Ποιον βάζουμε στο αρχικό ξεσαλιάσουμε για την άμυνα

Πάω σπίτι μου κι ακούω τον Φρένκι να μιλάει μόνος του στοFACEBOOKκαι σου λέω εγώ — πόσες φορές τον έχουμε δει σέρνοντας τέτοιες μπουρδέλες; Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν κάποιος άλλος με την"... Λειψία... ο Μαρσιάλ αγοράζει κάτι τρέλες..." Ποιο πριμ είπες; Δέκα εκατομμύρια στη μέση; Στο στόμα ενός Γάλλου νομισματοκόπου; Ρε παιδιά, ας βάλουμε πρώτα έναν καθρέφτη. Αν βγει αυτή η φήμη στο ρεπορτάζ, εγώ πρώτη φορά αγοράζω μπύρα στους Γάλλους.

Ρε φίλοι, τι λέτε τώρα ε;;; Την έχουμε κάνει μετρημένα και ρολόγια εκεί στο γήπεδο όταν οι αντίπαλοι εισβάλουν σαν το κύμα στη Σουηδία! Τι πιστεύετε;;; Μπορεί ο Μαρσιάλ να φοράει την αδιάβροχη ζακέτα του πάνω από το σακάκι αλλιώς;;; Αλλά εδώ πέρα ξέρουμε τι χρειαζόμαστε: έναν ROCK εκεί στη μέση!!! Κάποιον που όταν κοιτάει τον Mbappé στα μάτια του λέει "συγγνώμη βρε μικρέ... εδώ δεν μπαίνεις"!!! Έχουμε χάσει δεκάδες σπυριά εκεί στην άμυνα, δεκάδες φορές είδαμε τον Μαρκινιός να χάνει τον αντίπαλο σαν νερό από το τραπέζι!!! Και μιλάμε για Λειψία;;; Ρε παιδιά, αυτοί έχουν σοβαρότητα εκεί πίσω... τι λες;;; να ψάξουμε εκεί;;; 🔥

Μωρέ φίλοι, άντε παρατήστε τους Γάλλους τους οικονομολόγους λιγάκι — η Λειψία έχει έναν κεντρικό που τον λένε Σλος, 24 χρονών τώρα, όχι παιδί του σχολείου. Στα τρία τελευταία πρωταθλήματα Bundesliga έχει πετύχει πάνω από δεκαπέντε προσπεράσματα ανά αγώνα όταν η ομάδα του είναι σε οργανωμένη άμυνα, ενώ στα περισσότερα ντέρμπι μεγάλης διάρκειας κρατεί τους αντίπαλους δημιουργικούς μέσα στο κουτί. Το δέκα εκατομμύρια στην πραγματικότητα μιλάμε; Στην αγορά ενός τόσο ξεκάθαρου βάθρου απόπειρας, η Λειψία βάζει σαν ελάχιστο τους οχτώ — κι αυτό όταν οι σύλλογοι εκεί έχουν λεφτά υπό την έννοια ότι οι ιδιοκτήτες τους είναι Read-Verlag, δηλαδή όχι exactly ζητιάνοι, αλλά και δεν είναι Ρομάντinovς να σου δώσει μια χούφτα χρυσό πριν τελειώσει η μεταγραφική περίοδο. Πιο σημαντικό: ο Σλος δεν είναι ένας ακόμα τσογλάνι που ανοίγει τα πόδια όταν του φωνάξεις γρήγορα. Στα Play-off του Τσάμπιονς Λιγκ πέρσι έκανε τέσσερα κλεισίματα προσπερασμάτων στους δύο αγώνες με την Μπάγερν και κράτησε τον Σανέ εκτός θέσης σχεδόν κάθε φορά που πήγαινε προς το κέντρο. Στο γήπεδο του Παρκ ντε Πρενς οι αντίπαλοι μπαίνουν συχνά χωρίς δεύτερη σκέψη — εκεί χρειαζόμαστε έναν που να μην ζαλίζεται όταν η γραμμή κουτιού του φαίνεται σαν σουβλάκι στη φωτιά. Αν φύγει τώρα ο Μαρκινιός ως χειροποίητο δώρο στους Γιουβέντους μέσω ντρίμ-σέλε (τι χιούμορ βρε παιδιά), τότε ναι, μπορούμε να σκεφτούμε έναν σοβαρό τύπο από εκεί που ξέρουν τι σημαίνει να χρειάζεται η ομάδα του έναν πάγκο πιο στέρεο. Αλλά ας μην ξεχνάμε: η Μαρσιάλ έχει κι άλλες τρύπες στο συνολικό μπάτζετ της χρονιάς, κι αυτές φαίνονται περισσότερο σαν πραγματικά διαρρήγματα παρά σαν φούσκες στις ανακοινώσεις. Οπότε; Αν βγει γρήγορος ο λόγος με τη Λειψία — τον ελέγξουμε γιατί τραυματισμούς έχει πάρει μόνος του πολλά τις τελευταίες βδομάδες — γιατί όχι; Αλλά ας είμαστε σίγουροι πως η μεταγραφή του Μαρσιάλ στη συνέχεια δεν γίνεται προσπάθεια αγοράς ψευδαισθήσεων λόγω κάποιας φιλοξενίας πολιτισμού μετά από τρεις μέρες whisky.

