Άντε λοιπόν... ποιον πάμε να κλέψουμε από την πλευρά του κέντρου αυτή τη φορά

Ρε Μπάγερν βρε αδέρφια μου, όταν παίζεις στον ίδιο χώρο δαύτο 18χρονο σαν τον Κρουζ και δεν του βγάζεις κάρτα τότε τι περιμένεις να γίνει; Να τον πάνε πρώτο ντράφτ ξεχνώντας πως εκεί πέρα εκτός από αστέρια υπάρχουν και ντιλερ από τη Λότριο;

Ρε ψέμα τα λές τώρα;;; Να ψάχνουμε άλλον έναν που να σωσίβιο;; ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ!!! Λες το παιδί της Μπενφίκας να είναι ο ΜΕΓΑΣ ΕΛΠΙΔΑ;;; ΜΑ ΤΙ ΠΛΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; Να τον πάρουμε να κάνει τους 상대로ι μας σκόρπια σαν χαρτάκια στον αέρα;; ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ 200%!!! Πρέπει να δει το αφήγημα τώρα: ένας γίγαντας της πισίνας, ένας σκαντζόχοιρος ανάμεσα στους λύκους, μια ΑΚΟΜΗ ΕΛΛΑΔΑ στην ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙ!!! 🔥🔴 ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ!!! Να του βγάλουν και μπάλλα από το κεφάλι στον αέρα, πριν καν σηκώσει την κάλτσα του!!! 💪🤬

Να σου πω την αλήθεια, ρε παιδιά, πρώτα πρώτα μου ήρθε ξαφνικά ένας καημός μέσα μου όταν άκουσα αυτά τα νούμερα για τον Βέλγο. Την ίδια στιγμή σκέφτηκα πως ο ΠSG σίγουρα έχει έναν μηχανισμό παρακολούθησης κάπου εκεί μέσα, αλλιώς πως γίνεται αυτές οι ιστορίες να βγαίνουν σαν μύλος; Αλλά ας γίνουμε σοβαροί τώρα — το παιδί είναι 18 χρόνια ακόμα τώρα, η Μπενφίκα δεν πρόκειται να το αφήσει έτσι εύκολα. Το έχουν στο στόχαστρο μεγάλες ομάδες, όχι μόνο εμείς. Το θέμα δεν είναι τόσο το ταλέντο όσο η στιγμή. Αν η Μπενφίκα βρίσκεται σε δύσκολη θέση οικονομικά μέσα στο καλοκαίρι και πρέπει να πουλήσει έναν από τους κορυφαίους της νέων, τότε βλέπω μια χαραμάδα. Για το ρόλο του: ο τύπος μοιάζει σαν εκείνη την εποχή που είχαμε τον Βιτάο σαν αμυντικό μέσο. Παρέχει έξτρα ώθηση στις επιθέσεις, έχει το μυαλό του στις σωστές κινήσεις αλλιώς αυτόματα στο πίεσμα των αντιπάλων χάνει τον δρόμο του. Η πισίνα εδώ είναι βουνό — το βάθος της ομάδας ακόμα ψάχνει σοβαρό κεντρικό για αρκετά λεπτά παιχνιδιού. Το μεγάλο ερώτημα όμως μένει: μπορέσουμε πραγματικά να τον βγάλουμε εκτός Πορτογαλίας όταν η αγορά του Ιανουαρίου φέρνει ήδη βλέποντας τρελούς αριθμούς; Και βέβαια, μπορούμε εμείς να ανταγωνιστούμε τις Μπάγερν, Γιουβέντους ή ακόμη και την Λίβερπουλ όταν στήνουν προσφορές πάνω από 80-90 εκατομμύρια; Αν το βγάλουμε πέρα, τότε ναι, φαντάσου τον στην ομάδα ενός πρωταθλητή όπως ο ΠSG. Θα ήταν σαν να βάζουμε ένα τζίνι μέσα στο μπουκάλι — θεριό μέσα στη μάχη. Αλλά μέχρι εκεί φτάνει ο ονειροπόλος εαυτός μου. Τα νούμερα πάντα λένε την αλήθεια εκείνη τη στιγμή.

