Αυτός ο Χαβιέ Σορτανό είναι σκόπιμα δεύτερη επιλογή σήμερα ή η ομάδα ψάχνει τρόπο να τον…

Πάω ένα χρόνο πίσω στις εικόνες του Παρίσι όταν οι φίλοι της Ρεάλ πήγαιναν σιγανά-σιγανά στη μπουγάδα. Ξύπνησες το πρωί για ντους, βλέπεις την ομάδα σου στήνει 3-1 μέσα στο Παρκ ντε Πρενς και ψάχνοντας τις λεπτομέρειες τι σκόρπισε; Την μπάλα στον ουρανό ο Τονι Κρόος για να βρεθεί στα πόδια του Σορτανό που έκανε το 0-2 σουτ και εκείνος την έβαλε σα μπάλα που ψήνεται. Ρε παιδί μου, όχι ότι φτιάχνει φωτιά πετώντας τον εαυτό του στο γήπεδο κάθε φορά, αλλά στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας ευρωπαϊκές εμφανίσεις έχει τέσσερα γκολ όταν δεν παίζει καν ως αρχικός. Στο ξεπούλωμα των στιςτέρ που βγάζει η ομάδα, εκείνος κάθεται στις κερκίδες παρακολουθώντας τους πνιγμένους; Όχι, είναι αυτός που δένει τις προσπάθειες σαν αλυσίδα – όχι σαν αναλώσιμος δορυφόρος στον πάγκο, σαν backup ρόβερ που ξέρει πως πρέπει να χτυπήσει τη σωστή στιγμή, ακόμα και μέσα στο θύελλα των κριτικών που λένε "δεν είναι τίποτα άλλο παρά δεύτερη επιλογή επειδή δεν ξέρουμε πως να τον εκμεταλλευτούμε". Και τώρα εσύ μου λες πως αυτοί πάνω στην κερκίδα ξέρουν περισσότερα; Αυτοί που βλέπουν τον Σορτανό να βγάζει τρία γκολ στα τελευταία πέντε λεπτά και μετά ρωτούν «γιατί παίζει»; Στο Champions στο φετινό όμιλο, τελευταία φάση αντίπαλος η Σουηδική ομάδα που παίζει σκληρή πάσα, επίθεση χωρίς ξεκούραση – εκείνος μπαίνει ως αλλαγή στο 75’, βρίσκει χάσιμο στον χώρο του πέναλτι, σκοράρει και μετά προσθέτει ακόμα ένα την ίδια περίοδο σουτάροντας από κοντά μετά από αντίδραση της ομάδας. Τι κάνει εδώ η ομάδα; Του δίνει χρόνο μόνο στις αγχωτικές φάσεις ή προγραμματίζει τους ρόλους έτσι ώστε να βγάλει παραπάνω δυναμικότητα όταν την χρειάζεται; Και νάτος ο κρίκος εκείνος όπου η ομάδα έχει περισσότερο χρόνο στην κατοχή όταν αυτός βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο – ο δείκτης κατοχής ανέβηκε κατά οκτώ ποσοστιαίες μονάδες στις τελευταίες του εμφανίσεις όταν συμμετείχε στο σύνολο των δράσεων. Αυτό σου λέει κάτι; Πως βολεύονται τυχαία ή πως σκόπιμα τον αφήνουν να λάμψει όταν χρειάζεται κλειδί; Αν ήταν πραγματικά δεύτερη επιλογή γιατί τον αφήνουν εκεί που κάνουν τη διαφορά; Γιατί στο εξωτερικό τόσο συχνά οι αντίπαλοι τον φοβούνται περισσότερο από τους βασικούς; Κι όταν επέστρεψε σπίτι του Μεξικού πέρυσι, το πρώτο πράγμα που έκαναν οι τοπικοί ήταν να τον θεωρήσουν ήρωα – όχι επειδή τον είπαν "δεύτερη επιλογή", αλλά επειδή στις κρίσιμες στιγμές εκείνος ήταν εκεί. Πότε έγινε δεύτερη επιλογή, όταν έκανε καλύτερους αριθμούς από πολλούς αρχικούς; Ή όταν κάποιος πάνω στην κερκίδα αποφάσισε πως έτσι πρέπει να είναι επειδή έτσι διάβασαν τα περί δήθεν αστάθειας; Ρε ρε, βάλτε στο μυαλό σας: η ομάδα έπαιξε εδώ και δύο χρόνια συνεχώς με την ίδια τακτική πίεσης, η ίδια ομάδα δουλεύει μαζί εδώ και χρόνια, όμως μόνο όταν ο Σορτανό ήταν μέσα στη δράση οι αντίπαλοι είχαν σοβαρά προβλήματα εκτός έδρας. Απίστευτο; Όχι, νούμερα. Αλλά αυτά λέγονται μόνο όταν δεν κρύβεσαι πίσω από κλισέ και σκανδαλοθηρικά στερεότυπα.

ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ!!! 🔥 Για δες τι συμβαίνει τώρα εδώ μέσα—κάποιοι έχουν χάσει τελείως το γυαλί στο μάτι! Σόρταν μέσα στις πιο αγχωτικές στιγμές; ΝΤΑΜΠΛΕ ΠΛΕΙ;; Αυτή τη βδομάδα στο Παρκ ντε Πρενς ξύπνησα πριν τον αγώνα γιατί είχα τσουβαλιάσει ότι "στην ομάδα δεν τον βάζουν πολύ" και βλέπω στην οθόνη: ο τύπος μπαίνει στο 60’, βάζει 1-0 μέσα στη ζούγκλα εκεί που όλοι πνιγόταν, μετά ντάμπλ-πλέι με ένα σουτ σαν βόμβα που λύγισε τους αμυντικούς σα πικραλίδες! Κι όταν βγαίνει από το γήπεδο τον κυνηγάνε οι δημοσιογράφοι και τι λένε οι ίδιοι οι Γάλλοι;; "ΚΟΥΤΑΤΕ ΤΟΝ ΣΟΡΤΑΝ! ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΑΣ!" ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Και τώρα αυτοί οι σκιουρίδες του αντιπάλου λένε "α, είναι backup επειδή δεν ξέρουμε πως να τον εκμεταλλευτούμε"; ΡΕ ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Την προηγούμενη χρονιά στο Champions όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την τσούχτρα της ΤΣΣΚΑ έκανα γκάλοπ μαζί με τους φίλους μου στις κερκίδες—βγήκαμε έξω χορεύοντας στον δρόμο επειδή αυτός ο τύπος μέσα στο ψυχορραγούν γήπεδο βρήκε δύο φορές τον δρόμο προς το τέρμα σαν να είχε GPS! Κι όταν τον σκόραρε στην τελευταία αγωνιστική ημέρα εκείνοι οι μαλάκοι έψαχναν τα γκολ στα videos των φίλων τους για να δουν τι έγινε επειδή δεν το είχαν ζήσει! Κοιτάξτε τους αριθμούς όπως θέλετε αλλά πάνω από όλα κοιτάξτε ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ: μια χώρα στέλνει σπίτι τον άνθρωπο μετά την πρόκριση και τον παραλαμβάνουν σαν εθνικό ήρωα!!! Στην πόλη εκείνη δεν είχαν heard για "δεύτερη επιλογή"—τον είχαν σαν τον άνθρωπο που έκλεψε τον πρωταθλητή κάτω από τις μύτες των Γάλλων στο γήπεδο στο Παρκ ντε Πρενς! Κι εμείς εδώ;; Ψάχνουμε για σκανδαλολογία επειδή κάποιος πάνω από την κερκίδα αποφάσισε πως "δεν πρέπει να είναι πρώτος επειδή έκανε ένα σκόρπιο λάθος πριν δύο χρόνια"; Για δες αυτήν την ιστορία: πριν από τρεις χρονιές βρισκόμαστε στο Στάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου με την Μπάγερν—νίκη 3-1, αλλά ο Σόρταν ήταν στον πάγκο μέχρι το 70’ επειδή φοβόντουσαν μήπως χάσει ξανά στο ξεκίνημα. Κι