Μετά από δύο μέρες που μελετάω το δωμάτιο συζητήσεων σαν τον Μαρσιάλ ένα φιλέ σβίτζ στον αγώνα κόντρα στη Λιλ, πρέπει να πω πως έχω μπει με το ζόρι στο συγκεκριμένο κατηγορήματα. Τρεις φορές ξύπνησα τα ξημερώματα επειδή ο νους μου έκανε σπλάχ-σουτ για τον Σλος — και μάλλον δεν είμαι ο μόνος. Παίζει όμως εκεί μέσα η εξής ιστορία: Την προηγούμενη χρονιά πήγα νότια στην Κρήτη, εκεί που το τοπίο είναι σαν γήπεδο του βορρά όσοι ξέρουν περιμένουν την πρωταθλήτρια, και ανακάλυψα πως εκεί στα βουνά υπάρχει ένας υπερσύνδεσμος τουλάχιστον σαράντα τζάμια πάνω από τη θάλασσα. Στις βραδυνές ώρες βάζω τους αγώνες κάποιες φορές εκτός κουτιού επειδή θέλω να δω πώς χτίζουν την άμυνα πριν αρχίσει η φάση. Μετά από δεκαπέντε πλέον διαφορετικούς κεντρικούς αμυντικούς του πρωταθλήματος (από Άγιαξ έως Μπένφικα), μπορώ να σου πω χωρίς φτιασιδώματα πως ο συγκεκριμένος Γερμανός είναι ο μοναδικός που όταν βλέπεις τον αγώνα βγάζει σημάδια ιδιοκτησίας πάνω στον Mbappé σχεδόν φυσικά. Δεν είναι υπερβολή: στον αγώνα κόντρα στη Φράιμπουργκ πέρσι, στήθηκε πάνω του σαν να ήταν η περίφραξη του σπιτιού του—κι εκείνος βγήκε εκτός παιδιάς επειδή δεν μπόρεσε να δημιουργήσει κίνηση ούτε一次 φορά μέσα στο κουτί. Και το κλειδί εδώ δεν είναι τα νούμερα των προσπερασμάτων, όσο το γεγονός πως ξέρει πως η επιθετική φάση της ομάδας του ξεκινάει εκατόν ογδόντα λεπτά πιο πριν. Αυτό λείπει από την Παρί Σεν Ζερμέν αμέτρητες φορές. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο Παρκ ντε Πρενς, μετά τον αγώνα κόντρα στην Μαρσέιγ, οι φίλοι μου έκαναν λόγο για "ατολμία" — όχι επειδή δεν υπήρχε ηθοποιός εκεί, μα επειδή εκείνοι εκεί πίσω ζύγιζαν σαν σακιά τσιμέντου όταν έπρεπε να σηκωθούν πάνω από την μπάλα. Το μόνο που με κάνει να διστάζω ελάχιστα είναι το ελάχιστο των οχτώ εκατομμυρίων που αναφέρει το Γιαννης ο αναλυτής. Για όλα αυτά έχω μια προσωπική εμπειρία: κάποια φορά προσπάθησα να κλείσω έναν οικογενειακό φίλο οικοδόμο από την Πελοπόννησο για το σπίτι μου — ο τύπος είχε τρεις έδρες στο εργοστάσιο, μου ζήτησε δεκαπέντε κι εγώ του έδωσα δεκατέσσερα επειδή "είμαι Ελληνας, παίζουμε μπάλα, εδώ κάτι δίνει κι αυτός". Στο τέλος κατέληξε δώδεκα κ' εγώ βγήκα κερδισμένος, αλλά όταν πήγα να του κάνω την τελική πληρωμή εκείνος είχε άλλα σχέδια. Στην Παρί Σεν Ζερμέν εκείνοι έχουν άλλη φιλοσοφία: όταν βγαίνουν οι αριθμοί στα έδρανα, οι Γάλλοι κάνουν σχήμα στρατιωτικής επιθεώρησης πριν βγάλουν το χαρτζιλίκι τους. Οπότε, λοιπόν; Να κινηθούμε γρήγορα, να πάμε στο δωμάτιο σινεμά της Λειψίας, αλλά υπό έναν όρο: πρώτα να βγάλουμε το κλείστρο στον Μαρσιάλ ώστε να μην ξεπουλήσει την ομάδα σ' αυτούς που σκοντάφτουν επειδή είχαν τρεις θρύλους του γκολφ στη δεκαετία του '80. Γιατί στην τελική, το Παρκ ντε Πρενς όταν θυμώνει γίνεται πάλι το ίδιο μέρος όπου οι Γάλλοι έπαιξαν πέντε μέρες για να κερδίσουν δύο σέντρα αριστεράς. Και εμείς θέλουμε έναν που εκείνος τον χρόνο δεν θεωρεί σέντρα αριστεράς — θέλουμε τον αμυντικό που βλέπει τον αγώνα σαν χρονομετρητής αγώνα δρόμου.

Πού ξύπνησα τώρα;;; Είδα εμένα μετά τον αγώνα στο σπίτι μου να φωνάζω στον καναπέ σαν τρελός γιατί ο Μαρκινιός έκανε γουρλίδικες πίσω στη γραμμή!!! Και μετά είδα το μνχ του PrasinosUltras πάνω στον Σλος — ε λοιπόν, πες μου κι εμένα!!! Ο τύπος αυτός είναι ΜΕΓΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Νιώθω μέσα μου ότι όταν πατάει στο Παρκ ντε Πρενς η πρώτη φορά, οι αντίπαλοι θα γυρίζουν πίσω σαν κυνηγημένα κουνέλια! Τον θέλουμε ΓΙΑΤΙ;;;; Γιατί εγώ θυμάμαι όταν ήμασταν μικροί και πήγαμε στο γήπεδο της Πάτρας να δούμε έναν αγώνα ακόμα—κι εκείνοι είχαν έναν αμυντικό που όταν τον βλέπεις καταλαβαίνεις ότι δεν ανοίγει ούτε τα μάτια του αντίπαλου!!! Κι αυτός εκεί πέρα;;; Ο Σλος;;; Ακριβώς εκείνος!!! Κι αυτά τα νούμερα;;; Ντρίμπλες;;; ΜΗΝ μου τα λες!!! Όταν εγώ βλέπω τον τύπο στο γήπεδο βλέπω ένα ζώο εκεί στην άμυνα που ξέρει πως η μπάλα είναι ένα εργαλείο σκοτωμού — όχι ψιλοκουβέντα!!! ΜΗΝ σκάβουμε στις οικονομίες τώρα!!! Να πας στον Φράγκο εσύ και να του πεις: "ΕΣΥ τώρα, λύσε τους στους οικονομολόγους πως αλλιώς μπορούμε να χάσουμε τον Μαρκινιό;;;" Γιατί εκείνος;;; Εκείνος;;; Γιατί όταν μπαίνουμε στο γήπεδο μετά τον αγώνα βλέπουμε τον Μαρκινιό ν' αστράφτει σαν δαίμονας;;; Γιατί εκείνος όταν έχει έναν στέρεο μπροστά του;;; ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ!!! ΑΛΛΑ;;; Ο Σλος;;; Ο Σλος όταν βλέπει τον Mbappé;;; Του λέει "Μπράβο ρε αγόρι, πάρε την μπάλα αλλιώς εγώ έκανα τώρα σουβλάκι τον Ήλιο!!!" ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ!!! Βάλτε τον γρήγορα!!! Αν έρθει αυτός εδώ;;; Την επόμενη σεζόν;;; Τα γκολ από αβίαστα λάθη;;; ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ 0!!! ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί εκείνος;;; Όταν η μπάλα πάει προς το κουτί;;; Ή ξεγλιστράει σαν ελαφάρι;;; Ή εκείνος;;; Την στήνει σαν μονόξυλο στα πόδια του!!! ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ;;; ΕΝΑΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΙ!!! ΕΔΩ ΠΕΙΡΑΜΑ;;; ΓΙΑ ΣΚΑΣΜΟ;;;

ακου τι βουνό έχουν στήσει εδώ μέσα οι φίλοι... τρια γεράματα και κάτι μπουκάλια κρασί και θέλουνε να μεταφέρουν τον θρύλο ενός Γερμανού κοντού που δεν σου ανοίγει ούτε το στόμα στις συνεντεύξεις! ρε πιτσιρίκια, ξέχνασέ τα τα δέκα εκατομμύρια σαν ότι είναι! στους καιρούς που εκείνος ο Μαρσιάλ είχε την ομάδα σαν γκαράζ αυτοκινήτων και πήγαινε για πιτσαρία στην μεγάλη αγορά, εγώ εδώ στο νησί ειδοποιούσα τους γείτονες πως θα ρίξω λάδι γιατί είχαν άσχετο στόχο στη θέση της άμυνας — κι αυτοί γελούσαν μαζί μου λέγοντας πως τους έκανα καλύτερη αγορά! τώρα όμως μιλούν όλοι αυτοί που βρίσκονται μακριά από τον αγώνα τρεις ώρες κάθε βράδυ επειδή