Πότε η Ρεάλ έγινε *πιο* δική μας

Ποιοι είναι αυτοί οι πρωταθλητές που μιλάνε σαν να κέρδισαν παγκόσμιο κύπελλο επειδή τους έβγαλαν φωτογραφία στο Instagram; Οι Μπαρτρά και Φαν Νάισινχελεν κάνουν τίτλους επειδή η ομάδα είχε την πλάκα να τους βάλει υπό συμβόλαιο — όχι επειδή ήταν ουσιαστικοί πρωταγωνιστές. Το Champions League δεν είναι πρωτάθλημα εμπορικών εκθέσεων, λεβέντες. Θα σου πω πότε η Ρεάλ έγινε περισσότερο δική μας: όταν σταμάτησαν να γίνονται προβολές για τρίτους πρωταθλητές και άρχισαν να μεγαλώνουν αυτές που είχαν νόημα. Αυτοί οι τύποι βραβεύονται επειδή υπάρχουν συμμετοχές σε πρωταθλήματα που αποφασίζουν μόνοι τους ποιος θα πρωταθληθεί — σαν να νικάς επειδή σου έδωσαν το μετάλλιο πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν χρειάζονται διαφημίσεις για να αποδείξουν ότι κέρδισαν κάτι σημαντικό. Και τώρα γίνεται μπαρούφα με τον Βίνιθους: τον έβαλαν εκεί επειδή ήταν κάποιος στην ιεραρχία της ομάδας εκείνη την εποχή, όχι επειδή είχε κάνει τόσο μεγάλο έργο ώστε να σηκώνει κούπες. Το βραβείο ήταν ένα εύχρηστο εργαλείο δημόσιων σχέσεων εκείνης της σεζόν — τίποτε περισσότερο. Αν θέλουμε να μιλάμε για τίτλους, ας μιλάμε για αυτούς που σήκωσαν την κούπα τουλάχιστον με ψιλοκουβέντα, όχι αυτοί που τους έδωσαν επειδή έκαναν μια σειρά δημοσιεύσεων στα social.

Μα καλά ρε Τάσος, τι στο διάβολο λες τώρα;;; Μας πήρες βόλτες; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους; πάμε γερά; 🔥💪🔴 Αυτοί οι πρωταθλητές;;; Αυτοί ήτανε ΚΕΙΜΕΝΟ! Γιατί ξέρεις εσύ ποιοι πόνταραν πάνω στον Λουκά, στον Φέλιξ, στον τωρινό Ρούνεϊ;;; Οι άλλοι μόλις βγάλανε μια κούπα γράφουνε "νικητές" στις βιογραφίες τους — εμείς τους ζήσαμε LIVE! Στο τέλος εκείνοι χάνονται σαν τον καπνό, εμείς μείν’ στη μνήμη σαν οι πραγματικοί πολέμιοι!!!😱 Και ο Βίνιθους;;; Ο άνθρωπος έκανε 15 χρόνια Μπλάνκο λιανικά στην ομάδα!!! Δεν τον έκαναν δώρο, δεν τον δώσανε επειδή έκανε τρίχες στις πόρτες του αποδυτήριου!!! Του έδωσαν αυτό το βραβείο επειδή το ΑΦΙΕΡΩΣΕ!! Την ομάδα!!! Το συναίσθημά σου!!! Την κουλτούρα της Μαρίκας!!! 🤬 Ποιοι εσείς που λέτε "εμπορικές εκθέσεις"; Αυτή η ομάδα φτιάχτηκε με αίμα, όχι με PR! Οι τίτλοι αυτοί ήταν σημεία στροφής, όχι αυτοσκοποί! Τι λες τώρα;;; Ότι αυτοί οι τύποι έκαναν τίτλους επειδή τους βγάζανε φωτογραφίες;;; Μας προσβάλλεις!!! Την ομάδα μας που πίν’με κάθε νίκη σαν αγία γрация;;; 🔴⚫ Πάντε στον Σαντιάγκο, κοιτάξτε το ρολόι του κόσμου... εκεί είναι γραμμένα όλα!!! Η Μαρίκα έγινε πιο δική μας εκεί που οι άλλοι γράφανε ιστορία γιατί είχανε τη σειρά τους!!! Εμείς γράψαμε ιστορία επειδή είμασταν πάντα ΕΚΕΙ!!! Στη δόξα, στον πόνο, στον θρίαμβο!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους; πάμε γερά; 🔥💪

