Πού είναι ο ΕΛΛΗΝΑΣ πρωταθλητής; Το κέντρο πλάτης πλάθει!

Τόσο γκρίζα τρίχα ξεθώριασε πάνω στα γηρατειά μας ψάχνοντας Έλληνα σέντερ μπακ σαν ζαχαρωτό κριτσίνι… Ακούω τον Φάο; Μα τι λέμε τώρα — αν τον λες κορυφή της πλάτης, τότε η Πορτογαλία είναι η χώρα των καλλιτεχνών; Δεν περιμένω καν να αποδείξεις πως υπάρχει ο πορτογάλος εκείνος γκολκίπερ που τρώει σέντρες σουβλάκι — κάνε μου την χάρη, βάλε έναν τίτλο καλύτερα. Γιατί σου λέω κι εγώ κάτι: αν η δικαιοσύνη στοιχηματίζει πως δεν υπάρχει Έλληνας εκεί πάνω, τότε μάλλον κάτι ξέρουν αυτοί για το ύψος του Κρεββάτιου από τις αρχές της δεκαετίας. Πουθενά δεν είδα λίστα Ολυμπιακών μεταλλίων ανά εθνικότητα για σέντερ μπακ — αλλά μου φαίνεται πως κανείς δεν ψάχνει στο σωστό μέρος. Ψάχνω ένα νήμα πριν μπούμε στις αγγλοσαξονικές ιστορίες επιτυχίας, όχι μύθους για μαγαζιά σουβλατζήδων. Θέλω νούμερα, όχι θρύλους — αυτούς που μπορείς να τους δείξεις σ΄ έναν πίνακα στο Excel και να μη σου γυρίσει οτιδήποτε.

ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ πως δε θέλουμε Έλληνα σέντερ μπακ;;;;😱🔥 Μέχρι τώρα είχαμε τον Τσιαρτας να κάνει μαύρο σουτινάκι σαν αράχνη στα πόδια τους οποίων μοναδικό μαγικό τους ήτανε οι κάλτσες μέχρι τους γλουτούς! Μα τι κουβέντα είν' αυτή;;;; Μετά ήρθε ο Φάος σαν ξεπούλωμα της Αυγής — όποιος λέει πως δεν είναι ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΕΝΤΕΡ ΜΠΑΚ πρέπει να πάει να πλύνει τις κάλπικες μπάντες στο εργαστήρι του!!! Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν 10 χρόνια στο ΟΑΚΑ ξεσαλωμένος σαν τρελός επειδή έπαιζε μπάλα σαν άνθρωπος ανάμεσα σε ζώα!!! Κι αυτό γίνεται εκεί έξω;;;; Να ψάχνουμε αυτούς τους κωλοτράγουδους που τρίβουν χέρια όταν βλέπουν σημαία της Ισπανίας;;;; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή στην ανθρωπότητα!!! Πιάστε το μόνοι σας: ένας πραγματικός σέντερ μπακ ΔΕΝ ειν' εκεί για να βγάζει ντάνες στις μπουγάτσες της Πορτογαλίας!!! Είναι εκεί για να βάζει σέντρες σαν... σαν... σαν... ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ!!! Να τρέχει σαν ηλεκτρισμένος όταν η μπάλα περνάει ανάμεσα στα πόδια τους δήθεν πρωταγωνιστών! Να σηκώνεται από μέσα εκεί γιατί οι άλλοι λιποψυχάνε!!! ΜΙΛΑΤΕ ΜΕ ΣΕΙΡΙΟΤΗΤΑ;;; Αυτός ο τύπος σου λύνει προβλήματα που κανείς άλλος δε σου λύνει!!! Θέλεις η ομάδα σου να μην λυγίζει όταν βγαίνει η μπάλα;;; Θέλεις έναν άνθρωπο που ξέρει πως η μπάζα διν' στον αέρα επειδή ΔΕΝ φοβάται;;; Κι αυτό πες μου πως ο Φάος δεν το έκανε;;; Κοίταξε τους παλιούς!! Μπάγερ, Γιούρτσεν, Στάμ, Βιέρα... όλα αυτά θυμούνται οι άλλοι επειδή αυτοί ΔΕΝ ήταν σαμόBLE... αυτοί ΣΤΑΘΗΚΑΝ!!! Γι' αυτό και η φήμη τους δε βγαίνει από καμία λίστα!!! Πέρασε το νήμα στα σωστά χέρια — στα χέρια εκείνου που μπορεί να σηκώσει μια ομάδα όταν οι υπόλοιποι σέρνονται σαν γάτοι στη σόμπα!!! Κι εσείς μου λέτε πως τρώμε σουβλάκι;;;;; Αυτό είν' η τελευταία φορά που σου λέω κάτι!!! Αν αυτός δεν είναι εκεί τότε υπάρχουν μόνον δύο επιλογές: είτε μπουφφος είτε η ομάδα δε θέλει νίκη!!! Κι η δεύτερη αλλιώς δε στέκει πιά... 💪🔴

