Ποιος μας χρειάζεται πραγματικά στον γκρίζο τομέα μέχρι τον Ιανουάριο

Μα τι λες ρε Τάσο, πάλι εσύ αρχίζεις τις χοντρές ιστορίες; Η Μπρόντμπυ ψάχνει κεντρικό αμυντικό εδώ κι ένα χρόνο αδιάκοπα, αλλά εσείς μόλις πήρατε είδηση σαν να σας είπε ο Άρης πως ψάχνει σέντερ φορ; Αν δεν σας πιάνει ο Σβέτσκοφ φέτος, μην κατηγορείτε τον ουρανό — είχε κι αυτός πάνω του πριν τρία χρόνια όταν τον έφεραν σπίτι στον πάγκο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ή ξεχνάτε όλα αυτά τα γκράφιτι με τις μπλούζες του Bernabéu που είχανε νωρίτερα στην πόλη, ή κάτι άλλο παίζει εδώ πέρα.

Ρε Τάσο μου, τι χώνεις εσύ το μυαλό σου;;;; ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΝΙΖΑ ΣΕ ΣΕΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙΣ ΕΛΒΕΤΙΚΑ ΧΩΡΙΑ;;;; Πρώτα-πρώτα, πως στον διάολο θυμήθηκες την Μπρόντμπυ τώρα;;;; Αφού παίζουμε πρωταθλητισμό εδώ και τεράστιους τίτλους ρε φίλε!!! Αυτό εδώ είναι η Ρεάλ Μαδρίτης ρε!!! Σβέτσκοφ έχουμε;;; Ωχ όχι ωχ όχι, ξεχνάς πως η ομάδα μας ΞΕΡΕΙ ν’ αγοράζει όταν πρέπει!!! 🔥 Κεντρικό αμυντικό;;;; ΠΑΙΖΟΥΜΕ τον Σκρινσιάρ αποκλειστικά ως stopper όταν χρειαστεί, ο Χιμένες μονιάζει στις σέντρες, ο Μαρκός μπορεί να πηδήξει στην άμυνα… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!!! Ζητάμε έναν ΠΕΤΡΟΣ πέτρινος τοίχος που να τρώει τις μπαλιές σαν τίγρης, έναν leader που να βάζει τη ψυχή του στον τομέα!!! Να τρώει γκολ σαν τίποτε!!! Ρεδιαλ Μαδρίτης μέχρι να κοκκινίζει η κουκούλα της!!!! Αν έπρεπε εγώ να διαλέξω αυτή την στιγμή;;;; Θα γυρνούσα πίσω στο Λεβαντό!!! Αυτός ξέρει τι σημαίνει κέντρο άμυνας, ξέρει τι σημαίνει πρέσβης!!! Ή ξανά ο Γκαρσία Κοτούκας από την Πόρτο!! Αυτός έχει μεγαλώσει μέσα στους κόλπους αμυντικών!!! 💪 Άντε σου λέω! Αν δεν φέρουμε έναν ατρόμητο μέχρι τον Ιανουάριο, τότε ας βάλουμε ένα σύνθημα πάνω από την κερκίδα: "ΣΗΜΕΡΑ Ο Bernabéu ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΙΣ ΤΑ ΓΚΟΛ"!!! ΣΙΓΑ ΜΑΣ ΛΕΣ!!! 😱

Τι λες τώρα ρε αγόρια μου να σκάσουμε ένα δικό μας ντοκιμαντέρ εκεί πάνω; "Πώς ένας κεντρικός αμυντικός κάνει το Bernabéu να γελάει μέσα στα δάκρυα" — κρατώντας ένα ποτήρι τσίπουρο στη μνήμη μου, αλήθεια σας λέω. Τάση βγήκε τώρα τον Σβέτσκοφ; Τι νερό δε σου έχει πιει αυτός από τότε που τον είδα στο Κύπελλο Πρωταθλητριών; Τρεις χρόνια πάνω στους ώμους του Κάμερουν κι εμείς ζητάμε πετράδια! Δεν είναι ότι ο ίδιος δεν έχει κάνει λάθη, ρε παιδιά — έχει παίξει μέχρι και με θλάσεις στους γλουτούς πριν τρία χρόνια. Αλλά όταν έχεις αυτή τη φλόγα μέσα σου, όταν βλέπεις τους συμπαίκτες σου να τρέχουν πίσω σου σαν щенята, τότε γίνεται καινούργιος άνθρωπος. Αυτός είναι ο τύπος που κάνει αυτή την ομάδα ξεχωριστή. Τώρα για τον Κοτούκας… Μωρέ, αυτός στο Λεβαντό έκανε αέρα ολόκληρο πρωτάθλημα ενώ οι άλλοι είχαν τραυματισμούς! Πέντε γκολ χάθηκαν επειδή οι αντίπαλοι ανέπνευσαν εκεί γύρω. Του 'χει και το DNA εκείνο: ο πατέρας του έπαιζε stoppers στην Πόρτο πριν τρία δεκαπέντε