α μωρέ αυτές οι ιστορίες των 18χρονων σωτήρων που κυκλοφορούν σαν χαρτοπόλεμος στην πορτογαλία... ρε παιδιά, στα νιάτα μας η Μπενφίκα είχε μια ομάδα εκεί που εκείνοι οι 18χρονοι έκαναν τάισμπο στην κεντρική γραμμή σαν πρωτομαστόδες — θυμάστε τον Φίνιξιουρ μια φορά μέσα στη μπουρσαντίλα; Αυτός τους σάρωσε όλους κι έμειναν εκεί σαν ξυλοκοπημένοι γατούλες. Πώς λες να βγάζουν ακόμα έναν τζούνιορ που να μην τελειώσει σαν άλλος ενός οποιουδήποτε άλλου σκανταλιάρικου club; Αλλά εντάξει, ας μη γινόμαστε δάσκαλοι των άλλων. Μου έδωσε κέφι όμως που είδα πως κάποιοι φέρνουν πάλι εις μνήσιν εκείνον τον τύπο από την πρώτη κατηγορία της Πορτογαλίας που σάρωσε μέσα στο ντέρμπι Σπόρτινγκ-Μπενφίκα πριν τρεις μήνες σαν να ήταν εκείνος ο ίδιος γκουρού της μπάλας. Τι έγινε εκεί λοιπόν; Του έδωσαν δεκάρα για μπόνους εκατομμύρια όταν η ομάδα χρειάστηκε να σώσει τον λαιμό της; Ούτε πέντε λεπτά μέσα σ' εκείνον τον αγώνα κατάλαβαν πως βρήκαν νόμισμα όχι τάλιρο — οπότε και πήραν τις προσφορές τους στις πλάτες. Και τώρα ξαφνικά λέμε να βγάλουμε έναν Κρουζ δίχως τις κόκκινες κάρτες που εκείνος στους πρωταθλητές πότε πότε κοκκινίζει σαν ντοματοπολτός; Τι πλάσμα είναι αυτό πάλι; Εγώ βλέπω έναν άλλον τζούνιορ εκεί πέρα που στο πρώτο ντέρμπι εθνικού πρωταθλήματος έχασε δυο μπάλες στη σειρά μπροστά στα δικά του κεριά — λες να τον πάρουμε; Ναι ρε μαλάκα, σ' αγαπώ κι εγώ την ομάδα μου, αλλά δεν πρέπει να γινόμαστε γαϊδούροι και να ξεπουλούμε το σπίτι μας επειδή κάποιος σκάκι μας δίνει μια ψεύτικη υπόσχεση σαν εκείνη την εποχή των μεγάλων παραμυθιών. Οι Πορτογάλοι ξέρουν τι κάνουν — όταν βλέπουν έναν τύπο σαν εκείνον τον Κρουζ δεν τον αφήνουν ντουβαρά έως ότου τον δέσουν με βελόνες σ' ένα τραπέζι μεταγραφών. Κι όμως πάντως θέλουμε κάποιον αλλιώς; Πάμε να ψάξουμε εκείνον τον μικρό από την Ακαδημία της Σπόρτινγκ που έκανε την τελευταία παράσταση στην εθνική ελπίδων — εκείνος μέσα σε δυο λεπτά σκόραρε ένα γκολ σαν από το τσακιάνικο χέρι του Θεού. Κι ύστερα άρχισε να τρέχει σαν τρελός στο γήπεδο σαν νάταν κάποιος υπερήρωας βγαλμένος από την Αμερική — εκείνος είναι ο τύπος που χωράει στην αγορά του Ιανουαρίου δίχως να κάνει εγκεφαλικά επεισόδια στις τράπεζες. Γιατί πάντα να ψάχνουμε εκείνον τον σωσίβιο σαν να μην υπήρξαν ποτέ εμείς εκείνοι που τον φτιάξαμε; Ας πάρουμε έναν μέσο που ξέρει πως όταν στέκεται ανάμεσα στους λύκους του κυρίως επιθετικού χώρου δεν έχει ανάγκη από κάρτες για να βγάλει φωτιά — αλλιώς κάνουμε τρύπες στις τσέπες μας για κανέναν εκτός τόπου λόγου χάριν.