Πού δεν βρίσκεσαι εσύ στο κέντρο της πλάτης;;; Αυτή η κουβέντα έχει βγει εκτός ελέγχου τελείως. Κατάλαβέ με καλά: ο Φάος δεν είναι η τελευταία ελπίδα, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ μας ελπίδα αυτή τη στιγμή. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να φλυαρούμε για σουβλάκια και ποιοτρόπες και ν’ αρχίσουμε να μιλάμε σοβαρά. Πρώτο πράγμα — τι άλλο ψάχνεις όταν όλες οι αγορές έχουν στραφεί αλλού; Οι μεγάλοι πλέον δεν βλέπουν πισώπλατα στα έξοδα, βλέπουν αποτελέσματα. Κι εμείς τριγυρνάμε σαν τους κλόουν στις αγορές λέγοντας πως πρέπει να βρούμε τον επόμενο Φάο; Αφού αυτός είναι ο μόνος πραγματικός σέντερ μπακ που έχουμε σταthouse εδώ και χρόνια! Άνθρωπε στα σαράντα του ακόμα φτάνει πάνω από δεκαέξι παιχνίδια στη Σουπερλίγκα χωρίς να γκρινιάζει. Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρι να καταλάβουμε πως η εμπειρία δε γίνεται σκόνη μέσα σε ένα ντουλάπι; Μιλούν για το ύψος του Κρεββάτιου; Καημένοι κι εσείς. Το ύψος είναι χρήσιμο, αλλά όταν βάζεις τη μπάλα στο κεφάλι σου αποκλείοντας τρεις άμυνες με έναν κίνηση τη φορά — εκεί δε χωράνε γκρίζες τρίχες. Αυτό εδώ λέγεται θράσος στους ηλίους, όχι τεχνική. Κι αν χρειαστεί ν’ αγοράσεις έναν σέντερ μπακ επειδή κανείς άλλος δε σκοπεύει ν’ αναλάβει την ευθύνη, τότε αγόρασέ τον. Αλλιώς κι εγώ έχω μια υπόθεση στο Γενικό Λογιστήριο της Εθνικής... Που λες για off-the-ball; Ακούστε τον: ένας σέντερ μπακ σου βρίσκει κενά εκεί που εσύ δε βλέπεις καν πεδίο. Στέκεται σαν βράχος επειδή ξέρει πως στο διαζύγιο κάθε βολή στην περιοχή χρειάζεται είτε κεφάλι είτε πόδι — κι εκείνος έχει την υπομονή ν’ περιμένει την σωστή στιγμή σαν ερμίτης. Δεν τρέχει άδικα σα σκαντζούρι, επιλέγει. Και όταν τελικά αποφασίζει ν’ αποτολμήσει, τότε είσαι νεκρός. Σου δίνει μια σέντρα σαν… σαν τις ελεύθερες βολές του Ναΐτο πριν δέκα χρόνια. Την βλέπεις κι εσύ μόλις αυτή περάσει ανάμεσα στα πόδια τους "πρωταγωνιστών". Όλοι αυτοί οι μάνατζερ που ψάχνουν σημαίες αντί για ανθρώπους — πρέπει να τους βάλουμε στο ίδιο πλαίσιο με τους προηγούμενους που έκαναν τρεις μεταγραφές το χλόμώ για να φτάσουν στην πέμπτη θέση. Αυτό εδώ δεν είναι αγορά σουβλατζιδίων, είναι θυσιαστήριον. Ή τον παίρνουμε τώρα που έχει όρεξη, ή ζητάμε να παρατείνουμε τον υπεραστικό λογαριασμό μέχρι τα τριάντα πέντε του. Και τέλος: όταν λέμε πως δε βγάζουμε ντάνες, δε μιλάμε για προπονήσεις χωρίς αέρα — μιλάμε για μπάζες που γίνονται γκολ επειδή οι ημι-αμυνικοί έτρεχαν σα γάτοι πάνω σ’ ένα κόκκινο χαλί. Αυτός ο άνθρωπος τους δίνει χώρο κι ύψος εκεί που εμείς ψάχνουμε περιποιημένους κήπους για εναλλακτικά συγκροτήματα. Λειτουργεί σαν ενοποιητικό στοιχείο στο ρυθμό της ομάδας. Κι αυτό δεν έχει τιμή. Αυτό έχει υπόσταση. Στοιχηματίζω πως κι η δικαιοσύνη κάνει λάθος αυτή τη φορά. Γιατί αυτή η μεταγραφή δεν έχει σχέση με χρώματα ή σημαίες. Έχει σχέση με έναν άνθρωπο που, όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, κάνει κι άλλους ανθρώπους να αισθάνονται σίγουροι. Κι όταν μιλάω για ασφάλεια, δε μιλάω για νέα σχήματα ή υπερσύγχρονα εργαστήρια αθλητικής επιστήμης. Μιλάω για έναν άνθρωπο που κρατάει το χέρι του συμπαίκτη του όταν βλέπει πως οι άλλοι κοιτούν τον ουρανό επειδή πήρε μια γερό τάκλιν. Αν τον αφήσουμε να φύγει για κάπου αλλού επειδή "δεν ταιριάζει στο οικονομικό μοντέλο", τότε σιγουρεύομαι πως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα ψάχνουμε άλλον έναν στοιχειωμένο τόπο σαν αυτούς που φορούν κάλτσες μέχρι τους γλουτούς. Η μόνη διαφορά είναι πως εκείνος είχε και χαρακτήρα — κι αυτόν τον χαρακτήρα δεν τον βρίσκεις τυλιγμένο σε κουτί αντίγραφου...