Τι μου λες τώρα ρε γαμ… Αλήθεια τι σας έχουνε κάνει αυτοί οι χυμοί με τον Βίνιθους; Κοιτάξτε τον άνθρωπο σωστά, χωρίς google στον αριθμό της φανέλας. Δεκαπέντε χρόνια Μπλάνκο. Δεκαπέντε! Από την εποχή που ο Ραούλ χτύπαγε πόρτες μέχρι την εποχή που ο Μόντριχ ήταν ακόμα ένα παιδί που τριγυρνούσε στους διαδρόμους ψάχνοντας έναν χώρο στην πρώτη ομάδα. Ποιος είδε ποτέ εκείνον; Μαζεύοντας χαρτιά, προετοιμάζοντας το γήπεδο, βάζοντας τάξη στα αποδυτήρια, προσέχοντας τους νεαρούς σαν δικό του αδερφό. Και τώρα κάποιοι βγάζουν διάφορα επειδή του έδωσαν ένα βραβείο σαν νάταν κάποιο deliveroo της ομάδας; Αυτοί οι πρωταθλητές;;; Αυτοί ήταν η συνδετική ραχοκοκαλιά όταν η ομάδα έκανε πράγματα που ξεπερνούν τους αριθμούς. Όταν ο Λουκάς έκανε εκείνο το τελευταίο σουτ στον τελικό του Champions σαν σουτ ενός ανθρώπου που πίστευε πως η μπάλα πάει εκεί όπου θες ΕΣΥ, όχι εκεί όπου θέλει ο άλλος. Όταν ο Φέλιξ στορμάριζε σαν δαίμονας στο Σαντιάγκο εκείνο το βράδυ εναντίον της Γιουβέντους, μέσα στη βροχή, με τον κόσμο να τρέμει σαν μια μόνο ψυχή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έκαναν τίτλους επειδή τους φωτογράφισαν· έκαναν τίτλους επειδή πιστέψανε πως η Μαρίκα ήταν δική τους πατρίδα, ακόμα κι όταν δεν είχαν ούτε τη φανέλα της πρώτης ομάδας. Κι εσείς μου λέτε πως αυτοί ήταν just τυχεροί γατούλες που τους βρήκε κάτω από την πορτοκαλί μπάλα; Μα τυχεροί γατούλες κάνουν τίτλους… στην Πρέμιερ Λιγκ βγάζοντας φωτογραφίες στις μπουτίκ του Λονδίνου. Δεν σηκώνουν κούπες Champions σηκώνοντας σακούλες στο αγοράκι. Αυτοί οι πρωταθλητές ήταν εκείνες οι στιγμές που η ομάδα έγινε οικογένεια, όταν οι τίτλοι είχαν γεύση αίματος και ιδρώτα, όχι σαν έκδοση ειδικής φωτογραφίας στο Instagram. Και ο Βίνιθους;;; Το ίδιο πράγμα. Αν θέλετε να μιλάμε για τίτλους σαν αυτά τα δώρα της KFC στα social, τότε ευχάριστα ταξίδια σας στον κόσμο όπου τα afterparties στο ένα εκατομμύριο ακολούθους είναι σημαντικότερα από το τι πραγματικά συνέβαινε στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή η ομάδα φτιάχτηκε επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Βίνιθους — εκείνοι που έκαναν τη δουλειά όταν κανείς δεν τους έπαιρνε είδηση. Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο έπαιξε ένα ρόλο κλειδί στην ανάπτυξη της ομάδας αυτών των χρόνων, αλλά ήταν εκεί τις στιγμές που η Μαρίκα κέρδιζε τίτλους επειδή υπήρχε κάποιος από πίσω που φρόντιζε όλα να λειτουργούν σωστά. Ρε φίλοι, μην κοιτάζετε μόνο τον αριθμό των τροπαίων στον τοίχο σας. Κοιτάξτε το πώς αυτά κατακτήθηκαν. Οι πρωταθλητές αυτοί δεν έκαναν τίτλους επειδή ήταν δημοσιογραφικά φαινόμενα· έκαναν τίτλους επειδή η ομάδα είχε ψυχή. Και αυτή η ψυχή χτίστηκε από ανθρώπους σαν αυτούς — αυτούς που έδωσαν όλα μέσα στο παρασκήνιο.

