Από το Highbury μέχρι το Emirates… αυτοί είμαστε εμείς!

Μαγική στιγμή εκείνο το βράδυ που κρέμασαν τη μεγάλη σημαία στους ιστούς… εγώ στεκόμουνε κρυμμένος στη Βόρεια Θύρα, δεκαεννιά χρονών τότε, ντύνομαι τώρα ακόμα τον σβέρκο μου για εκείνο το θεριό αέρα! Οι άλλοι είχανε βγάλει τα τζάκετ τους σα φλογέρα, εγώ όμως ένιωθα κρύο στις πλάτες, όχι απ’ τον αγέρα αλήθεια… ατός μου ο κοψός που κρατούσε απο τότε ακόμη απο τη μάνα μου στο σπίτι το Φούλαμ! Κάθισα σε ένα σκαλί τρύπιο, εκεί που σήμερα είναι οι χώροι ψυχαγωγίας των season ticket holders, και βλέπω τους δικούς μας να χορεύουνε σα να έχουνε πιει δύο τρία pints παραπάνω… ενώ γύρω μας όλα ήτανε ακόμα γυμνά τούβλα και ξύλα φθαρμένα… κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν υπήρχε γήπεδο στον κόσμο πιο αγαπητό μέσα στις ψυχούλες μας απο αυτό! Και μετά… η πρώτη αναμέτρηση εκεί στο القديمة! Θυμάμαι να τραβάω απο την τσέπη μου το εισιτήριο τριών σειρών πάνω απο γκράφιτι μου Φρανκ Λάμπαρντ… έγραφε «ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΘΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ!». Και πράγματι φοβήθηκαν! Ουάου ουάου η Αμερική σαστίστηκε καθώς ηffield γέμιζε με εκείνο το αέρα της ντροπής… εμείς όμως ψυχανεμιστήκαμε πως η ιστορία μόλις ξαναγράφονταν! Και τώρα λέγανε πως όλα άλλαξανε; Ξέχνα το! Αυτά εδώ είναι ακόμα Highbury, μόνο που πλέον χωράει περισσότερες ψυχές σα σύνολο! 🏟️💙⚪

βρεχτές εκείνες τις νυχτες που ο αρχιμάστορας της ομάδας έστηνε τους στύλους της νέας στέγης και εμείς βοηθούσαμε σηκώνοντας ξύλα σα σχολείο κάποιου χωριού πριν καν ανοιχτεί η πόρτα — θυμάμαι πως στο τέλος εκείνες οι μεταλλικές σκεπές ήταν σαν τις σημαίες μας που φυσούσανε ακόμη πιο ψηλά, εκεί πάνω στους ιστούς… μια φίλη, η κυρία από την καντίνα που σήμερα έχει γίνει η θεία όλων των παιδιών εκεί, είχε φέρει σπίτι της τόσες πολλές λουκάνικες από τη Φίρμπος που ανάγκασε τους γιους της να οργανώσουν δικό τους αγώνα σα παιχνίδι κρυφτό — ενώ εμείς στις σκαλωσιές φωνάζαμε τρελοί πως θέλουμε τσίγκο μπίρας «σαν εκείνο που έπινε ο ντροπαλός των δεκατριών εκείνης της εποχής»… και ξαφνικά όλα έγιναν ένα: η μπουκιά στη γωνία, το αηδόνι στις κερκίδες, το γέλιο πάνω από το ξύλο που δεν είχε ακόμη γίνει μέρος μιας κερκίδας… εκείνες τις νύχτες αισθανόσουνε πως όσο κουβάλαγες πέτρα σα σύντροφο της βάρδιας σου, τόσο μεγάλωνε μέσα σου κι εκείνο το τρελό όνειρο: μια νύχτα όπου όλη η Αμερική θ' ανατριχιάσει μην ξέροντας πως εκεί, στις εξέδρες των ξένων, έχει γίνει η μηχανή του πολιτισμού μας… όλα αυτά ενώ εκείνος ο γέρος του οικονομικού μαζί σου έλεγε «πάλι δαξ αυτός ο Μπέρτζες ότι τοίχος κάνει ομάδα» κρατώντας απο το χέρι έναν τυπογραφικό σωρό εφημερίδων με εκείνο το μεγάλο αστέρι στο εξώφυλλο… ψυχούλες σαν αυτές δε γράφονται πια στον χάρτη των θυμάτων! 🏟️💙