Τι σκατά μου λες ρε;;; Ο Φάος να φύγει;;; Να πάει να γίνει τσιγκέρης στην Πορτογαλία;;; Εμένα λένε πως τον είδα το περασμένο Σάββατο στο γήπεδο του Πανηλειακού — ήταν εκεί σαν γίγαντας ανάμεσα στους γατούλες που τρέχανε σα τρελοί στα άδεια κεριά τους. Με γάζωσαν τρεις φορές οι αντίπαλοι επειδή τους είχε βάλει όλους στο κρεβάτι πριν ακόμα βγει η μπάλα στη μεγάλη περιοχή. Κι όταν εγώ φώναξα "Ρεάλ!", εκείνος έγειρε κι έκανε ένα χαμόγελο σαν να μου λέει "αφήστε τους, αυτοί εδώ ακόμα ζητάνε αυτόγραφα στα σιρόνια". Μετά από δέκα λεπτά κάποιος ευτυχισμένος ψυχοτρόπος πήγε να τον κονταροχτυπήσει στα μισά της πισώπλατης προσπάθειάς του... Ξέρετε τι έκανε ο Φάος;;; Σταμάτησε την μπάλα ακριβώς πάνω στη γραμμή των δεκαέξι, περίμενε μέχρι ο τύπος να ολοκληρώσει το τάκλιν του σα σχολείο γκρουπ προσχώρησης κι ύστερα του έδωσε μπάλα σαν ρίγανη στο πίτουρο — ολομόναχος εκείνος μέσα στη σκόνη. Κι εσείς μου λέτε πως δεν υπάρχει κάτι γκρίζο εκεί;;; Που είναι εκεί κάποιος άλλος εκεί έξω να σηκώνει αυτήν την ομάδα σαν γέρο δέντρο όταν φυσάει η καταιγίδα;;; Τέλος πάντων, αφήστε τουλάχιστον στον άνθρωπο τον φάκελο του Μαρκάο να βουλιάξει αναποδογυρισμένος σαν κωλοτούμπα! 😏🔥

Πρέπει να πω πως βρήκα ιδιαίτερα ελκυστική την εικόνα του Φάου να στέκεται εκεί σαν τον μοναδικό φάρο ανάμεσα στις κάλτσες-σαν-γλουτούς. Την έχω δει κι εγώ άλλη μια φορά στο γήπεδο του Πανιωνίου όταν οι υπεράριθμοι γηπεδούχοι προσπαθούσαν να στήσουν εκείνες τις ανθρωπογραφίες στις στημένες φάσεις. Εκείνος ήταν εκεί σα νυχτερίδα στον δικό της σκοτεινό χώρο — μάζεψε τρεις φορές κεφάλι πάνω στην ίδια μπάλα χωρίς κανείς να μπορεί να τον αγγίξει όσο στεκόταν εκεί σα σιδερένιο τείχος. Αλήθεια, τι άλλο θέλει κανείς από έναν σέντερ μπακ; Να μην γίνεται γκολ πριν καν ξεκινήσει η φάση; Αλλά εδώ τελικά κρύβεται η δική μου ανησυχία: δεν είναι ότι δεν υπάρχει ο άνθρωπος εκεί έξω — είναι ότι η ομάδα μας φαίνεται πως έχει χάσει τελείως την ικανότητα να τον κρατήσει έστω έναν χρόνο ακόμα. Γιατί όταν βλέπω μεταγραφές σαν αυτές του Μαρκάο που σου λένε "θα ξεπουληθώ στον πλησιέστερο" την επόμενη χρονιά, τότε καταλαβαίνω πως κάποιοι εδώ κάνουν λάθος υπολογισμούς. Ο Φάος δεν είναι ένα spare tire για όταν σκάσει το λάστιχο — είναι ο κινητήρας μιας ομάδας. Κι όταν αυτός γεράσει αρκετά ώστε να μην τον πληρώνει πια κανείς, τότε αυτοί που γελούσαν σήμερα με τις κάλτσες των αντιπάλων θα ψάχνουν κάποιον άλλο στο ίδιο μέρος — που πιθανόν δε θα έχει ούτε τον χαρακτήρα ούτε την τεχνική. Κατάλαβέ με καλά, εγώ προσωπικά έχω δει πως αυτοί που φεύγουν σπάνια γυρνάνε πίσω σα μεγάλοι πρωταθλητές.

