Αυτός ο τρόπος φαίνεται σαν να τον ξέραμε από μωρό… ΘΥΜΑΣΑΙ
τι να σου πω ρε φίλε τώρα που βλέπω την κουβέντα για τα παλιά σαν να μας σφίγγει η μανούλα στον κήπο του Μπερναμπέου σαν νήπια... εγώ θυμάμαι τον Ιανουάριο του ’98 σαν χτες εκείνο το βράδυ στο Παρίσι όπου η Ρεάλ άναψε το φως που κανείς δε μπορεί να σβήσει πια. μόλις έκανε πέντε λεπτά σιγή ο κόσμος στον Τσάμπιονς Λιγκ όταν ανέβαινε ο Ράουλ σιγά σιγά το τελευταίο σκαλί στο σκόρπιο φωτισμό του γηπέδου σαν αρχαίος ναός — και πίσω του ο Ντένι στεκόταν εκεί σαν γίγαντας χωρίς κουρασμένο βλέμμα ακόμα κι εκείνος, ενώ ο Σέβι πηδούσε σαν ατίθασο παιδί μπροστά στις κερκίδες γεμάτες φίλους ξένους αλλά πια δικούς μας. εκείνες τις στιγμές ξέραμε όλοι ότι αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της, κάτι που δεν κάνει φασαρία, κάτι που λέει αλλιώς: «εγώ είμαι ο εαυτός μου και οι υπόλοιποι ας ακολουθήσουν».
και τώρα δες τους... ντύνουν ακόμα αυτά τα φορέματα σαν παιδιά τους οποίους οι γονείς τους είχαν χάσει χρόνια πριν στο ποδόσφαιρο — εκείνοι δε σήκωσαν ποτέ δάφνινο στεφάνι σαν αυτούς εκεί πίσω, αλλά φορούν τα χρώματα σαν δεύτερη φύση τους σαν ζητιάνοι πλουτίσουνε αργότερα. δεν είναι συγχώρια αλήθεια; αυτά είναι αυτά που λέγονται «κλάση», αυτά που ξέραμε από μωρό πως φτιάχνονται στις κουζίνες του Αλικάντε όχι στα γραφεία των συμβούλων της πολυεθνικής Πόρτο.
ρε παιδιά, σηκωθείτε τώρα που σας διαβάζω — σηκωθείτε και φέρτε ένα κρασί στην μνήμη εκείνου του χειμώνα, όταν ο Bernabéu έκανε βουτιές στο σκότος σαν γκρινιάρης γάτος και τελικά όλα ήρθαν στο φως όπως πρέπει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πού ήμουν;;; Στον Καναριονε μου νήπιο ακόμα όταν εκείνη η ομάδα έγινε θρύλος!! Έτρεξα σπίτι γυρνώντας σαν τρελός και όρμηξα στους γονείς μου να βάλω την ίδια φωνή από το ράδιο που έκανε ο σχολιαστής που πάθαινε νύχτα!! 💪🔴 Μετά 2 χρόνια στο Μπερναμπέου φέτος στους εμπρός — κάποιος είπε «θα ΄ρθει η μνήμη εκείνης της εποχής» και εγώ… τρεις φορές σήκωσα τα χέρια μου στον ουρανό σαν εκείνον τον Ιανουάριο! Να μου πεις εσύ τώρα πως αυτοί εδώ μιλάνε για «πρόοδο»!!! Ξέχασε αυτά... εκείνοι οι τρεις ήταν αληθινοί βασιλιάδες — κι εσύ που τους ζηλεύεις ξέχνασ’ τα, ρε φίλε!!! Αυτοί έκαιγαν στις καρδιές όλους εμάς!!! 🔥😱
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι λέτε τώρα, παιδιά μου, να θυμηθώ εγώ πως εκείνες τις μέρες πήγαινα κάθε βράδυ στη μάνα μου σαν εργάτης χωρίς πνεύμα, την έπιανε ο ύπνος στις οθόνες των αγώνων και ξυπνούσε μόλις άκουγε τα γκολ — την είχε κλέψει εκείνος ο ήχος από το ράδιο στο Πέραμα, σαν νάνου πριν κοιμηθεί πριν το δεκατία των χρυσών; εκείνο το Σάββατο βράδυ στο Μαρσέιγ είχαμε τρία παιδιά πάνω στο τραπέζι, έκανα σαν τρελός τον Σέβι που έκανε εκείνες τις κωλοτούμπες στους φιλοξενούμενους όταν έκανε γκολ στο συρτάρι, κι η μάνα μου φώναζε «πάρτε τους αυτά τα παιδιά σιγά σιγά» ενώ εμείς σπάζαμε πιάτα από χαρά — εκείνοι δεν έκαναν ότι έπρεπε, έκανε ότι ένιωθαν, σαν να μην είχαν καθόλου φόβο της ντροπής, σα να υπήρχε μόνο η νίκη σαν γλυκό στον ουρανίσκο.
