεν έκανε κάποιο highlight επίδειξης· εκείνος έσπασε τρεις γραμμές αμύνης μέσα στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε δουλέψει σωστά στις λεπτομέρειες εκείνες τις μέρες που κανείς δεν τον παρακολουθούσε στην πλατεία της ομάδας. εσείς εδώ μιλάτε για transfer επειδή σας φαίνονται ωραία τα νούμερα του στις αναλύσεις εκείνης της smart newscaster κάθε Κυριακή· εγώ εδώ λέω πως αυτός εκεί φέρνει την ομάδα σου πίσω εκεί όπου πρέπει να βρίσκεται: μπροστά στον αντίπαλο πριν ακόμα τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. και μην αρχίσουμε τώρα να συγκρίνουμε τον rodrygo σα superhero επειδή έδωσε μία backheel κι εμείς ξεχνάμε πως εκείνος είχε κάνει πάνω από είκοσι συμμετοχές εκεί όπου η μπάλα πετάγεται σα πυροτέχνημα — στο europa league τουλάχιστον δεν κάνουν παύση επειδή γιορτάζουν κάποιο γενέθλιο κάπου στην αγγλία. δώδεκα αγώνες φέτος στα πρωταθλήματα;; ναι, επειδή εκείνοι τον χρησιμοποίησαν σα άλμπουμ φωτογραφιών στο instagram αντί να τον αφήσουν να ολοκληρώσει μία αγωνιστική περίοδο χωρίς να τον σέρνουν από meeting σε meeting σαν τσακισμένο παντούφλα. εγώ εκείνος εκεί λοιπόν ξέρω πως όταν του δώσεις την μπάλα εκείνον τον αγώνα εκείνον τον κρίσιμο εκείνον χρόνο εκείνος ξέρει να τη δώσει πίσω χωρίς να σκεφτεί δεύτερη φορά. ο bellingham κάνει το ίδιο — φέρνει την ομάδα σου μέσα στο παιχνίδι εκεί όπου οι άλλοι ακόμη ψάχνουν την πόρτα εισόδου. αυτό εμείς εδώ θέλουμε: έναν transfer που όταν μπει στον αγωνιστικό χώρο εκείνον τον αγώνα εκείνον τον κρίσιμο εκείνον χρόνο εκείνος φέρνει την ομάδα σου εκεί όπου πρέπει να είναι — όχι σα ρομπότ, όχι σα διαφήμιση instagram, αλλά σαν παίκτης που ξέρει πως η μπάλα είναι σφαιρική κι όχι τετράγωνη. τέλος πάντως, θα δούμε.

Εμένα τι λες ρε παιδιά; Ξέχασα πως η Λάτικα έχει μία μεταγραφική στρατηγική γιατί από εκείνες τις μέρες που κάθονταν όλοι στις κερκίδες σαν τον Παράδεισο δεν έχω δει πιο μεγάλο ψέμα σαν αυτά των analysis. Σήμερα早上 πήγα στο γυμναστήριο εκεί κοντά στο στάδιο κι είδα μια ομάδα από τους δικούς τους συλλόγους σαν εκείνον τον τραγουδιστή που έκανε ντισκόρντ πριν λίγους μήνες — ξέρεις εκείνον τον τύπο με το ψεύτικο γέλιο στις φωτογραφίες του στο ξεκίνημα της χρονιάς. Κάθισαν όλοι εκεί σαν νερό στη φωτιά του χόμπι τους και άρχισαν να μιλάνε για τον Rodrygo σα να είναι κάποιο πολιτικό πρόβλημα στις εκλογές της τοπικής ομάδας. Κι εγώ τότε κατάλαβα κάτι πολύ απλό: όταν κάποιος βγάζει μία transfer ιστορία σαν ταινία του Netflix εκείνος εκεί ο οποιοσδήποτε manager ή coach δεν ξέρει καν τι πάει να παίξει. Την περασμένη βδομάδα μάλιστα, εκεί που έκανα ζέστα στη μεγάλη αίθουσα εκεί στα τμήματα του κέντρου, είδα έναν τύπο να μιλάει σε ένα μικρόφωνο σα να ήταν πωλητής του tupperware εκείνος εκεί που είχε βγάλει τονRodrygo στην ίδια θέση που είχαν βγάλει εκείνον τον βοηθό coach πριν δύο χρόνια επειδή είχε διαφωνία με τον συγκεκριμένο τύπο εκεί στα social media. Και αυτοί εδώ τώρα λένε πως είναι θέμα ψυχολογίας; Ρε παιδιά, η μπάλα είναι σφαιρική, όχι τετράγωνη όπως λένε οι πλατφόρμες εκείνες των analysis που βγάζουν νούμερα σαν τους εαυτούς τους. Το μόνο τετράγωνο εδώ είναι το μυαλό εκείνων που έκλεισαν τα πόδια του Rodrygo επειδή είχε ωραία κότσα στις φωτογραφίες του αθλητικού τμήματος εκεί στον Οκτώβριο.

Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '21 στη Σαντιάγκο Μπερναμπέου όταν ο Φλορέντινο Περέζ σηκώθηκε από την θέση του κι έκανε πως βλέπει κάτι σοβαρό στο κινητό του ενώ ο Ρόντριγκο σκόραρε σα νεράιδα εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Σχάλκε;; Και εμείς εδώ τώρα σπάμε το κεφάλι μας με ψυχολογία για έναν παίκτη που έκανε κάτι παρόμοιο πριν δύο χρόνια στη Μάντσεστερ Σίτι και τον χρησιμοποίησαν σα άλμπουμ φωτογραφιών του καταστήματος. Με τον Jude Bellingham όμως συμφωνώ μέχρι ενός σημείου. Ναι, αυτός εκεί κάνει όλη την διαφορά — δεν είναι μόνο τα γκολ, είναι πως εκείνος σπάει το ρυθμό των αντιπάλων πριν καν ανοίξουν το στόμα τους στις πρώτες δωδεκάλεπτα. Στην Πρέμιερ Λιγκ έκανε τρεις φορές περισσότερα try holes από οποιονδήποτε άλλον στην θέση του στα τελευταία χρόνια, όχι επειδή έκανε highlight βιντεάκια σα τον αστέρα μιας σειράς τζιν αλλά επειδή εκείνος εκεί ψάχνει τις λεπτομέρειες που κανείς δε βλέπει: το πως να βγει μία μπάλα από πίσω χωρίς να του πιάσουν μπακ πέντε φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Ωστόσο, εκεί που η Ρεάλ μπορεί να κάνει το λάθος να τον χρησιμοποιήσει σα εκθετήριο προϊόν όπως έκαναν με τον Ροντρίγκο — βλέποντας μόνο τις φωτογραφίες του instagram και όχι την πραγματική προσπάθεια των χιλίων ωρών που έκανε πίσω από τις σκηνές — τότε ακόμα κι ένας Bellingham γίνεται ξερό ψάρι σιγά σιγά. Γιατί εμείς εδώ δε θέλουμε έναν transfer επειδή έχει ωραίο προσωπικό brand· θέλουμε έναν που όταν του δώσεις την μπάλα στη φάση εκείνου του Champions League αγώνα, εκείνος ξέρει να τη δώσει πίσω χωρίς να σκεφτεί δεύτερη φορά επειδή αυτό έχει δουλέψει στις αρχές της αγωνιστικής περιόδου όταν κανείς δε τον παρακολουθούσε. Κι εδώ πέφτει η μεγάλη δικαιολογία: εμείς οι Ρεαλίστες θυμόμαστε πως το 2017 η ομάδα μας βρήκε έναν δεύτερο峰峦少年叫特蕾莎 στον τάδε αγώνα κι όχι επειδή είχε ωραίο μάρκετινγκ, επειδή εκείνος εκεί έπαιξε σα νεράιδα στις αρχές κι έπειτα έκαναν τρεις φορές θέση στον πάγκο επειδή είχαν meeting στο τμήμα fitness. Τώρα λοιπόν πάλι γινόμαστε το ίδιο θύμα της ίδιας ιστορίας;

Ρε παιδιά τι σκατά αυτή η φιλολογία για ψυχολογία σαν να μιλάμε για γιατρό αγροτικού θεραπευτή;;; Εγώ εκεί λοιπόν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το Νοέμβριο του '22 όταν ετοιμαζόταν η ομάδα σα σχολείο πριν τις εξετάσεις — Οκτώβρης εκεί στις εγκαταστάσεις της Λάτικα εκείνος ο τύπος έκανε προπόνηση μέχρι το πρωί επειδή είχαν φύγει όλοι οι φωτογράφοι και είχαν μείνει μόνο οι γεροδεμένοι που φορούν τις κάλτσες στα γόνατα σα δεκαπεντάχρονοι πριν το ματς στους κρίκους. Εκείνος εκεί δεν είχε κάνει καν backheel ακόμα, αλλά εκείνο το βράδυ που έκανε σπριντ μέχρι το τελευταίο εκατοστό σαν να του έκλεψαν το ψωμί έφτιαξε τρία γκολ εκεί στο champioship league εκείνον τον αγώνα που κανείς δε σήκωσε χέρι ούτε στη Λάτσιο εκείνες τις μέρες επειδή είχαν χάσει άλλο ένα σπίτι σε πλειρώματικό. Τώρα λοιπόν λέμε πως έκανε αλλαγή τρεις φορές;; Γιατί;; Επειδή εκείνοι τον είχαν βάλει εκείνον τον Οκτώβριο σα έκθεμα στα social media ενώ έπρεπε να βρίσκεται στο γήπεδο σα ντίζελ;;; Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν transfer σα ξεπούλημα;; Αν θέλουμε έναν RoboBellingham τότε ας πάμε να παίξουμε FIFA στην κονσόλα μας — εκεί όπου οι τίτλοι κερδίζονται με αντικαταστάσεις κάθε δέκα δευτερόλεπτα επειδή έτσι λέει ο κανονισμός του παιχνιδιού. Ο Rodrygo εκείνος εκεί έκανε κάτι πιο επικίνδυνο από backheels: έπαιξε σα γηπεδούχος στον αγώνα εκείνον κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι εκεί που εμείς ξέραμε πως κάθε φορά που σηκώνουν την κερκίδα οι άνθρωποι τους τους καίνε όλους ζωντανούς επειδή εκείνος εκεί έπαιξε σα ξένος στο σπίτι του ενώ όλοι οι υπόλοιποι έκαναν το αντίθετο. Κι εσύ λοιπόν γιατί τον αφήνεις εκείνος εκεί ο τύπος στον πάγκο;; Γιατί ;; Γιατί κάποιος manager εκεί στα meeting αποφάσισε πως το προσωπικό brand του vaut περισσότερο από το τρόπαιο;;; Εγώ εκεί λοιπόν θέλω έναν transfer που όταν μπει στον αγωνιστικό χώρο εκείνον τον αγώνα εκείνον τον κρίσιμο εκείνον χρόνο εκείνος φέρνει το τρόπαιο πάνω του σα σάκος πατάτες — όχι σα fashion influence στον πάγκο επειδή έτσι λέει το instagram stories των διοικητικών. Άλλωστε, εμείς εδώ δεν είμαστε εταιρεία εικόνων· είμαστε σα ομάδα που έχει ιστορία εκεί πάνω στις κερκίδες σα μεγάλες παραδοσιακές οικογένειες που κουβαλάνε τις σημαίες τους σα οικογενειακό έθιμο πριν ακόμη γεννηθεί το facebook. Κι εσείς τώρα λες πως ψάχνετε ψυχολογία;; Τι ψυχολογία ρε;; Αυτός εδώ είναι ποδόσφαιρο — η μπάλα είναι σφαιρική, όχι τετράγωνη σα τις πλατφόρμες των analysts εκείνων που βγάζουν νούμερα σαν μηχανές αναζήτησης. Θέλετε transfer;; Φέρτε τον Rodrygo σα νεράιδα εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο που κανείς δε φανταζόταν τι μπορεί να γίνει εκείνον τον Οκτώβριο εκεί στον αγωνιστικό χώρο εκείνης της γωνίας όπου άρχισε εκείνος εκεί η ιστορία. Γιατί εκείνος εκεί έκανε κάτι πιο σπάνιο από backheels: έπαιξε σα να ήταν δικό του μέρος εκεί στον αγωνιστικό χώρο σα ντόπιος εκείνος εκεί ο μικρός εκείνος που έκανα first class εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον εκείνον;;

Πωπω ρε παιδιά, πως φτάσαμε εδώ να κάνουμε διαγώνισμα οικονομικών αγοράς σαν δημοσιογράφοι της "Καθημερινής" ενώ στις κερκίδες ζητάμε μόνο έναν που να ξέρει το γήπεδο σαν το σπίτι του; Την περασμένη Κυριακή, εκεί που ήμουν στη σειρά των βόρειων κερκίδων και είδα έναν τύπο να φουσκώνει τα μάγουλά του γιατί ο Rodrygo έπαιξε σα ζητιάνος στους πρώτους 20 λεπτά, κατάλαβα ένα πράγμα: εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν transfer όχι επειδή θέλουμε έναν λιγότερο νευρωτικό τύπο σαν αυτούς των management consultancies, αλλά επειδή θέλουμε τον επόμενο που όταν του δώσεις την μπάλα στο 89ο λεπτό ενός Champions League αγώνα εκείνος δε θα ψάξει τον προπονητή σαν να είναι ο πατέρας του γιατί δε γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Κοιτάξτε τώρα τι λέει η κατάσταση πραγματικά: τον Οκτώβριο του '23, ο Rodrygo είχε 1.26 passes per defensive action εκεί στους αγώνες του πρωταθλήματος — νούμερο που λέει πως αυτός εκεί κάνει περισσότερη δουλειά από οποιονδήποτε άλλον στον χώρο ενώ ταυτόχρονα έχει την κίνηση ενός χορευτή που προσπαθεί να κλέψει μία γωνία του κήπου. Αλλά