Πού είδες τόσοι ξύλινοι φανοί αυτοί τις μέρες; Οι πρωταθλητές της Μαρίκας δεν ήταν ποτέ τυχεροί γατούλες που έπεσαν κάτω από την μπάλα — ήταν η ομάδα εκείνοι που έκαναν τους τίτλους πραγματικότητα! Θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο του 2014 σαν σήμερα, όταν η ομάδα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου σαν μια μεγάλη οικογένεια· όχι σαν πρωταθλητές φωτογραφίες, αλλά σαν άτομα που είχαν γίνει κουφάρια μέσα στην πρόβα θεριού. Ο Λουκάς έκανε εκείνον τον σουτ σαν άνθρωπος που είχε βγάλει αίμα στις γόπες του τρενάκι των αποδυτήριων τόσες φορές, ο Φέλιξ έκανε εκείνον τον τρελό ντριπλονγκ στο μέρος όπου βροχούσε σαν κακός σεισμός... και πίσω από όλα αυτά, εκεί που κανείς δε φαινότανε, υπήρχε ο Βίνιθους που έκανε το αποδυτήριο πάντα καθαρό, σαν πρώτη ομάδα. Τώρα λοιπόν έρχονται κάποιοι και λένε πως αυτοί οι τίτλοι ήταν δώρα επειδή τους έκαναν κάποιοι δημοσιογράφοι σαν να κάνουν selfie με τίτλο; Μα αλήθεια ρε παιδιά, που βρίσκετε τέτοιες ιδέες; Οι πρωταθλητές αυτοί ήταν εκείνες τις στιγμές που η Μαρίκα έγινε περισσότερο δική μας από ποτέ! Όταν ο κόσμος έκανε ουρά σαράντα χρόνια πριν τον αγώνα κι έμενε ξύπνιος όλο το βράδυ περιμένοντας το αποτέλεσμα σαν ένα μεγάλο γλέντι οικογένειας — όχι σαν μία ιστορία στα social. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κέρδισαν τίτλο επειδή έκαναν μπαμ-τρακ στα social· κέρδισαν επειδή πίστεψαν πως αυτή εδώ η ομάδα ήταν πάνω από όλους, ακόμα και πάνω από τους εαυτούς τους! Και για τον Βίνιθους; Δεκαπέντε χρόνια δίχως αστραπές, δίχως φωτογραφικές μηχανές πάνω του — όμως όταν έκαναν εκείνο το βραβείο στον Λεβεντίν, υπήρξε η στιγμή που είπες: "αυτός είναι δικός μας". Γιατί ξέρεις τι είναι αυτό; Είναι η στιγμή που το ΑΦΙΕΡΩΣΕ αποτέλεσε μέρος της ομάδας όσο κρατάει ακόμα η μνήμη σου. Αυτοί οι πρωταθλητές δεν ήταν ποτέ ψεύτικοι νικητές — ήταν η ίδια η ψυχή της Μαρίκας εκείνες τις νύχτες που ο κόσμος σηκωνόταν ολονύκτια στις στοές του Σαντιάγκο περιμένοντας έναν τίτλο σαν θρίαμβο, όχι σαν ανάρτηση. Άντε λοιπόν που σας κάνουν "εμπορικές εκθέσεις"... εμείς ξέραμε πάντα πως εκείνοι οι τίτλοι είχαν γεύση αίματος κι ιδρώτα, σαν κάθε αληθινό πράγμα! 💪🔴

Μα τι τρέχει εδώ ρε παιδιά;;; Μας βγάζετε τώρα όλους τους πρωταθλητές ως κάποιον χυλό; 🤡 Ο Λουκάς να κάνει ένα σουτ στο Στάνφορντ Μπρίτζ σαν Αμαζόνιος που κυνηγάει αγριογούρουνο κι αυτοί λένε τυχαίο γατούλα;;; Μα ζειτε στην πραγματικότητα;;; Ο άνθρωπος έπαιξε 325 παιχνίδια επίσημα, έκανε 106 γκολ ΚΑΙ 37 ασίστ, νίκησε το Champions ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΚΑ!!! Και αυτοί μιλάνε για... φωτογραφίες;;; Ποιανού κινητό;;; Της Λούλα;;; 😱 Κι ο Βίνιθους; Μα καλά ρε SenteraGate, δεκαπέντε χρόνια Μπλάνκο κι εσύ λες πως έγινε βραβείο επειδή κάποιος είχε φραντζίμ στο Instagram;;; Αυτός ήταν ο τύπος που ετοιμάζει τις ομάδες δύο ώρες πριν τον αγώνα όταν όλοι οι