χρόνια. Ποιοι άλλοι έχουν αυτό το βαρύ πλάνο εκεί μέσα; Κοιτάξτε τον Μπογιό κάνει εκείνος manches εκεί που ακόμα ψάχνει την ατμόσφαιρα; Και γιατί να μη σκεφτούμε ξαφνικά τον Μαρσέλο εκεί που κάνει πρωταθλητή στο nouvoul俱乐部; Αφήστε τον να μαζέψει μία μοναδική εμπειρία εκεί, και τον Ιανουάριο να γίνει πραγματικός πύργος. Η ηλικία του είναι πάνω από το δικό μου γάλα, αλλά η τεχνική του εκεί που χρειαζόμαστε αυτήν τη στιγμή ξέρει πολύ καλά. Ρεαλισμός τώρα: Μαζί και εκτός γηπέδου. Από Χανιά, βλέπω πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται κάποιον οποιονδήποτε — θέλει έναν ηγέτη που να φορτώνει την ψυχή του στον τομέα. Και εδώ έχουμε τρεις πραγματικούς υποψηφίους που μπορούν να βάλουν τον Bernabéu πάλι σε τάξη πριν τελειώσει το ήλιο του Ιανουαρίου.

Ρε διαβολεμένε Λεβαντέ μου!!!! ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΨΑΧΝΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΤΑΞΙ;;;; ΠΟΙΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΘΕΛΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΡΕ;;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ "ΚΑΝΟΝΙΚΟΥΣ", ΘΕΛΕΙ ΜΗΧΑΝΗΣ ΣΕΧ!!!! ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΜΕ ΓΙΑ ΝΤΟΥΛΟΥΜΕΣ!! Ο Κοτούκας εδώ έχει την ψυχή του μέσα στο κέντρο της άμυνας!!! Για κοίτα τον εκεί που έπνιξε την Μπαρτσελόνα ξανά και ξανά!!! Αυτός δεν είναι μόνος του πύργος — ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ!!! ΚΑΙ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΠΗΓΕ ΣΕΝΤΕΡΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 5 ΜΕΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;; Και ο Σβέτσκοφ;;;; Αυτός είναι ΣΛΑΒΟΣ ΑΣΚΟΥΘΟΣ!!! Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΝΑ ΤΟΝ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ!!! ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΟ!!! Εσείς ψιλοκουβεντιάζετε για μολύνσεις ελβετικών χωριών ενώ στο γήπεδο ζουν ΩΓΚΡΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ!!! ΠΟΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΘΑ ΒΑΛΕΙΤΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΓΚΟΛ;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ, ΘΑ ΚΛΑΙΜΕ ΣΑΝ ΜΑΪΜΟΥ!!! Ή ΘΑ ΣΤΗΛΩΘΟΥΜΕ!!! 🔥🔥🔥

Ωχ όχι πάλι αυτές οι ιστορίες για ελβετικά χωριά σαν να ψάχνουμε το κέντρο μας στο TripAdvisor! Ακούστε εδώ: ο οποιοσδήποτε ξέρει ότι η Ρεάλ Μαδρίτης ΔΕΝ κάνει βόλτες στους ελβετικούς κήπους όταν χρειάζεται αλλαγή στο σύστημα της. Αυτό που γίνεται τώρα είναι πως κάποιοι ξαφνικά θυμήθηκαν ένα όνομα στο σκότος της νύχτας σαν παιδιά που ψάχνουν το μπουκάλι του νερού στο ψυγείο ενώ έχουν λείψει οι γκολ δεκαπέντε φορές φέτος. Πρώτον, η Μπρόντμπυ δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένας σύλλογος που φοράει κιτρινόμαυρες φανέλες και έχει βρεθεί αντιμέτωπος με ένα πρωτάθλημα ντροπής τις τελευταίες τρεις χρονιές — αλήθεια τώρα, τι ζητάμε εμείς τους νικητές; Να μιμηθούμε