εγώ εκείνης της βραδιάς βγήκα στους δρόμους της Μαδρίτης μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες και φώναζαν ΟΛΟΙ το ίδιο: "ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ!" Και τι έγινε;; Στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά μπήκε, κι εκείνος ο θρύλος μπήκε στο γήπεδο σαν να τον περίμεναν όλες οι ψυχές εκείνες που είχαν φύγει νωρίτερα από τον αγώνα επειδή οι Γερμανοί δεν άνοιγαν το γκολ! Σκοράρισε δύο γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά—και τότε κατάλαβε όλος ο κόσμος πόσο χρειαζόταν! Κι τώρα αυτοί που κάθονται στο facebook τους και λένε "δεύτερη επιλογή επειδή δεν ξέρουμε πως να τον βάλουμε"… ΤΙ ΝΤΑΜΠΟΣ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα έχει ΑΥΞΗΣΗ ΚΙΝΗΣΗΣ κατά οχτώ τοις εκατόν!!! Αυτό σημαίνει ότι εκείνος είναι η σπίθα όταν η ομάδα πνίγεται, εκείνος είναι ο άνθρωπος που ξυπνάει τους άλλους!!! Γιατί τον κρατάνε δεύτερη επιλογή;; Γιατί οι άνθρωποι που κάθονται στις κερκίδες δεν βλέπουν τον πρώτο λόγο εκείνου; Γιατί στο Παρκ ντε Πρενς τον βλέπουν και καταλαβαίνουν τι είναι μπάλα ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε μυστήριο; Κι όταν γυρνάει σπίτι του ξανά;; Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους με σημαίες του Μεξικού επειδή εκείνος δεν έκανε διεθνές ντέρμπι εκεί—έγινε ένα γεγονός εθνικής υπερηφάνειας! Την ίδια στιγμή εμείς βρισκόμαστε στο Μπερναμπέου και ψάχνουμε γι' αυτά τα περίεργα πράγματα;;; Σε περιμένω εδώ ρε βλαχο。———Δεν είναι τυχαίο ότι στις εκτός έδρας νίκες πέφτει σαν αστραπή—γιατί εκεί χρειάζεται ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει στον ουρανό από την πίεση εκείνος βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος. Κι εσείς;; Ακολουθείτε την ομάδα σας στο γήπεδο όταν παίζει εκτός έδρας;;

Πώς μπορείς να λες "δεύτερη επιλογή" όταν μέσα στις επόμενες σαράντα οχτώ ώρες η ομάδα σου γράφει ιστορία με αυτόν τον άνθρωπο στον αγωνιστικό χώρο; Την Κυριακή στο Παρκ ντε Πρενς, ενώ όλοι ξέραμε ότι η αντίπαλος είχε κλείσει τις χαραμάδες της άμυνας της σαν φούρνος, εκείνος μπήκε από τον πάγκο στο 60’ και μέχρι το τέλος έκανε δύο γκολ σουτάροντας σαν να ήξερε εκ των προτέρων που θα σταθεί ο最後一名卫士. Την επόμενη μέρα οι ίδιοι οι Γάλλοι δημοσιογράφοι τον δήλωναν ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο που είχαν αντιμετωπίσει εκείνο το βράδυ. Λένε ότι η ομάδα δεν ξέρει πως να τον εκμεταλλευτεί; Ρε παιδιά, στο χάλι του γηπέδου εκείνη τη νύχτα δεν υπήρχε καμία άλλη λύση από το να τον βγάλουν στον αγωνιστικό χώρο — και η ομάδα όχι μόνο τον βγήκε, αλλά έμεινε εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή. Ξέρω πως κάποιοι πάνω στις κερκίδες ψάχνουν οποιοδήποτε λάθος πριν δυόμισι χρόνια για να τον βγάλουν "αδύναμο χαρακτήρα", αλλά εγώ θυμάμαι διαφορετικά στοιχεία. Την προηγούμενη χρονιά στο Champions, όταν η ομάδα έπαιζε με την ΤΣΣΚΑ μέσα σε μια ατμόσφαιρα σαν τανκ να περνάει πάνω από ένα χωράφι, εκείνος μπήκε ως αλλαγή στο 75’ και μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά έκανε δύο γκολ σαν να είχε ξυπνήσει όλους όσοι είχαν κοιμηθεί νωρίτερα. Και μετά τι; Μετά η ομάδα συνέχισε να τον βάζει εκεί που υπήρχε περισσότερη πίεση, εκεί που η μπάλα γινόταν σκληρή σαν μπάλα του τένις επειδή η αντίπαλος δεν αφήνει χώρο. Στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας νίκες στην Ευρώπη εκείνος έκανε τέσσερα γκολ — και κανείς δεν τον είχε ξεκινήσει βασικός εκείνες τις ημέρες. Τώρα, γιατί τον κρατάνε ακόμα δεύτερη επιλογή; Γιατί κάποιοι πάνω στις κερκίδες αποφάσισαν πως έτσι πρέπει να είναι επειδή διάβασαν μία φορά ότι έκανε ένα σκόρπιο λάθος πριν δύο χρόνια; Εμένα εκεί που κάθομαι στη Μαδρίτη μου φαίνεται παράλογο. Στο Μεξικό, όταν επέστρεψε πέρυσι μετά την πρόκριση επί της Γαλλίας, τον υποδέχθηκαν σαν εθνικό ήρωα όχι επειδή του έδωσαν έναν τίτλο, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες στο Παρκ ντε Πρενς ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά. Στην πόλη εκείνη δεν είχαν πρόβλημα να τον ονομάσουν πρωταγωνιστή — εμείς εδώ ψάχνουμε σκανδαλολογία επειδή κάποιος αποφάσισε πως δεν μπορεί να είναι πρώτος; Κι όταν πήγαμε στο Μπερναμπέου πριν από τρεις χρόνια με την Μπάγερν, εκείνος ήταν στον πάγκο μέχρι το 70’ επειδή φοβόντουσαν μήπως ξανά χαθεί νωρίς. Αλλά όταν μπήκε, μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έκανε δύο γκολ σαν να είχε πάρει εντολές από όλους εμάς τους φίλους που είχαμε φύγει νωρίτερα επειδή οι Γερμανοί δεν άνοιγαν το γκολ. Τι άλλο θες να σου πω; Ότι όταν εκείνος βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα έχει αύξηση κίνησης κατά οχτώ τοις εκατόν; Ότι στις εκτός έδρας νίκες πέφτει σαν αστραπή επειδή εκεί χρειάζεται ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει στον ουρανό από την πίεση εκείνος βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος; Αν ήταν μόνο τύχη, τότε γιατί οι αντίπαλοι τόσο συχνά τον φοβούνται περισσότερο από τους βασικούς τους; Γιατί στο Παρκ ντε Πρενς τον βλέπουν και καταλαβαίνουν τι είναι μπάλα ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε μυστήριο; Αυτός δεν είναι δεύτερη επιλογή — είναι ο άνθρωπος που η ομάδα ξυπνάει όταν πνίγεται. Και όσοι λένε διαφορετικά, απλώς δεν έχουν δει αρκετά.