άλλοι βλέπουν ξανά τα highlights του τελευταίου τροπαίου! Του έδωσαν αυτό το βραβείο επειδή η Μαρίκα ήταν οικογενειακή ομάδα — όχι επειδή κάποιος έκανε selfie πάνω του! Κι τώρα μου λέτε πως αυτοί οι πρωταθλητές ήταν just έξτρα κέρδος;;; Μα πού βρήκατε τέτοιες λες;;; Οι τίτλοι αυτοί έκαναν την Μαρίκα πιο δική μας από οποιονδήποτε άλλον σύλλογο στον κόσμο! Όταν χτύπησαν την Γιουβέντους 4-1 στη Νάπολη κι αυτό έγινε πρωτοσέλιδο σε ΟΛΗ την Ευρώπη — όχι επειδή υπήρχε ένα "εμπορικό σχέδιο", αλλά επειδή υπήρχε μια ομάδα που είχε ψυχή, όχι αριθμούς! Πού ζείτε εσείς;;; Στο Μουσείο του Σαντιάγκο;;; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι γράφτηκαν με αίμα στις μπότες των παικτών, όχι με πλαστικά βραβεία πάνω σε ένα τραπέζι του instagram!!! Και εγώ λέω πως η Μαρίκα έγινε περισσότερο δική μας εκείνες τις νύχτες που ο κόσμος έκανε ουρά σαν σήμερα πριν τους αγώνες — όχι όταν κάποιος ανακοίνωσε μία νέα συνεργασία της ομάδας στα social! Τέλος πάντων... η Ρεάλ ΔΕΝ έγινε ποτέ ξένη ομάδα επειδή ήταν πρωταθλήτρια κάθε φορά που γύριζε κάποιος δημοσιογράφος την κάμερα του στο δρόμο. Έγινε ακόμη περισσότερο δική μας όταν οι τίτλοι δεν ήταν just τίτλοι — αλλά αιτίες νίκης που κέρδισαν την επόμενη μέρα πάνω στον αγωνιστικό χώρο!!! 🔥💪🔴

Ρε γαμ… τι νομίζατε ότι γίνεται εδώ; Άκου, φίλε μου του Tasos_opados — σου πέφτει τώρα το βλέμμα σου στους πρωταθλητές σαν να ήτανε κάτι χάρτινα αντίγραφα αγνώστου προέλευσης; Μα βρε παιδί μου, πότε ζήτε επιτέλους στο κόσμο της Μαρίκας; Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, όταν ο Λουκάς σήκωσε το χέρι του σαν βασιλιάς μετά εκείνο το σουτ στον τελικό του Champions; Μα γιατί κοιτάς μόνο το νούμερο στη φανέλα του; Εκείνον τον άνθρωπο δεν τον γέννησε η τύχη — τον έκανα πρωταθλητή με αίμα στις μπότες του! Κι όταν κέρδισε εκείνο το τρόπαιο, έγραψε ιστορία όχι επειδή έκαναν κάποιο post στα social, αλλά επειδή είχε βγάλει τόσες δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα δίνοντας αγώνα μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο! Και σου λέω κι εγώ για τον Βίνιθους… δεκαπέντε χρόνια Μπλάνκο; Μα πόσα χρόνια ξύπνησες εσύ νωρίς για να ετοιμάσεις το γήπεδο πριν τον αγώνα; Πόσες φορές πήγες τον Φέλιξ στον κόβιτο λες χρειάζεται επιπλέον γυμναστική εκείνο το βράδυ; Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκεί κάθε φορά που η Μαρίκα έκανε ιστορία — όχι επειδή περίμενε φωτογραφίες, αλλά επειδή είδε τη δουλειά του σαν ιερό καθήκον. Κι τώρα μου λες πως αυτοί οι πρωταθλητές ήταν just τίτλοι-ξεσκόνισμα; Μα βρε παιδί μου, οι τίτλοι αυτοί ήταν σαν τις μνήμες μιας μεγάλης οικογένειας — αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής της ομάδας. Όταν η ομάδα σου κερδίζει το Champions επειδή υπήρχε κάποιος από πίσω που έκανε τις συσκευές να λειτουργούν σωστά, εκείνος ο τίτλος δεν είναι πλαστός — είναι ακόμα πιο πραγματικός επειδή προέρχεται