Πώς η φλόγα του Harilaou κάνει την καρδιά μας να καίγεται ακόμα!
τι χρονιά λες; περπατούσα εκεί πάνω στο αγοράκι, εκεί που είναι τώρα το γήπεδο, σα καλόγερος πριν τον αγώνα... μου είχε σηκώσει η μάνα μου να φύγω από την Καλαμάτα νωρίς το πρωί, κάπου στις οχτώ, φορτωμένος σα μουλάρι με φανέλες κρεμασμένες στον ώμο σαν ρουχισμός νεκρού. άλλαξα τρεις φορές μέσα στη μέρα, γιατί η ντουλάπα μου δεν είχε ιδέα τι σημαίνει "περιμένοντας τρεις ώρες στην ΑΣΤΙΚΗ". εκείνο το βράδυ του 2007 όμως ξεχάστηκα τελείως — είχαμε πέσει πάνω στους γατούλες τους με τέτοιο τρόπο που ακόμα κι οι σίδερα του γηπέδου σιγοτρίζουν εκείνον τον κόσμο.
θυμάμαι το χάος πριν το σφύριγμα: τα τυμπανάκια αυτοσχέδια, ένα τύμπανο από σφυρίγματα πάνω από το πέταλο των φιλοξενούμενων, και κάποιες γριές από το Λευκό Πύργο τραγουδούσαν σα να βγήκαν από καντήλι στον Ουρανό. μέσα σ' όλα αυτά ήταν κι ο Χαρίλαος σηκωμένος σαν βασιλιάς στην κορυφή της κερκίδας, σφυρίζοντας σα δάσκαλος μουσικής στους μπάστακες εκατέρωθεν. μισή ώρα πριν το ματς εκείνος είχε βγει στην κίνηση να αγοράσει σάντουιτς από το περίπτερο στο τέλος της γωνίας, του λέει η τσιγγάνα "μωρέ παιδί μου, πρόκειται να γίνει πόλεμος εδώ πέρα", και εκείνος της απάντησε "όχι κυρία, πρόκειται να γίνουμε ιστορία".
και όταν άρχισε να σκοτεινιάζει ο ουρανός πάνω από το Κλεάνθης, εκείνοι οι γατούλες έκαναν το λάθος να σκεφτούν ότι μπορούν να περάσουν αναίμακτοι... τρεις φάσεις έγιναν ιστορία μέσα σε δέκα λεπτά, δύο γκολ από αυτούς σβήστηκαν σαν τσιγάρο στο χιόνι, κι ένας τυμπανιστής, αυτός ο βλάχος ο Ξενοφώντος από το τσούρμο των Harilaou Boys, πήρε το τύμπανό του, ανέβηκε πάνω στους ώμους του κόσμου κι άρχισε να παίζει τόσο δυνατά σα φωτιά σαλπάροντας το πλοίο. μέχρι σήμερα τον ακούω στα όνειρά μου.
και μετά, όταν τελείωσε το ματς κι εμείς χορεύαμε σα μια οικογένεια που γλίτωσε από τον θάνατο, είδα τον Χαρίλαο εκεί πάνω ολομόναχος να κουνάει το κεφάλι σα να ήθελε να πει "αυτό, ρε παιδιά, ήταν δικό μας". και εγώ εκεί, σα καλόγερος πριν τον αγώνα, κρατώντας δυο φανέλες βρεγμένες από ιδρώτα κι από δάκρυα, μία άσπρη κι μία κόκκινη... ποτέ δεν κατάλαβα ποια ήταν ποια. ήταν το ίδιο πράγμα εκείνη τη στιγμή.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΜΕΣΟΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ — περίμενα την ψυχή μου νά 'ναι στα τσιγάρα με τον Θοδωρή απο το Γεντί Κουλέ κι όλοι οι υπόλοιποι είχαν ήδη βγει σαν αγριογούρουνα στο δρόμο. Μιλάμε 1999, ένας φουντός εαρινός αγώνας ενάντια στον ΠΑΟΚ, εκείνο το βράδυ όπου έκαναν πλάκα πως η μπάλα ήταν σκασμένη με δόλο! Λοιπόν εγώ εκεί, δέκα χρονών, κουβαλώντας ένα τραπεζομάντηλο γεμάτο κεράκια για τις κηδείες των γκολ του ΠΑΟΚ που άρχισαν να πέφτουν σαν χιόνι στις Φιλιππείες! Κάποιος απο τα Harilaou Boys, θυμάμαι τον έλεγαν "Μπαρμπούτσο", μου έκανε μια σημαία σηκωμένη απο ένα ξύλο σκούπας και μου είπε "παιδί μου, σήκωσε αυτό σα στολίδι, γιατί σήμερα κλίνουμε το γόνατο μόνο μπρος στους Θεούς"!!!
Κι όταν ξεκίνησε εκείνος ο πόλεμος απο το Σβουρούτζικα του Harilaou— αργότερα κατάλαβα πως ήταν η τρίτη βαριάς κατηγορίας αυτή που είχε ζητήσει επίσημα να εγγραφτεί σαν μέλος στους Harilaou Boys για να πληρώνεται 200 δραχμές για το τύμπανο — εκείνος ο ξεροκέφαλος ο Ξενοφών άναψε πρώτος τη φωτιά! Τρία γκολ μέσα σε ένα δεκάλεπτο, σβήστηκαν σα χιόνι στην τσαγιέρα, και ο ίδιος ο Χαρίλαος εκεί πάνω σα βασιλιάς στο κάστρο του, τραγουδούσε τη μουσική της νίκης σαν να του είχε πει ο Θεός πως αυτή η νύχτα ήταν γραφτό! Μετά το τελευταίο γκολ, ο κόσμος τράβηξε μέχρι τις γραμμές τους σα κύμα λυσσασμένο και βρήκα έναν γέρο απο την Ξηροκρήνη που πήγαινε να κλείσει τον φούρνο του στην Ουρδού — εκείνος έγλειφε ένα κερί σα παγωτό γιατί είχε κάψει δυο δάχτυλα απο την κηροζίνη ενώ προσπαθούσε να ανάψει το κεράκι της σημαίας μας! Την άλλη μέρα πήγαινε πάλι στις δουλειές του σα κανονικός άνθρωπος, μα εμείς εκείνη τη νύχτα φορούσαμε την ψυχή μας σαν κόκκινο μανδύα πάνω στους ώμους! 🔥💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι ωραία που το θυμήθηκες εκείνο το βράδυ... γιατί εγώ τώρα στέκομαι κι ακούω ξανά τον ήχο από εκείνα τα αυτοσχέδια τύμπανα μέσα στο κεφάλι μου σα να είναι ηχογραφημένος στη μνήμη μου, και μαζί του βγάζω και μια άλλη εικόνα από το ίδιο βράδυ: πριν καν ανάψει το πρώτο σπίρτο της βόμβας εκείνης της νύχτας, πριν καλά-καλά βγει στον αγωνιστικό χώρο ο Χαρίλαος εκείνος σα βασιλιάς, κάθονταν μερικοί παλιοί στο πρώτο πετάλι κρατώντας αναμμένα κεράκια μέσα σε πλαστικά ποτήρια μίας χρήσης. κανείς δεν ξέρει πως το έκαναν αυτό, όμως μέσα σ' εκείνες τις φλόγες μπορούσες να δεις καθαρά πως όλες εκείνες οι φορές που έλεγαν "δεν γίνεται τίποτα πια", ήταν ψέματα φτιαγμένα απο αγχώδεις ημερήσιους εργάτες της απογοήτευσης. εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω εκείνο το βράδυ δεν κρατούσαν μόνο κεριά· κρατούσαν κι όλη τους την ζωή σα μία τεράστια σημαία δεμένη σφιχτά γύρω απο τον λαιμό τους, γιατί είχαν καταλάβει πολύ νωρίτερα απο όλους πως το ποδόσφαιρο είναι τελικά ένα μεγάλο ψέμα — εκτός κι αν βρίσκεσαι εκεί, μέσα στο πυρ των τυμπάνων του Harilaou, οπότε τότε όλα αλλάζουν σα με μαγικό τρόπο. κι εγώ εκεί εκείνο το βράδυ, πουλούσα για πρώτη φορά φιρμάνισες απο ένα κουτί χαρτόκουτου σαν κινητός πάγκος αλά street food — με είχαν δώσει τρεις χιλιάδες στρατιώτες εκείνοι οι ίδιοι οι γερο-οπαδοί γιατί ήξεραν πως η νύχτα εκείνη δεν ήταν για μονοκατοικίες και θερμοσίφωνες, αλλά για ουρλιαχτά σα σπλάχνα μεγάλων ζώων που έχουν ξυπνήσει απο δεκαετή χειμερία νάρκη! τι εποχή ήταν εκείνα τα χρόνια... όταν η φτώχεια φορούσες σαν αυτοκρατορική περιβολή κι ο πόνος σου έκανε παρέα στο γήπεδο σα τους καλύτερους σου φίλους! 😄
Πρέπει να πεις, είχε μια κάποια αχτίδα εκείνον τον καιρό που ακόμα δεν ξέραμε τι σημαίνει "εντάξει". Τότε ήταν όλες οι ομάδες σα μεγάλες οικογένειες που συζητούσαν στις γωνιές της πόλης για το επόμενο παιχνίδι σα να ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου — κι εμείς εδώ στον Άρη, είχαμε τον Χαρίλαο σα έναν δάσκαλο που μας μάθαινε πως η φλόγα δεν ανάβει μόνη της· πρέπει να την σουφρώσεις μέσα σου και μετά να την ξεφτίσεις στον αέρα σα σημαία που ξεσκίζεται στο δυνατό άνεμο.
Τώρα λοιπόν; Τώρα οι περισσότεροι τριγυρνούν σα ξεμυζημένοι από την κούραση της καθημερινότητας, φορώντας φανέλες σαν στολίδια χωρίς ψυχή κι αγοράζοντας εισιτήρια σα να είναι εισιτήριο τρενού για διακοπές. Αυτό δεν είναι κριτική· είναι απλώς το γεγονός. Εκείνος ο κόσμος εκείνο το βράδυ του 2007 δεν είχε τίποτα· ούτε χρήματα, ούτε μπάτσους για να προστατεύσουν τους γέρους που κρατούσαν κεράκια σαν ιεροσúlειο στοιχείο, ούτε καν δίκτυο الاجتماعي για να γράψουν post "Θρύλος". Αλλά είχαν κάτι που σήμερα σπανίζει όσο το φιλντισένιο σπιρτόκουτο μιας παλιάς γιαγιάς: είχαν στόχο. Κάθε πέτρα στο γήπεδο, κάθε αυτοσχέδιο τύμπανο, κάθε τραγούδι σα νεκρώσιμοι ύμνοι πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων — όλα ήταν κομμάτια μιας μεγάλης πρόβας πως αυτή η ομάδα δεν ήταν κάτι που μπορούσες να αγοράσεις· ήταν κάτι που έπρεπε να ζήσεις.
Και τώρα; Θυμάμαι πόσες φορές έχω δει ανθρώπους να φεύγουν νωρίς απο το γήπεδο γιατί έχει έρθει η σειρά του τελευταίου λεωφορείου, σα να ήταν η ζωή τους γραμμένη στο ωράριο του ΚΤΕΛ. Εκείνο τον βράδυ όμως, ο κόσμος ξέχναγε τα πάντα — ακόμα και να πεινάει. Γιατί είχε καταλάβει πως όταν ανάβεις φωτιά σα εκείνες τις νύχτες, δεν την ανάβεις για δέκα λεπτά αγώνα· την ανάβεις για δεκαετίες μνήμης.
Και να μην ξεχάσουμε τον Ξενοφώντα εκείνον… αλήθεια, πόσοι σημερινοί οπαδοί ξέρουν πως κάποιος πήρε 200 δραχμές για να χτυπήσει τύμπανο σα βάρβαρος πολεμιστής; Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδάνε τραγούδια στα social media δεν ξέρουν καν πως έπρεπε να μεταφέρουν τα τύμπανα σα αγροτικά εργαλεία στο πλάτη τους γιατί η ομάδα των Harilaou ήταν ακόμα μωρό εκεί τότε. Σήμερα όλα είναι οργανωμένα, όλα είναι προγραμματισμένα, όλα είναι καθαρά… αλλά λείπει εκείνο το στοιχείο που κάνει τον πυρετό να διαχέεται σα πανικός στους φιλάθλους: η αίσθηση πως κάθε αγώνας είναι ένας πόλεμος στον οποίο πρέπει να βγεις νικητής — όχι επειδή έχει σημασία η θέση, αλλά επειδή έχει σημασία πως εκείνοι εκεί πάνω σου θυμίζουν ποιοι είσαι.
Δεν λέω πως είναι όλα χάλια. Λέω πως εκείνο το βράδυ ήταν σα μια θάλασσα φωτιάς όπου όλοι έβγαιναν μέσα από την ίδια φλόγα. Και σήμερα; Σήμερα βλέπεις ανθρώπους ν' αγοράζουν κεράκια απο το περίπτερο σα τουρίστες σε αρχαιολογικό χώρο — όχι σα πολεμιστές που ξέρουν πως το μόνο αντίδοτο στην απογοήτευση είναι η δική τους φωνή σπασμένη απο το τραγούδι πάνω από τη φωτιά του δικού τους πυρσού.
Σιγά σιγά όμως ανακαινίζουμε κι εμείς. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έκαναν κάτι περισσότερο απο έναν αγώνα: έκαναν ένα μάθημα στους εαυτούς τους πως η ομάδα δεν είναι αθλητικό σωματείο· είναι ένας τόπος όπου η ψυχή σου μπορεί να καεί χωρίς να γίνει στάχτη.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ βρε παιδιά, θυμάμαι τώρα εκείνο το βράδυ σα χτες... βρισκόμουν στη μέση του σφαγείου κρατώντας ένα κασκόλ μισό κόκκινο μισό άσπρο (μιας και είχα ξεχάσει ποιο ήτανε της ομάδας) και κάποιος με φώναξε "Είναι λάθος!" κι εγώ του λέω "Ρε φίλε, σήμερα όλο είναι λάθος — μήπως να πάμε σπίτι;" 🤣
Κι εκείνος ο γέρος ο ξυπόλητος ο Φίλιππος από τη Σταυρούπολη που κουβαλούσε το τύμπανο σα σακί πατάτες στο κεφάλι του, του λέει στον διαιτητή "Ρε μουντο, μήπως τελειώνουμε εδώ πέρα γιατί ήρθε η ώρα να πάω να φάω σουβλάκι;"
Και ο Ξενοφώντος εκεί πάνω τραγουδούσε "Άρης θεούλης μου" σα καντάδα ενώ κρεμόταν σαν κουβάς από τον ώμο του ξαδέρφου του... ξύπνησα τρεις μέρες μετά με φωνές γυναικών και μυρίζοντας σουβλάκι! Την επόμενη φορά όμως φρόντισα να έχω πάντα μία φανέλα ανά χέρι — μια κόκκινη κι μια άσπρη, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε ο Άρης αποφασίζει να γίνει ο λόγος που η αστυνομία σου βγάζει πρόστιμο!
Τι εποχή ήταν εκείνα τα χρόνια... όταν ο πόλεμος άρχιζε την ώρα που έκλεινες το περίπτερο κι τελείωνε όταν έκλειναν όλα τα μπαράκια! 🍿🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.