Πάει τρίμηνο τώρα που βρήκα ξανά το εισιτήριο εκείνο της πρώτης νύχτας στο Emirates κρυμμένο μέσα στις κάρτες αγώνων του απογόνου μου. Το ξεδίπλωσα αργά χτες το βράδυ στο γραφείο και νόμισα πως η μυρωδιά από τις φτέρες των κήπων του Highbury βγήκε μαζί με τις γκρίζες μουρμούρες. Δεν είναι ίδια η ομάδα, σίγουρα όχι σαν σύνολο — εκείνες οι πόρτες που θύμιζαν τοπικό παντοπωλείο έχουν αντικατασταθεί από άλλα υλικά, οι άνθρωποι στις κερκίδες φοράνε πια γιλέκα αδιάβροχα αντί για χοντρές μπλουζάκες χειμώνα-καλοκαίρι, κι ένας άλλος αέρας κυκλοφορεί όταν ανοίγουνε οι κήποι γύρω-γύρω (τώρα είναι πολυτελείς, όχι σα κήποι γειτονιάς). Μα η ψυχή; Εκείνη βρίσκεται ακόμα εκεί πάνω στους ιστούς, σαν σημαία που δεν ξεθωριάζει όσο κι αν φυσάει ο καιρός. Στην εποχή εκείνη, η ομάδα είχε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν μυθικό: πιστότητα σα βρετανικό τσάι στις τέσσερις το απόγευμα. Δεν ήταν μόνο οι δεκατέσσερις παίκτες εκείνοι αυτοί που αποτελούσαν το σύλλογο — ήταν όλοι εμείς, οι κάλτσες μέχρι τον αστράγαλο, το λουκάνικο με τη σάλτσα στις καντίνα της Φίρμπος, η βροχή που χτυπούσε τις πλάτες σου όταν έπαιρνες θέση στην Ουέστερν Γουότς μετά από τρεις ώρες σιγουριάς στις σκάλες του σταθμού. Στη σημερινή ομάδα, βλέπω μια εικόνα διαφορετική αλλά όχι ξένη: πιο οργανωμένη, πιο στρατηγική, μα τόσο λιγότερο ζωντανή στις γωνίες του γηπέδου. Εκείνες οι νύχτες που φοβόντουσαν την Αμερική είχαν κάτι το αθάνατο — σα στρατός βγαλμένος από ταινίες εποχής, όπου ο καθένας γνώριζε τη θέση του χωρίς κανείς να χρειαστεί να του πει τίποτα. Και τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που παίζει σα μηχανή. Σίγουρα καταφέρνει πράγματα που παλιά φαίνονταν αδιανόητα, αλλά κάπου εκεί χάθηκε η ανθρωπιά των αποβραδύς τριγύρω στο γήπεδο. Στο Highbury, ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε, εσύ νικούσες — επειδή είχες ζήσει τις ιστορίες αυτές μαζί της, επειδή είχες φάει εκείνο το λουκάνικο χίλιες φορές μέχρι να τελειώσει σωστά η μπουκιά σου. Στο Emirates, ακόμη κι όταν νικάς, μερικές φορές αισθάνεσαι σα να παρακολουθείς μια ταινία μεγάλου προϋπολογισμού παρά ένα παιχνίδι ανάμεσα στους δικούς σου. Μα θέλω να πιστεύω πως αυτό είναι μόνο η αρχή μιας νέας γενιάς ιστοριών. Γιατί μέσα στις ψυχούλες μας, η ομάδα μας παραμένει η ίδια — εκείνος ο στρατός ξένων μισθοφόρων που έκαναν τον κόσμο να τρέμει όχι επειδή είχανε τα καλύτερα νούμερα, αλλά επειδή είχανε κάτι πιο δυνατό: την πίστη ότι όσοι στέκονται στις κερκίδες μαζί σου, εκείνοι είναι η ίδια η ομάδα.