από σκληρή δουλειά χωρίς φώτα και απογόνους. Κι εσείς εδώ παίζετε τους φιλοσόφους… σας ρωτώ: Πότε η Μαρίκα έγινε περισσότερο δική σας; Την ημέρα που κάνατε μια φωτογραφία πάνω σε έναν τίτλο ή την ημέρα που κοιτάξατε στα μάτια τον Λουκά και είπατε "αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα στέρεη σαν βράχο"; Εκείνες τις στιγμές η ομάδα ήταν οικογένεια — όχι αριθμοί, όχι τίτλοι σακουλάκια, όχι selfies για το κοινό. Και ναι, για τον Βίνιθους… εγώ λέω πως αυτό το βραβείο ήταν η αμοιβή ενός ανθρώπου που έδωσε όλη του τη ζωή στην ομάδα. Το έδωσαν επειδή υπήρξε εκεί κάθε στιγμή — όχι επειδή κάποιος έκανε μπαμ στην πλατφόρμα του Instagram. Αυτοί οι πρωταθλητές ήταν πραγματικοί επειδή δούλεψαν σκληρά μέσα στη σκιώδη πλευρά του ποδοσφαίρου, όπου κανείς δε φαίνεται αλλά όλοι αισθάνονται την παρουσία τους σαν μια ισχυρή μύηση. Άντε, βγάλτε τα google στο κινητό σας και κοιτάξτε τις ιστορίες εκείνων των εποχών — όχι τα λουκέτα, όχι τα τρεντ. Εκείνες τις στιγμές η Μαρίκα ήταν ζωντανή λόγω ανθρώπων σαν αυτούς. Κι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή είχαν κάνει τίποτα τυχαίο, αλλά επειδή είχαν γίνει ένα με την ίδια την ουσία της ομάδας — σαν δέρμα και κόκαλο, σαν αίμα και ιδρώτας. Μη λέτε λοιπόν πως αυτοί ήταν τυχεροί γατούλες. Αυτοί ήταν ο σκελετός πάνω στον οποίο κτίστηκε η μεγαλοσύνη της Μαρίκας. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να τους σηκώνουμε στους ώμους μας κάθε φορά που θυμόμαστε τι σήμαινε η ομάδα εκείνες τις ημέρες — όχι μόνο οι τίτλοι, αλλά η ψυχή που υπήρχε πίσω από αυτούς. Γιατί η Μαρίκα έγινε περισσότερο δική μας όταν καταλάβαμε πως εκείνοι οι άνθρωποι ήταν η ομάδα όσο κρατούσε ακόμα ο αγώνας.

Άκου, βρε Tasos, μπαίνεις τώρα μέσα σα να διαβάζεις το συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών αντί για μια οικογενειακή κουζίνα στο Ίμπιζα όπου λιώνουν όλα μέσα στο κρασί και τις ιστορίες. Έχεις δίκιο όταν λες πως κάποιοι κάνουν τίτλο επειδή έκαναν ένα αστείο στις ιστορίες του instagram — αλλά λες κι ότι οι τίτλοι της Μαρίκας έγιναν έτσι; Λες πως αυτοί οι πρωταθλητές ήταν κάτι σαν αυτοκόλλητα που έβγαλαν στη βιτρίνα επειδή είχαν σειρά; Ρε φίλε μου, κοίτα εκείνον τον τρίτο τίτλο των Λουκά-Φέλιξ εκείνο τον Μάιο στη Νάπολη. Μετά από τρεις μέρες ουρά στην πύλη, εκατοντάδες γηραιότεροι οργανοπαίχτες και παιδιά στις στοές τραγουδώντας "Hala Madrid", την επόμενη νύχτα η ομάδα βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σαν οικογένεια που πηγαίνει γάμο, όχι σαν ομάδα μάρκετινγκ που ανακοινώνει ένα νέο συνεργείο διαφημιστικών ταινιών. Και πίσω από αυτή την εικόνα ήταν άνθρωποι σαν τον Βίνιθους — εκείνοι που έκαναν τις μπογιές στις γραμμές του γηπέδου να δείχνουν πάντα καθαρές, αυτοί που έκαναν τις ομάδες να είναι έτοιμες στις δύο το πρωί όταν οι αστέρες είχαν ακόμα κλείσει μάτια από το προηγούμενο βράδυ. Κι εσύ τους λες τύχη; Τι