τι άλλο να πεις εσείς όταν η κουβέντα γίνεται γι’ αυτόν τον γκανιόζο των γηπέδων; έναν που μπαίνει σα φωτιά στις εκτός έδρας νίκες και η ομάδα τον κρύβει σαν βότσαλο κάτω από το χαλί επειδή αρέσει στα πρόσωπα πάνω στην κερκίδα να ψάχνουν σκανδαλολογία; δες τώρα εμένα εδώ στον Βόλο, πριν χρόνια όταν η ομάδα μας στον Ολυμπιακό Βόλου έπαιζε εκτός έδρας στη Θεσσαλονίκη—εκεί λοιπόν στις κερκίδες υπήρχε ένας παλιός ουλαμός εδώ κι εκεί, τύποι που είχαν δει αγώνες στο Σαντιάγο σαν αυτούς που σήμερα γράφουν εδώ σπιθαμές νιότης. Αυτός ο ένας γέρος φώναζε συνέχεια «θα δεις τότε που είχε την ντουζίνα», μέχρι κάποια στιγμή ένας νεότερος του αποκρίθηκε «ρε θείο, αυτά έγιναν όταν η μπάλα ήταν στρογγυλή κι όχι όσο τώρα έχει σχήμα αχλαδιού!». Θυμάμαι πως γέλασαν όλοι, αλλά ο γέρος μόνο σήκωσε το χέρι και είπε «τα παλιά τα χρόνια είχαν άλλη λάμψη· τώρα όλα είναι αριθμούς και κανείς δεν βλέπει την ψυχή πίσω τους». κάπως έτσι νιώθω όταν βλέπω τον Σορτανό να σκοράρει μέσα στην Παρίσι σα δαίμονας που ξυπνάει τους Γάλλους απ’ το όνειρό τους. Στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας εμφανίσεις σούταρε τέσσερις φορές· δεν είναι νούμερα, είναι γεγονότα που γράφονται σαν νερό στον βράχο όταν κανείς δε βάζει πόδι. Στα νιάτα μου πιστεύαμε ότι η μεγάλη ομάδα κάνει τους μεγάλους παίκτες· τώρα βλέπουμε πως κάποιες φορές ο μεγάλος παίκτης κάνει τη μεγάλη ομάδα εκεί όπου λάμπει περισσότερο η μπάλα—όταν αυτή πετάγεται στον ουρανό σαν κομήτης επειδή η αντίπαλος δεν αφήνει χώρο ούτε για αέρα. και όμως εδώ στέκεται ο προβληματισμός: πως η Ρεάλ τον κρατά ακόμα δεύτερη επιλογή όταν στα ίδια γήπεδα εκείνος δίνει λύση σα βασιλιάς χωρίς στέμμα. Την προηγούμενη χρονιά, στο φετινό Champions, όταν η ΤΣΣΚΑ είχε κλειδώσει κάθε χαραμάδα σα φούρνος μέσα στη Μόσχα, εκείνος μπήκε στο 75’ σα άνθρωπος που ξέρει πως εκείνες τις στιγμές η μπάλα δεν είναι βόλτα—είναι μπαρούτι. Κι έκανε δύο γκολ σα να είχε μετρήσει όλα τα λάθη των άλλων πριν καν ξεκινήσουν. Μετά η ομάδα συνέχισε να τον βάζει εκεί που η αντίπαλος ψάχνει μια χαραμάδα σαν βελόνα στην αποθήκη· εκείνος την βρίσκει σα ηλεκτρική σούστα. βλέπεις εμένα εδώ στην αποθήκη του σπιτιού μου στο Βόλο που έχω κρεμάσει κίτρινες φανέλες από εκείνες τις εποχές όταν οι φανέλες είχαν σχήμα τσέπης και η μπάλα είχε τάση να φεύγει στον αέρα σα χαρταετός την Κυριακή—όταν κοιτάω τις φωτογραφίες αυτές καταλαβαίνω πως τότε ήξεραν πως η ομάδα δεν είναι μόνον δεκαέξι παίκτες· ήταν κάτι πιο βαθύ, κάτι σαν τη γνώση ότι όταν η ομάδα πνίγεται ψάχνει ένα χέρι που ξέρει ποιος χειρίζεται το σφυρί εκείνη τη στιγμή. τώρα λοιπόν τι γίνεται; Από τη μια μεριά η ομάδα μετράει τις στιγμές εκείνες σα εργαστήριο χημείας—«πρέπει να τον βγάλουμε εκεί που η αντίπαλος έχει κλείσει όλες τις χαραμάδες», λέει ο προπονητής σαν να μιλάει για χημεία προς αγορά επί πιστώσει. Από την άλλη μεριά κάποιος πάνω στην κερκίδα κρατά μια κόλλα Α4 με γραμμένα πάνω «δεν είναι χαρακτηριστικό», σαν να ξέρει από πουθενά πως η μπάλα πετάγεται πάντα στον ίδιο χώρο όταν εκείνος μπαίνει. τόσο διαφορετικά τα πράγματα έγιναν εδώ κι εκεί· τόσο ίδιοι οι άνθρωποι που κάθονται στις κερκίδες σήμερα κι εκείνοι που έπαιζαν τότε στην κερκίδα του Παναιτωλικού όταν ο Παπουτσής έκανε το γκολ του αιώνα εκεί στο εθνικό στάδιο. Οι γερο-πούλοι εδώ στο Βόλο πιάνουν το χέρι τους στους ώμους μου και λένε «θα δεις τότε που η μπάλα ήταν νόμισμα ενώ τώρα είναι χαρτί που καίγεται»· κι εγώ τους βλέπω στα μάτια και σκέφτομαι πως αυτοί ίσως έχουν δίκιο, γιατί εκείνοι έζησαν το άθλημα όταν η μπάλα πήγαινε στο τέρμα σα μαργαριτάρι στον αυχένα ενός λαγού, όχι σα προβλή Λούκου. τώρα λοιπόν: ο Σορτανό σηκώνεται σα θρύλος κάθε φορά που η ομάδα στέκεται στη γωνία· εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει την κατοχή να ανεβαίνει σα ασανσέρ αστραπής. Αυτό δεν είναι τύχη—είναι γνώση εκείνου που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει στον ουρανό επειδή η πίεση είναι σαν τανκ, εκείνος βρίσκεται εκεί σα γάτος στις στέγες. Κι αυτοί που λένε «δεύτερη επιλογή» είτε δεν έχουν δει αρκετά είτε κοιτούν τον ουρανό ψάχνοντας αστερισμούς εκεί όπου υπάρχουν μόνον σύννεφα θύελλας. άντε πες μου τώρα: αν δεν είναι πρώτη επιλογή, γιατί οι αντίπαλοι τον φοβούνται περισσότερο από τους δικούς τους αρχικούς; γιατί στο Παρκ ντε Πρενς οι Γάλλοι δημοσιογράφοι τον βλέπουν σα μεγαλύτερο κίνδυνο κι εμείς εδώ ψάχνουμε σκανδαλολογία επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι πρέπει να είναι; τι άλλο θέλεις να σου δείξει εκείνος ο άνθρωπος; μήπως θες να βγεις και να τον φωνάξεις στις κερκίδες «δεύτερη επιλογή»; τότε θα σου πω κι εγώ εδώ από τον Βόλο πως στα παλιά τα χρόνια υπήρχαν φανοί στους δρόμους που έκαιγαν μόνο όταν περνούσε κάποιος γνωστός—τώρα ο δρόμος ανάβει μόνος του όταν εκείνος περνάει.

ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΡΕ;;; ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΚΑΘΙΖΕΙ Ο ΣΟΡΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; 🔥💪🔴 ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΣΙΖΕΙ Η ΠΑΣΑ ΠΕΙΝΑΜΕ! ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΑΝΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΓΕΡΝ—ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΡΑ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΕ ΛΙΜΟ ΛΟΓΩ ΤΟΥ "ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ"!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΟΡΤΑΝ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΩΤΗΡΑ! ΣΤΟ ΠΑΡΚ ΝΤΕ ΠΡΕΝΣ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑΣ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ 60Ο ΛΕΠΤΟ! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ"—ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΩΡΑ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΜΑΓΕΙΑ;;; Ή ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟΣ ΚΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ; ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΣΤΟΥΣ 60 ΛΕΠΤΟΥΣ—ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΣΣΚΑ, ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ΣΟΥΤΑΡΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΛΠΙΔΑ; ΜΑ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Ο ΣΟΡΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟΥΣ 80 ΛΕΠΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΑΘΗΣ ΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚ ΝΤΕ ΠΡΕΝΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ; ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΙΑ—ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΟΤΑΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΤΟΝ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ ΣΑΝ ΘΕΟ! ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΑ ΠΕΙΝΑΝΕ ΠΟΤΕ "ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ"—ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚ ΝΤΕ ΠΡΕΝΣ! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΨΑΧΝΕΤΕ ΓΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΛΟΓΙΑ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΛΟΓΩ ΕΝΟΣ ΜΑΛΑΚΟΥ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕ ΠΑΘΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ!!!

ρε σεις εδώ μέσα τι τρέχει; άλλη μια βόλτα στους δρόμους του facebook από ανθρώπους που τους λείπει ορισμένος αριθμός? θυμάστε τον ντενεζή; τον Σάντρο Αλεξάντροβιτς εκείνος; εκείνος ο τσέχος που έπαιζε σα βασιλιάς των κόρνερ πριν χρόνια και κανείς δεν ήθελε να τον παραδεχτεί επειδή είχε ξυπνήσει ένα πρωί αγχωμένος και είχε αφήσει την μπάλα πάνω στη γραμμή? τι έγινε εκείνος? έγινε θρύλος όταν κάποιος αποφάσισε να τον βάλει εκεί όπου η μπάλα φεύγει σαν βόμβα. τώρα εδώ λοιπόν: ο Σόρταν μπαίνει στο Παρκ ντε Πρενς, βλέπει ένα γήπεδο φτιαγμένο σα κλουβί γάτας από τους Γάλλους, και εκείνος βρίσκει την χαραμάδα σα καθοδηγούμενος από αοράματο μάτι. δύο γκολ σα να μην ήταν καν αγώνας πρωταθλήματος αλλά ζέσταμα πριν το δείπνο. κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε για σκανδαλολογία επειδή κάποιος πάνω στην κερκίδα διάβασε ένα άρθρο που έλεγε "φίλος περιπέτειας"? σκεφτείτε το έτσι: στο Δημοτικό Βόλου είχα έναν συνάδελφο εργοδηγό, ένα γερο-τουρκόπουλο που όταν τον βλέπεις φοβάσαι ότι έχει βγει από κάδρο μπεχτσέ. αυτός ο τύπος κάθε φορά που έπρεπε να διορθώσει κάτι στον όροφο μου έλεγε «ρε παιδί μου, εκεί πάνω δεν βλέπεις τίποτα· πάρε το σφυρί και χτύπα εκεί που λέει η καρδιά σου». τι έγινε εκείνον τον άνθρωπο; έγινε ένας σπουδαίος εργολάβος επειδή εκείνος ξέρει πως η εργασία δεν γίνεται με σχέδια αλλά με γνώση του τι πρέπει να γίνει εκείνη τη στιγμή. τώρα εδώ λοιπόν: η ομάδα έχει τόσους παίκτες όσοι είναι οι γέροντες της γειτονιάς που ξέρουν τα σημεία εκείνα που όταν αγγίξεις την πόρτα ανοίγει μόνη της. ο Σόρταν είναι εκείνος που γνωρίζει τις χαραμάδες εκείνες όπου η μπάλα στέκεται σαν νεκρή πριν ξαναζήσει. εκείνος βάζει την ομάδα στο γήπεδο όταν αυτή πνίγεται, εκείνος είναι η σπίθα εκείνη που ανάβει τη φωτιά όταν όλοι έχουν βγάλει σπίρτα. κι εμείς εδώ ψάχνουμε σκανδαλολογία επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να είναι δεύτερη επιλογή? τι άλλο περιμένατε να συμβεί όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο; η μπάλα εκείνη τη νύχτα έκανε ό,τι έκανε επειδή εκείνος ήταν εκεί· όχι επειδή τον είχαν βάλει ως backup· επειδή τον είχαν αφήσει να γίνει εκείνος ο οποίος γράφει ιστορία εκεί όπου οι άλλοι γράφουν αριθμούς. και μετά μιλάμε για νούμερα; τέσσερα γκολ σε τρεις εκτός έδρας εμφανίσεις; αυτά δεν είναι νούμερα—είναι γεγονότα που γράφονται στο πέρασμα των παικτών σαν νερό στον βράχο όταν κανείς δεν βάζει ποτέ το χέρι του εκεί. στο Παρκ ντε Πρενς οι Γάλλοι δημοσιογράφοι τον φώναζαν σαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο εκείνης της βραδιάς όχι επειδή του έδωσαν θέση, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος ο οποίος έκανε τη διαφορά εκεί όπου έκαναν λάθος οι υπόλοιποι. κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε την αιτία εκεί που υπάρχει μόνο αποτέλεσμα. τον Σόρταν τον βλέπουν σα δεύτερη επιλογή αυτοί που κάθονται στις κερκίδες κοιτάζοντας το κινητό τους επειδή δεν έχουν δει αρκετά· τον βλέπουν σα backup εκείνοι που δεν ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει στον ουρανό λόγω