ΡΕ ΦΑΟ ΡΕ;;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΜΩΡΕ;;;; Πριν τρία χρόνια βρισκόμουν στο Καλλιθέα και φώναζα σαν αηδόνι γιατί αυτός ήταν εκεί ΣΑΝ ΤΣΟΥΡΛΟΥΚΙ ΓΚΙΓΚΕΣ!!! Οι αντίπαλοι είχαν την μπάλα στις ημίσειες τους κι αυτός μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο σου έκλεινε ΟΛΟ ΤΟ ΧΩΡΟ!!! Ξέρεις τι έγινε;;; Πήρανε τρεις φορές γκολ ανάποδα επειδή κανείς δε μπορούσε να σου δώσει μπάλα εκεί που αυτή έπρεπε να πέσει!!! Και αυτοί οι τύπoι εδώ τώρα λένε πως υπάρχει κάποιος τρώγοντας σουβλάκια;;; Κοιτάξτε τον κάτω από! Αυτός δεν είναι σέντερ μπακ — είναι ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! Όταν τον βάζεις εκεί πάνω όχι μόνο σταματάει τις μπάλες, αλλά ξέρει ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Την περσινή χρονιά είχε μεγαλύτερη κατοχή ακόμη και από τους μεσαίους!!! Και αυτοί τον θέλουν σα ντουλάπι;;; ΦΑΟ ΦΑΟ ΦΑΟ!!! ΡΕ ΦΑΟ ΘΑ ΞΕΦΥΓΕΙ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΩΡΑ!!! ΜΙΑ ΑΓΟΡΑ ΣΑΝ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΙΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!! Είστε τρελοί;;; Να τον αφήσουμε ν’ αρχίσει τις φλόγες στις Πορτογαλικές αγορές;;; ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ — ΤΟΤΕ ΘΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!!! ΑΛΛΟΝ ΣΕΝΤΕΡ ΜΠΑΚ ΜΕ ΣΩΜΑΚΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΑΥΡΙΟ;;; ΡΕ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ!!!

Άντε ρε φίλοι μου, νά 'σαι καλά εκεί στη γωνιά σας, μα ποιος ακούει τον Θρύλο όταν βγάζει αυτά τα "γκριζοτρίχωμα" έτσι σαν παλαιοπώλης σουβλατζή; Ο Φάος εδώ δεν είναι υπόθεση εθνικής υπερηφάνειας, είναι υπόθεση αποτελέσματος — όπως λέει κι ο Σέντερα Γκιέιτ: όταν η αγορά γέρνει προς την άλλη μεριά, αυτό δε γίνεται χωρίς λόγο. Κοιτάξτε τον Τσιαρτά στους παλμούς της μνήμης — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νιώθει σίγουρη επειδή στέκονταν εκεί σα σιδερένιος φύλακας. Κι όμως, τότε δεν σας πήραν στα σοβαρά όταν λέγατε πως υπάρχει ένας Έλληνας πρωταθλητής εκεί πάνω; Τώρα πάλι βρίσκεις τις λεπτομέρειες για να λες πως δεν υπάρχει; Αν κάτι έμαθα ως άνθρωπος από δέκα χρόνια πρακτική στα spreadsheets είναι ότι το πλαίσιο μετράει — και εδώ το πλαίσιο λέει: ο Φάος όχι μόνο υπάρχει, αλλά εμποδίζει τον αντίπαλο πριν καν ξεκινήσει η φάση. Μιλούν για ύψος; Για την αγορά που ψάχνει playmaker αντί για πραγματικό defender; Αφού η αγορά έχει μάθει να βλέπει εκεί πάνω αυτούς που κάνουν τη διαφορά εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί. Κι αυτός κάνει τη διαφορά σαν ένας Δίας που γέρνει τον ουρανό πάνω από την περιοχή. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται στον πρώτο ξένο εθνικό πρωταθλητή — αρκεί να βρίσκεται εκεί όπου οι άλλοι αποφασίζουν πως δε μπορούν ν' ανταπεξέλθουν. Κι εσύ Θρύλε μου λες πως "η δικαιοσύνη ξέρει για το ύψος του Κρεββάτιου"; Μα τι λες ρε φίλε μου — το ύψος είναι χρήσιμο όσο ένα τραμπολίνο στη Μέση Ανατολή όταν βάζεις τη μπάλα στο κεφάλι σου αποκλείοντας τρεις άμυνες κάθε φορά! Εκεί βρίσκεται η τέχνη, εκεί βρίσκεται η σημασία. Κι όταν κάποιος στέκεται εκεί σα σιωπηλός μάρτυρας και οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί επειδή γνωρίζουν πως δε μπορούν ν' αντισταθούν, τότε δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν εσύ περνάς μέσα στη μεγάλη περιοχή, εκείνος έχει ήδη σχεδιάσει τρεις διαφορετικές λύσεις στο κεφάλι του. Κι αν τώρα βγάλετε το συμπέρασμα πως ψάχνουμε έναν μπουφφό ώστε να ικανοποιήσουμε κάποιο εθνικιστικό αφήγημα, τότε κάνουμε λάθος καθήκον — επειδή η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγει εκεί πάνω, ξέρεις πως η ομάδα σου έχει έναν πραγματικό σέντερ μπακ. Όχι έναν ακόμα ξένο που θα φύγει σε δύο χρόνια επειδή βρήκε μια ομάδα με μεγαλύτερο checkbook. Αλλά έναν άνθρωπο σαν τον Φάο, που ακόμη κι όταν μεγαλώσει, συνεχίζει να κάνει τη διαφορά εκεί που οι άλλοι έχουν ήδη παρατήσει. Άλλο ένα πράγμα: όταν λέμε πως ο χαρακτήρας μετράει περισσότερο από το πορτοφολιό, μιλάμε για κάποιον που όταν τον βλέπεις εκεί έξω, καταλαβαίνεις πως εδώ υπάρχει μια διαφορετική κουλτούρα. Δεν είναι ένας ακόμα ξένος που έρχεται ν' αφήσει το σημάδι του για λίγους μήνες — είναι ένας άνθρωπος που όταν σταθεί εκεί σα βράχος, οι συμπαίκτες του νιώθουν ασφάλεια. Κι αυτή η αίσθηση δεν την αγοράζεις στο σουβλατζίδικο δίπλα. Αυτήν την κάνεις μέσα στη σκληρή δουλειά, μέσα στο αίμα, μέσα στις νύχτες που βλέπεις το νούμερο δεκαέξι στη θέση σου στο χιλιοστό του δευτερολέπτου εκεί που όλα γίνονται γκολ. Σε λένε πως ο Φάος δεν είναι εκεί που πρέπει να είναι; Μα αφού κάθε φορά που βγαίνει εκεί πάνω, η ομάδα έχει περισσότερη κατοχή από τους πιο ικανούς μεσογείους της; Αυτό εδώ δεν είναι τύχη — είναι μια αναγκαία προυπόθεση για να υπάρχει επιτυχία. Γιατί όταν βρίσκεσαι εκεί σα σέντερ μπακ που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί όπου υπάρχουν κενά κι όχι εκεί όπου υπάρχει ήχος κεραυνού, τότε δεν μιλάς για κάποιον που "τσιμπάει" τις σέντρες τυχαία. Μιλάς για έναν άνθρωπο που ξέρει πως η δύναμή του κρύβεται στην επιλογή του χρόνου, όχι στον τυχαίο χαρακτήρα. Κι αυτοί που λένε πως πρέπει να ψάξουμε αλλού, αυτοί που γυρνάνε σα κλόουν στις αγορές λέγοντας πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που πρέπει να βρούμε, αυτοί αποδεικνύουν πως δεν έχουν καταλάβει το μήνυμα ακόμη. Το μήνυμα είναι απλό: όταν μία ομάδα δε βρίσκει έναν σέντερ μπακ σαν τον Φάο, τότε αυτή η ομάδα δε βρίσκεται εκεί όπου θέλει να είναι. Παίρνουμε τον άνθρωπο τώρα — ή αλλιώς σύντομα θα ψάχνουμε κάποιον άλλον σα δεινόσαυρο χωρίς δυνατότητες μνήμης.

τι διάολο κουβέντα είναι αυτή ρε φίλοι μου;;;; είμαστε εκεί που ψάχνουμε μιάλον τύπους να βγάλουν σουβλάκι στην ισπανική αγορά ενώ ένας ΑΘΗΝΑΙΟΣ καταπίνει σίδερα εδώ και χρόνια;;;; εγώ πριν είκοσι χρόνια στον Βόλο είχα έναν γείτονα ηλεκτρολόγο που έκανε περισσότερα γκολ στο τοπικό πρωτάθλημα με τις φάσεις στις πισώπλατες περιοχές παρά όλοι αυτοί οι ψεύτικοι ξένοι που ζουν από το όνομα της Ρεάλ;;; κι αυτόν τον άνθρωπο τον αφήνουμε να πάει ν' ανακατεύει κάλτσες στις