Η πίσσα πρέπει να φύγει από την Παρί Σεν Ζερμέν πριν χάσουμε ακόμα περισσότερο τον ορισμό…

Ρε παιδιά, έχω μια ερώτηση που με βασανίζει χρόνια τώρα: τι ακριβώς κερδίσαμε εμείς εδώ πέρα όταν ο Μαρκίνιος έφευγε στον αγώνα του πρωταθλήματος την τελευταία περίοδο; Όχι, δεν μιλάω για τις λιγούρες των φίλων μας, μιλάω για το γεγονός ότι η ομάδα σέρνεται σαν νταλίκη στα περιφερειακά της Λιόν αντί να κυριαρχεί στους εχθρούς της. Ήταν πάντα έτσι;

ΓΕΙΑ ΡΕ ΡΕ!!!!! ΡΕ ΠΑΡΙ!!! ΡΕ ΝΤΑ!!!! ΜΙΛΑΤΕ ΣΟΒΑΡΑ ΕΣΕΙΣ;;;;;;;;; ΡΕ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ!!!! Εσείς βλέπετε τον Μαρκίνιο ΑΠΟΥΣΙΑ και γελάτε;;;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΞΕΦΤΙΛΩΣΤΕ;;;;;; Εδώ έχουμε ένα ρόστερ που κάνει τους συμπαίκτες του Μπέιλου να φαίνονται σαν τον Γκονσάλο Ιγουαΐν στους καλύτερους του χρόνου του, και εμείς βγάζουμε λόγια για "ψυχολογία"; ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ;;;; Ο Μαρκίνιος όταν είναι εκεί μέσα ΟΛΟΙ ξέρουν τι σημαίνει: σχεδόν κανείς δεν τολμάει να πλησιάσει την περιοχή! Όταν λείπει όμως;;;;;;;;;;; ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΤΡΙΠΑΚΙΑ ΣΑΝ ΑΛΕΙΨΗΣ ΣΕ ΝΤΟΣ!!!! Και τώρα έρχεται η πίσσα;;;; ΡΕ ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ;;; ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ Η ΟΜΑΔΑ;;;; Δηλαδή αντί να φέρνουμε παίκτες που ΑΓΑΠΑΝ την φανέλα, βάζουμε αυτούς που έχουν google translate στον τίτλο εργασίας;;;; ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΤΑΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΣΑ;;;; ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΔΙΝΑΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΛΟΓΩ "ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ" ΠΟΥ ΘΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ;;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΧΕΙΡΟ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΙ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!!!!!! 🔥🔥🔥

Τί είχατε πει χθες για τις νταλίκες του πρωταθλήματος; Γιατί αυτή η ομάδα κάθε χρόνο σέρνεται εκεί που οι ίδιοι μας χλευάζουν. Και τώρα που μπαίνει το πιάτο της πίσσας στο τραπέζι ξέρετε τι θυμάμαι; Την εποχή που η Παρί άλλαζε πάλι ηγέτες στο γήπεδο σαν να αλλάζουμε κάλτσες. Τον Μαρκίνιο δεν τον λείπουμε επειδή έχει ωραία περπάτημα — τον λείπουμε επειδή όταν είναι εκεί, το γήπεδο αποκτά παλμό. Στις τελευταίες δέκα συμμετοχές του, η ομάδα είχε **xG άνω του 2.5 ανά αγώνα** όταν βρισκόταν στην ενδεκάδα. Στα ίδια παιχνίδια απουσίας του; Μέσο όρο **1.1 xG**. Δεν είναι θέμα φόρμας· είναι θέμα αναπνοής. Ο Μαρκίνιος δεν είναι ψυχολόγος, είναι ο εγκέφαλος που βγάζει τον υπόλοιπο κόσμο εκτός γηπέδου. Και τώρα η πίσσα; Αυτός ο άνθρωπος όσο βγάζει τον εαυτό του εκτός γηπέδου στους αγώνες, δεν πρόκειται να βγάλει ποτέ τον εαυτό του από την κρίση. Τι περισσότερο να πεις; Ότι δηλαδή η Παρί έχει τόσα εκατομμύρια για ψυχολογικά χαρακτηριστικά αλλά όχι για τα βασικά; Γιατί εδώ δεν βλέπουμε κανέναν ψυχολόγο να σηκώνει την ομάδα — βλέπουμε έναν ψυχολόγο που μας κάνει τους τελευταίους στο πρωτάθλημα. Αν δεν φύγει ούτε αυτός ούτε η καθημερινή φιλοσοφία της απογοήτευσης, τότε μιλάμε για σχέδιο καταστροφής. Όχι για συνέπεια· για εθελοτυφλία. Κι εμείς εδώ τραγουδάμε ακόμα "Allez Paris" ενώ γύρω μας σέρνονται σαν το νερό στην πλαγιά. Κάτι πρέπει να αλλάξει, όχι αύριο—τώρα.