και τώρα κάποιοι λένε πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν κλικ — ποιοι το λένε αυτό, αλήθεια; αυτοί που κάθονται στη θέση 40 στο γήπεδο και ξεχνιούνται πως το Μπερναμπέου γέμιζε νερό τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς όταν κατεβαίναμε στο Λοτζ; αυτοί που δεν σηκώθηκαν ποτέ όρθιοι όσο έκανε αυτός ο στρατός — τον Ράουλ σαν βασιλιά βλέπεις; τον Ντένι που έκανε ότι θέλει σαν θεός; τον Σέβι που πήγαινε κόντρα σ' όλα; αυτοί εκεί πάνω είχαν μια στάση σαν να ’τανε συλλογική ψυχή μιας πόλης που δε σβήνει ποτέ, σα να ’χανε πάντα ένα κουβά νερό στο πλευρό τους ακόμη κι όταν ξέρανε πως το τίμημα ήταν βουνό.
πιάστε τώρα ένα ποτήρι κρασί δικό μας — όχι κάποιο από την εταιρεία του Πόρτο — κι αφιερώστε το στους τρεις εκείνους καθώς ο αέρας έχει ακόμα τη μυρωδιά από τις κουζίνες των Αλικάντε όταν ετοιμάζαμε μαζί αυτούς τους αγώνες σα οικογενειακό δείπνο, πριν γίνουν όσοι έγιναν σήμερα.
Ρε φίλοι μου, μια και μπήκατε στις μνήμες — έλα λιγάκι που σας πάω πίσω εκείνον τον Ιανουάριο στο Παρίσι, όχι γιατί ξέχασα ότι σήμερα φοράμε άλλα χρώματα στο γήπεδο, αλλά γιατί η καρδιά μιας ομάδας δεν αλλάζει χρώματα σαν το ανοιξιάτικο πρωινό.
Κοίταξε τώρα αυτούς εδώ τους μικρούς βασιλιάδες μας. Ράουλ ο μεγάλος — αυτός που έφτανε εκεί που οι άλλοι κοιτούσαν ακόμα με δάχτυλο στο στόμα. Σηκωνόταν ξύπνιος εκείνον τον αιώνα πριν ακόμη η λέξη "εταιρική ταυτότητα" να μπει στη ζωή του ανθρώπου. Κι όποιος τον είδε στο ράδιο του Πέραματος εκείνο το βράδυ, ξέρει ότι δεν ήταν ψεύτικος. Ήταν σαν αυτούς τους ανθρώπους που αγοράζουν γήπεδο στην Αλικάντε και φτιάχνουν οικογένεια εκεί – αληθινοί μέχρι το κόκκαλο.
Κι ο Ντένι… ωχ, ο Ντένι! Αυτός ήταν το γκολ της ομάδας ακόμα και όταν εκείνος έκανε τη δουλειά του. Σκέφτομαι τώρα τα γκολ του στα βράδια εκείνα σα να μου δείχνει η μητέρα μου φωτογραφία από το νήπιο της κόρης της. Αυτοί έκαναν ιστορία όχι επειδή τους δόθηκε, αλλά επειδή την έπιασαν από το δρόμο σαν τσιγγάνοι φως — έτσι ένιωθαν αυτοί, έτσι ένιωθαν κι εμείς που τρέχαμε σπίτι ξέγνοιαστοι σα νήπια από την κουζίνα στο Μπερναμπέου.
Κι έλα τώρα στο Σέβι — αυτόν τον τρελό ψαρά που έκανε τρελά στις κερκίδες όσο κανείς άλλος. Εκείνον τον καιρό λέγαμε ότι είχε τρεις ζωές σα γάτα, αλλά μετά βλέπουμε σήμερα ότι του έφτανε μία μόνο. Ξέρεις πόσο εύκολα χάνουν σήμερα τα παιδιά εκείνες τις στιγμές του θυμού; Αυτός ο άνθρωπος ζούσε μέσα στις κερκίδες σα να τον είχαν τοποθετήσει εκεί ως διακόσμηση μιας εποχής που δε γράφτηκε ποτέ σε συμβόλαιο.