Ακούστε βρε παιδιά, εγώ χτες μπήκα στη ροή ενός αγώνα Μπενφίκας U19 επειδή περίμενα πως αυτά τα βλαχάκια παίζουν σουγιά και ψαλίδι στο γήπεδο, και τι να δω; ένα γαμ… ασήκωτο παιδί να στήνει χορό στους αντίπαλους σαν νάταν το σχολείο του Μαρσέιγ εκεί πέρα! Πέρασαν δύο φορές ο άτυχος αντίπαλος που τον ανακάτευε, πήραν αέρα σα φουσκωμένα πνεύματα κι ύστερα πάνω του μία κίνησαν σαν οικογένεια γατών πάνω σ' ένα κουτί — ε; έναν ακόμη μέσο σαν τον επόμενο Κρουζ αλλά χωρίς το μεράκι εκείνου να σπάει γόνατα χωρίς λόγο. Μάλλον εγώ τώρα θέλω μια σειρά και σηκώνω το χέρι! Ξέρετε τι γίνεται όταν ένας Πορτογάλος σκαντζόχοιρος αρχίζει να ξεφυτρώνει ανάμεσα στους γαλλικούς λύκους; Αυτομάτως κανείς δεν θυμάται ότι εκείνο το νερό είχε σηκωθεί εκατομμύρια πάνω του όταν ήταν ακόμα σέρβις — κι εμείς εδώ βρισκόμαστε να ψάχνουμε για ακόμη μία φορά τον επόμενο αγοράκι που θα μας σώσει σαν τον Ιησού τον Μεσσία πάνω σ' ένα ξύλινο σταυρό της τρίτης κατηγορίας! Αν βρεθεί όμως κάποιος να το σκάσει από εκεί πέρα ατόφιο, τότε ας ανοίξουν οι πύλες του Παρκ ντε Πρενς για έναν ακόμη σωτήρα αγοράκι — κι όταν αυτό το μικρό ον σηκώσει το κεφάλι του μέσα στο ανοιξιάτικο ψιλοβρόχι σαν έναν μικρό βασιλιά από άλλο σύμπαν, εγώ εδώ πρώτοι πρωτοστάτες να του ρίξω φουντούκια στην είσοδο! 💸🔥🤡

Ακούστε, ρε φίλοι, η ιστορία αυτή με τον πορτογάλικο τύπο μού θύμισε κάτι από όταν ήμουν μικρός εδώ στην Καλαμάτα. Τότε λέγαμε πως ένας αγνός Κρητικός μέσος θα μας έσωζε από τον υποβιβασμό της τοπικής κατηγορίας. Μπήκαν τρία διαφορετικά παιδιά μέσα στη χρονιά, κανένας δεν έμεινε πέρα από έναν χρόνο, ούτε καν κατάλαβαν που πάτησαν... Μαζί τους χάθηκε και η μπάλα της ομάδας. Εκείνο το μικρό πράγμα όμως; Εκείνο έδωσε δύο γκολ σε ένα ντέρμπι που κρίνονταν στη διαφοράHEAD-to-HEAD — γκολ μνήμης, όχι αποτέλεσμα. Κάτι τέτοιο εδώ δεν είναι σωσίβιο, είναι μπαμπούλας ψυχής μέσα στο γήπεδο. Μπορώ να καταλάβω τον ενθουσιασμό σας — βλέπω τον ρόλο αλλιώς; Θα μου πήγαινε εκείνο το αγοράκι σαν φλόγα στις κερκίδες όταν ανέβαινε την τελευταία σκάλα του γηπέδου... Αλλά όταν πρέπει να καλύψεις μια θέση στην ομάδα πρωταθλητή, τότε η εικόνα είναι διαφορετική. Πώς αλλιώς όμως θα ξεφύγουμε από αυτό το στερεότυπο του σωσίβιου; Γιατί κάθε φορά που ανοίγει τέτοιο θέμα, βλέπω πως τελικά παίρνουμε έναν άλλον τζούνιορ αντί να στήσουμε μία ομάδα που χτίζει μέσα από δικούς της μέσους;