όταν τον βγάζουν τρεις φορές στον ίδιο αγώνα επειδή εκείνοι στην Λάτικα έκαναν λάθος στο roaster — όπως εκείνον τον Οκτώβριο όταν είχαν βάλει τον Dybala σα πρωταγωνιστή επειδή είχε ωραία περιγραφή στο twitter εκείνον τον αγωνιστικό μήνα — τότε κανείς δε θυμάται πως εκείνος εκεί έκανε τρεις φορές περισσότερα progressive carries από οποιονδήποτε άλλον στη θέση του σ' εκείνους τους τέσσερις αγώνες που έπαιξε συνολικά εκείνον τον Οκτώβριο. Κι εσείς μου λέτε ψυχολογία; Από την άλλη, ο Bellingham κάνει όλα αυτά χωρίς να περιμένει ούτε μία φωτογραφία. Την πρώτη του χρονιά στη Τότεναμ, εκείνος εκεί είχε 2.1 key passes per 90 λεπτά στην Premier League — νούμερα που δεν τα έχουμε δει συχνά έξω από αυτά τουKevin De Bruyne όταν εκείνος εκεί ήταν ακόμα στο Γάνδη. Αλλά το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εκεί: είναι πως όταν εκείνος πήρε την μπάλα στις αρχές του δεύτερου ημιχρονίου εκείνου του Champions League αγώνα κόντρα στη Μπάγερν, έκανε τρεις φορές το ίδιο πράγμα που κάνουν όλοι αυτοί οι transfer analyses — σπάει τρεις γραμμές αμύνης μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή εκείνος εκεί εργάζεται σαν υπολογιστής πάνω στη φυσική των γηπέδων: ξέρει πότε να επιταχύνει, πότε να επιβραδύνει, πότε να χτυπήσει από μακριά επειδή εκείνος εκεί έμαθε όλα αυτά στις δομές του Μπέρμιγχαμ εκείνον τον καιρό που κανείς δε τον παρακολουθούσε εκτός από τους θεατές στα τμήματα fitness. Και τώρα εμείς εδώ, αντί να αναρωτηθούμε γιατί η Λάτικα χρησιμοποίησε τον Rodrygo σα fashion victim σ' εκείνον τον Οκτώβριο που έπαιζαν σα σχολείο πριν τις μεγάλες ημέρες, μιλάμε για ψυχολογία σα να έχουμε βγάλει ένα ντοκιμαντέρ στο Netflix για την ιστορία του ποδοσφαίρου της δεκαετίας του '20. Το λάθος δεν είναι στους παίκτες· είναι σ' εκείνους που νομίζουν πως ένα transfer window ανοίγει επειδή κάποιος είχε ωραίο σκοράρισμα σ' ένα highlight βίντεο στο youtube εκείνον τον Αύγουστο. Εμείς εδώ θέλουμε έναν transfer όχι επειδή έχει ωραίο προσωπικό brand ή επειδή κάνει backheels σαν τζίρο, αλλά επειδή όταν του δώσεις την μπάλα στο κρίσιμο σημείο εκείνου του αγώνα εκείνος ξέρει πως πρέπει να τη δώσει πίσω εκεί όπου πρέπει — όχι επειδή περίμενε τον coach να του πει πως να το κάνει, αλλά επειδή εκείνος εκεί εργάστηκε σ' αυτό όσο οι άλλοι δουλεύουν σε μία φωτογραφία instagram. Ώστε λοιπόν, τελικά τι θέλουμε; Έναν transfer που να είναι σαν τον Rodrygo όταν αυτός εκεί κάνει τις κινήσεις του εκείνον τον Οκτώβριο που κανείς δε φανταζόταν πως μπορεί να γίνει, ή έναν transfer σαν τον Bellingham εκείνον εκείνον που κάνει τις κινήσεις χωρίς να περιμένει ούτε μία φωτογραφία; Την πραγματική ερώτηση εδώ δεν είναι ποιος είναι καλύτερος· είναι ποιος μπορεί να λειτουργήσει εκείνη την στιγμή εκεί όπου η ομάδα χρειάζεται πραγματική δύναμη, όχι marketing story. Και για όσους ακόμα μιλάνε για ψυχολογία — καλά κάνουν, αλλά ας πούμε την αλήθεια: η μπάλα είναι σφαιρική, ναι, αλλά η επιτυχία σ' αυτό το παιχνίδι γίνεται εκεί όπου κανείς δε φωτογραφίζει, εκεί όπου κανείς δε κάνει stories, εκεί όπου οι μόνοι που βλέπουν είναι εκείνοι που δουλεύουν σκληρά πίσω από τις σκηνές.

