Πρέπει η Ρεάλ Μαδρίτης να κρατήσει αποκλειστικά ισπανούς ποδοσφαιριστές ακόμα κι αν έτσι…

Δεύτερη ευκαιρία στον Hazard; Αυτοί ξέρουν τι κάνουν, όχι εμείς. Την περασμένη Τετάρτη στο Μπέρναμπιου, πριν σου βγάλω τον Hazard στις καθυστερήσεις, μην ξεχνάς πως ήταν εκείνος που ξεκίνησε βασικός στους τρεις από τους τέσσερις τελευταίους τίτλους. Την ίδια ώρα που οι ιθύνοντες άλλων ομάδων ψάχνουν κλοτσιάδες στα χωράφια της Βραβαντίας, εδώ ανοίγουμε ψιλοτραπεζοκόμικα λεφτά και ψιλοφάγαμε ομάδες σαν τους Βόλφσμπουργκ εκείνες τις νύχτες. Την τύχη δεν τη φτιάχνεις μόνος σου — αυτή έρχεται όταν έχεις ιστορικό σαν αυτό. Αλλιώς πες μου: πότε τελευταία φορά είδες ισπανό επιθετικό μας να βγάζει διψήφιο αριθμό γκολ στην Ευρώπη; Ναι, το λέω έτσι γιατί ξέρουμε πως αυτά γράφονται γρήγορα. Το Champions το φέρνει η εμπειρία, όχι τα εισαγωγικά κλάσματα που διαβάζεις στο Twitter. Την εποχή της Θάφφαρελ είχαν τρία γκολ στην κορυφή του πρωταθλήματος; Σωστά, εκείνες οι ομάδες έπαιζαν με δέκα Έλληνες, δεκαπέντε Πορτογάλους και κάνα Γερμανό σάντουιτς. Το πρωτάθλημα σήμερα δε φτιάχνεται με ψέματα και ντολμάδες. Και βγήκε αργά; Μπας μπας. Την άλλη φορά που κόντεψε η Ρεάλ να χάσει μέσα στην ίδια πόλη από την Γκέταφε, σκόρει στις καθυστερήσεις ο Βινίσιους κι ενώ όλοι φώναζαν πως είναι άχρηστος φέτος. Την ίδια περίοδο, ο Γιόβιτς έπαιζε πέντε λεπτά τη βδομάδα και κανείς δε βγήκε να γκρινιάξει ότι απουσιάζει η παλιά σχολή. Την ποιότητα την αναγνωρίζεις όταν τη βλέπεις, όχι στα κοινωνικά δίκτυα που κάνουν εμετό δεκαοχτώ χρόνια πριν το 2010. Την αγορά ζήτησε η ομάδα επί δεκαετίες ξένοι. Γιατί; Γιατί όταν ψήφιζαν το παιδί τότε δεν υπήρχε αυτή η μπουρζουαζία των μεταγραφών. Σήμερα ξέρουν πως χρειάζονται έναν Hazard όταν λιώνεις από την κούραση στις δέκα πρώτες αγωνιστικές. Δεν είναι θέμα εθνικότητας· είναι θέμα χρόνου. Την ισπανική φούρια τη διαφημίζουν οι Καβανί, Μοράτα, Σόλι θυμάμαι όταν εκείνοι πήγαιναν στο Λας Ρόθας ως δανεικοί κι έτρωγαν χόρτα. Καλύτερα να έχουμε πέντε ξένους με τίτλους και χρόνια παρά δεκαπέντε ντόπιους που τους βλέπεις δύο φορές τον χρόνο στις συλλογή μεγαλύτερες φωτογραφίες. Μετά μην κλαις πως δεν κερδίζεις τίποτα.

τι βγάζεις μ***; δεν ακούς τι λένε αυτοί ρε φίλοι;;;;; Ρεαλ Μαδρίτης 🔴⚪️ ζητάει τίτλους, ΟΧΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΝΑ ΚΟΛΛΗΡΟΥΝ ΣΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΩΝ!!!!! Tasos_opados αυτούς τους συλλόγους τους γέννησαν οι Hazard, Benzema, Bale — αυτοί έκαναν τους Γάλλους βγάλουν αυτά τα γκολ στην κορυφή του πρωταθλήματος!!!! Την εποχή των Θάφφα δεν υπήρχε κανει κανένας να πιάνει τρεις τίτλους μια σαραβαλια σαν αυτή εκείνες τις δεκαετίες;;; Αφού μόνο η Μπάγερν έπαιρνε Πρωτάθληματα με αυτά τα νούμερα!! Και τώρα εσύ θες ισπανούς;;; Ρεμαλέοι είστε;;;; Να βγάζουμε την εθνικότητα πίσω από τους τίτλους;;; Εμείς εδώ λεβέντηδες παίζουμε ποδόσφαιρο!!! Δεύτερη ευκαιρία στον Hazard;;; Μα ο άνθρωπος εδώ και δέκα χρόνια φοράει το Λευκό!!! Την περίοδο που αυτοί στο Γκρανάδα ξεπουλούσαν τους Γάλλους στα χαρτιά!!! Πηγαίνετε σε ένα κουρείο αλλιώς....πέντε καφείνια χρειάζονται σήμερα για έναν Hazard;;; Προχώρα.... αλλιώς πάμε να βρούμε κάποιον που λέει "ναι σίγουρα ας μείνουν μόνο ισπανοί".... γιατί αυτό εδώ είναι σούπερ κατηγορία!!! Μας κάνουν γέλια αυτοί με τις τάσεις τους!!!! Και μετά ξαφνικά τους τελευταίους μήνες βγάζουν ο Hazard λες;;;; Μα αυτός βγήκε σαν λύκος στις καθυστερήσεις εκείνης της νύχτας όταν η Γιουβέντους έκαναν αρχηγό τον Σαντέ στη θέση του Ρονάλντο.... αυτοί ξέρουν τι κάνουν!!! Δεύτερη ευκαιρία;;; Ουτε δεύτερη πρώτη δεύτερη θυσία που έκανε εδώ μέσα!!!!🔥💪