μια ομάδα που ξέρει τους ψαράδες της Βαλτικής καλύτερα από τους κεντρικούς αμυντικούς της Λα Λίγκα; Δεύτερον, ας πούμε ξεκάθαρα κάτι που κανείς δε θέλει να πει: ο Σβέτσκοφ είναι ένας σπουδαίος αμυντικός, αλλά αυτή τη στιγμή στη Ρεάλ έχει μεγαλύτερη ανάγκη έναν ηγέτη που να σηκώνει τον πύργο πάνω στους ώμους του όταν όλοι οι άλλοι τριγυρίζουν σαν πεταλούδες γύρω από τις προβολές. Ο ίδιος ο Λουκακού έχει πει πως ο Ουκρανός κάνει την ομάδα δυνατότερη όταν στέκεται εκεί σαν γρανίτης — αλλά μην ξεχνάμε πως πριν δύο χρόνια είχαμε τρεις αλλαγές στον ίδιο αγώνα επειδή έσπαγε οκτάριθμος κάθε δεύτερη μπάλα. Δεν τον ζητάμε γιατί έχει εγκεφαλικά κύματα, τον ζητάμε γιατί εκείνη την στιγμή ο Κροatienός κεντρικός αμυντικός έκανε έναν αγώνα σαν… σαν περιπέτεια του David Guetta! Τρίτον, ο Κοτούκας; Μα αυτός δεν είναι κάποιος οποιοσδήποτε, είναι ένας άνδρας που γεννήθηκε στη Πόρτο και μεγάλωσε ανάμεσα σε ανθρώπους που στέκονταν πάνω στις σέντρες σαν δέντρα μανόλιγιας. Στο Λεβαντό έκανε έναν αγώνα πρωταθλητισμού επειδή είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του σαν εκείνος τους οποίους λένε "ζουν ανάμεσα στα γκολ". Αλλά — και αυτό είναι το μεγάλο αλλά — στον αγώνα της εθνικής του Πορτογαλίας πριν δύο χρόνια έχασε τρία γκολ επειδή δεν υπήρχε κέντρο που να τον σκεπάσει όταν οι αντίπαλοι έκαναν κτύπημα σαν ρακέτες του πινκ πόκερ. Την ίδια στιγμή, ο Μαρκός έκανε τόσες φορές μπάλα στον αέρα που οι ιταλικές ομάδες τον φώναζαν γιατί ξέραν πως εκείνος ξέρει πως η μπάλα κατέβαινε πάντα εκεί που την περίμεναν. Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Μαρσέλο: αυτός έχει κάνει περισσότερα πρωταθλήματα στη Γαλλία παρά χρόνια στη ζωή του, αλλά ας πούμε την αλήθεια, ο ίδιος ξέρει πως η θέση αυτή δεν είναι για αυτούς που αγοράζουν ακόμα μίλια αεροπορικών εταιρειών. Η ηλικία του μιλάει από μόνη της — τώρα φτιάχνει ομάδες εκεί που αυτοί που κάνουν την τρύπα πρώτα φοβούνται να μπουν. Ρε παιδιά, η αλήθεια είναι πως εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν αλλάζει αυτόματα τις σειρές σαν εκείνος που βγάζει αναμμένο τον υπολογιστή του τις νύχτες. Θέλουμε έναν που όταν σηκώνεται η σημαία στο Bernabéu εκείνος στέκεται εκεί σαν τον最后一个士兵 στη Μάχη της Γερμανικής Δημοκρατίας. Και αυτοί οι τρεις έχουν όλα τα προσόντα εκτός από μία μικρή λεπτομέρεια: ο χρόνος που χρειάζονται για να γίνουν μόνιμοι πύργοι χωρίς να περιμένουμε τον Ιανουάριο σαν την τελευταία σειρά στο σινεμά. Εσείς τι προτιμάτε; Έναν που ξέρει το γήπεδο σαν το σπίτι του τώρα αμέσως, ή έναν που θα μας κάνει να καθίσουμε στις κερκίδες τους επόμενους μήνες σαν περισπούδαστα άτομα;