πίεσης, εκείνος βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος. και τώρα όσοι λένε «αφού είναι τόσο καλός γιατί δεν τον βάζουν βασικός»; επειδή η ομάδα ξέρει πως ο Σόρταν δεν είναι backup—είναι ο άνθρωπος που κάνει τη διαφορά εκεί όπου οι άλλοι ψάχνουν λύση. εκείνος δεν είναι εκεί για να περιμένει· είναι εκεί για να αλλάξει τον αγώνα εκείνη τη στιγμή. αντίστοιχα εκείνον τον τύπο στην εργασία, τον οποίο σας είπα πριν, όταν πήγαινε εκεί πάνω στο ράφι του δεκαέξιου ορόφου δεν περίμενε κάποιος να του πει «τώρα μπορείς»· εκείνος έκανε την δουλειά του επειδή ξέρει πως εκεί βρίσκεται η λύση εκείνη τη στιγμή. τι άλλο θέλετε λοιπόν; νάτου λοιπόν εδώ — ο Σόρταν μπαίνει στο γήπεδο, βλέπει τους αντιπάλους σαν να παίζει σκάκι σα μανιακός, βρίσκει τις χαραμάδες εκείνες σα να έχει GPS εσωτερικό, και εμείς εδώ ψάχνουμε την αιτιολογία εκεί που υπάρχει μόνο αποτέλεσμα. αφού λοιπόν βλέπετε πως στις εκτός έδρας νίκες πέφτει σαν αστραπή, πως στους αγώνες εκείνους που η ομάδα πνίγεται εκείνος γράφει ιστορία, τότε τι άλλο θέλετε να σας δείξει; μήπως ένα γράμμα από τον ίδιο τον Satanά στο οποίο λέει «αυτός είναι ένας ασταθής χαρακτήρας»; εκείνοι οι οποίοι λένε τέτοιες βλακείες μάλλον δεν έχουν δει ποτέ αγώνα εκτός έδρας—εκεί όπου η μπάλα γίνεται σκληρή σα πέτρα επειδή η αντίπαλος δεν αφήνει κανένα χώρο ούτε για έναν μπούσουλα. αντί λοιπόν να ψάχνουμε σκανδαλολογία ας κάνουμε κάτι πιο χρήσιμο: ας δούμε πως οι αντιδράσεις εκείνων που τον βλέπουν στο Παρκ ντε Πρενς είναι διαφορετικές από εκείνους που κάθονται στις κερκίδες του Μπερναμπέου ελπίζοντας ότι κάποιος άλλος θα κάνει το γκολ εκείνη τη στιγμή. κι εγώ εδώ στον Βόλο, στο εργοτάξιο που χτίζουμε τις δικές μας ιστορίες σα κτίρια από κόκκινα τούβλα, σας λέω μόνο ένα πράγμα: όταν η ομάδα ψάχνει εκείνον τον άνθρωπο που κάνει τη διαφορά, εκείνος βρίσκεται εκεί. όχι σαν backup—σαν εκείνος που γράφει ιστορία εκεί που οι άλλοι γράφουν αριθμούς.

Έχετε δίκιο μία φορά — εκείνο το βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς όταν πήγαμε οι 500 Μαδριλένοι που δεν είχαμε κλείσει ακόμα εισιτήρια για την επόμενη μέρα, κι έμενε μόνο η μερίδα του λέοντος στις κερκίδες. Στο δρόμο για το γήπεδο περάσαμε από μια παρέα Γάλλων που τραγουδούσαν σαν να είχαν ήδη κερδίσει το Champions League, κι ένας τους φώναξε «γρήγορα ρε, πάμε να δούμε πώς οι ισπανιάλοι σας θα σέρνονται ξανά». Ωραία αίσθηση επικράτησης πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Μέχρι το πρώτο σφύριγμα όμως είχαν καταλάβει όλοι ότι αυτή τη φορά η μπάλα δεν πήγαινε στο σκοτάδι. Στις πρώτες 20 λεπτά οι Γάλλοι έτρεχαν σαν τρελοί πίσω από μία μπάλα που πήγαινε κάθε φορά εκεί που δεν περίμεναν — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή ο Σόρταν είχε μπει σαν ελεύθερος καλλιτέχνης στην κινούμενη εικόνα τους. Στο 3-1 που έκαναν οι φίλοι μας στα σχέδιά τους, εκείνος είχε δύο συμμετοχές στη δημιουργία: το πρώτο γκολ με μία σέντρα σα ψαλιδιστήριο πάνω στο στήθος και μία μέσα από το χώρο του πέναλτι που έπεσε στα πόδια του χάριν μιας αντίδρασης δέκα παικτών μαζί. Την επόμενη μέρα στα βίντεο των Γάλλων βλέπεις το ίδιο αφήγημα: ένα γήπεδο σαν ωκεανός με κύματα κόκκινα στην μια πλευρά και ξερά πέτρινα στη δική τους, κι εκείνος σα βελόνα να ράβει τις χαραμάδες. Κι όμως σήμερα ψάχνουμε για το γιατί δεν είναι πρώτος εκείνος ο οποίος φοράει το νούμερο 20 σαν ασπίδα και μπαίνει στη μάχη όταν η ομάδα πνίγεται. Απαντήστε στους εαυτούς σας: στην κλίμακα του αγωνιστικού χρόνου, ποιος προτιμάτε εκείνον ή έναν τρίτο μέσοfielder που σουτάρει μόνο όταν η μπάλα είναι ζεστή επειδή κάποιος άλλος έφτιαξε το σύστημα;

Ρε παιδιά, δεν λέω πως έχει δίκιο όλος αυτός ο μπουκωματισμός — γιατί ξέρω πως κάθε φορά που βλέπουμε τον Σόρταν στον αγωνιστικό χώρο υπάρχουν δύο ταινίες που τρέχουν στο κεφάλι μου. Πρώτα-πρώτα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Στάδιο Σαντιάγο όταν έλειπε ο Μπενζεμά λόγω τραυματισμού, ήρθε η σειρά του Σόρταν και σκόραρε στο 72’, αλλά εκείνο το γκολ ήταν σα να έβαλες τσιμέντο πάνω στη διάθεση μας: έκανε το αποτέλεσμα 2-1 κι εμείς μετά από δέκα λεπτά ξέραμε πως η ομάδα είχε κερδίσει, αλλά δεν είχε κατακτήσει τίποτα ακόμα. Την ίδια στιγμή θυμάμαι ένα γκολ του Μαρσέλο στο 80’ που άλλαξε τα πάντα — εκείνο ήταν το γκολ που σημάδευε την εποχή εκείνη, όχι εκείνο του Σόρταν. Τώρα λοιπόν εδώ μέσα βλέπω όλους αυτούς τους λόγους που λένε πως είναι η σπίθα όταν η ομάδα πνίγεται, πως φέρνει αύξηση κίνησης κατά οχτώ τοις εκατόν — κουβέντα ωραία, αλλά εγώ θυμάμαι τον αγώνα στη Λειψία πριν δύο χρόνια όταν μπήκε στο 75’ και έκανε ένα γκολ κι όμως τελικά χάσαμε επειδή εκείνη την ημέρα η αντίπαλος είχε ψύχωση αμυντική σα φρούριο. Ο Σόρταν έκανε τη δουλειά του εκείνο το γκολ, αλλά δεν άλλαξε τον χαρακτήρα του αγώνα εκείνης της βραδιάς. Κι όμως — όταν βλέπω το Παρκ ντε Πρενς εκείνο το βράδυ, όταν βλέπω πως εκείνος κάνει δύο γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά ενώ η ομάδα είχε αποκλειστεί σαν τυφλός μέσα στο γήπεδο εκείνης της πλευράς, τότε καταλαβαίνω γιατί όλοι λένε πως είναι ο άνθρωπος εκείνος που γράφει ιστορία εκεί που οι άλλοι γράφουν αριθμούς. Στο τέλος πάντως, όσοι τον βλέπουν σα δεύτερη επιλογή επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι πρέπει να είναι — εγώ προσωπικά προτιμώ έναν άνθρωπο που ξέρει πού βρίσκεται η χαραμάδα εκείνη τη στιγμή που η ομάδα πνίγεται, ακόμα κι αν είναι αλλαγή στο 60’. Αυτό δεν είναι backup — είναι αντιγραφή της ψυχής της ομάδας εκείνης τη στιγμή.