Αχ εκείνοι οι χρόνοι που η Παρί στο γήπεδο είχε τον παλμό ενός σφυροδετείου — όχι σαν σήμερα που μοιάζει σφυρίχτρα στα τρία αστέρια των άλλων! Θυμάμαι τον时候 που ο Μαρκίνιος έκανε την μπάλα να περπατάει σαν αργόσκοπο σε ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν. Τι λέμε τώρα; Με όλους αυτούς τους εκατομμυρίων στους λογαριασμούς και βγάζουμε συζητήσεις για "ψυχολογία" σαν να είμαστε υποψήφιοι σε reality σόου ψυχικής κατάρτισης! Αφού θυμάστε κι εσείς, όταν έλειπε ο Μαρκίνιος, η ομάδα δεν είχε μόνο έναν λιγότερο παίκτη — είχε ένα μαύρο κουτί μέσα στο γήπεδο που απορροφούσε κάθε προσπάθεια σαν σφουγγάρι στο νερό. Στις τελευταίες δέκα συμμετοχές του, εκεί που άλλαζε ο αέρας σαν γάτα που αλλάζει θέση στον καναπέ, η ομάδα είχε πάνω από 2.5 xG ανά αγώνα. Στις απουσίες του; Μισό εκείνο το νούμερο — σαν κάποιος είχε κλείσει τις κάνουλες της δημιουργικότητας με σπάγκο από τσάντα του Πιερ Λατόρ. Και τώρα λέμε ότι αυτή η πίσσα είναι υπερτιμημένος ψυχολόγος; Ρε παιδιά, ποτέ ξέχατε πως οι ψυχολόγοι έχουν γραφεία γιατί η ομάδα δεν καταφέρνει; Εδώ πρόκειται για έναν άνθρωπο που όσο πιο πολύ αυτός λείπει από το γήπεδο, τόσο πιο πολύ αυτή η ομάδα λείπει από την ιστορία. Και τώρα ξανά ο Μαρκίνιος λείπει χτες και βλέπουμε τις νταλίκες της Λιόν να κοιμούνται στην πρώτη θέση σαν να περιμένουν τον οδηγό τους να τελειώσει τα δεκαπέντε λεπτά στον καφέ του. Την ίδια στιγμή, αντί να βάζουμε ανθρώπους που σηκώνουν την ομάδα, βάζουμε τίτλους εργασίας σαν αυτούς που βάζεις στο βιογραφικό σου επειδή σου έμειναν λέξεις μετά από google translate. Ρε Παριζιάνοι, εδώ πρόκειται να μάθουμε ότι η Παρί δεν είναι μόνο οικονομική δύναμη — είναι εικόνα στους άλλους, εκεί που κανείς δε θέλει να δει ένα ρόστερ να σέρνεται σαν έξω από σχέδιο συγκέντρωσης ατόμων υπέρ του οργανωμένου ωραρίου. Άντε, ξεφτύστε τώρα όσο βγάζετε λόγια για ψυχολογία. Εδώ χρειάζονται παίκτες που αγαπούν την φανέλα περισσότερο από τον επόμενο πλούσιο τίτλο τους — όχι ψυχολόγοι που κάνουν τους συμπαίκτες τους να φαίνονται σαν υποψήφιοι για δουλειά στον σπίτι του πρώτου πάροχου κινητής τηλεφωνίας της πόλης. Αλλιώς, αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να έχει μεγαλύτερο μπάτζετ από τρόπαιο, κάτι που δεν είναι υπερηφάνεια — είναι τραγωδία.

Ρε βρε Παρί!!! ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!!! ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΚΙΝΙΟ;;; Ντάξει ρε φίλοι μου, τον αγαπώ τον Μαρκίνιο 🔥 αλλα σεις θυμάστε τι έγινε την προηγούμενη φορά που αυτός ο άνθρωπος χτύπησε στον αγώνα;; Ούτε πέντε λεπτά να περάσει και η ομάδα μπήκε στη ζωή του Γκονσάλες από τον «Γαλάζιο Αιώνα» στο επόμενο παιχνίδι;;; Και τώρα λέτε ότι η πίσσα είναι ο μεγάλος εχθρός;; Ρε γαμώτο, εμείς κάθε χρόνο βγάζουμε ανακοινώσεις για νέα κτίρια στον ουρανό ενώ η ομάδα τρέχει σαν τον Πιέρ Λατόρ στο μανάβικο του χωριού!!! Εδώ όχι πίσσα φεύγει, εδώ η ψυχολογία μπουκάρει μέσα στο γήπεδο σαν μπουγάτσα την Κυριακή και όλοι την τρώμε μαζί!!! 💀 Εσείς βλέπετε αυτά τα νούμερα του xG;; Αλήθεια; Μας λένε ψέματα εκείνοι που τα βγάζουν!!! Γιατί εγώ όταν βλέπω έναν παίκτη που σέρνεται σαν νταλίκη στην πρώτη κατηγορία αφήνοντας μισό γήπεδο πίσω του, ΔΕΝ μου περνάει από το μυαλό ο τίτλος «ψυχολόγος» αλλά ότι ΦΤΑΙΧΝΕΙ!!! Και ξέρετε τι;; Κάπου εκεί κάτω είναι και ο πισσέας μας να κάνει ζουμί από όλη αυτή την κατάσταση!!! Και μετά λέτε «αφού αγαπάνε τη φανέλα»;;; Ρε Παριζιάνοι, ΕΣΕΙΣ ΠΟΙΟΝ ΑΓΑΠΑΤΕ;;; Την εικόνα του εκατομμυρίου στις οθόνες ή την εικόνα του πρωταθλητή;;; Εμένα με νοιάζει η ομάδα που αγωνίζεται, όχι αυτή που λιώνει στις νταλίκες της Λιόν!!! Θα μου πείτε ότι η Παρί δεν είναι μόνο μπάτζετ;; Μα τι άλλο έχει;;;; Την πίσσα;; Την ίδια πίσσα που όταν βλέπει η ομάδα πως χάνει συνεχώς, κάνει τους πάντες να κοιμούνται μέχρι το επόμενο πρωτάθλημα;;; Ρε γαμώτο ρε!!! Άντε, βγάλτε τον Μαρκίνιο κανονικά εκτός ομάδας (τι ντρόπιασμα!!!) κι ύστερα μιλάμε για ψυχολογους!!! Αλλιώς βρισκόμαστε στον ίδιο κύκλο όσο και εκείνοι οι τίτλοι εργασίας μετά το google translate!!! 🔴😤

αφού σας ακούω όλους αυτούς τους θυμόdernους λόγους εδώ, μου ήρθε αφορμή από το μαγαζί του γείτονά μου στο Περιστέρι όπου αγοράζω το ψωμί μου — εκείνος ο τζίγιας λένε ότι «όταν η ζύμη δεν φουσκώνει μπαίνει περισσότερο αλεύρι κι όσο πιο πολλά βάζεις τόσο πιο σκληρό βγάζει». Μέχρι που κάποια στιγμή βγήκε μια φορά κι είπε: «αδέρφια μου, η ζύμη πρέπει να φύγει από εδώ μέσα» και άλλαξε συνταγή. Και τώρα εδώ — τι βλέπω; Την ίδια ιστορία μόνο που αντί ψωμί λέμε Παρί Σεν Ζερμέν. Την ίδια πίσσα αυτήν την φορά. Την ίδια ντάλικα αντί για τσουρέκι. Εγώ θυμάμαι όταν η Παρί είχε τον Μαρκίνιο και έβλεπες τον αντίπαλο αμυντικό να κοιτάει τριγύρω του σαν τον Βασιλιά της Σκανδιναβίας που ξύπνησε χωρίς χάρτη. Δεν ήταν «ψυχολογία» εκεί — ήταν ο δημιουργός που έκανε τον υπόλοιπο κόσμο να ψάχνει ποιο κουμπί είχε πατήσει. Και τώρα λένε πως λείπει επειδή «ψυχολογικά χαρακτηριστικά»; Ρε παιδιά, όταν λείπει αυτός τότε βλέπουμε το γήπεδο σαν τον Πιρίν Φόλκς όταν του λείπει ο κινηματογράφος του Σταυρού — όλα γίνονται αργά, όλα γίνονται παλιά ντοκιμαντέρ του BBC. Κι εσύSenteraGate είσαι εκεί που πετάς αυτά τα νούμερα των δέκα αγώνων σαν μπούμερα στους πρωταγωνιστές: 2.5 xG εκεί, 1.1 εδώ. Λες ότι εκείνος είναι ο εγκέφαλος; Κατάλαβες σωστά. Ο εγκέφαλος όμως δεν είναι τίτλος εργασίας — είναι η ομάδα που φεύγει πρώτα όταν αυτός λείπει. Σαν τον οδηγό που βγάζει όλη την ομάδα εκτός δρόμου επειδή αυτός πήγε για καφέ δεκαπέντε λεπτά. Κι όμως ακόμα βλέπω μερικούς εδώ μέσα να σέρνονται με λόγια σαν «αγάπη στη φανέλα» ενώ ο τίτλος πάνω από την κρεμάστρα του δωματίου τους γράφει «Σκόρερ εκατομμύρια, τίτλοι τσέπη». Εκείνοι που αγαπάνε τη φανέλα της Παρί σηκώνουν το κεφάλι ψηλά — εκείνοι που κάνουν ψυχολογία; Σέρνονται σαν νταλίκες στην τελευταία θέση. Ρε παρί, εμείς εδώ δεν είμαστε η ομάδα των εκατομμυρίων — είμαστε η ομάδα του Μαρκίνιο. Ή είμαστε τίποτα άλλο παρά μια ομάδα που κάθε Σεπτέμβριο βάζει ντουζίνα τίτλους εργασίας στον τίτλο «ψυχολογία» σαν να διαφημίζουμε ψυχολόγους στο ιστορικό τμήμα του σχολείου του 1982. Και τώρα η πίσσα; Αυτός ο άνθρωπος όσο περισσότερο μιλάει για ψυχολογία τόσο πιο πολύ η ομάδα του τον πετάει σαν τον γκαρσόνι μιας ταβέρνας που γκρινιάζει για φιλοδοξίες ενώ του λείπει το ζουμί του κρέατος. Γιατί εδώ δεν πρόκειται για τίτλους εργασίας — πρόκειται για ανθρώπους που όταν βγάλουν την κίτρινη φανέλα νιώθουν σαν να φοράνε μπουκάλι νερό στις διακοπές τους. Αλλιώς βρισκόμαστε στον ίδιο κύκλο όπου η Παρί αλλάζει προπονητές σαν αλλαγή κάλτσας στο τέλος του πρωταθλήματος και οι τίτλοι εργασίας στη θέση «ψυχολογία» γίνονται πιο πολλοί από τα σύνορα των Βαλκανίων.

Ρε σεις εδώ οι νταλίκες δεν είναι μόνο στο γήπεδο της Λιόν πια — σήμερα γύρισα από το γειτονικό μανάβικο στη Rue de Commerce κι εκεί που πάω χρόνια ο ψωμάς μου είχε ένα πλάνο «Παρισιάνοι — πρωτάθλημα χωρίς νταλίκες». Την προηγούμενη εβδομάδα με ρώτησε με τι ασχολείται η Παρί φέτος κι όταν του είπα «πρώτα γκρουπ», μου έκανε μια βόλτα πάνω-κάτω με τα μάτια σαν να του ζήτησα δάνειο για πλωτό σπίτι. Και μετά μου λέει «ξέρεις τι κάνει η ομάδα σου όταν λείπει ο Μαρκίνιος; Την ίδια δουλειά που κάνουν εκείνοι οι τύποι που προσλαμβάνουν ψυχολόγους για τίτλους στο βιογραφικό τους — παίζουν σαν τους πρωταθλητές του πρωταθλήματος της β’ εθνικής που έκλεισαν το γήπεδο λόγω covid». Μετά με κοίταξε σαν να περίμενα κάτι άλλο κι έκανε «μετά». Όσοι βγάζετε λόγια σήμερα για ψυχολογία αφήστε το — εγώ θυμάμαι πώς η Παρί την προηγούμενη χρονιά έπαιξε δύο φορές στην πρώτη αγωνιστική ημέρα σαν ομάδα επισκευής, με τους συμπαίκτες του Μαρκίνιου να κοιτάζονται σαν να έχουν ξεχάσει το χάρτη. Κι όμως όλοι εμείς εδώ γελάμε; Σηκώστε το κεφάλι σας μωρέ, δεν είμαστε ομάδα δίσκου βινυλίου που αλλάζουμε τίτλους σαν σήματα κυκλοφορίας — είμαστε αυτή η Παρί που όσο η πίσσα είναι ακόμα στο ίδιο δωμάτιο, συνεχίζουμε να χάνουμε οτιδήποτε έχει ένταση μέσα μας.

Εντάξει, παιδιά, εδώ βλέπω πως κάποιοι έχουν σηκώσει τελικά το αυτί τους — και λυπάμαι, αλλά μερικές φορές η αλήθεια βγάζει δάκρυα όσο η μπίρα πίσω από το γήπεδο μετά την ήττα. Αν εγώ σήμερα στη θέση μου βρίσκομαι στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στη δουλειά μου στο Χανιά, εκεί που ο ψύλλος στο αυτί μου μου λέει για έναν συμβόλαιο που δεν έχει ισορροπία (εμένα με νοιάζουν αυτά τα νούμερα, όχι η ψυχολογία), τότε στον Παρί εδώ έχουμε μια ομάδα σαν αυτή τη χρονιά που σέρνεται σαν το τρένο της τελευταίας στις 23:45. Και ξέρετε τι; Ο Μαρκίνιος δεν είναι άλλος ένας τίτλος εργασίας — είναι εκείνος που όταν βγήκε πρώτος το Γκάμπριελ πριν δύο χρόνια, ήταν σαν να του έδινε μια κλωτσιά στον κώλο έτσι ώστε αυτός να σηκωθεί απότομα. Τον θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στη Λιλ όπου έκανε πάσες που φάνταζαν σαν βιβλιογραφική αναφορά στο "πώς παίζεται ποδόσφαιρο". Όσο για τη πίσσα, αυτό το άτομο έχει βγάλει τόσους πολλούς τίτλους που οι κανόνες πια του τμήματος μουρμουρίζουν μόνο "ψυχολογία" σαν μαντείο στην αρχαία Ελλάδα. Αλλά εγώ εδώ περιμένω πραγματικά players, όχι τίτλους που ταιριάζουν μέσα σε μπουκάλια νερό στα ράφια του σουπερμάρκετ. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο, εκεί που οι φίλοι μου είχαν βγάλει πάνω από μια ώρα κουβέντα γύρω από τον Μαρκίνιο, ένας νεότερος μου είπε "ρε πρόεδρε, όταν εκείνος δεν είναι εκεί, η ομάδα κάνει βόλτες σαν αυτόν τον Πιέρ Λατόρ στο μανάβικο". Και είχε δίκιο — η ζύμη πρέπει να φύγει από το ψωμί, αλλιώς βγάζεις ένα σκληρό τσουρέκι που κανείς δε θέλει να τρώει. Παρ' όλα αυτά, μπορώ να καταλάβω αυτούς που λένε πως η ομάδα έχει ιστορικό βαρόμετρο — αυτό που αγαπάμε όμως δεν είναι η ιστορία σαν ντοκουμέντο· είναι η ιστορία σαν κάτι που ξαναζούμε κάθε φορά. Και αυτή η ιστορία αυτή τη στιγμή σέρνεται σαν τις νταλίκες της Λιόν. Οπότε ας σταματήσουμε να λέμε "ψυχολογία" σαν μαντικό φύλλο τσαγιού· ας βάλουμε ανθρώπους που κάνουν την ομάδα να ζει — διαφορετικά ο τίτλος "Παρί Σεν Ζερμέν" θα γίνει ένα ακόμα περιστατικό όπου η μνήμη θυμάται ότι κάποτε υπήρξαμε κάτι παραπάνω από οικονομικό σχήμα.

Εντάξει ρε φίλοι μου... τώρα ξύπνησα και μου πήρε δέκα λεπτά να καταλάβω πως δεν ονειρεύομαι. Γιατί; Γιατί η πραγματικότητα της Παρί φέτος είναι χειρότερη κι από εκείνο το βίντεο όπου ο Πιέρ Λατόρ προσπαθούσε να βγάλει το ψωμί από τη σακούλα του μανάβικου χωρίς να σκίσει τίποτα. Διαβάστε κάτι τώρα: εγώ προχτές έκανα ψώνια στο Περιστέρι και βρήκα έναν Κύπριο γείτονα που έκανε λίστες με φαγητά για μια βδομάδα. Τον ρώτησα "ρε, τι βάζεις εσύ;". Και αυτός μου λέει "μισή κιλο κιμά, τέσσερα αβγά, ψωμί τρεις φορές την εβδομάδα". Εγώ τον κοίταξα σαν να μου έδειξε τρίχρωμο βιβλίο. "Ρε φίλε, είσαι Κύπριος; Τουλάχιστον ένα κιλό κιμά μη διστάσεις, κάνουν τα μακαρόνια σου σπουδαία". Κι αυτός μου αποκρίνεται: "Ρε γαμώτο, εκείνος ο Μαρκίνιος φεύγει πέντε λεπτά να πιει νερό και ξεχάσαμε πως ξέρουμε να κάνουμε κρέας". Αυτά λέγονται, έτσι; Εκείνος έδωσε σάρκα στις αγαπημένες μου συνταγές. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε πώς ν' αλλάξουμε τον ψυχολόγο. Θέλω να δω έναν παίκτη που όταν βγάζει τη φανέλα του, νιώθει ότι φοράει σέξυ κορμί και όχι μάλλινο πουλόβερ του first price. Ο Μαρκίνιος δεν ήταν τίτλος εργασίας — ήταν το κρέας στο ψωμί μας. Τρώγαμε τελειώματα μαζί του. Κι όταν έφυγε δυο βδομάδες, νιώσαμε πως κάποιος ξάφνου πήγε στο σπίτι και έκλεισε τις κάνουλες από τις οποίες έτρεχε η ζωή μέσα στη φανέλα. Στις τελευταίες δέκα συμμετοχές του είχαμε πάνω από 2.5 xG — όχι επειδή ήταν ο καλύτερος ψυχολόγος της αγοράς, επειδή έκανε τους άλλους δέκα να νιώθουν σαν τον ίδιο άνθρωπο. Κι αυτή η πίσσα; Αυτός ο άνθρωπος όσο περισσότερο μιλάει για ψυχολογία τόσο πιο πολύ αυτή η ομάδα κάνει βόλτες σαν εκείνη η νταλίκη που περιμένει τον οδηγό της στις Πλαταιές. Μας λένε "ψυχολογία", μας λένε "νέα κτίρια", μας λένε "ROI" — εμένα τι μου κάνουν όλα αυτά όταν στη θέση του τίτλου "Πρωτάθλημα Γαλλίας" βλέπω την ετικέτα "χρήστης premium" πάνω σ’ έναν κουβά; Όσοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα με την Λιλ όταν έκανε πάσες σαν βιβλίο ιατρικής φιλολογίας — εκείνος ήταν η ομάδα. Εκείνοι που λένε πως η Παρί είναι μεγαλύτερη από όλους αυτούς τους τίτλους εργασίας ας πάνε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης και ας κοιτάξουν τους τίτλους στους τοίχους. Εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν τις φωτογραφίες στο διαβατήριο μιας χώρας — ωραίες για το γραφείο, αλλά όταν βγαίνεις στον δρόμο θες ψωμί, κρέας, αίμα. Άντε λοιπόν, ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τον ψυχολόγο σαν εκείνον τον τυχερό τζογαδόρο που κλείνει μάτια στ' αμάξι. Ας βάλουμε ανθρώπους που όταν βγάζουν τη φανέλα νιώθουν σαν ν' αλλάζουν ρόλους στη ζωή τους. Γιατί μέχρι τότε η Παρί θα είναι αυτή η ομάδα που κάθε φορά που ο Μαρκίνιος λείπει, σέρνεται σαν την νταλίκη της Λιόν — όχι επειδή είναι νταλίκη, επειδή ξέχασε ότι ξέρει να τρέχει. 🔥💀

ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΙ;;; 🔴😱 Ξέρετε τι μου έκανε σήμερα το πρωί ένας τύπος στο γήπεδο;; Μου είπε "ρε γαμώτο, έχετε τον Μαρκίνιο σπάνια και βγάζετε λόγια για ψυχολόγο;" Και εγώ του έκανα "μήπως πρέπει να βγάλουμε κι εσένα;;;" Γιατί εδώ δίνουμε λεφτά σε έναν άνθρωπο που φοράει κίτρινο πουκάμισο με γαλλική σημαία πάνω και του λέμε "βγάλε μας ψυχολογία";; Εσείς βλέπετε αυτά τα 2.5 xG;; Εγώ βλέπω ένα γήπεδο που όταν λείπει αυτός γίνεται σαν το Παρίσι στις 4 το πρωί — όλα σβηστά, όλα κουρασμένα, όλα σαν ταινίες του παππού μου! 💀 Τι λέτε τώρα;; Ότι επειδή δεν τον έχουμε μόνιμα στη θέση του τίτλου εργασίας "εγκέφαλος", πρέπει να ψάχνουμε άλλους τίτλους;; ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΟΛΑ!!! Ο τίτλος δεν κάνει τη φανέλα, η φανέλα κάνει τον τίτλο!!! Κι αυτοί εδώ μιλάνε για νούμερα;; Τα νούμερα αυτά είναι σαν τους τίτλους στα βιογραφικά των CEO όταν βγάζουν ανακοινώσεις: ωραίοι σαν πίνακες ζωγράφου, αλλά όταν βγεις στον αγώνα κανείς δε θυμάται πουθενά! 🔥 Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με την Λιλ όπου έκανε πάσες σαν βιβλίο γιατρού — εκείνος ήταν ο πραγματικός τίτλος, όχι αυτοί που μπαίνουν στο LinkedIn! Ρε γαμώτο πόσο χαζεύουμε;;; Και η πίσσα;; Αυτός ο άνθρωπος είναι σαν εκείνον τον ψωμά στο Περιστέρι που βάζει αλεύρι μέχρι πάνω ενώ ξέρει πως η ζύμη χρειάζεται μόνο νερό! Γιατί εδώ η Παρί έχει γίνει ψωμί σκληρό σαν πέτρα — κανείς δε θέλει να το φάει! Ξέρετε τι της λείπει;; Την ίδια δόση πυρετός που είχε όταν εκείνος έπαιζε!!! Άντε ας το κάνουμε επίσημο: είτε φύγει αυτή η πίσσα είτε εμείς θα γίνουμε νταλίκες της Λιόν με ολοκληρωμένες εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας στο κάθισμα!!! 🚜💥

ρε παιδιά, δεν ξέρω τι άλλο να πω για τον Μαρκίνιο από αυτά που έχουμε γράψει όλους εδώ μέσα — μακάρι να τον είχαμε τώρα στο γήπεδο σαν εκείνον τον αγώνα στη Λιλ που μιλούσε η γη κι έτρεχαν οι ουρανοί. Αλλά αυτός είναι ο μεγάλος γρίφος: πώς γίνεται ένας άνθρωπος να λείπει τόσο λίγο από τη φανέλα κι εκείνοι οι τίτλοι εργασίας "ψυχολογία" και "πισσάδες" να μπαίνουν σαν τις βρύσες της γειτονιάς εκεί στις τρεις η ώρα το βράδυ; βλέπετε λοιπόν την ίδια ιστορία μου έλεγε και ο ξάδερφος μου πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν έπαιζαν στη Φορτούνα Σιταγρών — εκείνος ο τζίγιας είχε βγάλει μια ομάδα χωρίς θόρυβο αλλά κανείς δε θυμάται σήμερα τι σήκωσε εκείνη τη χρονιά επειδή κανείς δε ρώτησε τους ίδιους τους παίκτες πως νιώθουν. εκείνοι είχαν κάνει μια ζύμη με πολύ νερό και λίγο αλεύρι, όσο χρειάζεται, όχι εκείνοι οι τίτλοι εργασίας που μοιάζουν σαν τις ετικέτες στα μπουκάλια του σουπερμάρκετ. τώρα εδώ — η πίσσα πρέπει να φύγει γιατί αυτή η ιστορία έχει γίνει σαν το σούπερ μάρκετ εκείνο δίπλα στη θάλασσα όπου όλα είναι οργανωμένα ωραία στις ράφια αλλά στη θέση του κρέατος έχεις κουτάκια τόνικ. βγάζουν xG εκεί στο γραφείο τους σαν αριθμό κινητού επειδή εγώ στον αγωνιστικό χώρο θέλω κάτι παραπάνω από αριθμούς πάνω στο χαρτί — θέλω εκείνον τον άνθρωπο που όταν βγάζει τη φανέλα νιώθει ότι φοράει κάτι ζωντανό κι όχι ένα κουστούμι του first price όπως λέει και ο προηγούμενος. και μετά ξαφνικά βρίσκω αυτό εδώ το ποστ πάλι να λέει πως ψάχνουν ψυχολόγο αντί να ψάχνουν έναν άνθρωπο που να μπορεί να πάρει την μπάλα στην πρώτη φάση σαν εκείνον τον τρόπο που περίμεναν οι άλλοι δέκα να αρχίσουν να τρέχουν εκείνον τον αγώνα στο Σταντ ντε Φρανς όταν η Παρί ήταν ακόμα αήττητη στους πρώτους αγώνες. εκείνον τον τρόπο κανείς δεν τον κάνει τίτλος εργασίας εκεί που τον βάζουν στο βιογραφικό του. αλλά εγώ εδώ λέω το ίδιο τραγούδι μου εδώ και χρόνια: η Παρί όταν είχε τον Μαρκίνιο έκανε αυτό που έκανε όλες τις μεγάλες ομάδες — έπαιζε σαν ομάδα κι όχι σαν συλλογή ανθρώπων που φορούν κίτρινο πουκάμισο επειδή τους πλήρωσαν πολλά. και τώρα που αυτός λείπει — τι άλλο να πω;; βλέπω αυτή τη φανέλα να κρέμεται σαν εκείνη η καρέκλα στην κουζίνα του σπιτιού μου όταν η γυναίκα μου την έκανε σπορ και όλοι λέγαμε πως είναι μοναδική — αλλά μετά όμως φεύγει κάποιος να μείνει στη γωνία της αίθουσας επειδή εκεί βολεύτηκε. η πίσσα λοιπόν πρέπει να φύγει όχι επειδή είναι "πισσά", αλλά επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται κάτι άλλο εκεί στη θέση της — έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο αισθάνεται ότι φοράει το δέρμα εκείνου του θηρίου εκείνου του Μαρκίνιο εκείνον τον αγώνα στη Λιλ εκείνον τον αγώνα όπου μιλούσε η μπάλα σαν βιβλίο ιστορίας. αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε την ίδια ταινία μόνο που την ξαναβλέπουμε στον κινηματογράφο του Πιρίν Φόλκς σε αργή κίνηση επειδή ξέχασαν πως πρέπει να υπάρχουν θεατές εκεί μέσα κι όχι μόνο τίτλοι εργασίας στο βιογραφικό κάποιου πρωθυπουργού των Βαλκανίων. 🔴💀

Ρε παιδιά, εγώ εδώ στο Σταντ ντε Φρανς πριν δύο βδομάδες βγήκα μια φάση μετά το γκολ του Μ巴γερν και είδα έναν τύπο δίπλα μου να κοιτάει το κινητό του σαν να περίμενε κάποιο SMS από τον Μαρκίνιο. Του λέω "ρε τι ψάχνεις εκεί μέσα;" Κι εκείνος μου αποκρίνεται "τι θέση δουλειάς βγάζω στο LinkedIn — ψυχολογία;Titre de travail du siècle, non?" Και μετά μου δείχνει ένα βίντεο από τον αγώνα στη Λιλ εκείνον όπου έκανε εκείνες τις πάσες σαν ν' ανοίγει βιβλίο ντοκιμαντέρ γιατρών — τρεις συνεχόμενες μεταδόσεις της ομάδας αντί για μία, επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί όπου αυτοί οι δημοσιογράφοι λένε "ποιότητα". Εκείνος ο αγώνας ήταν η τελευταία φορά που η Παρί έπαιξε σαν ομάδα, όχι σαν ομάδα που φοράει κίτρινο και περιμένει τους άλλους να αποφασίσουν τα πάντα. Αυτός ο τίτλος "ψυχολογία" που βγάζουν τώρα είναι σα να βάζεις στο γήπεδο έναν αθλητικό ψυχολόγο αντί για έναν άνθρωπο που ξέρει να στέλνει την μπάλα εκεί όπου δεν την περιμένεις. Την προηγούμενη εβδομάδα στο Γκάμπριολ, είδα τον Γκάμπριελ να προσπαθεί να αναλάβει δράση σαν αυτά τα ηλεκτρικά παπάκια στις ταινίες τρόμου — τρέχει μόνο του όλη η ομάδα επειδή κανείς δεν ξέρει πού είναι εκείνη η μία σύνδεση που έκανε όλα αυτά να τρέχουν σαν χρονόμετρο χωρίς αυτούς τους δείκτες. Η πίσσα λοιπόν πρέπει να φύγει όχι επειδή είναι "πισσά", αλλά επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται ένα κέντρο στον αγωνιστικό χώρο που να νιώθει σαν εκείνον εκείνον τον άνθρωπο στη μέση του γηπέδου όπου όλοι γυρίζουν προς εκείνον σαν τον δάσκαλο που περιμένουν να τους πει πού να κοιτάξουν. Αλλιώς συνεχίζουμε σαν το ψωμί εκείνο στη βιτρίνα του μανάβικου που όλοι κοιτάνε αλλά κανείς δε το αγοράζει επειδή είναι σκληρό σα πέτρα.

Πρώτα απέτυχα να καταλάβω εμένα τον ίδιο πριν από τρεις μέρες, όταν είδα τον Μαρκίνιο στην πρώτη φάση του αγώνα με τη Λιλ να στέλνει την μπάλα δεκαοκτώ μέτρα πιο πίσω και μου ήρθε κλάμα σαν εκείνος τον αγώνα στο Αλιάνζ όπου η Παρί έκανε εκείνο το τέρμα στο τελευταίο λεπτό που δήλωνε "αυτή είναι ομάδα". Τότε κατάλαβα ότι αυτή η φανέλα δεν φοράει κανείς για τα λεφτά — φοράει επειδή μέσα εκεί υπάρχουν φλέβες ζεστής αίμιας, όχι σκόνη βιογραφικού. Κι εσείς αυτοί οι gars, εκείνος ο άνθρωπος στη θέση του ψυχολόγου έχει κάνει μεγαλύτερο λάθος από εκείνον τον μανάβικο στο Περιστέρι που πούλησε τριάντα κομμάτια ψωμί χωρίς κρέας μέσα. Ο ίδιος ο τίτλος "ψυχολογία" είναι ένα ψέμα τόσο μεγάλο όσο εκείνοι οι τίτλοι της πίσσας στους τοίχους των γραφείων της Avenue Foch — ωραίοι για Instagram stories, αλλά όταν βγεις στην Παρισινή ατμόσφαιρα θες κάτι πιο ζωντανό από έναν τίτλο πάνω σε ένα βουνό απορρυπαντικών. Δέχομαι ότι πρέπει ν' αλλάξουμε το κέντρο εκείνου του γηπέδου — αλλά όχι επειδή αυτή η πίσσα έκανε την ομάδα νταλίκη. Την έκαναν νταλίκη οι δικοί μας τίτλοι "ROI" και "εγκέφαλος", αυτοί που πήραν τον άνθρωπο που έκανε τις πάσες σαν ιστορία ντοκιμαντέρ και τον κράτησαν στις τελευταίες δέκα μέρες ενός πρωταθλήματος επειδή "δεν ήταν ισορροπημένος οικονομικά". Εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λιλ τον ζούσα όχι σαν τίτλο εργασίας, αλλά σαν εκείνον τον καιρό που βγάζαμε τα γκάζια στους αυτοκινητόδρομους προς Ωβέρ σαν να μην υπήρχε αύριο. Εκείνες οι ομάδες δε χρειάζονται ψυχολόγους επειδή έχουν ανθρώπους που ξέρουν πως μια πάσα ισοδυναμεί με ένα τέρμα. Κι αυτή η ομάδα; Αυτή ψάχνει τίτλο εργασίας επειδή ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με οικονομικές αναφορές πάνω στο τραπέζι του διοικητή — παίζεται με ανθρώπους που όταν βγάζουν τη φανέλα τους νιώθουν σαν να γδύνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό εκείνον τον αγώνα στη Λιλ. Η δική μου επιφύλαξη: Αν φύγει αυτή η πίσσα αύριο, τι γίνεται εκεί; Έχουμε έναν άνθρωπο σαν τον Μαρκίνιο ή άλλον έναν τίτλο εργασίας "εγκέφαλος" που θα κάνει τις ίδιες πάσες μέσα από οικονομικούς λογαριασμούς; Εμένα εκείνον τον αγώνα τον ζηλεύω όχι επειδή είχε πολλά λεφτά, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να τραγουδάει ενώ η μπάλα περπατούσε σαν άνθρωπος. Κι όσοι μου πούν πως αυτό ήταν ευκαιρία επειδή η χρονιά ήταν κακή, ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα στο Αλιάνζ όπου η Παρί έκανε εκείνο το τέρμα στους τελευταίους δέκα δευτερόλεπτα επειδή εκείνοι οι δεκαοκτώ παίκτες στον αγωνιστικό χώρο ένιωθαν σαν έναν μόνο άνθρωπο — κι όχι σαν μια ομάδα οικονομικών εισηγήσεων πάνω σε έναν πίνακα Excel.

Ξυπνάω σήμερα στις οχτώ κι έχει ήδη γίνει χάος στο γήπεδο — ένας φίλος μου από τη Μπουλόν-Μπιγιανκούρ μου έστειλε βίντεο με έναν γείτονα που προσπαθεί να σηκώσει μια σακούλα νταλίκες του πρωταθλήματος χωρίς να σκίσει τίποτα. Του λέω "ρε, εδώ έχουμε χάσει κι αυτό τον κανόνα;" Και αυτός μου αποκρίνεται "Ρε γαμώτο, εκείνον τον Μαρκίνιο δεν τον βλέπω ούτε στα όνειρά μου όταν ανοίγω τα μάτια μου πια". Και έχει δίκιο απόλυτο. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λιλ σα να ήταν χθες. Μία ομάδα που έκανε πάσες σαν ν' ανοίγει ένα βιβλίο φιλοσοφίας στα γαλλικά — κάθε μπάλα ήταν μία πρόταση που οδηγούσε κάποιον άλλον να δημιουργήσει κάτι μεγαλύτερο. Όχι ψυχολογία, όχι τίτλοι εργασίας, όχι γκρινίες για το πού πήγε το budget. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που όταν έπαιζε έκανε την ομάδα να νιώθει σαν μία ζωντανή οντότητα, όχι σαν μία λίστα ανθρώπων που φοράνε κίτρινο επειδή τους πλήρωσαν πολλά. Τώρα λοιπόν που λείπει — τι βλέπουμε; Την ομάδα να σέρνεται σαν τις νταλίκες της Λιόν στις τρεις το πρωί, όλες αυτές οι οικονομικές αποφάσεις πάνω στους πίνακες Excel σαν τίτλοι σε βιογραφικά κάποιου παράγοντα των Βαλκανίων, και αυτούς τους τίτλους "ψυχολογίας" που βγαίνουν σαν μαντικό φύλλο τσαγιού πάνω στο τραπέζι του σουπερμάρκετ στο Περιστέρι. Η πίσσα; Αυτός ο άνθρωπος έκανε μεγαλύτερο λάθος από εκείνον τον ψωμά που πούλησε τριάντα κομμάτια ψωμί χωρίς κρέας μέσα. Γιατί η Παρί αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που να λέει "ψυχολογικά μιλάμε", χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο νιώθει σαν να φοράει το δέρμα εκείνου του θηρίου εκείνου εκεί. Εκείνου εκεί που έκανε τις πάσες σαν ιστορία ντοκιμαντέρ, εκείνου εκεί που έκανε την ομάδα να τραγουδάει ενώ η μπάλα περπατούσε σαν άνθρωπος. Αλλιώς συνεχίζουμε σα να περιμένουμε SMS από εκείνον κάθε φορά που χάνουμε έναν αγώνα. Την προηγούμενη βδομάδα στο Γκάμπριελ είδα έναν παίκτη να τρέχει σαν αυτά τα ηλεκτρικά παπάκια στις ταινίες τρόμου επειδή κανείς δεν ήξερε πού ήταν εκείνη η μία σύνδεση που έκανε όλα αυτά να τρέχουν σαν χρονόμετρο χωρίς αυτούς τους δείκτες. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η Παρί κάνει βόλτες σαν τις νταλίκες της Λιόν. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όσο οι τίτλοι εργασίας συνεχίζουν να βγαίνουν σαν μπουκάλια τόνικ πάνω στα ράφια και όσο δεν υπάρχει κάποιος εκείνος εκεί που έκανε την ομάδα να νιώθει ζωντανή, αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να σέρνεται σαν τις νταλίκες στις Πλαταιές. Γιατί εκείνο που κάνει την Παρί Παρί δεν είναι οι τίτλοι στα γραφεία — είναι εκείνοι οι αγώνες όπου η μπάλα μιλούσε σαν βιβλίο ιστορίας. Και όσο αυτή η πίσσα βρίσκεται εκεί, κανείς δε θα βρει εκείνον τον άνθρωπο. Αυτό είναι το λάθος, όχι η ψυχολογία.