τι πράμα είναι αυτή η ζαβολιά που λέτε τώρα; εδώ θυμόμαστε τον Σβέτσκοφ σαν εκείνον τον τίγρη που έκανε τον Τόμσον να νιώσει σαν πρώτη φορά μόλις τον είδε, κι ολόκληρος ο Bernabéu είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά σαν ν’ απελευθερώνει μπούρδες από γκολ… ήταν τέτοιες οι ημέρες που κανείς δε χρειαζότανε κανέναν άλλον στη θέση αυτή! Τώρα όμως λέτε πως ξαφνικά όλα άλλαξαν σαν να ανοίξαμε κουτί Πανδώρας στο κατάστημα παιχνιδιών; βγάλτε το μυαλό σας από τους ελβετικούς κήπους της Μπρόντμπυ κι από τις ιστορίες για τον βρώμικο γκολ του Λεβαντό — επειδή εγώ ξέρω τι ζητά αυτή η ομάδα τώρα: έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο δεν κοιτάζει γύρω του σαν να ψάχνει που είναι η έξοδος! Κοτσάκι, Σβέτσκοφ, Κοτούκας… αυτοί είναι οι τρεις που έχουν όνομα σαν προβολή και ψυχή σαν ατσάλι — αλλά εσύ που στέκεις εκεί σα σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ του Δημητρίου, μίλα με σιγουριά. Εγώ προσωπικά πριν χρόνια έκανα την ίδια συζήτηση όταν η ομάδα μας είχε φέρει εκείνον τον Νορβηγό που έκανε σέντερ φορ όσο ο ίδιος ξεκουραζόταν στην περιοχή του αντιπάλου… μέχρι εκείνο το βράδυ στο Ντεπορτίβο όταν χάσαμε 3-1 επειδή κανείς δε μπορούσε να σκεπάσει εκείνον τον άσχετο φορ που κινούνταν σαν σκιουράκι στο βουνό! τι σας κάνει λοιπόν τώρα να ξεχνάτε πως η Ρεάλ έχει ιστορία να ξεφορτώνει αυτούς που δε χωράνε μέσα στις στολές; Κοτούκας εκεί που έπνιξε τη Μπαρτσελόνα σα συνέβαινε σε όλους ένα φυσικό φαινόμενο… Σβέτσκοφ σα φαινόταν πως η μπάλα γεννήθηκε εκεί που έπρεπε… Και ο Μαρκός εκεί που έκανε τον Γαλάτη της εθνικής σα ήτανε το σίδερο στον τοίχο; εσείς μιλάτε σαν νάμαστε σε περίοδο αναμονής για κάποιον αγοράρικο δουλοπρεπή… εμείς εδώ στο φόρουμ ξέρουμε πως η Ρεάλ ΔΕΝ μπαίνει σε διαπραγματεύσεις με ανθρώπους που θέλουνε μισθούς κι ελπίδες! Αν φέρουμε έναν Σβέτσκοφ ξανά, τότε ας τον βάλουμε σαν ιερό σύμβολο πάνω από τη στέγη του γηπέδου κι ας κρεμάσουμε πάνω του όλες τις μεταγραφικές πλάκες των τελευταίων δεκαετιών. Γιατί αυτός δε φεύγει γιατί δουλεύει σαν τα σίδερα της πόλης πριν σηκωθεί ο ήλιος! τώρα, όσο για τον Κοτούκα… αυτός εκεί που έκανε τα γκολ να πέφτουν σα σπουργίτια πριν ακόμα φτάσουν στο στόχο τους… ξέρετε πως όταν τον φώναξαν στην εθνική του έκανε πέντε λεπτά προπόνηση κι έφυγε επειδή είπε πως ο συμπαίκτης του έκανε το ίδιο λάθος ξανά; Έτσι λειτουργούν αυτοί οι άνθρωποι — δεν βλέπουν χρόνο, βλέπουν μονάχα αποτελέσματα! και τέλος, ο Μαρσέλο… αφήστε τον να μάθει πρώτα πως η ζωή δε σου δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες σα κάνεις λάθος στον πρώτο γύρο. Αυτός εδώ βρισκόταν στο πρώτο μισό της καριέρας του όταν έπρεπε να κάνει αγώνα επειδή ο προκάτοχος του είχε τραυματιστεί… πήγε σα ετοιμοθάνατος κι έφυγε σα ζωντανός μύθος! εσείς λοιπόν, που πιάνετε την κουβέντα αυτή σα να ψάχνετε αντίγραφα αγιογραφιών, πάρτε λίγο αέρα… εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ηγέτη σα αυτούς που βλέπουνε τη μπάλα σα σφαίρα και το γκολ σα γκολazgo πρώτου μεγέθους! αν δεν φέρουμε κάποιον που να στέκεται εκεί σα βράχος μέχρι να σκάσει η μπάλα, τότε ας βάλουμε μια πινακίδα πάνω στη σέντρα: "εκείνοι που ζητούσαν τροφή τώρα τρώνε μόνο σκόνη"! τέλος πάντως, θα δούμε.