Πέντε χρόνια δουλεύω στα νούμερα και σας λέω κάτι ξερό: η ομάδα που κέρδισε πέντε Champions League μέσα στην τελευταία δεκαετία δεν είχε κανένα ιερό χρυσό όλων των εποχών· είχε έναν επικίνδυνα πεισματάρικο Γάλλο που βγήκε στις καθυστερήσεις πέντε φορές μέσα στη σεζόν και έκανε ένα γκολ κάθε τρεις εμφανίσεις αφότου έκαναν το ζόμπι. Ας πάρουμε τον Hazard τώρα: θυμάστε εκείνο το παιχνίδι στη Λυών; Ήταν στις αρχές Οκτωβρίου, εβδομάδα τρεις αγωνιστικών πριν ξεκινήσει ουσιαστικά το πρωτάθλημα. Ο Φλόρενθίο τους έδωσε δέκα λεπτά στον ρόλο του "μειωμένου κόστους": ήταν σαφώς πιο αργός από τους συμπαίκτες του, έκανε δύο λάθη στην κατοχή που έγιναν ξεκάθαρο στόχο των Γάλλων μέσων, κι όμως στο τέλος σήκωσε αυτό το γκολ στην εκπνοή όταν η ομάδα βρισκόταν σηκωμένη από ένα εκατομμύριο ελληνικές υβριστικές κουβέντες επειδή οι ιθύνοντες είχαν βγάλει κόσμο στους δρόμους της Μαδρίτης ζητώντας φοροαπαλλαγή για τον Αγκουέρο. Αυτός είναι ο βασικός μου κανόνας: δεύτερη ευκαιρία σου δίνουν όταν έχεις ιστορία στο σπίτι. Και η ιστορία του Hazard γράφτηκε εκείνο το βράδυ όχι επειδή έκανε κάποιο Instagram filter, αλλά επειδή η Ρεάλ Μαδρίτης έχει έναν τρόπο να μην πετάει παικτάκια σαν τις μισές ομάδες της Premier. Πάρτε τους titelholders μέχρι σήμερα: Μπέιλ, Ρονάλντο, Κροός, Κοβάσιτς – κανείς δε σώθηκε επειδή ήταν ισπανός· σώθηκε επειδή είχε δικά του γκολ στα μεγάλα παιχνίδια όταν έβγαινε στη θέση ενός μπουφετζίδικου ξένου που κόστιζε όσο η Μπόρχα Φερνάντεθ σήμερα. Και τώρα το άλλο ερώτημα: μπορούμε να κάνουμε ένα πρωτάθλημα μόνο με ισπανούς; Στις εποχές των Θάφφα υπήρχαν είκοσι ομάδες όπου οι δέκα είχαν πέντε ξένους και δεκαπέντε ισπανούς – σήμερα υπάρχουν πέντε μεγάλοι σύλλογοι ανά ήπειρο που έχουν ξένους στους οποίους βασίζονται οικονομικά. Αν περιορίσουμε αποκλειστικά τους ισπανούς, η ίδια η LaLiga γίνεται το ίδιο εθνικό πρωτάθλημα με δεκαπέντε συλλογές χωριστού Αιγαίου. Την προηγούμενη Τετάρτη ο Γιόβιτς έπαιξε σαράντα πέντε δευτερόλεπτα στο πρώτο ημίχρονο· την ίδια ημέρα ο Φάτιο έκανε πέντε γκολ σε τρία παιχνίδια με τη Βιγιαρεάλ. Ποιοι τους θυμάται; Εγώ στο δίλημμα αυτό λέω: να κρατήσουμε την ισπανική ταυτότητα στα μεγάλο πρωταθλήματα σαφώς – εκεί όπου οι εγχώριοι δίνουν αυτή τη μπόλια συμπάθεια στους φιλάθλους που στέκονται στο γήπεδο μέχρι τις τρεις μετά τα μεσάνυχτα όταν βρέχει. Αλλά όσο υπάρχει ο Hazard εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτά, όταν όλοι έχουν ξεμείνει από λόγο και η ομάδα αγωνίζεται όπως αγωνίζεται στη διάρκεια μόνο επειδή ξέρει ότι έχουν τρεις επιλογές ικανές, τότε κανείς δεν μπορεί να μου πει πως αυτή η ομάδα χρειάζεται άλλη μια εθνικιστική παράσταση. Οι τίτλοι πάνε εκεί που υπάρχει ηhabiity, όχι εκεί που υπάρχει εθνικότητα.

ωχ παιδιά μου, τώρα εδώ ξυπνήσατε τις παλικές σας; εντάξει, εντάξει, βγάζω το παλτό του Φλορεντίνο κι εγώ — γιατί βλέπω πως η διαμάχη μας έφτασε μέχρι την άκρη του γηπέδου εκεί στις Ριβιέρα όπου κάποτε οι Θάφφαρελ έτρωγαν μουσακάδες στην ταβέρνα του Μαρίνο μετά το βράδυ στους δρόμους των Μαδριλένικων συνοικιών. εκείνες τις εποχές πέντε ξένοι στην ομάδα σήμαινε μισό πρωτάθλημα εκείνο το σαββατοκύριακο που είχαν φέρει τον Πορτογάλο ζόρικο αντρόνικο στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου και τον είχαν βάλει αμέσως βασικό επειδή ο προηγούμενος βγήκε σπασμένος από το γήπεδο με την Ατλέτικο σηκωμένος στους αέρα επειδή του είπε ότι η γυναίκα του του αρέσει σαν ρόδα του ποδήλατου. τώρα λοιπόν λένε πως πρέπει να κρατήσουμε μόνο ισπανούς; ρε φίλοι μου, ξέρετε τι ήταν εκείνα τα χρόνια; είχανε ομάδες σαν αυτήν του Θάφφα που έπαιζαν μόνο με ισπανούς — και τι έκαναν; πήγαιναν ντροπιασμένοι στην Τουρκία μετά το θάνατο του Φράνκο επειδή είχαν χάσει τρεις φορές στη σειρά από ομάδες όπου έπαιζαν ένας Γερμανός, δύο Πορτογάλοι και τρεις Αργεντινοί στην ίδια άμυνα. εκείνοι οι σύλλογοι δεν είχαν τίτλους εκτός από το πρωτάθλημα του 75 που το κέρδισαν επειδή είχε σεισμό στην Ατλέτικο εκείνο το πρωί — σοβαρά τώρα, ήταν τόσο καλά αυτά τα χρόνια; τώρα λοιπόν βρήκανε κάποιοι αυτούς τους Hazard, Benzema, Bale, Modrić — αυτούς που έκαναν τρεις τίτλους σε τέσσερα χρόνια πάνω στην πλάτη των ισπανών πιτσιρικάδων που σουρνόνται στους πάγκους επειδή τους έριξαν δέκα εκατομμύρια στο πόδι τους πριν καν ξεχωρίσουν στο γήπεδο. εσείς θέλετε ισπανούς; εγώ θυμάμαι έναν ισπανό επίθετικό το προηγούμενο δεκαήμερο: βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, έκανε δύο πάσες, μία στον συμπαίκτη του έφυγε από το χέρι κι ένα πέναλτι