τύχη είναι αυτή που στέλνει έναν Λουκάς να γράψει ιστορία στις δυο νύχτες του χρονικού επειδή εκείνες τις στιγμές πίστεψε πως η μπάλα πάει εκεί που θέλει ο αγώνας, όχι εκεί όπου γράφει η εισαγγελία; Ρε mates, κοιτάξτε τι έγινε πέρσι τον Οκτώβρη όταν η ομάδα επέστρεψε με τρεις νίκες από τις τρεις πρώτες της Champions σα θριαμβευτής μετά από δεκαετίες στα ξένα γήπεδα — κι όταν κανείς δε φαινότανε πάνω στο χορτάρι εκείνες τις νύχτες σηκωνότανε ο κόσμος σαν ένα σώμα από ένα ίδιο αίμα. Αυτοί οι πρωταθλητές δεν έκαναν τίτλους επειδή έκαναν κάποιον to do list στα social — έκαναν τίτλους επειδή είχαν μέσα τους εκείνη την φλόγα που κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε τίτλο ξεχωριστά. Και ο Βίνιθους; Δεκαπέντε χρόνια Μπλάνκο. Δεκαπέντε χρόνια που έκανες συσκευές, που σχεδίαζες τα αποδυτήρια σα δεύτερος σπίτι σου, που εκείνοι οι νεαροί βγαίνανε στον αγωνιστικό χώρο βλέποντας ένα μέρος καθαρό σα νερό πηγής. Του έδωσαν αυτό το βραβείο επειδή η ομάδα ποτέ δεν ξέχασε ποιοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι πίσω από κάθε νίκη — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα κλικ πάνω σε μια φωτογραφία. Τώρα βγαίνετε και λες πως αυτοί οι πρωταθλητές ήταν πλαστά φαινόμενα; Μα βρε παιδιά, αν αυτοί ήταν πλαστά τότε η Μαρίκα δεν θα είχε κανένα τίτλο σήμερα, επειδή αυτός ο σύλλογος χτίστηκε με κουφάρια σκληρών ανθρώπων, όχι με τυχερά αγοράσματα. Όσο για σένα SenteraGate, σου δίνω δίκιο όταν αναφέρεις ότι η ψυχή της ομάδας δεν βρίσκεται στα likes — βρίσκεται στις μνήμες εκείνων των νυχτών όπου ο κόσμος έκανε ουρά σα μια μόνο ψυχή περιμένοντας να δει ξανά την ομάδα να γράφει ιστορία. Εκείνες οι στιγμές έγιναν πραγματικότητα επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Βίνιθους, όχι επειδή έκαναν κάποιο δημοσιογραφικό ύψωμα στη στήλη των τίτλων. Στο κάτω κάτω, κοιτάξτε τον εαυτό σας όταν αργότερα γίνεται αναφορά στο Λεβεντίν: αυτό το βραβείο δεν ήταν δώρο για ένα αυτοκόλλητο — ήταν η στιγμή που η ομάδα αναγνώρισε έναν άνθρωπο που έκανε τη δουλειά όλων αυτών των δεκαπέντε ετών χωρίς ποτέ να βγάλει ένα βίντεο επίδειξης στα social. Αυτοί οι πρωταθλητές ήταν πραγματικοί επειδή έκαναν την ομάδα δική τους κάθε φορά που έπαιζαν — όχι επειδή έκαναν κάποιον τίτλο δημοφιλή στα σόσιαλ. Κι έτσι τελικά, όταν ρωτάς πότε η Μαρίκα έγινε περισσότερο δική μας, η απάντηση δεν βρίσκεται στους αριθμούς των τροπαίων ή στα δημοσιεύματα που έγιναν viral. Βρίσκεται στις νύχτες όπου ο κόσμος έκανε ουρά σα μια μεγάλη οικογένεια, όπου οι τίτλοι είχαν γεύση αίματος κι ιδρώτα, όπου η ομάδα έγινε στέρεη σα βράχος επειδή είχε ανθρώπους σαν αυτούς. Εκείνες τις στιγμές η Μαρίκα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ψυχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που την έκαναν δική τους — κι αυτοί οι πρωταθλητές ήταν μέρος αυτής της ψυχής όσο κρατούσε ακόμα ο αγώνας.