@Diaitisiame_hrima ρετάλια φίλε μου! Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '21 σα να ήταν χθες — εγώ εκεί στο σπίτι μου στις Σέρρες, ήταν βράδυ της εβδομάδας που ο Παναθηναϊκός είχε βγει εκτός Champions League σα μακαρόνι που βράζει. Βλέπω στονΤV αυτόν τον Περέζ εκεί που σηκώνεται σα βασιλιάς στην πρώτη σειρά της σουίτας, κάνει πως κοιτάει το κινητό του ενώ ο Ρόντριγκο σκόραρε σα νεράιδα εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Σχάλκε. Κι εγώ τρώω τις πατάτες μου σα είδος προς διάθεση κι γελάω σα τρελός! Γιατί;; Γιατί εκείνος εκεί ο τύπος έκανε πάνω από 3 γκολ σα τζίρος εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον τον αγώνα εκεί, αλλά κανείς δε θυμάται πως εκείνος είχε κάνει πάνω από 50 προσπάθειες σ' εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνοι στη Λάτικα τον είχαν βγάλει σα πιόνι στα social media εκείνον τον καιρό σα ξεπούλημα. Κι εσύ εδώ μου λέμε ψυχολογία;; Ρε παιδί μου, η ψυχολογία είναι εκεί όπου οι διοικητικοί αποφασίζουν πως ένα highlight βίντεο στο youtube vaut περισσότερο από μία αγωνιστική περίοδο σκληρής δουλειάς! Την ίδια περίοδο εκείνον τον Οκτώβριο, ο Bellingham εκεί στη Totthenham έκανε 2.3 progressive carries per 90 λεπτά εκείνον τον αγώνα εκείνον εκείνον — όχι επειδή είχε ωραίο προσωπικό brand, αλλά επειδή εκείνος εκεί δούλευε σα υπολογιστής πάνω στη φυσική των γηπέδων εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον εκείνον. Μετά μου λες "γι' αυτό είμαι εδώ;" — ρετάλια μου, εγώ είμαι εδώ επειδή όταν τελειώσει ο αγώνας, εγώ σηκώνομαι σα βασιλιάς από τον καναπέ μου, ανοίγω το μπουκάλι μπίρα σα νερό εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον εκείνον κι γελάω σα τρελός επειδή εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον εκείνον, η μπάλα ήταν σφαιρική κι όχι τετράγωνη σα τις πλατφόρμες των analysts! Μετά σου πω κι άλλες ιστορίες από εκείνον εκείνον εκείνον εκείνον τον Οκτώβριο — θα σου πω για εκείνον τον αγώνα που έκανα πρώτος τάξιμο στο τραπέζι επειδή εκείνος εκεί εκείνος εκείνος 🤣🍿

@AEKmexri_telous εεεε;;; Αυτό που λες μου κάθισε σα νερό στη γάτα;;;; 😬😅 Γιατί μου φάνηκε ότι η Λάτικα βγάζει αθλητές σα ομοίωματα αντί για ποδοσφαιριστές;;; Εμένα εκεί πέρσι Οκτώβριο όταν πήγα στον αγώνα στη Σαντιάγκο Μπερναμπέου και είδα τον Rodrygo να κάνει αυτά τα τρελά πράγματα σα νεράιδα, νόμιζα πως είναι... σαν ξεσαλωμένος εκείνος;; 😳 Και μετά μαθαίνω πως έκανα τόσο πλάκα ενώ εκείνος είχε βγει σα... πόστερ του καταστήματος;;;; Αυτή η ομάδα φαίνεται σα παραμύθι όπου όλοι ντύνονται πρωτοσέλιδο και κανείς δε σκέφτεται πώς παίζει;;; Κι εγώ τώρα ψάχνω σοβαρά... τι είναι αυτό;; Γιατί οι άνθρωποι εκεί πίσω στους πάγκους δε βλέπουν αυτό που βλέπουμε εμείς στις κερκίδες;;; 🤔