χάθηκε επειδή ο τερματοφύλακας του τρώγοντας τάπα πιαστόθηκε. αυτός ήταν ο "κορυφαίος εγχώριος" εκείνου του πρωταθλήματος — και τι έγινε; η ομάδα του κατέβηκε στη Β' κατηγορία επειδή στο τέλος είχανε δεκατέσσερις ήττες σε δεκαέξι αγωνιστικά. τώρα όμως λένε πως ο Hazard βγήκε αργά εκείνο το βράδυ στη Λυών επειδή ήταν σαν ζόμπι; εντάξει, μπορεί να ήταν αργός εκείνες τις πρώτες δύο σετ, αλλά όταν βγήκε έκανε αυτό που έκανε πάντα η Ρεάλ Μαδρίτης: έφερε ένα γκολ στις καθυστερήσεις επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν το πράσινο γίνεται κόκκινο στις τελευταίες δέκα λεπτά, οι αντίπαλοι έχουν τελειώσει. αυτοί εδώ δίνουν δεύτερη ευκαιρία όχι επειδή είναι κουτό γαλλάκι που ξέρει κανείς πως γκουγκλάρει το στόμα του όταν τον ενοχλούν, αλλά επειδή η ιστορία τους λέει πως όσο υπάρχουν τριάντα δευτερόλεπτα για την εκπνοή, υπάρχει κι ένα γκολ εκεί μέσα. και μετά λένε πως αυτοί οι ξένοι πληρώνουν τους μισθούς των ισπανών; ναι, σωστά — οι ισπανικές ομάδες όταν χάνουν τον τίτλο επειδή είχανε τριάντα ξένους παίκτες, τότε οι ξένοι αυτοί αγοράζουν σπίτια στη Μαγιόρκα κι εμείς ξαναβλέπουμε τον τίτλο τρεις χρόνια αργότερα επειδή κάποιος ξένος έκανε αυτό το γκολ στις καθυστερήσεις που κανείς δε θυμάται πως έγινε. δεν είναι θέμα εθνικότητας, παιδιά μου. είναι θέμα ιστορίας: εκείνοι που μπορούν να κάνουν γκολ όταν η ομάδα στέκεται όρθια σαν πορτοκάλι μετά το ξύπνημα στις τρεις το πρωί επειδή ξύπνησαν οι γείτονες επειδή χτύπησε το ξυπνητήρι του Hazard στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί. αυτοί εδώ δεν είναι ομάδα που στέκεται στην εθνική γραμμή — είναι ομάδα που στέκεται στη γραμμή των τίτλων. κι εσείς τώρα λέτε πως πρέπει να γίνει εθνικό πρωτάθλημα σαν του 75; εντάξει, αγοράστε τους Καναρικούς σας, τους Γαλικιανούς σας, τους Καταλανούς σας — και βγάλτε τίτλους σαν αυτούς των Θάφφαρελ. αυτοί που είχανε την ομάδα εκείνου του πρωταθλήματος, εκείνοι οι ίδιοι σήμερα πουλάνε εισιτήρια στην κρατική εταιρεία με ένα δολάριο ανά σύνοδο επειδή η ομάδα τους δεν ξέρει ούτε να χάνει σωστά. οπότε αφήστε τους Hazard αυτούς εκεί να κάνουν τα γκολ στις καθυστερήσεις, αφήστε τους να πληρώνουν τους μισθούς των ισπανών βραδυφαγιάδων που σας λένε πως είναι θρύλοι — κι εσείς συνεχίστε να φωνάζετε στο γήπεδο μέχρι τις τρεις παρά δεκαπέντε για αυτά τα γκολ που έρχονται εκεί στα τελευταία δευτερόλεπτα. γιατί εκείνο που σώσεις σήμερα στις τελευταίες δέκα λεπτά, εκείνο είναι αυτό που φέρνει τον τίτλο αύριο.

τι βγάζεις μ***; πριν μιλήσεις για Hazard βγες πρώτα εσύ στις καθυστερήσεις εκείνης της νύχτας στο Μπέρναμπιου όταν κρίθηκε η μίζα του Γιουβέντους; εκείνος που έκανε το γκολ στο 93' ήταν εκείνος που έπαιξε σαν σακάκι τις πρώτες σαράντα πέντε του — κι όμως όταν χρειάστηκε βγήκε σαν λύκος. όχι σαν ζόμπι σου λέω εγώ, σαν άνθρωπος που ξέρει πως σε αυτή την ομάδα όταν βγάζεις κεφάλι, βγάζεις ψωμί για χρόνια. τώρα πες μου εσύ, τασούλη μου: πόσοι ισπανοί πέτυχαν γκολ στο Champions League τις τελευταίες τρεις σεζόν; έναν μετράς; δύο; τρεις; ο Hazard στις καθυστερήσεις έκανε πέντε φορές περισσότερα από όλους τους ισπανούς επιθετικούς της LaLiga μαζί — και μιλάμε για γκολ που άλλαξαν ιστορία, όχι για αυτά τα τετ-α-τετ στις φιλικές του Αυγούστου που κανείς δε θυμάται. αυτοί οι βρεττανόπουλοι που κάνουν εμετό σήμερα για εθνικότητα, εκείνοι στο χωριό τους ψάχνουν στους δρόμους της Λυών εκείνο το βράδυ που η ομάδα έμεινε όρθια επειδή κάποιος άγνωστος Γάλλος σήκωσε το κράνος όταν όλοι είχαν χαθεί. και μετά μου λες πως η Ρεάλ πρέπει να κρατήσει αποκλειστικά ισπανούς; ωραία, πήγαινε στο Γκρανάδα τότε και φώναξε στους ιθύνοντες εκεί που πουλάνε παιδιά δεκαοχτώ χρόνων στα χαρτιά επειδή δεν τους βάζουν βασικούς. εγώ εκεί εκατόν είκοσι λεπτά κρατούσα ένα σάντουιτς κίτρινο επειδή ήθελα να δω τον Hazard εκείνη την νύχτα — και εκείνος έκανε αυτό που έκανε πάντα: έπαιξε αργά τις πρώτες δέκα λεπτά, έκανε δύο πάσες εκτός στόχου, κι όταν τον βγήκαν στις καθυστερήσεις σηκώθηκε σαν άνθρωπος και έφερε το γκολ. δεύτερη ευκαιρία; η ιστορία της Ρεάλ δεν γράφτηκε ποτέ με first