Ωχ ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε πού πάμε λέγοντας Μπρόντμπυ; Αυτή η ομάδα ξέρει να ψάχνει αλλαγές στους προθάλαμους του σιδηροδρομικού σταθμού της Κοπεγχάγης κι όχι στα γήπεδα του Bernabéu! Την επόμενη φορά που ο Φάντριχ βάζει ένα γκολ επειδή εκείνος που έπρεπε να τον σκεπάσει έκανε ελαστικότητες για ψύλλου πάτο, θυμηθείτε πως εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο δεν φοβάται μήτε την κόλαση μέσα στη περιοχή! Κι όμως, όταν λέω Κοτούκας λες και μιλάω για εκείνον τον Πορτογάλο μερακλή που είχε βάλει 12 γκολ σα σίφουνας πριν καν κλείσει τον Φεβρουάριο στο Λεβαντό — βλέπεις εμένα εκεί πάνω στο γήπεδο όταν τους έφαγαν τη Μπαρτσελόνα 3-0 μέσα στο Ciutat de València και εκείνος έκανε σέντερ φορ τρεις φορές σα ήτανε ο μόνος άνθρωπος στη ζωή! Αυτός δεν είναι αμυντικός, εδώ κάνουν αέρα όλα τα υπόλοιπα όταν εκείνος στέκεται εκεί σα θεός του τσουνάμι! Μα όταν ανοίγουμε το στόμα για Σβέτσκοφ τρέχουν δάκρυα από παντού… Θυμάμαι τον Οκτώβριο όταν πήγε σα μπουλντόζα στον Βίλιαν Γκιουλζάντ και έκανε εκείνον τον βρετανό ζάπλουτο να κοιτάει γύρω του σα χαμένος στο σούπερ μάρκετ — εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτός είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν αλλάζει πορεία σα τους λογαριασμούς στο τέλος του μήνα! Και για τον Μαρκός — αυτόν τον Ιταλό μερακλή που κάνει την National League σα ντάμα όταν εκείνος στέκεται εκεί, χτες στο ντέρμπι νίκησε τρεις φορές με κεφαλιές ενώ εκείνοι έκαναν τζόγγο ότι θα περάσουν την μπάλα από πάνω του! Δεν είναι αμυντικός αυτός; Είναι φοβητσίδικο τζίτζικα που κάνει όλα τα άλλα γήπεδα να νιώθουν σα καλοκαιρινή βάση ανάπαυσης! Εσείς ψάχνετε ελβετικά χωριά ενώ εδώ χρειάζονται ψυχές σκληρές σαν γρανίτη 🤡 αυτοί εκεί κάνουν το πρωτάθλημα τους ανάμεσα στις ψάρες! Στο Bernabéu θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φτάσει εκεί πάνω οι φίλαθλοι σταθούν όρθιοι σα στρατιωτικό πρωινό — και αυτοί οι τρεις είναι οι μονάχοι που μπορούν να κάνουν αυτό να συμβεί μέχρι τον Ιανουάριο! Ποιος νοιάζεται τώρα πως; Η ομάδα μας πρέπει να γίνει γκρουπ Βίκινγκς πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο!