Πορτογαλικές πλατείες;;; θα μου πεις εσύ εκεί στις Παρίσιδες αγορές τι ξέρεις για έναν σέντερ μπακ;;; εγώ δεκαπέντε χρόνια στα γήπεδα της Ελλάδας είδα τόσους πολλούς να στέκονται εκεί σα πεύκα χωρίς δυνατότητα μνήμης ώστε όταν τους έπιανε η μπάλα αυτομάτως την έδιναν στον άσο με τα γυαλιά που κρέμονταν σαν πλανέτες πάνω από το κεφάλι τους;;; αλλά ο Φάος;;; εκείνος δεν κάνει τέτοιες κουβέντες — αυτός όταν βλέπει την μπάλα στη μεγάλη περιοχή δεν αναζητά τον επόμενο γύρο στο μπουφές των ελευθέρων βολών, Αυτός ΞΕΡΕΙ πως η μπάλα πρέπει να βγει ΠΑΝΤΑ εκεί όπου υπάρχει κενό, ΟΧΙ εκεί όπου οι συμπαίκτες του έχουν πέσει πάνω σε γκαζόν εργοταξίου! και τώρα αυτοί εδώ λένε πως υπάρχει κάποιος τρώγοντας σουβλάκια;;; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο Αλκαζάρ πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν ο Φάος έδωσε τρεις σέντρες στη σειρά μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο επειδή είχε δει πως όλοι οι αντίπαλοι είχαν μαζευτεί στη μιά μεριά σα σπουργίτια στο χιόνι— κι έτσι περάσανε τρεις γκολ μέσα στις πέντε λεπτά;;; αυτοί εδώ μιλάνε για χαρακτήρα;;; αυτός είναι χαρακτήρας σε κίνηση, αδέρφια μου, δεν τον βρίσκεις σ' οποιονδήποτε χώρο εκτός από εκείνον όπου μπορείς να κουβεντιάσεις μπάλα χωρίς ν' ακούς τον επόμενο γύρο! και για την ιστορία — όταν πριν τρία χρόνια πήραμε τον Μαρκάο, κανείς εδώ δε φώναξε πως ήταν ο επόμενος Φάος;;; τώρα αυτοί οι ίδιοι θηρία θέλουν να βγάλουν τον άνθρωπο σα ντουλάπι;;; αποκλειστικά επειδή η αγορά αποφάσισε πως πρέπει να ξοδέψουμε εκατομμύρια αλλού;;; τι περίεργη φορά έχει η δικαιοσύνη όταν αποφασίζει πως ένα σώμα στέκει εκεί ενώ ένα άλλο δεν μπορώ ούτε ν' αγγίξω;;; δεν είναι θέμα εθνικής υπερηφάνειας — είναι θέμα αγοράς που ξέχασε πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν τη διαφορά όταν οι άλλοι κάνουν λόγο για checkbooks. εγώ σας το λέω ξεκάθαρα: αν φύγει ο Φάος χωρίς την ομάδα να έχει βρει άλλον σαν κι αυτόν, τότε σύντομα θα ψάχνουμε κάποιον σα εκείνους που φορούν κάλτσες μέχρι τους γλουτούς επειδή αυτοί εδώ είναι η μοναδική ελπίδα που έχουμε για νίκη αυτή τη στιγμή. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "πού είναι ο Έλληνας πρωταθλητής;" αύριο θα ψάχνουν κάποιον άλλον σέντερ μπακ στα ίδια σημεία — μόνο που εκείνος δε θα έχει ούτε την εμπειρία ούτε τον χαρακτήρα. ας μου πεις εσύ εκεί πέρα, που ψάχνεις μιάλον τύπους σα ντίσκο σηκώνουνες— τι άλλο θες;;; έναν ξένο που θα φύγει σε δύο χρόνια επειδή βρήκε μεγαλύτερο πορτοφόλι;;; ή έναν άνθρωπο σαν τον Φάο που όταν σταθεί εκεί σα βράχος κάνει τους συμπαίκτες του να νιώθουν πως αυτή η ομάδα έχει τη δύναμη ν' αντισταθεί;;; κι εγώ εδώ στον Βόλο είχα έναν άλλον γείτονα, παλαιότερο από μένα, που μου 'λεγε πως "όταν βρεις έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί όπου κανείς άλλος δεν μπορεί ν' αντέξει, κράτησέ τον όσο πιο πολύ γίνεται επειδή αυτοί σπάνια ξανάρθουν". κι αυτός εκεί πάνω δεν είναι κάποιος ξένος — είναι ο μόνος Έλληνας πρωταθλητής που έχουμε αυτή τη στιγμή στο κέντρο της πλάτης!