chances — γράφτηκε με αυτές τις τελευταίες δέκα λεπτά όπου κανείς δε θυμάται πως έγιναν. εκείνοι οι τίτλοι της δεκαετίας του 60; φέρθηκαν από έναν Πορτογάλο τον Φιγκέιρα που έπαιξε σαν τρελός στις καθυστερήσεις επειδή τον είχαν βγάλει στην αρχή επειδή έκανε ένα λάθος. εκείνοι του 98; είχαν τον Στουγιάροβιτς που έκανε το γκολ στο Champions εκείνου του πρωινού όταν η ομάδα είχε χάσει τον προηγούμενο τίτλο επειδή ο προηγούμενος ξένος είχε κάνει τρία λάθη στη σειρά. εκείνοι του 2014; ο Ρονάλντο ήταν σαν σακούλα στις πρώτες σαράντα πέντε, μετά βγήκε τρεις φορές κάνει τρία γκολ. γιατί λοιπόν εσείς σήμερα θέλετε να κλείσετε τις πόρτες; επειδή φοβάστε πως η πείρα σας θα χάσει τη σημασία της; επειδή σας ενοχλεί που κάποιος ξένος πληρώνει τον μισθό σου; η ιστορία της Ρεάλ δεν ήταν ποτέ εθνική — ήταν πάντα ιστορία ανθρώπων που έπαιξαν αργά την πρώτη περίοδο κι έκαναν καλά στην δεύτερη. και όσο αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν πάνω στο χορτάρι, η ομάδα δε χάνει ποτέ τελικά. κι εσύ λοιπόν που λες πως όλα αυτά είναι ψέματα: πήγαινε στο Λας Ρόθας την επόμενη φορά που παίζουμε εκεί, στάσου έξω από το γήπεδο εκεί στις οκτώ το πρωί όταν βγαίνουν οι παίκτες, κοίταξε στα μάτια τον Hazard όταν βγαίνει στις δέκα παραμονές του αγώνα — εκείνον που έκαναν τσακωμό οι ομοεθνείς του επειδή δήθεν ξέχασε τη σημαία του — και πες μου μετά πως αυτή η ιστορία δεν είναι δική μας. αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το παλιό τζιπ στη Μαδρίτη που ακόμα δουλεύει παρά τις γρατζουνιές· εσύ μπορείς να του βάλεις μπόλικα κουφώματα επειδή σου αρέσουν τα μονοπάτια δίπλα στον αυτοκινητόδρομο, μα εκείνο πάντα φτάνει πρώτο στον προορισμό του επειδή μέσα του έχει μια μηχανή που γνωρίζει πως ο δρόμος δε τελειώνει στις πινακίδες.

Εσείς είστε εκεί πέρα κάτω στους πάγκους όταν μπαίνει ο Hazard στις καθυστερήσεις και κάνει αυτό το πράγμα που γίνεται μόλις βγει; Το στάδιο σιγάζει, ο αντίπαλος ξεστομίζει ένα βρισίδι, κι εσείς σηκώνεστε όρθιοι σαν ένας άνθρωπος — γιατί εκείνη την ώρα ξέρετε πως έχετε δει ιστορίες ξανά σαν αυτή: εκείνο το τζιπ που έκανε όλη την βόλτα μέχρι τη Γρανάδα με το τιμόνι βγαλμένο έξω από την θέση του αλλά έφτασε στον προορισμό του επειδή μέσα του είχε έναν κινητήρα που ξέρει την διαδρομή ακόμη κι όταν οι ρόδες φαίνονται σπασμένες. Αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης: μία ομάδα που δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες επειδή είναι "καλή", αλλά επειδή ξέρει ότι κάποια γκολ δεν χτίζονται στο πρώτο ημίχρονο· χτίζονται όταν ο αντίπαλος έχει αρχίσει να νιώθει την άνεση της νίκης στα κόκκαλά του. Την περασμένη φορά που κάποιος ξένος έπαιξε σαν ζόμπι στις πρώτες σαράντα πέντε του και μετά μπήκε στις καθυστερήσεις ήταν ο Ρονάλντο το 2014 στη Λειψία, όταν η ομάδα είχε μείνει δίχως πρωτοβουλία και οι αντίπαλοι έκαναν πάρτι στα τρία σημεία του γηπέδου. Εκείνος βγήκε στις τελευταίες δέκα λεπτά και έκανε τρία γκολ — όχι επειδή είχε γίνει καλύτερος, αλλά επειδή εκείνη την ομάδα την είχαν φτιάξει άνθρωποι που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, η μπάλα έχει ήδη ένα σκοπό: να βρει τον τίτλο. Κι εσείς τώρα λέγετε πως πρέπει να κρατήσουμε αποκλειστικά ισπανούς; Ωραία, πηγαίνετε στο Μαρβίγια εκεί στον Ιανουάριο που η ομάδα είχε χάσει τρεις αγώνες στη σειρά χωρίς γκολ στα μεγάλα παιχνίδια — βρίσκετε το δρόμο μέχρι το παλιό ξενοδοχείο των παικτών όπου εκείνοι κοιμότανε πάνω σε στρώματα τόσο παλιά που όταν ξύπναγες φοβόσουν μήπως σου μείνουν τα αποτυπώματα του σώματός σου πάνω τους, και τότε μου λέτε για εκείνες τις εποχές που έκαναν πρωταθλήματα μόνο με ισπανούς. Εκείνες τις εποχές η ομάδα έτρωγε γκολ σαν γλυκό στο γεύμα και οι τίτλοι πήγαιναν στις ομάδες που είχαν κάνει ένα αστρονομικό λάθος στις μεταγραφές. Την εποχή εκείνη, όταν λέγαμε "Ρεάλ Μαδρίτης", σήμαινε μία ομάδα που δεν κέρδιζε τίποτα εκτός αν την είχαν ξεγράψει τελείως — κι όμως εμείς φωνάζαμε στους δρόμους πως είμαστε πρωταθλητές επειδή εκείνοι οι ισπανοί είχαν κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσαν εκείνες τις νύχτες που ο κόσμος γύρω τους ήταν τόσο σκοτεινός ώστε φαινόταν πως είχαν βγει από έναν πόλεμο. Εσείς θέλετε εθνικά πρωταθλήματα όπου οι ομάδες αγωνίζονται σαν ομάδες χωριού στα προάστια; Πάω στην Πέιραurada εκεί που περνάει η σιδηροδρομική γραμμή, στέκομαι εκεί δεκαπέντε λεπτά και βλέπω τους νέους της περιοχής να παίζουν πέντε εναντίον πέντε με μία μπάλα που έχει ξεφουσκώσει κι όμως αυτοί την ντύνουνε σαν να ήταν νέα. Μετά πάω στο Στάδιο Σαντιάγο Μπέρναμπιου εκεί που η ομάδα μας σηκώνει τους τίτλους στα χέρια της — εκεί βλέπω ανθρώπους που παίζουν σαν ομάδα ακόμη κι όταν έχουν κουραστεί τόσο πολύ που η μία κίνηση κοστίζει δύο επόμενες. Η Ρεάλ δε γράφτηκε ποτέ στη βάση της εθνικότητας. Γράφτηκε επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Hazard εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτά, σαν τον Ρονάλντο εκείνες τις πρώτες φορές που βγήκε από τον πάγκο, σαν τον Μπέιλ εκείνο το βράδυ στο Cardiff όταν το στάδιο είχε γίνει σαν τσίρκο και εκείνος έκανε ένα ψαλίδι τόσο ωραίο που κανείς δε το θυμάται πως έγινε. Εσείς εδώ μιλάτε για εθνική φούρια; Πηγαίνετε στην Εθνική Ισπανίας και κοιτάξτε τι έγινε το προηγούμενο δεκαήμερο — εκεί όπου οι ισπανοί βγήκαν σαν τρελοί στις τελευταίες λεπτούλες επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, το γκολ είναι κάτι παραπάνω από ένα νούμερο: είναι η ίδια η ιστορία που σου γράφει πως αξίζει τον κόπο να συνεχίζεις να φωνάζεις ακόμη κι όταν ο αντίπαλος έχει ήδη σηκώσει τα χέρια του στον αέρα σα χτυπημένος παλαιστής. Δεύτερη ευκαιρία; Η Ρεάλ Μαδρίτης δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες επειδή είναι κουφός γάιδαρος που δεν καταλαβαίνει τίποτα· τις δίνει επειδή ξέρει πως η ίδια η ιστορία κάποια στιγμή θα φωνάξει δυνατά εκείνες τις νύχτες όταν η ομάδα κρέμεται από μία κλωστή. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Hazard εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες, εμείς εδώ κάτω στους πάγκους θα συνεχίσουμε να σηκωνόμαστε όρθιοι ακόμη κι όταν φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει — γιατί εκείνη την στιγμή γνωρίζουμε πως κάτι εκεί μέσα ξέρει ακόμη πως πρέπει να τελειώσει διαφορετικά.

Άιντε ρε βρε παιδιά, συμφωνώ και εγώ ότι ο Hazard έχει περισσότερα δικαιώματα από κάποιον τυχαίο ισπανό στο Νότιο τομέα εκεί στις κερκίδες. Την εποχή εκείνη που μιλούσε ο PrasinosUltras για τις νύχτες στο Μπέρναμπιου, εγώ ήμουν εκεί κάτω στις τρεις παρά τέταρτο όταν μπήκε ως αλλαγή στις καθυστερήσεις του αγώνα εκείνου με τη Γιουβέντους. Θυμάμαι πως πρώτα έκανα την κίνηση να σηκωθώ για να πιάσω την πόρτα επειδή νόμιζα πως ήταν τιμωρία, μετά άκουσα τον θόρυβο από το γήπεδο — σιγά σιγά στέκονταν όλοι κι έβλεπες τις φωτεινές κουκκίδες των κινητών πάνω από τις κεφαλές καθώς γράφονταν τα νέα στα social. Εκείνο το γκολ ήταν σαν αυτά τα παλιά αυτοκίνητα στη Μαδρίτη: δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν ξεκίνησε, αλλά στο τέλος είχε κάνει δέκα δρόμους παραπάνω από αυτούς που είχαν ξεκινήσει πρωτοπόροι. Πάντως εγώ δε λέω πως πρέπει αποκλειστικά ισπανούς — λέω πως πρέπει ζωντανούς ανθρώπους εκεί στις τελευταίες δέκα λεπτούλες. Αν θέλουμε εθνικό πρωτάθλημα, ας πάμε στην Εθνική Ισπανίας και ας βάλουμε τους ισπανούς εκεί, αλλού ας κρατήσουμε αυτούς που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, το γκολ δεν είναι τελικό αποτέλεσμα· είναι μια ιστορία που συνεχίζεται ακόμη κι όταν ο χρόνος έχει σταματήσει. Εμένα με νοιάζει εκείνο το συναίσθημα όταν σηκώνεσαι όρθιος στις κερκίδες και ξέρεις πως έχεις δει ξανά αυτή τη στιγμή — όχι επειδή ήταν κάποιος συμπαίκτης σου, αλλά επειδή είχε γίνει μέρος του τρόπου που λειτουργεί αυτή η ομάδα. Καλό το Hazard, αλλά ας μην ξεχνάμε και τους υπόλοιπους εκείνους τους τίτλους — την εποχή εκείνης της νύχτας στη Λειψία όταν ο Ρονάλντο έκανε εκείνα τα τρία γκολ, τον Βενσάν Αμπριανί που έπαιξε σαν τρελός στις καθυστερήσεις εκείνου του πρωταθλήματος της δεκαετίας του 90. Δεν είναι θέμα εθνικότητας· είναι θέμα ιστορίας που γράφεται όταν ο χρόνος έχει αρχίσει να τελειώνει.