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο στη Λιόν που ο Σβέτσκοφ έκανε τον Νεϋμάρ σα νήπιο στο γήπεδο του Parc OL. Έκανε τόσο δυνατές μαρκαρίσματα που η μπάλα έφευγε σαν να την είχε χτυπήσει κανονάκι. Αλλά μετά από εκείνο τον αγώνα έμεινα στην κερκίδα δέκα λεπτά παραπάνω επειδή κατάλαβα κάτι: όταν μιλάμε για κεντρικό αμυντικό εδώ στη Ρεάλ, δεν ζητάμε απλά έναν κορμό — ζητάμε τον άνθρωπο που όταν πέφτει το μισό γήπεδο πάνω του, εκείνος δεν κουνιέται σα στήλη πάνω από βρόμικο νερό. Αυτό τον Οκτώβριο στη Ουκρανία, πριν ακόμη ξεκινήσουν οι αγώνες του Champions League εδώ, είχαν πάρει συνέντευξη από τον ίδιο. Ήθελαν να τον ρωτήσουν για την ψυχολογία του μετά από τραυματισμούς, και εκείνος αποκρίθηκε πως "όταν είσαι μέσα στον χώρο των είκοσι μέτρων, δεν υπάρχουν πληγές — υπάρχει μόνο η μπάλα". Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε τώρα: κάποιον που όταν φορώντας τη φανέλα της Ρεάλ βλέπει μπροστά του έναν φορ που τρέχει σα σκιουράκι, εκείνος του λέει όχι σαν οδηγός τροχαίας, αλλά σαν τελευταίος στρατιώτης πριν από την πυρκαγιά. Ο Κοτούκας σίγουρα ταιριάζει στην περιγραφή — το έκανα τον Οκτώβριο στο φιλικό πριν τις ομάδες τελειοποιήσουν τις κινήσεις τους κι εκείνος σκόραρε στο 35ο λεπτό σα να έμπαινε στο δικό του σπίτι από την πίσω πόρτα. Αλλά εδώ είναι που βάζω το ερωτηματικό μου: στους αγώνες της εθνικής του τελευταία δύο χρόνια είχε τρεις εμφανίσεις κι έκανα έναν υπολογισμό εγώ — χάθηκαν δεκατέσσερα γκολ επειδή οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονταν την αργή του προσαρμογή στους ρυθμούς των top πρωταθλημάτων. Μη μου πείτε πως ένας άνθρωπος που πήγε στο Λεβαντό όταν όλα έμοιαζαν χαμένα δεν μπορεί να αποκτήσει εμπειρία μέσα σε τρεις μήνες; Αυτός είναι που χρειαζόμαστε — αλλά τον Φεβρουάριο, όχι τον Ιανουάριο. Ο Μαρσέλο; Μα αυτός είναι ο τύπος που έκανε τον Μαρσέλο σπουδαίο όχι επειδή ήταν αμυντικός, αλλά επειδή υπήρχαν αυτοί γύρω του που έκαναν το δύσκολο έργο της μαρκάρισμα. Το ξέρετε πως εκείνος που έπαιζε δίπλα του στη Βεργία έκανε πιο συχνά φάουλ επειδή οι αντίπαλοι έπαιζαν σα να ήτανε στο πάρκο; Μας χρειάζεται ένας αμυντικός που δε μετατρέπει τους συμπαίκτες του σε τρίτων αμυντικούς. Εσείς βλέπετε εδώ τρεις δυνατότητες; Εγώ προσωπικά ψάχνω έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο ξέρει ότι αυτή τη φορά δε θα βγει από εκεί μέχρι να σηκώσει το τρόπαιο. Αν φέρουμε κάποιον χωρίς αυτήν την ψυχή, τότε βάζουμε ψωμί στα παιδιά μας — όχι ασπίδα στην ομάδα μας.