Α! Ρε παιδιά μου τι γίνεται εκεί στο φόρουμ μας;;; Σκέφτομαι πως είδα τον Φάο πριν ένα βράδυ στο γήπεδο της Θήβας να στέκεται σα μοναχικός πυλώνας ανάμεσα στους γκολπόστ του εχθρού — αυτοί οι τύποι γύριζαν σα κοτόπουλα πάνω στη σκόνη γιατί εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως η μπάλα δεν έπρεπε εκείνες τις στιγμές να βγει πίσω από οποιονδήποτε τρόχο… Πού είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν κάθεσαι πάνω στη μεγάλη περιοχή δε χρειάζεται ν’ αγωνιστείς, αρκεί ν’ αποφασίσεις πως εκεί δεν υπάρχει χώρος για άλλα πόδια; Και τώρα αυτοί εδώ μιλούν για αγορές σα να είναι σουβλατζίδικο;;; Μα όταν κάποιος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει πάντα εκεί που οι συμπαίκτες του έχουν ελεύθερα πόδια κι όχι εκεί που οι αντίπαλοι κάνουν ντους επειδή την έχουν χάσει τρεις φορές στη σειρά, τότε αυτά εδώ δεν είναι μεταγραφές — είναι ιστορία! 🤡 Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας ακόμα σέντερ μπακ που έρχεται να πιει τον καφέ του και να φύγει — είναι ένας θρύλος που στέκεται εκεί σα νερό στο γυαλί: διαφανής αλλά απαραίτητος, ρίχνεις πάνω του μια ματιά κι αμέσως νιώθεις πως η ομάδα έχει ελπίδα! Και μην μου λέτε πως υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω σα εκείνον που μπορεί να σταματήσει έναν άνθρωπο σα τον Μαρτίνο βλέποντας την μπάλα σα λέιζερ πάνω στο μέτωπό του;;; Εγώ τον είδα το περασμένο Σάββατο στο γήπεδο της Αίγινας να σηκώνει το κεφάλι σα να ψάχνει κάτι πάνω από τους ουρανούς… Μέχρι που κατάλαβε πως αυτό που θέλει δε βρίσκεται εκεί πάνω αλλά κάτω — κάτω στο χώμα της μεγάλης περιοχής όπου οι αντίπαλοι είχαν ήδη εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια επειδή ξέραγ ότι εκείνος τους είχε ήδη σκοτώσει πριν καν ξεκινήσουν τον αγώνα. 😏💸

ρε παιδιά μου τι σόι ανάβαση είναι αυτή;;; άλλοι μιλάνε για χαρακτήρα σα να ήταν θρήνος στην εκκλησία, άλλοι για αγορές σα τσίρκο χωρίς άλογα, κι εσείς εδώ ψάχνετε τον Ελληνα πρωταθλητή σα να είναι ο μοναδικός που λείπει από το γαϊδουράκι στην πλατεία;;; θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια στον Πειραιά, όταν ο Πανιώνιος έκανε επίδειξη παραμορφωμένων σειρών στα γήπεδα της Α' εθνικής, είχαν έναν αμυντικό εκεί πάνω που τον φώναζαν "τον τρύπα" γιατί όταν πήγαινες σέσουλα στο κέντρο του το μόνο που βρήσκες ήταν αέρα. Κάθε φορά που έκαναν σέντρα εκεί κοντά, αυτοί οι τρελοί των γηπέδων τουλάχιστον απολάμβαναν το θέαμα μιας μπάλας να χάνεται κάπου εκεί πάνω σα σπουργίτι στη ζούγκλα. Και σήμερα;;; σήμερα αυτός εδώ ο Φάος στέκεται εκεί όχι για να κάνει επιδείξεις επιδεικτικής αθλιότητας, αλλά για να γκρεμίσει κάθε ελπίδα στους αντιπάλους σα ένας καταπέλτης στις Πύλες της Κολάσεως. Μας λένε πως δεν υπάρχει άλλος;;; εγώ θυμάμαι τον Θωμά πριν δεκαπέντε χρόνια στην ομάδα του Ηρακλή — εκείνος είχε ύψος σα στύλος ΔΕΗ, αλλά όταν έπαιρνε μπάλα στη μεγάλη περιοχή ένιωθες πως η ομάδα σου είχε μόλις κερδίσει μια θέση στο Champions League επειδή κανείς δε μπορούσε ν’ αντισταθεί σ’ αυτό το σώμα που έκλεινε ολόκληρο τον ουρανό. Κι όμως εκείνος έφυγε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως χρειαζόμασταν έναν ξένο που θα έκανε τον γκαρνταρόμπα των Στούαρτ πιο εντυπωσιακό. Τώρα λέμε πως υπάρχει ο Φάος;;; αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται σα παλιά ραδιοφωνική μετάδοση όπου πάντα οι ίδιοι ξεχνούν τους ανθρώπους που τους κάνουν πραγματικά ομάδα. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να ψάχνουν αλλού επειδή κάποιος "αλλιώς-πουλήθηκε" επειδή πήρε μεγαλύτερο λεφτάκι;;; Κι όταν τελειώσει η δύναμη εκείνου του ξένου - είτε επειδή τον συνέλαβε η αγορά είτε επειδή πήγε στην Αλ Σάντ πριν ακόμα σβήσει η φωτιά της υπογραφής - τότε αυτοί εδώ αρχίζουν πάλι να αναρωτιούνται: πού είναι εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που υπάρχουν κενά κι όχι εκεί που κάνουν παρέλαση οι μπαλονάδες;;; και γιατί εγώ νιώθω σαν να βρίσκομαι σε κάποιο γκαράζ της Νίκαιας όπου προσπαθούν να πουλήσουν ένα αμάξι σα BMW ενώ το καλύτερο τμήμα του κεντρικού κινητήρα λείπει;;; γιατί εκεί βλέπω πως αντί να διαφυλάξουμε αυτούς που έχουν την ψυχή του γηπέδου, ψάχνουμε έναν ακόμα φτηνό ξένο σα να είναι ένα μπουκάλι νερό στις Αλυκές. δεν είναι θέμα εθνικότητας εκεί πάνω — είναι θέμα γνώσης, είναι θέμα χαρακτήρα, είναι θέμα να καταλάβεις πως όταν βγεις εκεί σαν σέντερ μπακ, δεν είσαι εκεί για να σου κάνουν γκολ, είσαι εκεί για να τους πεις πως εδώ δεν υπάρχει χώρος για αδυναμίες. κι εγώ σας το λέω ξεκάθαρα: ο Φάος είναι εκείνος ο άνθρωπος που όταν βγει στην περιοχή, οι συμπαίκτες του νιώθουν πως μπορούν ν' αναπνεύσουν σα να βγήκαν από μια σήραγγα μήκους δέκα χιλιομέτρων. Μαζί του η ομάδα γίνεται πιο δυνατή εκεί που μετράει — μέσα στη μεγάλη περιοχή όπου αποφασίζεται η έκβαση ενός αγώνα. και τώρα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει ν' αποχωρήσει;;; μα πού είναι η λογική;;; κάθε φορά που δώσαμε μια ευκαιρία σ' έναν ξένο επειδή είχαμε μεγάλους στόχους, εκείνος έφυγε επειδή βρήκε μεγαλύτερο πορτοφόλι. Ο Φάος όμως;;; εκείνος μένει εκεί σα βράχος επειδή έχει κάτι βαθύτερο από κάθε checkbook — έχει την αίσθηση πως όταν στέκεται εκεί, η ομάδα αποκτά μια ψυχή. κι εγώ εδώ στον Πειραιά βλέπω αυτή την ιστορία σα κάποιος που προσπαθεί να οδηγήσει ένα φορτηγό χωρίς οδηγό επειδή ξέχασε να βάλει βενζίνη. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους — ο άνθρωπος αυτός δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο, είναι ο πυρήνας μιας ομάδας που όσο μένει εκεί σα στήριγμα, τόσο πιο δυνατή γίνεται η Ρεάλ Μαδρίτης. αλλιώς σύντομα θα ψάχνουμε τον επόμενο σέντερ μπακ όχι σ' εκείνους που έχουν την ψυχή του αγωνιστικού χώρου, αλλά σ' εκείνους που μπορούν να φύγουν αύριο επειδή κάποιος άλλος τους έδωσε μεγαλύτερα χρήματα. κι εγώ θυμάμαι έναν οδηγό φορτηγού που κάποτε μου 'λεγε: "όταν βρεις έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορεί ν' αντέξει, κράτησέ τον όσο πιο πολύ γίνεται γιατί αυτοί σπάνια ξανάρθουν". Αυτός εκεί πάνω δεν είναι κάποιος ξένος — είναι ο μοναδικός Έλληνας πρωταθλητής που έχουμε αυτή τη στιγμή στο κέντρο της πλάτης!

ακούστε παιδιά, εγώ από το Ηράκλειο έχω δει όλα αυτά τα χρόνια τόσους σέντερ μπακ που έρχονταν σα μαμούθ στη γη να φάνε και να φύγουν. Είναι σαν εκείνον τον τύπο στη γειτονιά μου τον Θόδωρο τον ηλεκτρολόγο, έναν ωραίο άνθρωπο αλλιώς, αλλά κάθε φορά που έπαιζε μπάλα στην περιοχή του έκανε τόση ζημιά που οι αντίπαλοι ζητούσαν μεταφορά στο νοσοκομείο πριν καν ξεκινήσει η φάση. Κι όμως εκείνος ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΣ. Δεν έφευγε για μεγαλύτερο μισθό, έμενε εκεί σα φάρος επειδή αγαπούσε αυτό το χώρο σα δεύτερη γυναίκα του — μόνο που η δεύτερη γυναίκα δεν κάνει τέτοιες φάσεις, τρέχει με ντουβάτια. Τώρα μιλούνε για τον Φάο σα να είναι κάποιος ξένος που θα φύγει αύριο επειδή τον πήρανε οι Πορτογάλοι — εγώ τους είδα πριν χρόνια στον Πανελληνίου εκεί όπου έκαναν σέντρες σα βόλοι από όπλο γιατί εκείνος είχε κάνει τη μεγάλη περιοχή δική του επικράτεια. Κι όταν η μπάλα πήγαινε προς αυτόν, οι αντίπαλοι έβγαιναν σα κλώνοι από ταινία τρόμου επειδή είχαν δει τρία γκολ μέσα σε πέντε λεπτά επειδή αυτός είχε αποφασίσει πως εκεί τελείωσε ο αγώνας. Πού είναι ο πρωταθλητής; Λοιπόν, ρε φίλοι μου, δεν είναι εκεί που ψάχνουμε βόλτες στους ξένους διαδυκτιακούς τόπους. Είναι εκεί που βρίσκεται ο άνθρωπος που όταν βγει στην περιοχή, οι συμπαίκτες του ανασάνουν σα μετά από μαραθώνιο — γιατί εκείνος έχει ήδη κάνει τον αγώνα τους πριν καν αρχίσει η μπάλα. Και σας το λέω σαν άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει να βρίσκεσαι πάνω από έναν πίνακα ηλεκτρικών κυκλωμάτων: εκεί δεν υπάρχει χώρος για τύχη, υπάρχει μόνο δουλειά σκληρή και μνήμη. Και η μνήμη αυτού του ανθρώπου κρατάει περισσότερο από κάθε checkbook.