ρε παιδιά κι έτσι βρήκα εδώ μέσα να ξεσκονίζω αράδες σαν να ψάχνω τις λιμνούλες της φωτογραφίας του σχολείου όταν ήμουν δέκα χρονών — και τι βλέπω; κάτι ψύλλοι στη σειρά να κάνουν την Πόρτο τελική πρωταθλήτρια! Μπράβο τους παιδιά που βγάζουν τέτοιους ψυχοφθόρους ώστε ακόμα και οι Πορτογάλοι να τους παίρνουν πέντε φορές πάνω τους! Να σου πω την αλήθεια; όταν έπαιρνα φορτίο από το λιμάνι στο Κερατσίνι είχα έναν συμπαίκτη στο γήπεδο της Νέας Φώκιας, ένας τύπος σαν τον Μουρίκιο εκείνον αλλά περισσότερο σακούλα από τον ίδιο — κάθε φορά που άκουγε κάποιον ν' αναφέρει τον επόμενο Πορτογάλο φάντασμα περίμενε τριάντα δευτερόλεπτα και έλεγε "του χρόνου τους πιάνεις στους ημιτελικούς", δίχως να ξέρει ούτε τη λέξη "ντάρα". Κάθε τέτοια κουβέντα θυμίζει εκείνον τον Οκτώβρη του '98 όταν η Μπενφίκα έγραψε πως αγόρασε έναν νέο Μαραντόνα από την τρίτη κατηγορία — πήγαν τρεις μήνες να βρουν πως ήταν ένας κλόουν από μια πλατεία στη Λισαβόνα που έκανε σπινθήρες μπάλας σ' ένα τοπικό φεστιβάλ κρασιού. Κι όμως τώρα πάλι... ο ίδιος ονειροπόλος οργανισμός έχει βγάλει έναν δεκαοκτάχρονο που όταν πέρασε στην πρώτη ομάδα, η ομάδα έκανε τρύπες στους τοίχους επειδή τον περίμεναν σαν τον επόμενο Στόιχ. Μα δεν τους θυμάστε εκείνον τον Φίλιξ εκείνον που έκαναν τρικλοποδιά στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος πριν βγάλει ραντεβού με το χαλί του γηπέδου; Εκείνον τον πήραν τρεις φορές δωρεάν επειδή τον είχαν στήσει σαν δωδεκάχρονο γκουρού στους αγώνες των ομάδων τους. Εμένα μου έρχεται πάντα το ίδιο πρόβλημα — κάθε φορά που κάποιος λέει "θα τον βγάλουμε πριν κλείσει τρεις μήνες στη δεύτερη κατηγορία", τότε θυμάμαι τον περίοδο του Μαρσέιγ εκείνον τον Δεκέμβριο του 2013 όταν ετοιμάζονταν να κάνουν μεγάλη μεταγραφή και έμειναν εκεί που είχαν βγάλει μια μεταγραφή για τον Μάριο Μπαλλοτέλι σαν διαφημιστικό πλέον και περίμεναν να τους φέρουν τον ίδιο τρεις φορές στην ίδια ομάδα λόγω συμφωνίας λάστιχου. Γι' αυτούς τους λόγους λέω πως η ψυχή μου κάνει τρικυμία όταν βλέπει τέτοιες φωτογραφίες — τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν εκείνοι οι κουτσομπολίδικες στιγμές όταν η ΠΣΖ έπαιρνε τους ποιοτικούς γκρουπούς κι όχι τα προσχήματα της ντροπής. Αν το ξεκοκκάλισα; στο τέλος πάντα βγαίνουν τέτοιες ιστορίες σαν μπούκια μέσα στις λάσπη — λίγη χαρά, πολλή σκόνη στα μάτια.