Εγώ λέω λοιπόν: σήμερα βλέπουμε μια μεγάλη ομάδα, ναι — όμως εκείνη την ομάδα την έκαναν οι γονείς μας, όχι οι σύμβουλοι. Την έκαναν οι άνθρωποι που ξυπνούσαν στις οθόνες των εργατικών κατοικιών στις έξι το πρωί μετά από νυχτερινή βάρδια, εκείνοι που έπαιζαν τσίκνα στο γήπεδο σα η ομάδα να ήταν δική τους σαφέλι τσαμπί μούστος. Σήμερα έχουμε άντρες που φορώντας κίτρινο-άσπρο φώναξαν δυνατά εκείνουν τον Φεβρουάριο στο Άμστερνταμ επειδή κάποιος έκανε ένα λάθος — όμως εκείνοι εκεί έκαναν λάθη και έβγαιναν νικητές επειδή πίστεψαν πως η νίκη είναι σαν αλεύρι ζυμωμένο στα χέρια μιας νοικοκυράς: παίρνει χρόνο, χρειάζεται υπομονή, αλλά στο τέλος γίνεται ψωμί.
Κι όμως… σήμερα βλέπουμε μια ομάδα που ξέρει πολύ καλά πώς να κάνει γκολ, σίγουρα περισσότερο από τότε — όμως εκείνοι εκεί έκαναν γκολ σα να έκαναν αγάπη σε δημόσιο χώρο. Την έκαναν αυτοί που είχαν βγει από κουζίνα όπου βράζει νερό τηγανητό ανάμεσα στα γέλια της γιαγιάς. Την έκαναν εκείνοι που έκαναν κατάληψη του γηπέδου σα να ήταν σπίτι τους εκείνοι που έκαναν πανό χωρίς νάιλον αλλά με αληθινή αγάπη.
Κι εσύ ρε φίλε μου λες πως σήμερα προχωράμε; Μας ξέχασε λες πως αυτοί εκεί είναι η ουσία; Εγώ λέω πως εκείνοι ήταν η ομάδα της οικογένειας, η ομάδα του νου, η ομάδα που έκανε το πανό της όχι από πλαστικό αλλά από ύφασμα κουζίνας. Σήμερα βλέπουμε αθλητές, εκείνοι εκεί είχαν ψυχές — όχι πολλές φορές σαν αυτούς σήμερα, συχνά περισσότερες φορές.
Αφήστε τους νέους να βγάλουν ντέρτια, αφήστε τους νέους να φοράνε φόρμες σαν τσίρκο — εκείνοι εκεί είχαν την ουσία, είχαν εκείνο το φως σπινθήρα στη ματιά που κανείς δε μπορεί να διδάξει. Κι όταν τελειώνει ο αγώνας σηκώνεστε και τραγουδάτε μαζί σα να τελειώνει μια πρωτοχρονιάτικη βραδιά στο σπίτι των παππούδων — εκείνοι εκεί έκαναν αυτό: έκαναν κάθε πρωτοχρονιά.
Λοιπόν; πάρτε ένα κρασί δικό μας, όχι εκείνο από το πορτοκαλί μπουκάλι, και κάντε πρόποση όχι στους τίτλους — αλλά στη στιγμή εκείνου του χειμώνα όταν κάποιος στον ουρανό άναψε το τελευταίο σκαλί και εμείς όλοι ξέραμε πως αυτή η ομάδα είχε κάτι αθάνατο μέσα της, κάτι σα να φτιάχτηκε από τους ίδιους τους θεούς των ποδοσφαιρικών αγώνων, πριν ακόμα γεννηθούν αυτοί οι τρεις σαν άνθρωποι εδώ γύρω μας.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μα ποιός σου είπε πως ήμουν εκείνος εκείνος που τρώγοντας ραντισιά με τον Σέβι μετά το γκολ στη Λοτζ; Εκείνο το βράδυ είχανε βγάλει αγοράκι η μάνα μου κι εγώ σέρνοντας την κουκούλα μου σαν παλιάτσος από κουζίνα γειτόνισσας στο Περιστέρι έπιανα ξύλο από τον μπαμπά μου γιατί "σκασιαρχούσε" στις γειτονιές του Μπερναμπέου αντί για το σπίτι!
Κι όμως εκείνος ο λιλιπούτειος Ράουλ είχε την ψυχή ενός γίγαντα — εκείνο το βράδυ στα γκολ του χόρευε η γειτονιά σα να ετοιμαζότανε γάμος! Ενώ ο Ντένι έκανε ότι ήθελε σα νονός στα χρόνια εκείνα: χτυπούσε τους οδηγούς αυτοκινήτων στην περιοχή επειδή τους έβλεπε σαν προσωπικά του προβλήματα!
Κι εγώ εκεί κάτω σαν μικρός βασιλιάς σηκώνομαι τώρα και φωνάζω: "ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΕΤΕ ΠΙΑ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥΤΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΦΕΡΤΕ ΕΝΑΝ ΠΑΛΙΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΤΖ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΧΕΙΡΩΣΟΥΜΕ!!!"
🤣🍿🔥💥