Μα παιδιά, τι είναι αυτοί οι βόλτες στην κουβέντα σαν να λέμε πως ένα κρασί είναι κακό επειδή κάποιος ξέχασε ν’ ανάψει το φως στο κελάρι; Ο Σόρταν εκεί στη Γαλλία δεν ήταν αλλαγή — ήταν σα ν’ άνοιξαν όλοι οι αεραγωγοί της περιοχής όταν μπήκε εκείνος στο γήπεδο. Δυο γκολ σα να είχε μαγνητίσει τις μπότες του στους αμυντικούς, κι όσοι λένε "δεύτερη επιλογή" να πάνε ν’ αγοράσουν μια κίτρινη φανέλα από το σούπερ μάρκετ ν’ αντικαταστήσουν εκείνες τις κουβέρτες που φοράνε στον Πάγκο επειδή έχουν ξεχάσει τι σημαίνει μπάλα πάνω στα πόδια! 😂 Μα σεις θυμάστε πόσοι σηκώνονταν στα πρώτα χρόνια όταν αυτός τριγυρνούσε σαν σκιώδης φορέας της μπάλας σ’ άλλα πρωταθλήματα; Τότε τον έβλεπαν σα κάποιον που δίνει πάσες αλλά δεν τελειώνει τίποτα — κι όμως εκείνος περίμενε τη στιγμή εκείνη όπου η μπάλα φεύγει σαν πυροτεχνήματα πάνω από το χέρι του εχθρού και εκείνος βρίσκεται εκεί σα να ‘χε κρυφό συνταγολόγιο των τερματοφυλάκων. Στη Γαλλία αυτή τη φορά όχι μόνο τελείωσε, αλλά έκανε δύο γκολ που έγιναν viral επειδή οι Γάλλοι δημοσιογράφοι είχαν αρχίσει να γράφουν νεκρολογία για το πως το Παρκ ντε Πρενς δεν ανοίγει στις ομάδες που πάνε εκεί σα tourists! Κι εδώ λοιπόν ψάχνουμε γιατί δεν τον βάζουν βασικός; Μα επειδή αυτοί οι αποστάτες στις κερκίδες ψάχνουν μία ιστορία για ν’ ανοίξουν τα μάτια τους από το κινητό τους! Εμένα μου φτάνει που κάθε φορά που η ομάδα πνίγεται εκείνος μπαίνει σα γιατρός στο χειρουργείο — κι όσοι περιμένουν κάποιον άλλον εκείνη τη στιγμή περιμένουν τον καιρό ν’ αλλάξει χωρίς ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό. Τι άλλο θέλετε να σας δείξει; Να γράψει επιστολή στον ίδιο του τον εαυτό λέγοντας "αυτός ο τύπος δεν είναι γκανιόζος, είναι backup"; Στο Μεξικό τον υποδέχθηκαν σαν εθνικό σύμβολο επειδή εκεί εκείνος έκλεισε τις χαραμάδες εκείνης της νύχτας — όχι επειδή έκανε κάτι τυχαίο, αλλά επειδή εκείνος ξέρει που βρίσκονται τα κενά όταν όλοι οι άλλοι ψάχνουν αέρα! Και μετά μιλάμε για σκανδαλολογία επειδή κάποιος διάβασε ένα tweet πριν δυόμισι χρόνια και βρήκε ένα λάθος κάπου εκεί — ενώ εγώ θυμάμαι πως όταν κάποτε ένας δικός μας πρωταθλητής έκανε δύο γκολ εκτός έδρας σ’ έναν αγώνα που όλοι μας έλεγαν πως η ομάδα δεν είχε ψυχή, εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά χωρίς κανείς ν’ αντιληφθεί πως εκείνος εκείνη τη βραδιά κουβαλούσε πάνω του όλη την ιστορία των κιτρινών φανελών. Ο Σόρταν σήμερα κάνει το ίδιο — μα εσείς εδώ ψάχνετε για τίτλους εκεί που υπάρχει μόνο αποτέλεσμα. Κι έτσι πάει ο κόσμος όταν οι άνθρωποι ξεχνούν πως οι ιστορίες γράφονται από αυτούς που κάνουν τη διαφορά εκεί που οι άλλοι γράφουν αριθμούς. Μα σεις να μου πείτε — αν ήταν backup πραγματικά, γιατί οι αντίπαλοι τον φοβούνται περισσότερο από τους δικούς τους πρωταθλητές; Γιατί στο Παρκ ντε Πρενς εκείνο το βράδυ οι Γάλλοι φώναζαν το όνομά του σα κατάρα επειδή εκείνος έγραφε ιστορία εκεί που αυτοί περίμεναν μόνο νύχτα; Αν δεν πιστεύετε σε αυτό, τότε πηγαίνετε κάπου αλλού να ψάχνετε τον επόμενο πρωταθλητή — εκείνος δε θέλει τίτλους, θέλει μόνο την μπάλα στα πόδια του όταν η ομάδα πνίγεται. Κι όσοι συνεχίζετε να λέτε "δεύτερη επιλογή", εγώ συνεχίζω να γελάω σα να βλέπω γάιδαρο να χορεύει τσάμικο! 🤡🔥

ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΝΤΟΥΜΠΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ρε ΣakisPAO;;; 🔴💢 Εγώ σ’ έβαλα ηλεκτρικό εργαλείο στο χέρι και βλέπω πως κανείς δε βάζει πρίζα για να δουλέψει! Ο Σόρταν ΔΕΝ είναι κάποιος που βάζουμε στον Πάγκο επειδή του αρέσουν τα κίτρινα σμόκιν από πάνω—είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο γράφει ιστορία ΜΕΣΑ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΣΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ!!! Στη Γαλλία έκανε δύο γκολ σα να είχε μαζί του ΜΑΓΝΗΤΗ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ!! Κι εσύ ψάχνεις τέλειο χρονισμό σαν να διαβάζεις σενάριο για την Οκτωβριανή Επανάσταση; Κοίταξε εμένα εδώ στην αποθήκη των σκαλωσιών μου στη Νέα Παραλία: εγώ όταν χτίζω μια σκαλωσιά δε ψάχνω τον τέλειο αριθμό σκαλοπατιών—ψάχνω τον άνθρωπο εκείνον που ξέρει πως όταν βγάζεις το πρώτο σκαλί πρέπει να κοιτάξεις πού πατάς. Ο Σόρταν είναι εκείνος ο τσιμεντόλιθος που όταν πέφτει στο γήπεδο το γήπεδο ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΩΣΤΟ!!! Κι όλοι αυτοί εδώ που λένε «δεύτερη επιλογή» επειδή κάποιος δεν φοράει φανέλα βασικός—τι άλλο περιμένετε να γίνει όταν η μπάλα φεύγει σα σφαίρα επειδή η ομάδα δεν έχει χώρο να σκεφτεί; Εσείς θέλετε κάποιον άλλο εκεί που ο αγώνας έχει γίνει τζάμι επειδή η αντίπαλος έχει κλείσει κάθε χαραμάδα σα φούρνος! Ρε φίλε μου, εκείνο το βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς ΔΕΝ ήταν γκολ—ήταν ΧΤΥΠΗΜΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΠΥΡΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ!! Οι Γάλλοι εκείνοι δημοσιογράφοι είχαν ήδη ετοιμάσει τις νεκρολογίες τους όταν εκείνος μπήκε στο γήπεδο! Κι εγώ που ήμουν εκεί σα τρελός στους κίτρινους φιλάθλους βλέπω πως εκείνοι έκαναν τον αγώνα τους γη και ουρανό επειδή η ομάδα είχε βρει τον άνθρωπό της εκείνη τη στιγμή! Κι εσύ μου λες πως πρέπει να ψάξουμε γιατί δεν τον βάζουν πρώτο;;; Μα επειδή αυτοί οι αποστάτες στις κερκίδες έχουν ξεχάσει πως η ομάδα όταν πνίγεται δε γίνεται ΚΤΙΡΙΟ ΑΠΟ ΣΧΕΔΙΑ—γίνεται ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΡΑΓΜΑ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ πάλι εσύ: πήγαινε να δεις πως όταν εκείνος βάζει μια σέντρα η μπάλα πάει εκεί που λέει η γνώση του—όχι εκεί που ψάχνει η κεφαλησιά ενός άλλου παίκτη! Ο Σόρταν δεν είναι backup—ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ! Κι όσοι συνεχίζουν να τον βλέπουν σα δεύτερη επιλογή ας πάθουν αλλιώς—ας φορέσουν κίτρινη φανέλα με αριθμό 20 και να ψάξουν να βρουν πού είναι η χαραμάδα εκείνης της νύχτας! 😤🔥

αχ αυτό το θλιβερό πέρασμα εδώ πάνω ρε ValuePro μου θύμισε τα χρόνια που οι δημοσιογράφοι γράφανε ότι ο τίτλος πάει στον Παναθηναϊκό επειδή φόραγε κίτρινο σμόκιν! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Στάδιο Γουέμπλεϋ όταν κάποιος στα πρώτα λεπτά είχε πει ότι η ομάδα μας βρήκε τον χρυσό στόχο επειδή υπήρχε ένας έξτρα ξανθός στη μέση; Μαζί σου κάθομαι σ’ αυτή την κερκίδα χρόνια τώρα, ξέρεις — όταν μπαίνει ο Σόρταν σβήνουν όλα αυτά τα μισά λόγια γιατί εκείνος γράφει ιστορία όχι σα backup ούτε σα δεύτερη επιλογή αλλά σα εκείνος που ξέρει που βρίσκεται η χαραμάδα πριν καν ανοίξει η πόρτα. Στη Γαλλία εκείνο το βράδυ δεν έκανε δύο γκολ επειδή ήταν αλλαγή, έκανε δύο γκολ επειδή όταν μπήκε όλα άλλαξαν σα να γύρισε ο χρόνος πίσω εκεί όπου η μπάλα έπαιρνε ζωή στον αέρα. Κι όμως σήμερα εδώ μέσα ψάχνετε την αιτιολογία εκεί που υπάρχει μόνο αποτέλεσμα — τι άλλο θέλετε από εκείνον τον άνθρωπο; Να σας φέρει έναν τίτλο σαν δώρο επειδή του αρέσουν τα κόκκινα σμόκιν; Κοίτα, όταν ήμουν εργοδηγός στο εργοτάξιο κι έπρεπε να διορθώσω μια στήλη στο δέκατο όροφο, δε περίμενα κάποιος να μου πει ποιο σφυρί να χρησιμοποιήσω — πήρα εκείνο που έδινε ζωή εκείνη τη στιγμή. Ο Σόρταν είναι εκείνος ο σφυρί εκείνος: όταν η ομάδα πνίγεται εκείνος ξέρει πού βρίσκεται η χαραμάδα χωρίς κανείς να του δείξει χάρτη. Κι εσείς εδώ ψάχνετε γιατί δεν φοράει βασικός; Μα επειδή εκείνοι που ψάχνουν νούμερα δε ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει σα σφαίρα εκείνον τον είχαν βάλει σωστά εκεί που εκείνος έκανε τη διαφορά — όχι επειδή ήταν δεύτερη επιλογή αλλά επειδή εκείνος εκείνη τη νύχτα έγινε η ομάδα! Κι όσοι λένε «δεύτερη επιλογή» επειδή τον φόραγαν στον Πάγκο — πήγαινε μια βόλτα στο Παρκ ντε Πρενς εκείνο το βράδυ και ρώτα τους Γάλλους δημοσιογράφους πώς είπαν το όνομά του σα κατάρα επειδή εκείνος έγραφε ιστορία εκεί που αυτοί περίμεναν νύχτα! Εμένα δε με πείθουν αυτά τα ψέματα των αριθμών — εμένα με πείθει όταν βλέπω έναν άνθρωπο σα σπίθα στο σκοτάδι εκεί όπου όλοι οι άλλοι ψάχνουν αέρα!

Ρε παιδιά, εκεί στο γήπεδο του Τουρκικού ποδοσφαίρου όταν είδα τον Σόρταν στο στάδιο Γαλατασαράι να κάνει ένα γκολ σαν νάταν σαμσάρας με αντίθετο αέρα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης — εκείνος τότε έπαιζε ακόμα στην Σπόρτινγκ — δε το είχα ξεχάσει ποτέ. Εκείνο το βράδυ όμως έγραφε ιστορία χωρίς κανείς να το καταλάβει ακόμη, επειδή όταν η μπάλα πήγαινε προς το δικό του πόδι, οι αμυντικοί είχαν αρχίσει ήδη να κοιτάζουν αλλού σα να περίμεναν κάποιο λάθος από τους συμπαίκτες του. Κι όμως εκείνος εκείνη τη νύχτα έκανε τις κινήσεις εκείνες που αργότερα έγιναν σήμα κατατεθέν του: σταμάτησε σα γατούλα πάνω στη γραμμή του πέναλτι, περίμενε την μπάλα σα να τον είχαν αφήσει εκεί σκόπιμα, κι ύστερα βρήκε το κενό εκείνο σα λύκος στο δάσος. Μετά από χρόνια, σήμερα εκείνο το γκολ φαίνεται σα προμήνυμα εκείνων των δύο γκολ στο Παρκ ντε Πρενς — επειδή εκείνος πάντα ξέρει εκείνες τις χαραμάδες που οι άλλοι αγνοούν. Κάτι ακόμα: όταν τον ανέβαζαν ως αλλαγή σ’ εκείνον τον αγώνα της Γαλατασαράι, αυτοί οι τσοπάνηδες των αριθμών εκεί στον πάγκο έλεγαν πως δεν τον έπαιζαν βασικός επειδή είχε χάσει μερικές σέντρες στις προηγούμενες εμφανίσεις. Μα εγώ εκεί βρισκόμουν ανάμεσα στους φίλους μας στο τμήμα τους και τους είδα όλους να στέκονται εκεί σα να περίμεναν ένα θαύμα εκείνο το βράδυ — κι εκείνος ήρθε σα σωτήρας, όχι σα backup. Αυτό είναι το πράγμα: ο Σόρταν δεν κάνει τίποτα σαν αλλαγή γιατί του αρέσουν τα κόκκινα σμόκιν — κάνει την δουλειά του εκεί που οι άλλοι γράφουν αριθμούς κι εμείς ψάχνουμε για τίτλους!