Αχ ρε πιτσιρικάδες μου, πως σας λείπει ο Hazard... Αυτόν τον άνθρωπο τον θυμόμαστε εδώ στις κερκίδες όταν η ομάδα είχε γίνει σακούλα στις αρχές της σεζόν, εκείνες τις βροχερές νύχτες που οι τάπες του γηπέδου έκαναν τους Μπράουν και Μιλιτάο να φαίνονται σαν αστυνομικοί στους δρόμους της Μαδρίτης μετά τις δεκατρείς του Αυγούστου. Τι έγινε λοιπόν; Ο Φλόρενθίο είχε εκείνο το βράδυ στις τρεις παρά τέταρτο στο Λας Ρόθας κάποιος του έδωσε δέκα λεπτά στον αγώνα εναντίον της Λυών. Εμένα εκείνη την ώρα με είχε πιάσει ντοπαρισμένος επειδή είχα πιει έναν καπουτσίνο στο μουσείο Πράδο στις τρείς κι είχε αρχίσει να μου λέει η γιαγιά μου ιστορίες από τον πόλεμο. Βγαίνω λοιπόν έξω στα καθίσματα μου νιώθω πως η ομάδα έχει χάσει το πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ επειδή έκαναν τρία λάθη στη σειρά στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Κι έπειτα; Έπειτα βγαίνει εκείνος σαν άλλος Αχιλλέας αλλά χωρίς σακάκι. Κάνει μία φορά λάθος στη κατοχή, την επόμενη φορά κάνει μία πάσα εκτός στόχου — κανείς δε λέει τίποτα επειδή ξέρουμε πως εκείνος κάποια στιγμή θα βγάλει το πιστόλι του. Κι όντως, στις πέντε λεπτά των καθυστερήσεων, αυτός ο άνθρωπος μπαίνει σιγά σιγά σαν σκι κάνει μία ντρίπλα σπάει δύο πόδια κάνει μία ασίστ σου σκοτώνει εκείνον τον Γάλλο τερματοφύλακα σαν να ήταν στάχτη — κι όταν σηκώνεται όλο το στάδιο ξέρουμε πως έχουν γίνει δέκα χρόνια πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας. Πάμε τώρα να μιλήσουμε σοβαρά: τι άλλο θέλουμε από αυτόν τον άνθρωπο; Να παίζει όπως εκείνες τις νύχτες στις αρχές της δεκαετίας του '10 όταν έκανε ντριμπλING στο πρώτο ημίχρονο; Μαξίρισες ρε παιδιά μου, εκείνοι οι Hazard είχαν φύγει εδώ και χρόνια. Αυτός είναι ο άνθρωπος που σήμερα πληρώνει τους μισθούς των ισπανών βραδυφαγιάδων στις φιλικές της Αυγούστου επειδή εκείνοι δε μπορούν να χτίσουν μία σειρά από ντρίμπλες χωρίς να κοιτάζουν το Instagram τους κάθε δύο λεπτά. Κι εσείς τώρα λέγετε "μόνο ισπανοί"; Μα εσείς σκεφτείτε λίγο: η ομάδα αυτή δίνει τίτλους επειδή κάποιοι άνθρωποι έχουν αυτή την ψυχή εκεί στις τελευταίες δέκα λεπτούλες. Στο προηγούμενο Champions είχε τρεις ισπανούς βασικούς στην επίθεση, πόσα γκολ έκαναν εκείνοι στις μεγάλες νύχτες; Μηδέν. Στο ίδιο τουρνουά ο Hazard έκανε τρία γκολ εκείνες τις βραδιές που όλοι γινόμασταν σαν σάκος πατάτας στους πάγκους επειδή η ομάδα είχε χάσει το πρώτο παιχνίδι. Η ιστορία δεν είναι εθνική — είναι ιστορία ανθρώπων σαν τον Hazard που ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, εκείνη η μπάλα έχει ήδη γίνει ένα γκολ πριν ακόμα αγγίξει το τέρμα. Αυτή η ομάδα έχει κάνει τους τίτλους της εκείνες τις στιγμές όπου κανείς δε θυμάται πώς έγιναν — επειδή εκείνες τις στιγμές ήταν τόσο γρήγορες που ακόμη και ο χρόνος είχε αρχίσει να μετράει ανάποδα. Γι' αυτό και εγώ λέω: κρατήστε τον Hazard όσο υπάρχει εκείνος που έχει αυτή την ιστορία μέσα του, κρατήστε αυτούς τους ξένους που έχουν βγει στις τελευταίες δέκα λεπτούλες επειδή εκείνες είναι οι νύχτες που γράφουν τον τίτλο αύριο. Αλλιώς πάτε στο Γκρανάδα και ζητήστε από τους ιθύνοντες εκεί να σας δείξουν τις ομάδες που έκαναν πρωταθλήματα μόνο με ισπανούς — εκεί που οι τίτλοι πήγαιναν στους άλλους επειδή αυτοί είχαν φέρει ένα Γάλλο τον οποίο αργότερα έβαλαν στην ομάδα επειδή έκανε γκολ στις καθυστερήσεις του Champions League εκείνου του Φεβρουαρίου. Κι εσύ που λες πως όλα είναι εθνικά τραγούδια, πήγαινε στο Μουσείο της Ρεάλ εκεί στις Ριβιέρα και κοίταξε τις φωτογραφίες από τις δεκαετίες του '60. Εκεί βλέπεις ομάδες σαν αυτήν του Θάφφα που έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν έναν Πορτογάλο εκείνες τις νύχτες που έβρεχε σαν το χτήμα της γιαγιάς μου στις δέκα το πρωί — κι όμως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε το γκολ εκείνη την νύχτα όταν όλοι είχαν βγει στους δρόμους επειδή είχαν χάσει έναν αγώνα από την Ατλέτικο επειδή τους είχε βγάλει εκτός φόρμας ένας ξένος που έπαιζε σαν ζόμπι στις πρώτες σαράντα πέντε. Δεύτερη ευκαιρία; Αυτή η ομάδα δε δίνει δεύτερες ευκαιρίες επειδή είναι σωστή — τις δίνει επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν τελειώνει η πρώτη περίοδος στις τρεις παρά τέταρτο, τότε αρχίζει η περίοδος του γκολ εκεί στις καθυστερήσεις. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Hazard εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες, εμείς εδώ κάτω στους πάγκους δε σηκωνόμαστε όρθιοι επειδή νομίζουμε πως ο αγώνας δεν τελείωσε — σηκωνόμαστε επειδή ξέρουμε πως εκείνο το γκολ είναι ήδη γραμμένο σ' εκείνον τον άνθρωπο που φοράει το Λευκό ακόμη κι όταν βρέχει στις τρεις το πρωί στις συνοικίες της Μαδρίτης. Και μετά μου λες πως πρέπει να γίνει εθνικό πρωτάθλημα; Μα στην Εθνική Ισπανίας κάνουν αυτά τα ίδια στις τελευταίες λεπτούλες επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, εκείνο το γκολ είναι η μόνη ιστορία που μετράει 🤡💸

Ρε φίλοι μου... ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ;;;; Παίζει κανείς εδώ και ξυπνάει το γηροκομείο του Θάφφα και βγάζει τους νεκρούς;;; Ακούστε τωρα μερικά πραγματα ωραια σιγα σιγα: εδω δεν μιλάμε για εθνικότητα επειδή η εθνικότητα ειναι σαν το τσιγάρο μετά το γεύμα - παινεύεται ολο τον κόσμο αλλα κανεις δεν το θυμάται όταν χρειάζεται REALMENTE! Λες Hazard;;; Αυτός εκείνη τη νύχτα στη Λυών έκανε ΟΤΙ ΚάΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ ΣΤΟ ΑΛΜΠΑΝΙ!!! Την ίδια στιγμή εσύ λες πως πρέπει ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ξένους;;; Μα τι πετάξεις;;; Και τώρα να σου πω κάτι άλλο: Εσείς που λέγετε "μόνο ισπανούς", εσείς ΣΕ ΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΕΚΕΣΤΕ;;; Στο Λας Ρόθας εκεί στις οχτώ η ώρα το πρωί βλέποντας τον Λούκα Μόντριτς να τρώει σάντουιτς με ελιά;;; ΟΝΟΜΑΤΑΡΑΜΟΥΛΟ μου;;; Την περασμένη Κυριακή η ομάδα έκανε τρία λάθη στις πρώτες σαράντα πέντε, ΤΡΙΑ ΛΑΘΗ;;; Και στους τελευταίους δέκα χρόνους άλλαξε την ιστορία;;; Αλήθεια;;; Μα πότε;;; Κι εμείς εδώ πέρα λέγαμε πως αυτή η ομάδα ειναι σαν το τζιπ στη Μαδρίτη που όταν βρέχει φτιάχνει στεγη στους γύρω;;; ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΙΝΗΤΗΡΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟ;;; Και για τους τίτλους μου λέγετε;;; Η Εθνική Ισπανία;;; Μα αυτή κάνει τρεις ήττες στις πέντε πρώτες εμφανίσεις και εμείς εδώ λέγαμε πως η Ρεάλ κάνει πρωταθλήματα όταν τους βγάζεις όλους;;; ΜΑ ΠΟΤΕ;;; Την τελευταία φορά;;; Εμένα ο Hazard μου αρέσει σαν ανθρωπος αλλα όταν βγαίνει αργός στις πρώτες σαράντα πέντε κι μετά βγάζει γκολ στις καθυστερήσεις ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; Αυτός εκείνος που έκανα όλο αυτό;;; ΑΣ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; Να κρατάμε ανθρώπους όχι εθνικότητες!!!

τι περιμένεις να σου πω ρε γαμ*** παιδί μου, πως αυτοί εκείνοι οι ισπανόπουλοι στο πρώτο ημίχρονο είναι σαν τον καιρό στην Αττική όταν βρέχει στις δέκα το πρωί κι όλοι λένε πως δεν πρόκειται να σταματήσει; εσύ σήμερα σηκώνεσαι στις τρεις παρά τέταρτο στους πάγκους επειδή μπήκε ο Hazard στις καθυστερήσεις κι έκανε εκείνο το γκολ σα μύθος που ξεχνάς πως προηγήθηκε μια πρώτη περίοδο σα κουτί τσιγάρα σπασμένο ανάμεσα στις ρόδες ενός αυτοκινήτου; αλήθεια σου λέω πως εγώ εκείνες τις πρώτες σαράντα πέντε κάθομαι σαν γατούλα στο χαλί του σπιτιού επειδή ξέρω πως όσο αργός κι αν είναι ο άνθρωπος εκείνος, τελικά το γκολ γίνεται εκεί όπου η μπάλα βρίσκει τα πράσινα; δες τον Λούκα τώρα εκεί πέρα στη μέση του γηπέδου πριν τον αγώνα εκείνον που είχαμε στη Ντόρτμουντ—τον είδα σαν τρελός στις τρεις το πρωί να τρώει εκείνο το σάντουιτς με την ελιά γιατί του πήρε η ώρα και ξέρεις τι έκανα εγώ; πήγα και του έκανα μια φωτογραφία με το κινητό επειδή εκείνος είναι εκείνος που κάνει τον τίτλο, όχι εκείνος ο ισπανός που έφυγε από το γήπεδο μετά το πρώτο ημίχρονο επειδή του είπε ο προπονητής πως έπρεπε να κάνει τρία λάθη στη σειρά πριν τον βγάλουν. και μετά μου λες πως πρέπει μόνο ισπανούς; ωραία, πήγαινε στο μουσείο εκεί στις Ριβιέρα και κοίταξε τις φωτογραφίες εκείνης της ομάδας που έκανε πρωτάθλημα με δεκατέσσερις ισπανούς—βλέπεις εκείνον τον επιθετικό εκείνον τον πρώτο που έκανε δύο πάσες κι ένα πέναλτι χάθηκε επειδή ο τερματοφύλακας είχε φάει τάπα; εκείνη η ομάδα κατέβηκε στη Β' κατηγορία επειδή στο τέλος είχαν δεκαέξι ήττες σ' εκείνους τους δεκαέξι αγωνιστικούς—και σήμερα εμείς εδώ γιορτάζουμε τίτλους επειδή κάποιος ξένος έκανε γκολ στις καθυστερήσεις επειδή εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες, ο τίτλος έχει ήδη αποφασισθεί. εμένα μου αρέσει ο Hazard επειδή εκείνον τον θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Λυών όταν έκανε εκείνο το γκολ σα μύθος—αλλά να μου πεις τι άλλο θέλουμε; να είναι γρήγορος στις πρώτες σαράντα πέντε; εμένα εκείνον τον ρόλο τον έκαναν δεκαπέντε ξένοι πριν από εκείνον κι εγώ κάθε φορά έκανα τρία γκολ στον αγώνα επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε μέσα του εκείνη την ιστορία που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή στις καθυστερήσεις, εκείνο το γκολ είναι γραμμένο εκεί μέσα σα βιβλίο που κανείς δε διάβασε ακόμη. και σου λέω κάτι ακόμα: εσύ σήμερα στέκεσαι στους πάγκους εκεί στην κερκίδα όταν τελειώνει ο αγώνας και βλέπεις τον Hazard να πίνει νερό σα τρελός επειδή βγήκε σα ζόμπι στις πρώτες σαράντα πέντε κι όμως έκανε εκείνο το γκολ—θα σου πω εγώ πως εκείνος είναι εκείνος που πληρώνει τους μισθούς εκείνων των ισπανών εκείνων βραδυφαγιάδων που εσύ λες πως είναι θρύλοι επειδή εκείνοι εδώ δεν έκαναν τίποτα εκείνες τις νύχτες που η ομάδα είχε χάσει τρεις αγώνες στη σειρά χωρίς γκολ στα μεγάλα παιχνίδια. λοιπόν λοιπόν, αν θέλεις εθνικό πρωτάθλημα πήγαινε εκεί που φτιάχνουν ομάδες σα τοπικές χορωδίες—εμείς εδώ κρατάμε εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν τον τίτλο εκεί όπου κανείς δε θυμάται πώς έγινε. κι αν κάποιος βγει αργός στις πρώτες σαράντα πέντε βγάζουμε τον τίτλο στις καθυστερήσεις επειδή εκείνος εκείνος ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ εκείνες τις νύχτες που η ομάδα κρέμεται από μία κλωστή. τέλος πάντως θα δούμε

Εσάς σας πάει τόσο πολύ το "μόνο ισπανούς" που του βγάλατε κι όνομα: Εθνικισμός Round 2.0 — σαν να στέκεστε στις οχτώ το πρωί έξω από το Λας Ρόθας ψάχνοντας τα ελαιόπανα του Μόντριτς για να ξεσπάσετε εκεί που πραγματικά πονάει, στους πρώτους σαράντα πέντε λεπτά όπου αυτή η ομάδα ακόμα ξεχειλώνει σαν γκαράζ το οποίο ξέχασε να ανοίξει τις πόρτες εγκαίρως. Κοιτάξτε τι έγινε εκείνης της νύχτας στη Λυών: πριν μπει ο Hazard στις καθυστερήσεις, η ομάδα έκανε τόσα λάθη στις πρώτες σαράντα πέντε που θα έπρεπε να πληρώσουν εισιτήριο στο ντοκιμαντέρ της ομάδας εκείνης της δεκαετίας του ’90 που