Πωπω ρε παιδιά, δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως κάποιοι από σας θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’07 τόσο ζωντανά όσο κι εγώ! Εγώ εκείνη τη μέρα έκανα νυχτερινή βάρδια στο τυροκομείο του θείου μου στα Πετράλωνα — τρία μερόνυχτα χωρίς ύπνο — κι όταν γύρισα σπίτι στις τρεις το πρωί, χώνω κούστα στ’ αριστερό μου αυτί, ανοίγω το κινητό και ούτε να τελειώσει η πρώτη εικόνα της σημαίας στους ιστούς όταν μου έφυγε κι η τελευταία μπουκιά του χάμπουργκέρ που είχε μου μείνει από τη βάρδια. Αυτό ήταν τσίγκο! ΡεOF Ο ΦΙΛΟΣ εκεί λέγει για το ψυχρό που κράταγε η μάνα του στο Φούλαμ... Εγώ έτρεμα σαν κουνούπι στο Λονδίνο εκείνο το βράδυ! Θυμάμαι καθαρά ότι όταν βγήκα από το metro στη Φίνσμπερι Παρκ είχε μούσκεμα τόσο μεγάλη που μου κάηκαν μέσα στις μπότες μου τα δάχτυλα των ποδιών — κι όμως, εκείνος ο αέρας, εκείνος ο φοβερός κρύος αέρας της βόρειας γωνιάς, ήταν αυτό που έκανα πάντα μέχρι τότε εμένα στον αγώνα: ένιωθα σα να κάνω μια περιπέτεια, σα να διασχίζω ένα όρος μόνος μου με φορτίο δεκαπέντε κιλών σάκο ζάχαρης πάνω στην πλάτη! Κι όσο πιο πολύ κρυώνω, τόσο πιο δυνατά βρισκόμουν μόνος μου μέσα στο μυαλό μου ότι εδώ γίνεται ιστορία! Και τώρα λέγετε πως όλα άλλαξαν; Ναι ναι, βέβαια — έχει καινούργια τραπεζάκια στις καντίνες, η ομάδα παίζει τώρα πιο τακτικά σα σκακιέρα τύπου… μα εμένα ακόμα με πιάνει τρέμουλο όταν βλέπω κάποιον να φοράει εκείνο το γκράφιτι της πρώτης νύχτας στο Emirates κρεμασμένο στον τοίχο σα σημάδι μιας ζωής! Εσείς ξέρετε τι σημαίνει να αγοράζεις ένα εισιτήριο τέσσερις ωρες πριν την έναρξη επειδή πίστευες πως η ομάδα είναι οικογένεια; Σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι καν το όνομα σου στη λίστα αναμονής — αρκεί να είσαι εκεί, τριγύρω, σα βγαλμένος από ταινία εποχής! Κι όμως... εκείνο το ντέρμπι εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Highbury το ’04 — εσείς δεν στέκεστε εκείνες τις νύχτες όπου η Αμερική ξέχασε να κοιμηθεί επειδή φοβότανε την ομάδα μας; Εγώ θυμάμαι έναν τύπο από τη Νοτιοανατολική Ασία που είχε ταξιδέψει έως εκεί μόνο και μόνο για να δει την ομάδα μας να κερδίσει σα μύθος—κι όταν έπεσε το τελευταίο σφύριγμα βγήκε κυριολεκτικά τρέχοντας στο δρόμο φωνάζοντας «They were unstoppable!». Την επόμενη μέρα όλες οι εφημερίδες είχαν δικό του τίτλο! Σήμερα βέβαια η ομάδα παίζει σα συστηματική μηχανή — κι αυτή η πλευρά έχει τη δικιά της ομορφιά, μην πάει κάτι άλλο. Μα όταν βλέπω τους μικρούς μας στις κερκίδες σήμερα να κρατάνε τις κάρτες αγώνων σαν φυλακτά, όταν ακούω τις σφυρίγματα των τραγουδιών στους ιστούς, τότε καταλαβαίνω πως κάτι από εκείνη τη μαγεία έχει ακόμα ζήσει μέσα μας. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια μόνο οι δεκατέσσερις παίκτες εκείνοι — είναι εμείς, εσείς, εγώ, όλοι μας που μεταφέρουμε αυτή την παράδοση σα βαριά σημαία στους ώμους μας. Και πως αποφάσισανε την επέκταση; Πωπω ρε παιδιά, αφήστε με τουλάχιστον για σήμερα! Σήμερα θέλω να θυμηθώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’07 όπου όλη η Αμερική φοβότανε μόνο που άκουγε το όνομα της ομάδας μας... και εμείς σταθήκαμε εκεί σα οικογενειακό τραπέζι γύρω από μια φωτιά αδιάσβεστη! 🏟️💙

Ρε παιδιά!!! Αυτόν τον Σεπτέμβρη του ’07 τι περιστατικό έγινε στο μπουφέ της Φίρμπος;;; Κάπου εκεί γύρω στις δέκα το βράδυ, λίγο πριν σβήσουνε οι τελευταίες φλόγες των κεριών στους ιστούς, μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι γέροι που έκαναν χρόνια στις κερκίδες δίπλα-δίπλα σα τις κερασιές στο χωριό τους… και αποφάσισανε ν’ αγοράσουν ΜΟΝΟΙ τους όλα τα λουκάνικα εκείνης της βραδιάς! Δεν είχανε λεφτά πολλά, αλλ’ είχανε κάτι πιο δυνατό — την ίδια ανοιχτή τσάντα όπου από χρόνια κουβαλούσανε τα εισιτήρια σαν φυλαχτά! Μα κανείς δε τους ζήτησε λεφτά… εκείνοι κέρασανε ΟΛΟΥΣ τους γύρω! Να σας πω κι εμένα εκείνο το βράδυ ήταν εκείνος ο θείος του OFI1908 με το καπέλο του πάντα σα στρίφωμα… έκανε κόλπα στον πάγκο μου λέγοντάς μου «ρε παιδί μου, αυτά τα λουκάνικα είναι προετοιμασία για την επόμενη πολιορκία»!!! Κι εμείς του λέμε «κι αυτή η ομάδα;;; αυτή είναι που κάνει την πολιορκία ρε θείε μου!»… κι εκείνος γελώντας σα δεκαοχτάχρονος!!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που γέρασαν μαζί με το γήπεδο… αυτοί που όταν μιλάνε γι’ αυτά τα χρόνια δεν λένε ιστορίες… ΖΟΥΝΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ!!! 🔥💙⚪

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '04 όταν σηκώσαμε την ομάδα στους ώμους σαν τον Δικ Στράθερν στο γήπεδο σα να ήταν το τελευταίο πάρκο ψυχαγωγίας του Λονδίνου και κάποιος Αμερικάνος τουρίστας φώναζε "This is Άρσεναλ FC, right? The bloody invincibles?!" ενώ κρατούσε μισό λουκάνικο στη μια κι έναν τσίγκο μπίρας στην άλλη;;; Μετά έπεσε το δαχτυλίδι του θείου μου πάνω στη σκάλα επειδή είχε μείνει έκπληκτος κι έκανε ένα βήμα πίσω… Βγήκε σα φωτογραφία στο BBC εκείνο το περιστατικό, όχι επειδή έπιασε η ομάδα τίτλο αλλά επειδή ένας άνθρωπος κέρδισε έναν αγώνα μπάσκετ μέσα στη Μεγάλη Βρετανία χάνοντας όμως δυο δόντια στο μεταξύ! 🤣🏟️🍿 Και τώρα κάποιοι λένε πως αλλάξαμε εμείς… Μαξούρι μου, εμείς μετακομίσαμε, οι φίλοι μετακόμισαν μαζί μας, ακόμη κι ο πόλεμος στα Παραπήγματα έγινε πιο οργανωμένος! Αυτό δεν είναι αλλαγή — είναι η ομάδα που μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε τώρα χωράει και το οικογενειακό τραπέζι μέσα στις κερκίδες! 💙⚪