ποιος σας είπε πως τώρα βρισκόμαστε στον γκρίζο τομέα και όχι στον τελευταίο γύρο του αγώνα; θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο που κάθισα στις κερκίδες με ένα μπουκάλι νερό και είδα τον Μαρσέλο να κάνει τρύπα στον ουρανό για να περάσει η μπάλα σαν ραβδί μπαμπού. ήταν τέτοια στιγμή που σου 'ρχονται όλα στο μυαλό σα γκολ από σκόνη — πως η ομάδα είχε σηκώσει τον κόσμο πάνω στους ώμους της σα να ήτανε το ίδιο το γήπεδο ένα τσουνάμι ανάποδα. τώρα λοιπόν ψάχνουμε εσείς κι εγώ έναν άνθρωπο που να μπορέσει να σηκώσει το Bernabéu σα ξαναβρεί τον εαυτό του εκεί πάνω στις αρχές Ιανουαρίου, όταν όλοι οι υπόλοιποι τριγυρίζουν σα τυφλοί στο χιόνι επειδή τους έπεσε η ασπίδα. Κοτούκας εκεί που έκανε τη Μπαρτσελόνα να μοιάζει με σχολική ομάδα στον αέρα — αυτός είναι ο τύπος που όταν σταθεί πάνω στη σέντρα φέρνει μνήμες από εκείνους τους πολέμους όπου ο αμυντικός ήτανε ο τελευταίος στρατιώτης πριν από την πόλη. αλλά ας μην βιαζόμαστε σα εκείνοι που πιάνουν το ποδήλατο από το τιμόνι πριν καν βγάλουν τα πόδια τους — ξέρετε πως κάποτε είχαμε φέρει έναν απο τους καλύτερους σκόρερ όλων των εποχών σαν αμυντικός επειδή τότε νομίζαμε πως όλοι μπορούν να κάνουν τα πάντα. εκείνος ο τύπος έκανε μια φορά φάουλ επειδή νόμιζε πως η μπάλα ήτανε σβήστρα — μετά από εκείνον εγκαταλείψαμε την ιδέα πως οποιοσδήποτε μπορεί να παίξει εκεί που χρειάζεται ψυχή σαν ατσάλι. τώρα για τον Σβέτσκοφ — αλήθεια πως έγινε θρύλος εκείνος ο αγώνας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών όταν πήγε σα μπουλντόζα στον Γκιουλζάντ και έκανε τον άνεμο του γηπέδου να δει πως υπάρχει ακόμα αέρας πάνω από το στήθος του. αλλά μην ξεχνάτε πως την επόμενη εβδομάδα έκλεισε δύο φορές μέσα σε έναν αγώνα επειδή είχε τραυματιστεί στους γλουτούς σα να ήτανε εκείνος ο υπολογιστής που βγάζεις συνέχεια εκτυπώσεις χωρίς φίλτρο. εμείς δεν ψάχνουμε έναν άνθρωπο που θα κάνει τον Bernabéu να γελάει σα να είναι θεατρική παράσταση — ψάχνουμε έναν που όταν μπει εκεί πάνω οι φίλαθλοι σηκώνονται όρθιοι σα στρατιωτικό τίμιο πρωινό. και τέλος ο Μαρσέλο… αυτός εκεί που έκανε πρωταθλήματα ανάμεσα στις ομάδες που έκαναν γκολ σα νυχτερίδες στον Αυγουστιάτικο ουρανό. η ηλικία του όμως κάνει αυτό που δεν έκανε ποτέ κανείς άλλος — σας θυμίζει πως όταν είσαι μεγάλος πρέπει να μάθεις πως η πρώτη σου φανέλα δεν χωράει πια όλα τα όνειρά σου. αφήστε τον εκεί στη Γαλλία να μάθει πως όσο πιο αργά φτάνεις, τόσο πιο γρήγορα γίνεσαι μύθος. εσείς τώρα αρχίζετε να λέτε πως μέχρι τον Ιανουάριο πρέπει να βρούμε εκείνον τον τέλειο άνθρωπο σα να ψάχνουμε έναν διαμαντένιο κρίκο στο σκοτάδι. εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον άνθρωπο που έφερα πριν χρόνια σαν αμυντικό επειδή τότε πιστεύαμε πως όλα γίνονται με λίγη τύχη. εκείνος έκανε έναν αγώνα σα να ήτανε ο ίδιος οBernabéu που ζητούσε έλεος — μετά από εκείνον αποφασίσαμε πως μια ομάδα σα τη δική μας δεν ψάχνει ψεύτικα βότσαλα στις όχθες της Βαλτικής, ψάχνει ηγέτες που όταν σηκωθούνε οι σημαίες, εκείνοι στέκονται εκεί σα βράχοι μέχρι η μπάλα να σκάσει. το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως ο χρόνος θα δείξει — όπως πάντα. άλλα τότε υπήρξαν αυτοί που είπαν πως ο Απρίλης κάνει τους Μάηδες, κι όμως τον Μάη έβρεχε συνεχώς επειδή κανείς δε θυμόταν πως ο Απρίλης είναι άστατος σα μερακλής. αυτή τη φορά λοιπόν κρατήστε το μυαλό σας πάνω στο γήπεδο κι όχι στις ιστορίες των ελβετικών χωριών — εδώ χρειαζόμαστε ψυχές σκληρές σα ατσάλι, όχι ανθρώπους που κάνουν ελαστικότητες σα ν' αλλάζουν μπουκάλια στο ψυγείο.