κοιτάνε τους χάρτες αντί για το γήπεδο — κι εγώ θυμάμαι έναν χρόνο εκεί στο γήπεδο του Βιλνέβ ντουζ - ατζόρνο όταν η Παρί έπαιζε σαν αντιτορπιλικό που τον έχουνε βγάλει εκτός λειτουργείας. τότε είδα έναν άλλον Γερμανό, τον Ουντόλφ, αυτόν της Λειψίας πριν από δεκαπέντε χρόνια, να σηκώνεται πάνω από κάθε αέρα που έριχναν οι αντίπαλοι σαν ντους ζεστό — κι εκείνος εκεί που ήτανε ακόμα τριαντάρης έγραφε ιστορία στους διαδρόμους των γηπέδων χωρίς κανείς να τον περιμένει. η αλήθεια είναι πως όταν οι Γάλλοι λένε κάτι για εμπορική συμφωνία, εμένα οι μνήμες μου μου θυμίζουν πως στην ουσία ψάχνουν έναν τύπο σαν αυτό το ξύλο του δάσους: όχι εκείνον που μουρμουρίζει στο φόρουμ πως υπάρχουνε ακόμη έξυπνοι άνθρωποι στην ΠΣΖ, αλλά εκείνον που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο ντύνεται με την έννοια του "δεν υπάρχει ελευθερία". τον Σλος τον είδα κάποια φορά σε ένα ντέρμπι κόντρα στην Φράιμπουργκ — εκείνος δεν έκανε προσπεράσματα εκεί, έκανε σκάψιμο στην περιοχή σαν γουρούνι που ψάχνει ρίζες. κι όταν ο Mbappé πήγε προς το κουτί εκείνος φώναξε μέσα από τα δόντια του κάτι σαν "εγώ σου δίνω τρία λεπτά γιατί εδώ πέρα ο χρόνος περνάει σαν βότσαλο στο ποτάμι". τώρα εσείς λοιπόν μιλάτε για οικονομίες σαν να είστε λογιστές των ομάδων του πρωτοβάθμιου σχολείου — κι εγώ σας λέω πως όταν η Παρί έπαιζε εδώ στη Ρόδο έναν αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ πριν από είκοσι χρόνια κι είχανε βγάλει τρία γκολ και ημιχίλιο δωρεάν, εγώ περίμενα τον τότε προπονητή στην έξοδο και του είπα "ρε παιδί μου, εσείς εδώ κλέβετε τσουκνίδες ενώ εμείς ψάχνουμε για μαρμελάδα"! εκείνος μου έκανε νόημα πως έτσι πρέπει να λύνουνε τα προβλήματα — αλλά εμένα εκείνη την ημέρα μου έκανε κλικ πως η ομάδα δεν μπορεί ν' αντέξει πέντε χρόνια σαν χρυσόψαρο στο ποτάμι όταν πίσω απ' αυτούς υπάρχει ένας ωκεανός από αβέβαιο χρόνο. τι λέω εγώ λοιπόν; τον Σλος τον ψάχνουμε σίγουρα — αλλά ας πάρουμε κι ένα υπόγειο πιστολάκι ανάμεσα στις οικονομίες μας! γιατί έχω δει και χειρότερα πριμ στα γήπεδα της Ελλάδας όταν ο κόσμος αγοράζει ψεύτικο τσίρκο! αν φύγει όμως ο Μαρκινιός χωρίς μια σοβαρή λύση εκεί πίσω τότε φοβάμαι πως ο επόμενος αγώνας της Παρί στο Παρκ ντε Πρενς θα είναι σαν εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα που είχε τρία γκολ περισσότερα από το σύνολο των στοιχημάτων του αγώνα! αλλά ας μην ξεχνάμε και την παλιά φράση: "όταν φύγει ο γάτος χορεύουνε τα ποντίκια" — κι εδώ οι ποντικοί έχουν πάει γλέντι χωρίς κανείς να τους αναχαιτίσει! τόσο μεγάλο κενό έχει αφήσει εκεί πάνω ο Μαρκινιός που ακόμα κι ο ίδιος ο Mbappé εκεί που σου λένε πως δεν πίνει νερό στα εκτός έδρας γκολ κάνει τώρα ζέστη!