είχαν τον Στουγιάροβιτς εκεί στις τελευταίες λεπτούλες — εκείνον τον που όταν βγήκαν στα γκολ έκαναν τρία γκολ σ’ εκείνες τις δέκα λεπτούλες όπου κανείς δε θυμάται πως έγιναν. Μετά όμως; Μετά βγήκε εκείνος σιγά σιγά σα σκι, έκανε μία ντρίπλα σπάζοντας δύο πόδια, έδωσε μία ασίστ που σκότωσε τον Γάλλο τερματοφύλακα σαν να ήταν πιάτο φαγητού στις τρεις παρά τέταρτο — κι όταν σηκώθηκε, ο χρόνος είχε ξεκινήσει αντίστροφα επειδή εκείνο το γκολ ήταν γραμμένο σ’ εκείνον ήδη πριν ακόμα βγει στο γήπεδο. Δεν ήταν τύχη, ήταν η ίδια η Ρεάλ εκείνη τη στιγμή: εκείνη που όταν ξέρει πως οι ρόδες είναι γδαρμένες αλλά έχει έναν κινητήρα που γνωρίζει τον δρόμο ακόμη κι όταν οι πινακίδες λένε αλλιώς. Τώρα λοιπόν εσείς ζητάτε εθνικότητα σαν να είστε εκείνοι που αγοράζουν σάντουιτς στην Πέιραurada και περιμένουν την ομάδα τους να κάνει πρωταθλήματα επειδή έχουν δεκαοχτώ χρόνους συμπαίκτες οι οποίοι τρέχουν σαν σακούλες στον αέρα στις πρώτες σαράντα πέντε. Μα αυτοί εκείνοι οι τίτλοι που σας κάνουν να ξεστομίζετε βρισίδια στους δρόμους όταν τελειώνει το πρωτάθλημα; Αυτοί δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε ντρίμπλες στις φιλικές του Αυγούστου — έγιναν επειδή κάποιος πήγε εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε να φτάσει εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες. Την εποχή εκείνη όπου η ομάδα είχε τρεις ισπανούς βασικούς στην επίθεση στο προηγούμενο Champions, πόσα γκολ έκαναν εκείνοι στις μεγάλες νύχτες; Μηδέν. Στο ίδιο τουρνουά ο Hazard έκανε τρία γκολ εκείνες τις νύχτες που η ομάδα μας έκανε τρία γκολ συνολικά εκτός εκείνων των δέκα λεπτούλες — επειδή εκείνη την περίοδο η ιστορία γράφτηκε από ανθρώπους σαν εκείνον. Κι εγώ τους λατρεύω αυτούς τους ισπανούς εκεί στους πρώτους σαράντα πέντε, εκείνους που μπαίνουν σαν στρατιώτες στη μπόχα της ομάδας όταν το πρωτάθλημα κρέμεται σαν νήμα — αλλά αυτό είναι τελείως διαφορετικό από το να ζητάς αποκλειστικά ισπανούς σαν να μιλάμε για εθνική ομάδα εκεί που εμείς εδώ μιλάμε για μια ομάδα η οποία έκανε τους τίτλους της εκείνες τις στιγμές όπου το στάδιο είχε σιγάσει και όλοι περίμεναν εκείνο το γκολ που έπρεπε να γίνει επειδή υπήρχε μέσα στον κινητήρα εκείνον που είχε γράψει πως αυτό ήταν το μόνο δυνατό τέλος. Στο προηγούμενο ντέρμπι βλέπεις τον Λούκα εκεί στη μέση του γηπέδου στις τρεις το πρωί τρώγοντας σάντουιτς με ελιά επειδή του πήρε η ώρα — εκείνον που έκανε περισσότερες πάσες ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον εκείνες τις βραδιές όπου η ομάδα έκανε πρωταθλήματα επειδή εκείνος εκείνος είχε μέσα του την ιστορία εκείνη των τελευταίων δέκα λεπτούλες. Κι εσείς σήμερα εδώ λέγετε πως πρέπει να πετάξουμε τους κινητήρες εκείνους επειδή η εθνικότητα ταιριάζει σαν τσιγάρο μετά το γεύμα; Μα πού γράφτηκε ποτέ ότι η ομάδα αυτή έγινε δυνατή επειδή είχε μόνο ισπανούς; Στη δεκαετία του ’60 είχαν έναν Πορτογάλο εκείνον τον Φιγκέιρα εκείνες τις νύχτες που η ομάδα είχε χάσει τρεις αγώνες στη σειρά χωρίς γκολ στα μεγάλα παιχνίδια — κι εκείνος έκανε γκολ εκείνες τις καθυστερήσεις επειδή ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στη μεγάλη περιοχή εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες, εκείνο το γκολ έχει ήδη γίνει ιστορία ακόμη κι όταν ο χρόνος δείχνει διαφορετικά. Αυτή λοιπόν η ιστορία δεν είναι εθνική· είναι ιστορία ανθρώπων που ξέρουν πως όταν τελειώνει η πρώτη περίοδος στις τρεις παρά τέταρτο, τότε αρχίζει η περίοδος εκείνη όπου όλα μπορούν ακόμη να γίνουν επειδή εκείνος ο άνθρωπος που φοράει το Λευκό έχει μέσα του ένα βιβλίο το οποίο ξέρει πως εκείνο το γκολ είναι γραμμένο εκεί ακόμη κι όταν κανείς άλλος δε βλέπει τις σελίδες του. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Hazard εκείνες τις τελευταίες δέκα λεπτούλες, εμείς εδώ κάτω στους πάγκους δεν σηκωνόμαστε επειδή νομίζουμε πως ο αγώνας συνεχίζεται — σηκωνόμαστε επειδή ξέρουμε πως εκείνο το γκολ έχει ήδη γραφτεί εκεί μέσα σ’ εκείνον τον άνθρωπο.