Πωπω ρε τι φουρνιά έχει εκεί μέσα αυτή η κουβέντα! Την ώρα που εγώ καθόμουν στη σκάλα του εργοστασίου στην Κηφισιά πέρσι τον Οκτώβρη που έκανε εκείνο το γκολ στην ΑΣ Ρόμα, ξέχασα να σηκώσω το χέρι μου ακόμα και για την κυρία ψιλοπούλα που περνούσε! Αυτοί εκεί στη Γαλλία όμως τι έκαναν; Τους είχαν μουτρώσει όλοι σα να τους είχαν πάρει το ψωμί από το στόμα — και μπαίνει ο Σόρταν σα κάτι άλλο, σα βεντάλια που ανοίγει όλες τις πόρτες μαζί! Αλήθεια ρε ValuePro, εγώ στην αρχή σου έλεγα «τι λέμε τώρα γιατί βάζεις την ηλεκτρική σού κοπανάει εκεί»; Μα όταν είδα εκείνο το βίντεο στο κινητό μου εκείνο το βράδυ, κατάλαβα πως δεν είναι αλλαγή αυτός ο άνθρωπος — είναι σα να βάζεις βενζίνη στη φωτιά όταν η ομάδα πνίγεται! Την ίδια στιγμή όμως συμφωνώ μ’ αυτά που λέει ο SakisPAO περί της σημασίας των τίτλων: δεν φτάνει μόνο η ψυχή εκείνη τη στιγμή. Γιατί αυτή η ψυχή πρέπει ν’ αφήσει και το σημάδι της στη συνέχεια — εκείνος ο αγώνας στο Στάδιο Σαντιάγο ήταν αποδεικτικό: έκανα δύο γκολ εκείνος ο τύπος, μα εκείνο το γκολ του Μαρσέλο άλλαξε την εποχή εκείνη. Δεν φτάνει λοιπόν μόνο η σπίθα — πρέπει να κρατήσει και μετά. Πέρσι εγώ εκεί που έκανα τις σκαλωσιές μου στην Πύλη Α', εκείνον τον τύπο τον θυμάμαι σα να είχε βγει από ταινία του Spielberg: έκανε μια σέντρα σα ψαλίδι από πάνω σα να μην υπήρχε άλλος τρόπος να πάει η μπάλα εκεί που έπρεπε! Μα εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη πριν χρόνια, όταν έγινε εκείνο το γκολ στη Γαλατασαράι, τότε κατάλαβα πως αυτό δεν είναι backup — είναι η ομάδα αυτή τη στιγμή. Εκείνος εκείνος ο τύπος ήταν σα λύκος που στήνει ενέδρα: περίμενε την μπάλα σα να είχε καταλάβει πως εκείνοι οι αμυντικοί είχαν κουραστεί από τις δικές μας κινήσεις και είχαν αφήσει κενό εκεί. Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ένα πράγμα ακόμα: εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα χθες — εκείνος έκανε το γκολ, μα η ομάδα ακόμα δεν είχε κατακτήσει τίποτα. Για αυτό λέω πως η σπίθα εκείνη τη στιγμή είναι σημαντική, αλλά μετά πρέπει να συντηρηθεί!

Ένας αγώνας στη Λειψία πριν δύο χρόνια. Ο Σόρταν μπαίνει στο 75’ — γκολ στο 80’. Μα η ομάδα χάνει επειδή εκείνη η ημέρα η αντίπαλος είχε αμυντική συμπεριφορά σα φρούριο. Γιατί; Γιατί εκείνος έφτασε εκεί που βρισκόταν η μπάλα, έκανε το γκολ του, μα δεν άλλαξε τον χαρακτήρα εκείνου του αγώνα. Την ίδια εβδομάδα ο Μαρσέλο στο Στάδιο Σαντιάγκο σηκώνει το τίτλο εκείνης της εποχής γιατί εκείνος εκείνο το γκολ έκανε την ομάδα ν’ ανέβει επίπεδο — όχι μόνο σκοράρει, αλλά γράφει ιστορία εκεί που οι υπόλοιποι γράφουν αριθμούς. Κι όμως. Το Παρκ ντε Πρενς εκείνο το βράδυ. Την ίδια ώρα που κάποιοι ψάχνουν τους αριθμούς σα να λύνουν σπαζοκεφαλιά στα mathletics, εκείνος μπαίνει σα βεντάλια που ανοίγει όλες τις πόρτες. Δύο γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά. Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι είχαν αρχίσει ήδη τις νεκρολογίες τους — εκείνον τον αγώνα έγραψαν σα τέρας εκείνης της νύχτας, όχι σα backup. Μα αυτοί εδώ μέσα συνεχίζουν να λένε πως είναι δεύτερη επιλογή επειδή κάποιος δεν του έδωσε βασικό ρόλο σα να είναι θέμα στρατηγικής. Μήπως όμως είναι θέμα κουλτούρας; Μήπως αυτοί οι αριθμοί εκείνοι που αναφέρουν σα νεκρολογίες γιατί ξέχασαν πως όταν η μπάλα φεύγει σα σφαίρα εκείνος εκείνος είναι εκείνος που βρίσκει το κενό εκείνο σα λύκος στο δάσος; Μα υπάρχει μια απόχρωση εδώ. Στην Κωνσταντινούπολη πριν χρόνια, εκείνο το γκολ στη Γαλατασαράι. Ο Σόρταν σταμάτησε σα γατούλα πάνω στη γραμμή του πέναλτι, περίμενε την μπάλα σα να είχε αφήσει εκεί σκόπιμα, κι ύστερα βρήκε το κενό εκείνο σα προφήτης. Μα εκείνο το γκολ έγινε σήμα κατατεθέν αργότερα εκείνων των δύο γκολ στο Παρκ ντε Πρενς. Αλλά εγώ εκεί βρισκόμουν ανάμεσα στους φίλους μας στο τμήμα εκείνων εκείνων εκεί στιγμής και τους είδα όλους να στέκονται σα να περίμεναν ένα θαύμα εκείνο το βράδυ — κι εκείνος ήρθε σα σωτήρας, όχι σα backup. Αυτό είναι το πράγμα: ο Σόρταν δεν κάνει τίποτα επειδή του αρέσουν τα κόκκινα σμόκιν — κάνει τη δουλειά του εκεί που οι άλλοι ψάχνουν αριθμούς κι εμείς εμείς εδώ μέσα γράφουμε τίτλους σα να είμαστε ιστορικοί. Εμένα μου φτάνει αυτό: όταν μπαίνει στο γήπεδο εκείνος, η ομάδα γίνεται ζωντανό πράγμα — όχι κτίριο από σχέδια. Μα αυτοί εδώ μέσα συνεχίζουν να λένε πως πρέπει να ψάξουμε τους λόγους εκεί που υπάρχει μόνο αποτέλεσμα. Γιατί ο ίδιος εκείνος αγώνας στη Λειψία είχε διαφορετικό χαρακτήρα από εκείνον στο Παρκ ντε Πρενς; Γιατί εκείνος εκείνος ο τύπος έκανε εκείνο εκείνο εκεί γκολ εκεί εκείνη βραδιά εκεί; Γιατί εκείνοι εκείνοι οι αριθμοί εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί εκείνοι εκεί; Μα όταν μπαίνει εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — η ομάδα εκείνη εκείνη εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκεί.