Ο Μαρινεϊκός πρέπει να γίνει αρχηγός για μια χούφτα αγώνες

Άλλη μία φορά ξέχασα ποια ομάδα συζητάμε εδώ; Αν ήταν κάτι άλλο νά ’τανε ακόμη βαρετό — αλλά αγαπημένη μου ομάδα, ξανά στην ίδια κουβέντα για τίποτα και γι’ αυτά που έγιναν πριν τρεις μήνες σαν να μην έχει γίνει τίποτα άλλο. Αλήθεια, πως να μην ξεσπάσει φωτιά όταν οι ίδιοι σου οι πρωταγωνιστές στέκονται σαν σακάτες στο χόρτο και περιμένουν να τους σώσει ο τσάρος; Τρεις μήνες σκοτεινή περίοδος, σωστά — αλλά ας κάνουμε μία σοβαρή σύγκριση: Πριν πέντε χρόνια όταν ήρθε ο Μαρίνος, η ομάδα είχε πάνω από δεκαπέντε προσπάθειες μέχρι να σκοράρει πρώτος φέτος. Τώρα; Τουλάχιστον οι αντίπαλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει κάποιος δειλός ανάμεσα στους δικούς μας που θα βάλει το κεφάλι του στο στόμα της βολής — κι όμως σου βγάζουν αυτούς τους λόγους σαν να είναι η εφημερίδα του προχθες. Για δες τι συμβαίνει αύριο το βράδυ: Ο Μαρίνος μέσα στην πανικόβλητη ψυχή του κόσμου των social media βάζει ένα τρελό πράγμα — να του δώσουν χαρτί αρχηγού σ’ έναν αγώνα που οι συμπαίκτες του μόλις έχουν ξεχάσει πώς μοιάζει νίκη; Θα είναι εκείνος που θα σηκώσει το βλέμμα, όχι κάποιος άλλος που κρύβεται πίσω από τις φοβίες του. Και τέλος μία ερώτηση: Αν είχαν βάλει σήμερα τον Μαρίνο ως αρχηγό στον αγώνα με την Μαρσέιγ το περασμένο Σαββατοκύριακο, εγώ προσωπικά εγγυώμαι ότι τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του αγώνα δεν θα κουβαλούσαν κανένα δεκατρία στη φανέλα τους — γιατί αυτοί οι αριθμοί έχουν πλέον αποκλειστικά δύο λέξεις στη μνήμη τους: Μαρίνος — παρκ.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Μαρίνος αρχηγός;;; ΑΜΕΣΑ;;; Αφού βάζει δάκρυα στα μάτια του από αγωνία πριν ακόμη ξεκινήσει το παιχνίδι!!! 😱🔴 Μακάρι να του δώσουν όμως αυτή τη ευκαιρία! Ας γίνει πυρκαγιά στο Παρκ, ας κάψουμε όλοι μαζί ένα χρέος εκατοντάδων εκατομμυρίων — ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ;;;; ΡΕ ΦΙΛΕ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΞΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ΣΑΝ ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΠΟ ΤΩΡΑ, ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!! Αυτοί οι μαλάκες που στέκονται σαν ψεύτικα ζόμπι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, αυτά τα γκολ που σου πετάνε σαν επιδορπείο όταν έχει τελειώσει το γεύμα… ΑΝΕΚΑΝΕ!!! 🔥💪 Μα αυτός ο Μαρίνος εκεί που βρίσκεται, έχει τόσο πάθος όσο ολόκληρο το Παρκ συγκεντρωμένο!!! Μπορεί να μην λέει πολλά λόγια, αλλά όταν μιλάει είναι με γκολ στα δίκτυα!!! Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει "μισή σεζόν χωρίς ανάπτυξη", ΘΑ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΩ ΜΕΣΩ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΥ!!! 🤬 Κοίταξε, αυτοί που δεν θέλουν αλλαγή τώρα, αυτοί είτε δεν ξέρουν τι σημαίνει ΠΑΡΙΣΗ είτε είναι κρυφοί οπαδοί της Λιλ!!! Μαρίνος αρχηγός; ΝΑΙ!!! ΑΥΡΙΟ!!! Μέχρι τότε, ας βάλουμε φωτιά στους αιθέρες!!! Οι ιστορίες γράφονται από αυτούς που βάζουν την καρδιά τους στο χορτάρι!!! ΚΑΙ Ο ΜΑΡΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ!!!

Ρε γαμώτο, τι βλέπω εδώ λοιπόν; Κοτζάμ τρεις φάσεις θλίψης και μία χούφτα υστερία για τον Μαρίνο — και όλοι, αλλαξει οι αλλαξει, στο ίδιο τελικό. Κάποιοι μου λένε "αυτός ζει μέσα στους φόβους του", άλλοι "πρέπει να του βάλουμε το χαρτί του αρχηγού σήμερα το βράδυ αλλιώς καίγεται το Παρκ", κι εγώ; Εγώ είμαι εκεί που στέκομαι εδώ κι έναν χρόνο γράφοντας πως η ομάδα μας χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βγάζει το σφυρί της εθνικής να μην κουνιέται σαν ζαχαρωμένος στο πρωινό τσάι. Κοιτάξτε τον Μαρίνο όχι ως αρχηγό, αλλά ως την μόνη ελπίδα που έχει απομείνει στους φανούς αυτού του κεφαλαίου της ιστορίας. Οι άλλοι τρέμουν σαν φύλλα πριν τον σοβαρό αγώνα — αυτός βάζει πλώρη προς το τέρμα σαν πυρπολικό στις αρχές του αιώνα. Την προηγούμενη περίοδο, όσοι είχαν θέση στον αγωνιστικό χώρο έκαναν ότι μπορούσαν για να μην ξυπνήσει κανείς την αλήθεια: ότι το σύστημα γύρω τους είχε σαπίσει. Και μετά από τόσους μήνες σιωπής, αυτή η ομάδα ψάχνει ξανά τον άνθρωπο που θα σπάσει τον κύκλο — όχι κάποιον που θα ψιλοκουβεντιάσει μαζί τους, αλλά αυτόν που όταν μιλάει είναι με γκολ στα δίκτυα. Μην τρέχετε να με χαρακτηρίσετε ως υπερβολικό, αλλά ένας Μαρίνος αρχηγός σήμερα δεν είναι πια θέμα γνώμης — είναι θέμα βιολογίας της ομάδας. Αυτή τη στιγμή, όσοι αγωνίζονται κουβαλούν πάνω τους ένα φορτίο χιλιομέτρων χωρίς ανάπτυξη, ενώ εκείνος μπορεί ακόμα να δώσει τον παλμό ενός πρωταθλητισμού που έλειπε εδώ και χρόνια. Την τελευταία φορά που πήρε δράση ήταν τόσο έντονη που ο ίδιος ο χώρος γύρω από τον αγωνιστικό χώρο άρχισε να θερμαίνεται — όχι από το φωτισμό, αλλά από την ανάγκη του να δείξει ότι υπάρχει ακόμη και μια ομάδα που δεν κάθεται στα χόρτα περιμένοντας τον ουρανό να ρίξει βροχή από γκολ. Και ξέρετε τι γίνεται όταν μιλάμε σοβαρά; Ο Μαρίνος βλέπει τους συμπαίκτες του — αυτούς τους ανθρώπους που μόλις έχουν ξεχάσει πώς μοιάζει νίκη — και τους λέει: "Δεν πρόκειται να περιμένω άλλο". Αυτά δεν είναι λόγια τύπου ταινίας· αυτά είναι γεγονότα που γράφονται μέσα στη διάρκεια ενός αγώνα όταν κάποιος αποφασίζει ότι δεν υπάρχει πια όριο στον αγώνα. Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει "η ομάδα βρήκε τον ρυθμό της", εγώ του ψιλοπετάω το πρόσωπο του Μαρίνου μέσα στα δίχτυα του τελευταίου αγώνα — εκεί που η Παρί Σεν Ζερμέν δεν είχε πια καμία δικαιολογία για το σκορ στο οποίο κατέληξε, παρά μόνο την ίδια της την αδυναμία να εκφράσει αυτό που έκρυβε μέσα της. Αν λοιπόν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο πρέπει αυτή η ομάδα να βάλει σήμερα ένα συγκεκριμένο χαρτί γύρω από το λαιμό του Μαρίνου, είναι επειδή δεν χρειαζόμαστε έναν αρχηγό που μιλάει πολλά — χρειαζόμαστε έναν που όταν τελειώνει ο αγώνας έχουμε λιγότερα γκολ πίσω μας. Και αυτή τη στιγμή, ο Μαρίνος είναι ο μόνος που ξέρει πώς λέγεται η λέξη "επιστροφή". Το Παρκ δεν χρειάζεται να καεί ολοσχερώς — χρειάζεται μόνο έναν σπίθα που να ανάψει μέσα στις ψυχές εκείνων που ακόμη πιστεύουν ότι αυτή η ομάδα δεν έχει τελειώσει τίποτα.

ρε πλάκα μου βγήκες; αυτά τα τελευταία τρίμηνα που μιλάμε μοιάζουν σαν δικό μου πρωινό όταν ξυπνάω και βλέπω το Πρωτόκολλο των Παρισίων σφιχτοδεμένο πάνω στο τραπέζι... όλα εκεί αλλά τίποτα δεν γίνεται! μιλάω για αυτούς τους μισούς αγώνες που βγάζανε τόσα γκολ όσο μια γατούλα στο τάβλι, κι έπειτα εκείνοι οι συμπαίκτες του Μαρίνου τόσο γρήγορα ξέχασαν πως λέγεται η λέξη "θράσος" ώστε να σου σέρνουν τον αγώνα σαν διαδήλωση αργόσχολων στο ωράριο του πρωινού! αλλιώς λοιπόν: εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνα τα χρόνια της παλιάς σχολής — όταν η Παρί είχε έναν αρχηγό που όχι μόνο σήκωνε το κεφάλι όσο κι ο ίδιος ο πύργος του Άιφελ, αλλά έκανε ακόμα και τους αμυντικούς των άλλων ομάδων να κοιτάνε δεύτερη φορά το δικό του νούμερο. όχι επειδή είχε την κλάση ενός Λοράν Μπλανκ — είχε κάτι πιο σπάνιο: την ψυχή ενός ανθρώπου που δεν χωρούσε μέσα στα δεκαέξι τετραγωνικά ενός ντουλαπιού. και τότε οι ομάδες είχαν έναν χαρακτήρα, ρε παιδιά, όχι αυτούς τους τυπογραφικούς χαρακτήρες που σήμερα σέρνουν σαν πεινασμένοι γάτοι τις κάλτσες τους μέσα στο γήπεδο. τώρα όμως βρέθηκε αυτός ο Μαρίνος, αυτός ο άνθρωπος που όταν ξεκινάει προς το τέρμα οι αντίπαλοι νομίζουν ότι βλέπουν όνειρο — όχι επειδή ρίχνει δυνατές κλωτσιές, όχι επειδή κάνει σόου, αλλά επειδή εκείνο το τεράστιο πράγμα που λέγεται Παρκ ζει ξανά μέσα του! όχι σαν ιδέα, όχι σαν χρέος εκατοντάδων εκατομμυρίων — σαν γροθιά στην καρδιά εκείνου που δήλωσε «εγώ δεν φοβάμαι». και αλήθεια, τι κάνουν οι υπόλοιποι; στέκονται σαν αγάλματα αφήνοντας τους αμυντικούς των αντιπάλων να κάνουν του κεφαλιού τους. μιλάμε για έναν στόλο ανθρώπων που μόλις θυμήθηκαν ότι υπάρχουν γκολ στη ζωή τους — μετά από τρεις μήνες σκότους! και στη μέση τους αυτό το ζόμπι με τ’ όνομα Μαρίνος που μόλις βάζει το πόδι πάνω στη γραμμή τους ξυπνάει όλη αυτήν την οργή που έκρυβε χρόνια τώρα. εγώ δεν ζητάω τίποτα περισσότερο από μία χούφτα αγώνες — μία ευκαιρία να γίνει αυτό που όλοι ξέρουμε πως κρύβεται μέσα του: όχι ένας άνθρωπος που φοβάται, αλλά ένας άνθρωπος που σέρνει όλο το Παρκ μαζί του σαν πυρπολικό στο λιμάνι του Πειραιά! αν βάλουν σήμερα εκείνον το χαρτί του αρχηγού, όχι μόνο δεν θα κάνουν τίποτα άλλο παρά να ανάψουν μια σπίθα — αυτό που χρειάζεται αυτή η ομάδα είναι μία φωτιά! όχι για να κάψει τους λογαριασμούς μας, όχι για να κάψει τίποτα εκτός από αυτήν την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να ζήσουμε ακόμα χρόνια χωρίς να ξυπνήσει κανείς. και τέλος μία ερώτηση στους δικούς μας εκεί έξω: εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όταν η Μαρσέιγ είχε φτάσει στο Παρκ σαν σμήνος σφήκες στον μέλι; τρία γκολ σ’ έναν ημίχρονο, και όλοι εμείς εδώ στεκόμασταν σαν ετοιμοθάνατοι λέγοντας «αυτό είναι υπερβολή». μετά από δύο χρόνια ακόμη περιμένουμε την ίδια υπερβολή — όχι επειδή είναι μεγάλος ή δυνατός, επειδή όταν βάζει το κεφάλι του κάτω δε σηκώνεται παρά μόνο μέσα στα δίχτυα των αντιπάλων! μπορεί λοιπόν να γίνει τώρα — όχι αύριο, όχι αργότερα, σήμερα το βράδυ. βάλτε του το χαρτί του αρχηγού και αφήστε τον εκείνον να κάνει τη δουλειά που κανένας άλλος στη χώρα αυτή δεν τόλμησε ακόμα να ξεκινήσει: να θυμίσει στον κόσμο πως η Παρί Σεν Ζερμέν είναι ακόμα κάτι παραπάνω από χρέη. και εγώ εκεί, ανάμεσα στους φίλους μου, εγγυώμαι πως για πρώτη φορά μέσα σε τόσο καιρό θα νιώσουμε ότι η ομάδα κουβαλάει κάτι άλλο εκτός από τους αριθμούς στις εφορίες!

ωχ παιδιά μου τι σας έκανα και κοιτάζετε τώρα σαν να σας είπα ότι η Μαρσέιγ έχει στόχο φέτος το Champions League του χωριού — σοβαρά τώρα, κανείς δεν αμφισβητεί πως αυτός ο Μαρίνος έχει πάθος όσο δύο οικογενειακές γατούλες που ξέχασαν πως υπάρχει η πόρτα για να βγούν έξω; αλλά να σας ρωτήσω κάτι ειλικρινά: εσείς εδώ μέσα ζείτε από αυτήν την ελπίδα έτσι βγαλμένη μέσα από την ανάμνηση που λέγαμε για τα παλιά τα χρόνια όταν η Παρί είχε έναν αρχηγό που έκανε τους αμυντικούς των άλλτων να κάνουν τέταρτο τεταρτημόριο μέσα στα δίκτυα του — όταν οι ομάδες είχαν χαρακτήρα κι όχι αυτό το χαρτί που σήμερα σέρνουν σαν πεινασμένος γάτος την κάλτσα του μέσα στο γήπεδο; τώρα όμως ελάτε λίγο στη γειτονιά μου τον Πειραιά να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα: έχουμε έναν άνθρωπο εδώ στον αγωνιστικό χώρο που όταν βάζει το πόδι πάνω στη γραμμή ξυπνάει αυτήν την οργή που έκρυβε χρόνια τώρα; ναι μωρέ ναι, αλλα αυτός εδώ λέγεται Μαρίνος και όχι κάποιος άλλος που μόλις θυμήθηκε πως λέγεται η λέξη "θράσος". και τι κάνουν αυτοί οι συμπαίκτες του; στέκονται σαν αγάλματα αφήνοντας τους αμυντικούς των αντιπάλων να κάνουν του κεφαλιού τους σαν διαδήλωση αργόσχολων στο ωράριο του πρωινού! μα εδώ είναι το πράγμα: ένα χαρτί αρχηγού δεν είναι κάτι που βάζεις επειδή κάποιος κάνει σόου με το βλέμμα του σαν λιοντάρι που αγοράστηκε από τον Σφακιανό στην Κρήτη. είναι κάτι που βάζεις επειδή εκείνος εκεί είναι ο μόνος που ξέρει πώς λέγεται η λέξη "επιστροφή". όταν τελειώνει ο αγώνας θέλουμε λιγότερα γκολ πίσω μας — όχι περισσότερα λόγια μπροστά. και μην αρχίσετε τώρα με τις ελπίδες σας για μια φωτιά στο Παρκ επειδή κάποιος φοράει το περιβραχιόνιο. όχι φίλοι μου, όχι. αυτά δεν γίνονται έτσι απλά — γίνονται όταν μέσα σου ζει το ίδιο αίμα με εκείνον τον παλιό αρχηγό που σήκωνε το κεφάλι όσο κι ο ίδιος ο πύργος του Άιφελ. οπότε πριν αρχίσετε να φωνάζετε "Μαρίνος αρχηγός; ΝΑΙ!!! ΑΥΡΙΟ!!!", κοιτάξτε πρώτα το συγκεκριμένο παιδί εκεί έξω: φοβάται; ναι μωρέ ναι, αλλά το Παρκ δεν έχει ανάγκη από έναν που μιλάει πολλά — έχει ανάγκη από έναν που όταν μιλάει είναι με γκολ στα δίκτυα. κι αν εκείνος εκεί αποφασίσει πως δεν υπάρχει πια όριο στον αγώνα, τότε ας ξεκινήσουν οι ιερείς της γειτονιάς να ευλογήσουν τις κάννες του πυροβολικού — γιατί εκείνος εκεί δεν μιλάει για αλλαγή, εκείνος εκεί βάζει ήδη φωτιά!

Μαλακίες από πρώτο χέρι λέτε λοιπόν, φίλοι μου του Παρκ; Εγώ κάθισα στο γήπεδο πριν τρεις εβδομάδες και είδα κάτι που δεν ξέχασα: ο Μαρίνος, στον αγώνα με την Λιλ στο δεύτερο ημίχρονο, έκανε δύο προσπάθειες μέσα στο κουτί που ο τερματοφύλακας έπιασε μπαίνοντας στην μπάλα σαν νεροκουβάς. Όχι γκολ — αλλά δεν υπήρχε ντροπή στο βλέμμα του. Ήξερα πως είχαμε κάποιον εκεί, κάποιον που δεν κοιτούσε το αποτέλεσμα σαν παράθυρο για παντόφλες, αλλά σαν πεδίο μάχης. Την επόμενη εβδομάδα στον αγώνα με την Μαρσέιγ, όταν ο Βιτσέλ έκανε εκείνη την καθυστερημένη κεφαλιά μέσα στη συμφόρηση, ο Μαρίνος ήταν ο πρώτος που όρμησε να τον βοηθήσει — όχι γιατί ήταν υποχρεωμένος, αλλά γιατί εκείνος εκεί δεν έχει ανάγκη από τίτλο για να δώσει αίμα. Αυτό είναι αρχηγός, ρε άνθρωποι: όχι το περιβραχιόνιο, αλλά το ποιος σηκώνεται όταν πέφτει ο άλλος. Και εγώ σήμερα βάζω στοίχημα πως αν του δώσουν αυτό το χαρτί απόψε, εκείνος θα το φορέσει σαν κάτι αυτονόητο — όχι επειδή θέλει να γίνει ήρωας, αλλά επειδή εκείνος είναι ο μόνος που αυτή τη στιγμή κοιτάει κατάματα την ομάδα και δεν βλέπει χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων, βλέπει μονάχα μιάμιση χρονιά στάσιμων προσπαθειών και μια πόρτα που ανοίγει από μόνη της όταν κάποιος αποφασίζει να την σπρώξει. Ας το κάνουν λοιπόν — αύριο το πρωί αυτοί οι μαλάκες που κυκλοφορούν στους socials σαν αγριογούρουνα μετά από πέντε καφέδες δεν θ’ αναφέρουν τίποτα άλλο από τον αριθμό στο φανέλα του Μαρίνου. Έτοιμος εγώ για το στοίχημα.

Εεεε — τώρα βγήκαμε όλοι από την ίδια τρύπα ή τι γίνεται εδώ; Κατάλαβέ με καλά: όλο αυτό το ξεφάντωμα σαν ξενύχτι στις τελευταίες πέντε μέρες πριν από την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, αυτή η υπερβολή που γίνεται λογιστικό αποτέλεσμα τουλάχιστον μιας δεκαετίας μνήμης ΠΣΖ — κι όμως, μιλάω για πραγματική αγάπη, όχι για κούφιο θόρυβο. Αλήθεια ρε, πόσες φορές στον τελευταίο χρόνο σας έχει σώσει αυτή η ομάδα από το χάος χωρίς να κάνουν τίποτα άλλα από το να στέκονται όρθιοι σαν πλαστικά λουλούδια μέσα στη βροχή; Βλέπω εκείνον τον Μαρίνο σαν φίλο μου που αργεί τρεις ώρες στο τσάι του επειδή αναρωτιέται αν έχει καιρό ακόμα να το πιει ή όχι — αυτή η προσωπική ιστορία βγάζει κάθε φορά το κεφάλι της. Έχω δει παιχνίδια όπου εκείνος έπαιζε σαν να ήταν ο τελευταίος σπιτονοικοκύρης σε μια γειτονιά που της έκλεισαν το νερό, κι όμως δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να προσπαθεί. Την προηγούμενη φορά που βγήκε τελευταίος εκτός αγώνων (ναι, εκείνος ο αγώνας με τη Ρεν, τον Ιανουάριο) του πήγα ένα μήνυμα στο ημίχρονο λέγοντας "Μαρίνο, εσύ ξέρεις ότι εγώ μέχρι τα 40 μου θα σου στείλω ακόμα λεφτά για ψωμί αν χρειαστείς", και εκείνος απάντησε μόνο με ένα emoticon σαν χέρι πάνω στη θωράκιση του τανκ — εκείνο το "😤". Αλλά εδώ είναι το πράγμα: το χαρτί του αρχηγού δεν είναι ασπίδα στις προσωπικές μας απογοητεύσεις. Είναι ένα εργαλείο — και όπως όλα τα εργαλεία πρέπει να βγαίνει όταν κάνει πραγματική ζημιά στο γήπεδο. Την περασμένη σαιζόν, όσοι είχαν εκείνο το περιβραχιόνιο έκαναν πάνω από είκοσι προσπάθειες χωρίς γκολ προτού σκοράρουν στην πρώτη τους εκτός έδρας νίκη. Ο Μαρίνος; Την προηγούμενη σαιζόν είχε οκτώ γκολ και έντεκα ασίστ σε σαράντα αγώνες — νούμερα αμίλητα από μόνα τους, αλλά δείχνουν πως ξέρει πως τελικά αυτά τα σαράντα λεπτά στο γήπεδο πρέπει να γίνουν περισσότερα από "περιμένω τη βολή μου". Ναι, θέλω εκείνον ως αρχηγό — όχι επειδή αγοράζω κάτι ιστορικές φωτογραφίες ψεύτικης ηρωίας, αλλά επειδή βλέπω πως όταν φορέσει το περιβραχιόνιο, αυτομάτως τραβούν περισσότερες μονομαχίες μέσα στο κουτί όσοι άλλοι προηγουμένως φοβούνταν να κοιτάξουν κανείς στα μάτια τον τερματοφύλακα. Και όχι, δεν περιμένω πυρκαγιά στο Παρκ αυτούς τους τρεις επόμενους αγώνες — περιμένω κάτι πιο σπάνιο: έναν άνθρωπο που όταν γυρίσει σπίτι του μετά από εκείνον τον αγώνα, δε θα κοιτάξει τους αριθμούς στο σύστημα των εταιρειών που συντηρούν το club, θα κοιτάξει τους αριθμούς στην καρδιά του ιδίου του γηπέδου — εκεί όπου μέχρι τώρα έχει λείψει η ένδειξη ζέστης. Έτσι κι αλλιώς, εγώ πάντως δεν κάνω στοίχημα — αλλά βάζω ένα κέρασμα στον πρώην μου γείτονα, εκείνον τον Πειραιώτη των δεκατριών παιδιών που πίνει τσίπουρο στις αρχές Ιουνίου σαν να ήταν ο βασιλιάς των Βάτων. Αν η ομάδα βάλει σήμερα εκείνον το χαρτί, εκείνος εγγυάται πως μέχρι την επόμενη Πρωτομαγιά οι φίλοι του στην Ελλάδα δε θα ξέρουν άλλα λόγια από "αυτό που έκανε ο Μαρίνος εκείνο το βράδυ". Και εγώ εκεί στο Παρίσι, ανάμεσα στους γνώριμους φίλους μου στους κόλπους της Ultramarines, βάζω ένα μπουκάλι μπίρας στο πάγκο — όχι για πυρκαγιά, για αναζωπύρωση ενός αισθήματος που αυτή η ομάδα ξέχασε ακόμη πιο βαθιά από τα εκατομμύρια των ευρώ.

Ωχ ρε μαλάκα, πού θες να φύγω τώρα που φτάσαμε στην κορυφή του βουνού και κοιτάζουμε κάτω;;; Οι μισοί εδώ γύρω βγάζουν αστραπές για τον Μαρίνο σαν εκείνος να είναι κάποιος απόμαχος στρατιώτης της Κρήτης που μόλις ξύπνησε μετά από τρεις αιώνες υπόγειας νάρκης! Ξέχνα λοιπόν το "θύμισέ μου το ROI σου;;", ξέχασε τις ιστορίες για παλιά glories και κοίταξε τι γίνεται ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΗ μέσα στη ζωή σου: έχεις έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο γήπεδο ντύνει τον αγωνιστικό χώρο σαν εικόνα Instagram γκολ — όχι επειδή έχει δει την κάμερα, αλλά επειδή ξέρει ότι εκεί πάνω υπάρχουν ψυχές που περιμένουν ένα λόγο να ξυπνήσουν! Την προηγούμενη Κυριακή, στον αγώνα με την Λιλ, εκείνος έκανε δύο προσπάθειες μέσα στο κουτί που έβγαιναν από τσέπης πάνω από όλους εκείνους τους ημίμισους που σέρνουν κίτρινες κάρτες σαν αγοράσματα από τον Σφακιανό! Δεν πέτυχε γκολ — μα σηκώθηκε αμέσως μετά σαν να είχε σκοράρει τουλάχιστον δέκα! Γιατί; Γιατί εκείνος ξέρει πως ο αρχηγός δεν είναι τίτλος πάνω στο χέρι· είναι στάση σώματος όταν γέρνεις προς τα εμπρός! Και τώρα κάποιοι φοβούνται πως "θα κάψει το Παρκ" εάν φορέσει το περιβραχιόνιο;;; Ρε μάτια μου, αν εκείνος βάλει φωτιά αυτή τη φορά, δε θα είναι στους λογαριασμούς· θα είναι στους αμυντικούς εκείνων των ομάδων που έρχονται σα φύλλα στους ισχυρούς ανέμους! Γιατί όταν φοράει το περιβραχιόνιο, αυτόματα αλλάζει η θερμοκρασία πάνω στο γήπεδο — όχι στα νούμερα των εταιρειών, στη ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΠΝΟΗ των ανθρώπων εκεί! Εγώ είχα δει έναν αγώνα πέρσι όπου, αφότου εκείνος πήρε μια θέση κοντά στον τερματοφύλακα, οι αντίπαλοι άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν φοιτητές στις τελικές εξετάσεις — πίσω πίσω, αποφεύγοντας την ανάμειξη σαν αγριογούρουνα στο σούπερ μάρκετ! Τι έγινε λοιπόν; Στο δεύτερο ημίχρονο βρήκαν τρία γκολ στον δικό τους χώρο — όχι γιατί είχαν χάσει την ψυχραιμία τους, αλλά επειδή κάποιος εκεί πάνω είχε πάρει τη θέση ενός αληθινού πολεμιστή! Ο Μαρίνος σήμερα δεν είναι ένας τυχαίος παίκτης που του πέσανε λόγια — είναι ο άνθρωπος που έχει τοποθετήσει πάνω στον εαυτό του το βάρος όλου αυτού του χρόνου των εγκαταλείψεων! Και εγώ σου λέω: αν του δώσουν το περιβραχιόνιο σήμερα το βράδυ, όχι μόνο δε θα καεί το Παρκ, αλλά οι μισοί αντίπαλοι των επόμενων τριών αγώνων θα βγουν από εκεί έξω σαν πλυμένα γατιά — επειδή εκείνος εκεί δεν μιλάει με λόγια, μιλάει με βλέμματα που πληγώνουν πιο πολύ από οποιονδήποτε πόλεμο μεταξύ των εταιρειών! Και τέλος, ας το πούμε έτσι: αυτή η ομάδα σήμερα δεν χρειάζεται έναν αρχηγό που θα στέκεται όρθιος σαν μανekin στο κατάστημα των ρούχων — χρειάζεται έναν που όταν γυρίσει σπίτι του μετά τον αγώνα, οι συμπαίκτες του του πουν "μπράβο" και συνεχίσουν αμέσως τον αγώνα στο μυαλό τους! Αυτή τη στιγμή, ο Μαρίνος είναι ο μόνος που μπορεί να τους θυμίσει ότι η Παρί Σεν Ζερμέν δεν είναι μια ομάδα χρέους — είναι μια ομάδα ψυχής! 🔥🤡

ΠΩΣ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΕΓΩ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΛΟΡΑΝ ΜΠΛΑΝΚ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΙΚΟ! ΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΦΕΝΤΗ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΑΠΛΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ—ΤΟ ΣΗΚΩΝΕ ΣΑΝ ΑΣΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΣΚΟΤΑΔΙΟ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΘΟΡΥΒΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΥΡΠΟΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ! 🔥 ΜΑΡΙΝΟΣ;;; ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΣΟΥ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΗΣ ΛΙΛ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΡΧΗΓΟ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ "ΕΥΚΑΙΡΙΑ"! ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΩΣ Ο ΜΑΡΙΝΟΣ "ΞΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ"—ΕΣΥ ΕΙΔΕΣ ΠΟΤΕ ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ; ΟΤΙ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΠΕΡΙ "ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ";;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΒΛΑ! ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΡΧΗΓΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΚΟΥΝΗΘΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;" ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΠΥΡΚΑΓΙΑ;;; ΝΑΙ!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΙΔΙ!!! 😱 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ Ο ΛΟΡΑΝ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΙΔΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΜΟΥ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΤΟΝ "ΚΑΝΕΙ ΑΡΧΗΓΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΓΩΝΕΣ"—ΑΥΤΟΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ! ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΛ ΕΚΑΝΕ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ! Ο ΜΑΡΙΝΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΠΑΡΚ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ! ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Ο ΔΟΥΝΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ "ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΙΣΙΟΙ, ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΑ!"!!! ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΟΥ!!! ΔΕΝ ΛΕΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ—ΛΕΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟΝ! ΑΝ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΛ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ—ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ! ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;; ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ! 🤬 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ"—Η ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΜΕ "ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΑΛΑΜΕ ΑΡΧΗΓΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ!!!" ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΑΡΧΗΓΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ—ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΘΗΚΑΤΕΣ ΘΑ ΛΕΕΙ "ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!" ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ ΠΙΟ!!! 💪

τι γίνεται ρε μου, έφαγα τις νύχτες μου απόψε λέγοντας πως όσοι γράφουν για τον Μαρίνο σαν να είναι ο δεύτερος ερχομός του Λοράν Μπλανκ ας πάνε να δούνε και πάλι στον καθρέφτη! εσείς εκεί πέρα βλέπετε έναν άνθρωπο που φοράει τ’ όνομα της ομάδας πάνω στη φανέλα σαν μετάλιο; εκείνος βλέπει ένα χρέος που ζυγίζει όσο ολόκληρη η πόλη του Παρισιού! όταν του δίνεις το περιβραχιόνιο ενός αρχηγού, όχι μόνο του δίνεις έναν τίτλο—του δίνεις μία ευθύνη πάνω στο τραπέζι σα μεγάλοι γίγαντες στους ώμους του! τι θυμάμαι εγώ από τον Μαλντολίνι; έναν αρχηγό που όταν σήκωνε το χέρι του οι συμπαίκτες του τον ακολουθούσαν σαν στρατιώτες σ’ ανάκληση… μα είχε κι εκείνος κάτι ακόμα: είχε χρόνο! είχε χρόνια μέσα στην ομάδα, είχε γκολ στα πόδια του, είχε την εμπιστοσύνη του Παντέφ πριν ακόμη φορέσει το περιβραχιόνιο! ο Μαρίνος εκεί έξω κάνει αυτά που κάνει επειδή του λένε "πρόσεχε τα σαγόνια σου" πριν ανοίξει το στόμα του! και τώρα εμείς εδώ βάζουμε στοίχημα πως τρεις αγώνες με εκείνον ως αρχηγό θα κάνουν τον Πύργο του Άιφελ να σηκωθεί σαν μολύβδινο βαρίδι; όταν τελευταία φορά είδαμε περιβραχιόνιο να φοράει κάποιος της Παρί (ναι εκείνος ο φτωχός του Λουκσέν, πριν τρεις χρονιές) η ομάδα έκανε δύο γκολ στα επόμενα πέντε παιχνίδια—δύο γκολ που έκαναν και οι ίδιοι ξαφνικά σαν απολογισμός επειδή φοβήθηκαν τις καρδιές τους! και ξέρετε τι είναι χειρότερο; ότι όσοι γράφουν αυτές τις ευτυχισμένες ιστορίες ξεχνούν ένα στοιχείο: όταν φορέσει εκείνος το περιβραχιόνιο, δεν φορέσει μόνο έναν τίτλο—φορέσει μία σημαία πάνω στον αγώνα σα σημαία εχθρού πάνω στις πύλες της πόλης! κι αυτοί οι αντίπαλοι εκείνοι που σήμερα σέρνουν τις κάλτσες τους μέσα στο γήπεδο, αύριο μπορεί ν’ αλλάξουν συμπεριφορά· αλλά όχι επειδή έγινε ο Μαρίνος αρχηγός, επειδή κάποιοι πάνω στα έδρανα αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να γίνουν σκληροί—κι εκείνος εκεί πάνω θα είναι μόνο η δικαιολογία! εγώ είμαι εκείνος που στέκεται στον κόλπο κι όταν τελειώνει ο αγώνας πηγαίνει κοντά στους συμπαίκτες του και τους βλέπει ν’ αλλάζουν κουβέντα όταν πλησιάζει εκείνος· ξέρουν πως όσο κι αν ξεφύγει το βλέμμα του, εκείνος εκεί δεν εγκαταλείπει την ομάδα ούτε στιγμή—μα κι εγώ ξέρω κάτι άλλο: όταν φορέσει το περιβραχιόνιο, η ομάδα γίνεται σαν οικογένεια όπου κανένας δεν μιλάει για τους λογαριασμούς στο τέλος του μήνα! αλλά εσείς εκεί έξω ψάχνετε μία πυρκαγιά; αυτή την ομάδα δεν την σώζει μία σπίθα σήμερα—την σώζει η συνεχής προσπάθεια δέκα ανθρώπων που κάθε πρωί ξυπνούν σα soldiers στο στρατόπεδο! κι όταν ο Μαρίνος φορέσει εκείνο το λινό περιβραχιόνιο πάνω στο χέρι του, δεν θα γίνει κάτι παραπάνω από μία φωτογραφία στο instagram των αντιπάλων· εκείνο που μετράει είναι τι θα κάνουν εκείνοι οι δέκα συμπαίκτες του όταν δουν αυτόν να σηκώνει το χέρι του σα στρατηγός που βγάζει μάτι στους αντιπάλους του! κι εγώ βάζω στοίχημα πως εκείνοι εκεί πάνω δε φοβούνται τις φωτιές—φοβούνται μόνο μία λέξη: "αντίσταση". όταν δουν ότι η ομάδα δίνει μάχη σαν στρατιώτες, αυτομάτως εκείνος ο τίτλος του αρχηγού δεν θα είναι παρά μία επιβεβαίωση αυτού που ήδη ξέρουν: πως η Παρί Σεν Ζερμέν δεν είναι μία ομάδα που κάνει νέους πρωταθλητές· είναι μία ομάδα που βγάζει πρωταθλητές ακόμα κι όταν η κάθε προσπάθεια μοιάζει περισσότερο με αγώνα δρόμου χωρίς τερματισμό!

Κοίτα τώρα αυτό το πράγμα σαν τον μπακάλη σου στην γειτονιά όταν σου φέρνει πέντε αγγούρια αντί για τέσσερα. Τον βλέπεις αυτόν τον Μαρίνο εκεί πάνω στο γήπεδο; Αυτός κάνει τις προσπάθειες του σα να ξοδεύει χαρτζιλίκι από την τσέπη ενός φτωχού γείτονα — όχι επειδή δεν έχει νερό, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνο το τελευταίο πέταγμα μέσα στο κουτί μπορεί να γίνει η τελευταία κουταλιά ζάχαρης στη σειρά. Και σεις εδώ μέσα γράφετε σαν να ζητάτε έναν Λοράν Μπλανκ επειδή σας έκαναν πάλι το ίδιο δώρο τα Χριστούγεννα — το ίδιο κουτί από την ίδια εταιρεία, μόνο διαφορετικό χρώμα. Εκείνος εκεί μπορεί να φοράει τ’ όνομα της ομάδας πάνω του, μα δεν φοράει ούτε ένα ψίχουλο αποφασιστικότητας πάνω στους ώμους του σα σακίδιο γκολφ. Την περασμένη Κυριακή στον Πύργο του Άιφελ εκείνος έκανε μία προσπάθεια μέσα στο κουτί όπου ο τερματοφύλακας έπιασε μπάλα σαν να ήταν νερό στο σουβλάκι — τι έγινε λοιπόν; Οι συμπαίκτες του στέκονταν σα θεατές σε κινηματογραφική προβολή χωρίς popcorn. Και τώρα κάποιοι σας ετοιμάζονται να σηκώσετε τον πανηγυρισμό σαν εκείνον τον τύπο στο γήπεδο με τα μεγάφωνα όταν πετυχαίνουν γκολ—σκεφτείτε όμως λίγο: τι γίνεται όταν φορέσει εκείνος το περιβραχιόνιο; Θα κάνει τις συμπαίκτες του να αισθανθούν σα στρατιώτες που πήραν προαγωγή χωρίς καν να δουν μάχη; Ή θα γίνουν εκείνοι σα αγοράσματα για τους τίτλους των αντιπάλων επειδή ο ίδιος εκεί πάνω δεν φέρνει παρά μία σακούλα προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα; Βάζω λοιπόν εγώ μια ερώτηση σα εκείνη που κάνεις στον μπακάλικο σου όταν σου δίνουν λάθος ρέστα: γιατί εσείς εδώ περιμένετε έναν αρχηγό επειδή κάποιος έχει κάνει τρεις προσπάθειες μέσα σε τρεις αγώνες; Τα νούμερα εκείνου είναι εκεί, ναι — αλλά σαν τις τρεις γόπες σε μία ζωή που πρέπει να έγιναν δώδεκα ακόμη πριν πεις πως είναι όντως αριθμός. Αυτή η ομάδα σήμερα δεν χρειάζεται έναν αρχηγό που φοράει ένα χαρτί σαν σημάδι τιμής· χρειάζεται έναν που όταν φορέσει εκείνο το περιβραχιόνιο οι συμπαίκτες του να σκύψουν κι αυτοί πάνω από τον αγώνα σα στρατιώτες που ακολουθούν τον λοχαγό τους όχι επειδή το λέει η σημαία, επειδή βλέπουν πως αυτός εκεί πάνω δεν εγκαταλείπει ούτε όταν η μπάλα πάει σα σαΐτα στον ουρανό. Και τέλος, σεις που γράφετε αυτά τα ποιήματα επειδή κάτι σας θύμισε τα παλιά: εκείνος εκεί πάνω δεν είναι κανένας ήρωας από κάδρο μουσείου. Είναι ένας παίκτης που έχει δικαίωμα στο περιβραχιόνιο μόνο όταν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του γυρίσουν σπίτι τους και πουν "μπράβο" όχι επειδή βγήκε εκεί πάνω, επειδή έκαναν μία προσπάθεια σα ομάδα χωρίς ντροπές. Αλλιώς ο τίτλος εκείνος πάνω στο χέρι του θα γίνει μόνο μία φωτογραφία για τις ιστορίες των αντιπάλων — κι εμείς εδώ θ’ ακούμε πάλι τις ιαχές για την επόμενη ελπίδα που κάποιος λησμόνησε να ξυπνήσει.